II SA/Ke 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A., od decyzji Starosty z [...], wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m niepołączonego w sposób trwały z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu wraz z tymczasowym zasilaniem w energię elektryczną, funkcja obiektu: stacja bazowa telefonii komórkowej "56337 [...]" - obiekt użyteczności publicznej, teren inwestycji: działka Nr [...] przy ul. M. 2, [...], na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), dalej "Prawo budowlane" oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wnioskiem z 5 września 2017 r. [...] S.A., wniosła zgłoszenie dotyczące budowy tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m, jako stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponieważ wniosek nie był kompletny Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W odpowiedzi wnioskodawca częściowo uzupełnił zgłoszenie, natomiast co do przedstawienia informacji BIOZ, wyszczególnienia ilości urządzeń, które będą umieszczone na zgłaszanym zamierzeniu, oznaczenia terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zaznaczenia i przedstawienie obszaru oddziaływania zamierzenia EIRP o gęstości mocy promieniowania > 0.1 W/m2 na szkicu sytuacyjnym sporządzonym na mapie sytuacyjno-wysokościowej wskazał, że żądane informacje powinny być wymagane przy wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor nie dostosował również linii zabudowy projektowanego obiektu do zgodności z linią zabudowy na załączniku graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym Starosta, działając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, zaskarżoną decyzją wniósł sprzeciw uznając, że wnioskowane zamierzenie stanowi budowlę zgodnie z art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego oraz że inwestycja może wprowadzać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej organ odwoławczy podniósł, że obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o informacje określające oznaczenie terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odnośnie określenia obszaru oddziaływania zamierzenia EIRP, nałożony został zasadnie. Zauważył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek sprawdzania zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Następnie wskazał, że aby była spełniona definicja obiektu tymczasowego, obiekt budowlany nie może być trwale połączony z gruntem. O tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem czy nie, nie decyduje zagłębienie fundamentu w ziemi, tylko technologia wykonania prefabrykowanego fundamentu, związanego z podłożem i zapewniającego bezpieczeństwa konstrukcji. Zakres robót przedmiotowej inwestycji, przewiduje roboty budowlane polegające na: rozstawieniu płyt drogowych o wymiarach 300x150x15 cm na wypoziomowanym terenie, ustawieniu na nich bloczków betonowych, a następnie ustawieniu i montażu konstrukcji stalowej masztu z odciągami, montażem anten, kabli i urządzeń teletechnicznych. Organ przywołał wyrok NSA z 15 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1579/09, gdzie Sąd stwierdził, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest bowiem czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, uniemożliwiając jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych wiatrach. Podzielając przedstawiony pogląd, Wojewoda uznał, że sposób powiązania z gruntem konstrukcji stalowej masztu ocenić trzeba jako trwały. Innymi słowy, budowla opisana w zgłoszeniu, przemawia za oceną, że zgłoszenie dotyczy budowy masztu wolnostojącego, trwale związanego z gruntem, stanowiącego budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a na roboty budowlane w tej kategorii wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Cytując treść art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego organ odwoławczy zaznaczył, że niewątpliwie instalacja wieży telefonii komórkowej wraz z antenami może wpływać na sąsiednie nieruchomości poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Dodał, że dokonanie analizy wpływu na otoczenie anten telefonii komórkowej jest możliwe jedynie w przypadku ubiegania się o pozwolenie na budowę, wówczas bowiem na podstawie dokumentacji projektowej możliwe jest ustalenie wpływu inwestycji na otoczenie. Odnosząc się do treści odwołania organ odwoławczy podkreślił, że maszt telekomunikacyjny, nie jest budynkiem, ani obiektem małej architektury, tylko budowlą. Maszt powinien być wykonany w taki sposób, aby opierać się czynnikom takim jak: wiatr, śnieg, obciążenia dynamiczne mogącym zniszczyć konstrukcję. Maszt oparty jest na fundamencie, który niekoniecznie musi być zagłębiony w gruncie. Powyższe oznacza, że konstrukcje takie należy zaliczyć do obiektów budowlanych, które posiadają konstytutywne cechy budowli. Zatem budowa objęta przedmiotowym zgłoszeniem nie mieści się w dyspozycji art. 29 Prawa budowlanego, szczególnie, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Ponadto w katalogu robót budowlanych wymienionych w tym przepisie nie wymieniono budowy masztu telekomunikacyjnego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję [...] S.A. w W., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu i instancji, zarzuciła naruszenie: - art. 30 ust. 2, ust. 5, ust. 5c i ust. 5d oraz art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że zgodne z prawem jest postanowienie z 13 września 2017 r. nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o informacje określające oznaczenie terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odnośnie określenia obszaru oddziaływania zamierzenia EIRP, - art. 29 ust. 1 pkt. 12 w zw. z art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i uznanie, że sposób powiązania z gruntem konstrukcji stalowej masztu ocenić trzeba jako trwały, - art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz, że obiekt może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, - art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego poprzez wadliwą wykładnię pojęcia obszar oddziaływania obiektu, - art. 6, art. 7 i art. 77 kpa w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej: odnośnie kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego pozwolenia na budowę w wyniku błędnego przyjęcia, że wielkość zamierzenia, a także jego powiązanie z gruntem wskazują, że mamy do czynienia z budowlą, bezpodstawne przyjęcie, że planowana inwestycja powinna być realizowana w trybie pozwolenia na budowę także ze względu na możliwość wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że cechą tymczasowego obiektu budowlanego jest przeznaczenie do czasowego użytkowania. Zamiarem inwestora jest temporalne wykorzystanie obiektu i z tej przyczyny wskazał na art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego jako podstawę zgłoszenia. Obiekt ten nie będzie stale użytkowany w tym miejscu. Do zgłoszenia została załączona dokumentacja projektowa oraz wskazano na czynności, które zostaną podjęte przez inwestora w celu realizacji przedsięwzięcia. Inwestor wskazał, że obiekt nie będzie trwale połączony z gruntem i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce. Wnoszący skargę nie zgodził się z twierdzeniem Wojewody, że instalacja wieży telefonii komórkowej wraz z antenami może wpływać na sąsiednie nieruchomości poprzez oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Podkreślił, że brak uzasadnienia dla wprowadzenia zakazu budowy planowanego przez inwestora obiektu bez wykazania, że może mieć on negatywny wpływ na otoczenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zarzuty skargi nie wnoszą nowych okoliczności do sprawy. W piśmie procesowym z 9 lutego 2018 r. skarżący podniósł, że opis robót nie wskazuje, by zamierzał on wybudować obiekt będący budowlą w sposób trwale połączony gruntem. O trwałym połączeniu obiektu budowlanego z gruntem nie przesądza wyłącznie zachowanie przez niego stateczności i nośności. Ustawodawca w sposób przemyślany i celowy, w przepisach ustawy Prawo budowlane użył sformułowania "obiekt nietrwale połączony z gruntem" i w niezamkniętym katalogu takich obiektów wymienił m.in. strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej. Obiekty te, jak wskazują zasady wiedzy technicznej, są również stawiane na podporach układanych na wyrównanym i utwardzonym gruncie, najczęściej wyposażane również w niezbędne instalacje w tym elektryczne i sanitarne. Jednak z woli ustawodawcy obiekty budowane w taki sposób, gwarantujące wymaganą stateczność i nośność zalicza się do obiektów nietrwale połączonych z gruntem. Zdaniem skarżącego, za trwale połączone z gruntem należy uznać takie obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy owo trwałe połączenie zostało zapewnione m.in. poprzez badanie nośności gruntu, obliczeń geotechnicznych, ukształtowanie konstrukcji obiektu posadowionego za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowanych z użyciem specjalistycznego sprzętu i wykonaniem prac ziemnych, a którego demontaż wiąże się z użyciem sprzętu budowlanego i zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu. Połączenie z gruntem, które tych elementów nie zawiera, stanowić będzie połączenie nietrwałe. Nadto skarżący dodał, że intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego nie było ograniczenie możliwości posadowienia na zgłoszenie wyłącznie obiektów niepołączonych z gruntem. Gdyby bowiem tak było, to ustawodawca posłużyłby się sformułowaniem "niepołączonych" zamiast "trwale niepołączonych". Z uwagi na brak definicji "trwałości połączenia" w przepisach budowlanych, konieczne jest posiłkowanie się definicjami zawartymi w przepisach prawa, w szczególności Kodeksu cywilnego. Przyjmuje się zatem dwie przesłanki kwalifikacji obiektu jako trwale związanego z gruntem: - sposób fizycznego połączenia, przejawiający się brakiem możliwości odłączenia obiektu połączonego bez jego uszkodzenia; - wniesienie obiektu nie nastąpiło do przemijającego użytku. Nie ulega wątpliwości, że planowany obiekt może zostać odłączony od gruntu bez jego uszkodzenia i przeniesiony w inne miejsce bez uszczerbku dla jego właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że zgłoszona w niniejszej sprawie budowa stalowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że przedmiotowy maszt będzie pełnił funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, na którym będą zainstalowane anteny, kable i urządzenia teletechniczne, natomiast na rysunku o nazwie Konfiguracja stacji, widoczne są również anteny radiowe i sektorowe, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Maszt posadowiony będzie w prefabrykowanym fundamencie (bloczkach betonowych) zapewniającym bezpieczeństwo ustawionej na nim konstrukcji oraz uniemożliwiającym jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Wbrew twierdzeniom skarżącego wielkość konstrukcji, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych wskazuje, że sposób powiązania konstrukcji stalowej masztu z gruntem należy ocenić jako trwały, co przesądza o zaliczeniu jej do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd orzekający w niniejszym składzie całkowicie zgadza się z utrwaloną linią orzeczniczą, że o tym, czy urządzenie jest trwale związane z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (por. wyroki: NSA z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10, z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09, z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2758/15, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując tę część rozważań podkreślić należy, że nie ulega wątpliwości, że względy bezpieczeństwa stalowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15 m, pełniącego funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, wymagają trwałego jego związania z gruntem. Maszt ten bowiem musi oprzeć się czynnikom środowiskowym mogącym zniszczyć konstrukcję. Nie do zaakceptowania jest więc stanowisko skarżącej Spółki, że przedmiotowy maszt nie jest trwale związany z gruntem i jako tymczasowy obiekt budowlany wymaga tylko zgłoszenia. Przechodząc do uzasadnienia przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji wskazać należy, że rozpoznając będące przedmiotem niniejszego postępowania zgłoszenie organ I instancji uznał, że wnioskowane zamierzenie stanowi budowlę, a nie tymczasowy obiekt budowlany i na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw nakładając na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę argumentując, że zamierzenie to może wprowadzać ograniczenie lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wojewoda podzielił pogląd organu I instancji, zarówno co do tego, że planowane zamierzenie spełnia wymóg trwałego połączenia z gruntem, a zatem jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3, a także co do tego, że sprzeciw powinien zostać połączony z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z powyższego przepisu zatem wynika, że organ może na jego podstawie wnieść sprzeciw i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, tylko co do takich obiektów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia. Natomiast w trybie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego organ nie może nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji, na których realizację wymagane jest pozwolenie na budowę (zob. wyrok WSA w Krakowie z 10 maja 2017 roku, sygn. akt II SA/Kr 278/17, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to wszystko na uwadze podkreślić należy, że jeżeli w niniejszej sprawie inwestor miał zamiar realizować roboty budowlane na podstawie zgłoszenia, a organy stanęły na stanowisku, że zgłoszenie dotyczy budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w konsekwencji potrzebne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw nie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4, lecz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zauważyć wypada, że użycie przez ustawodawcę sformułowania "wnosi sprzeciw" oznacza, że decyzja co do wniesienia sprzeciwu nie jest pozostawiona uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Powyższe uchybienie powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ organ II instancji utrzymał w mocy sprzeciw połączony z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy istniały przewidziane w art. 30 ust. 6 okoliczności uzasadniające sam sprzeciw. W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ponieważ organy zastosowały niewłaściwy tryb Sąd nie badał, czy obowiązki nałożone na inwestora w zaskarżonym sprzeciwie są zgodne z prawem. Przesłanki z art. 30 ust. 6 i z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego są odmienne, choć powodują zbliżone skutki materialnoprawne. Złożone zgłoszenie powinno więc zostać ponownie ocenione pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Przy czym dla oceny, czy w sprawie zachodzą te przesłanki, niezbędne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego sprawy. W razie zakwestionowania przez organ stanowiska inwestora odnośnie do zaistnienia podstaw prawnych do dokonania zgłoszenia powinien on rzeczowo i przekonująco uzasadnić stanowisko przemawiające za wniesieniem sprzeciwu, czyniąc przedmiotem wnikliwych rozważań zastosowane regulacje prawne (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., II SA/Op 8/12, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu należy, też wskazać, że niniejsze rozstrzygnięcie Sądu nie narusza zasady wynikającej art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż w wyniku tego rozstrzygnięcia sytuacja strony skarżącej nie ulegnie zmianie, a jedynie istniejący obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, będzie się opierał na innej podstawie prawnej. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze powyższe wskazania. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na ich wysokość złożyły się: uiszczony przez skarżącą Spółkę wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł obliczone na podstawie § 15 ust. 3 pkt 3 i 4 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U.2018.265 ze zm.) oraz 17 zł stanowiące opłatę skarbową od dokumentu złożonego w sprawie pełnomocnictwa. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.