II SA/Ke 550/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Jędrzejowie na uchwałę Rady Miejskiej w Sędziszowie z dnia 27 czerwca 2008 r. nr XX/212/2008 w przedmiocie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania I. stwierdza nieważność § 19 i § 23 zdanie 2, 3 i 4 zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części. Dnia 27 czerwca 2008 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9, lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 13 ust. 1, art. 25 i art. 35 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), Rada Miejska w Sędziszowie podjęła uchwałę nr XX/212/2008 w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas nieoznaczony, na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata oraz w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość. W § 18 tej uchwały postanowiono, że dzierżawców/najemców nieruchomości/lokali stanowiących własność gminy albo pozostających we władaniu gminy wyłania się w drodze przetargu z zastrzeżeniem § 19 niniejszej uchwały. Decyzję o postawieniu nieruchomości do wydzierżawienia/wynajmu podejmuje Burmistrz w formie zarządzenia, którego załącznikiem jest stosowny wykaz. Stosownie zaś do § 19 tej uchwały, nieruchomości/lokale mogą być wydzierżawiane/wynajmowane w trybie bezprzetargowym po zajęciu pozytywnego stanowiska przez Radę Miejską dla realizacji celów publicznych w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl § 20 ww. uchwały, przedmiotem przetargu na dzierżawę lub najem jest stawka czynszu netto za 1 metr kwadratowy. Wysokość stawki wywoławczej czynszu określa Burmistrz w zarządzeniu, o którym mowa w § 18. Niezależnie od czynszu dzierżawca/najemca jest obciążany kosztami utrzymania i eksploatacji nieruchomości/lokalu o czym jest informowany przed przystąpieniem do przetargu. Zgodnie z § 21 uchwały, stawka czynszu netto będzie podlegać waloryzacji o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłoszony przez Główny Urząd Statystyczny. Nadto stosownie do § 23 uchwały, zmiana przeznaczenia przedmiotu dzierżawy/najmu lub czynienie nakładów ulepszających przedmiot dzierżawy/najmu wymagają zgody Burmistrza na piśmie. Wyrażając zgodę określa się rodzaj i zakres prac, maksymalną wysokość nakładów podlegających zwrotowi albo sposób ustalenia tej wysokości oraz termin i sposób zwrotu nakładów. Nakłady przewyższające te kwoty nie podlegają zwrotowi. Klauzula o zasadach rozliczania nakładów winna być zawarta w umowie. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł Prokurator Rejonowy w Jędrzejowie, zarzucając aktowi istotne naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym poprzez umieszczenie w uchwale zapisów, które przekraczają zakres delegacji ustawowej wynikający z przedmiotowego przepisu prawa tj.: poprzez określenie w § 19, że wydzierżawienie lub wynajęcie nieruchomości zależy jedynie od zajęcia pozytywnego stanowiska przez Radę Miejską bez dokładnego wskazania, w jakiej formie powyższe ma następować; poprzez wskazanie w § 20 zdanie drugie, w § 21 oraz w § 23 zasad odnoszących się nie do nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości ich wydzierżawiania i wynajmowania nieruchomości, tylko dotyczących obowiązków najemcy lub dzierżawcy. W związku z tymi zarzutami Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie: § 19, § 20 zdanie drugie, § 21 oraz § 23. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi, że zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów. Przytoczony przepis ustawowy ustanawia zasadę zawierania wymienionych w nim umów w drodze przetargu. Odstępstwem od tej zasady jest regulacja zawarta w zdaniu drugim tego przepisu. Powyższe unormowanie upoważnia radę do wyrażenia zgody w drodze uchwały na odstąpienie od obowiązku przetargowego przy zawarciu tychże umów. Sformułowanie przepisu art. 37 ust. 4 zdanie 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jednoznacznie wskazuje, zdaniem skarżącego, że uchwała organu stanowiącego o zwolnieniu z obowiązku przeprowadzenia przetargu może dotyczyć zawierania jedynie konkretnych umów - użytkowania, najmu lub dzierżawy, w konkretnie określonym przypadku. Prokurator podniósł nadto, że przepisy gminne nie mogą regulować materii uregulowanej w przepisach wyższego rzędu i nie mogą pozostawać z nimi w sprzeczności. Uchwała rady gminy w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność gminy jest aktem prawa miejscowego - źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze danej gminy, musi respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu bez potrzeby wpisywania do jej treści postanowień ustawowych. Szczególnie niedopuszczalne jest odmienne regulowanie prawem miejscowym tych spraw, które już wcześniej uregulowała ustawa - w rozpatrywanym stanie faktycznym w § 19 zaskarżonej uchwały wskazano, że wydzierżawienie lub wynajęcie nieruchomości zależy jedynie od zajęcia pozytywnego stanowiska przez Radę Miejską, a nie od wyrażenia przez nią zgody, bez dokładnego wskazania, w jakiej formie powyższe ma następować. Nadto skarżący wskazał, że zakresem unormowania przepisu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym objęte są nieruchomości, a nie ich nabywcy, najemcy, dzierżawcy. Uchwała tego rodzaju bowiem dotyczy spraw majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu i odnosi się wyłącznie do zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości ich wydzierżawiania i wynajmowania. W żadnym razie w zakres tej regulacji nie wchodzi określanie przesłanek podmiotowych więżących się z obrotem nieruchomościami będącymi w zasobie publicznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w zakresie zarzutu dotyczącego przekroczenia kompetencji ustawowych w zapisach § 19 i § 20 zdanie drugie uchwały oraz podzielił zarzuty formułowane w odniesieniu do § 21 i § 23 zaskarżonej uchwały. Uzasadniając powyższe stanowisko, odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia kompetencji ustawowych w § 19 uchwały, organ przywołał wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 849/18 i podniósł, że każda działalność rady gminy (miasta) jako organu kolegialnego przyjmuje formę uchwały (w znaczeniu formalnym), bez względu na jej nazwę. W praktyce przepisy statutów wskazują na takie formy aktów wydawanych przez radę jak: apel, rezolucja, stanowisko, opinia itp. Mimo sporów w doktrynie odnośnie do szczegółowej i wyczerpującej definicji pojęcia "uchwały", najogólniej można jednak przyjąć, zdaniem organu, że jest to forma działania kolegialnego organu samorządowego, której wynikiem jest akt woli podjęty w trakcie jego posiedzenia. Uchwała, zależnie od swojej treści, może być przy tym jedną z wielu form działania administracji: aktem prawa miejscowego, działaniem zewnętrznym lub wewnętrznym, generalnym lub indywidualnym, władczym lub niewładczym. Podobnie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchwały są wszelkiego rodzaju rozstrzygnięciami (aktami woli) podejmowanymi przez radę gminy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1262/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd sama nazwa uchwały nie świadczy jeszcze o jej charakterze prawnym i wymaganej podstawie. Wynika to z jej treści. O ile uchwały stanowiące akty prawa miejscowego lub inne uchwały o charakterze władczym, jak akty stosowania prawa w sprawach powierzonych radzie gminy, akty współstosowania prawa takie jak: zawieranie umów, czy porozumień, muszą posiadać wyraźną i dookreśloną podstawę prawną w przepisach ustawy, wskazującą na możliwość i granice działania organu, to do wydania aktu o charakterze niewładczym, a do tej kategorii można zaliczyć różnego rodzaju uchwały intencyjne, wystarczającą podstawą prawną jest norma kompetencyjna. Nadto organ podniósł, że nie dopatruje się przekroczenia zakresu delegacji ustawowej wynikającej z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym - w zakresie zarzutu postawionego w odniesieniu do zapisów § 20 zdanie drugie uchwały. Burmistrz jako organ wykonawczy gminy sprawuje zwykły zarząd mieniem, a ustalenie ceny wywoławczej należy zaliczyć do takich spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga Prokuratora Rejonowego w Jędrzejowie okazała się częściowo zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. z 2020 r. poz. 713 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na datę podjęcia uchwały - Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o samorządzie gminnym" lub "u.s.g.", na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania (w tym przypadku na terenie gminy). Ponieważ zaskarżona uchwała - bez wątpienia mająca charakter generalno-abstrakcyjny - jest aktem prawa miejscowego, treść art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie sprzeciwia się stwierdzeniu nieważności tej uchwały w całości lub części przez sąd administracyjny w razie stwierdzenia, że jest sprzeczna z prawem – niezależnie od czasu, jaki upłynął od daty jej uchwalenia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z faktu, że sąd administracyjny stwierdza nieważność aktu nie można wyciągać wniosku, że tylko rażące naruszenie przez organ jednostki samorządu terytorialnego prawa, może stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia. Unormowanie art. 147 § 1 p.p.s.a. nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Zgodnie z art. 91 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku o istnieniu dwóch rodzajów wad aktów stanowionych przez organ gminy - istotnych i nieistotnych. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 353/20 i tam: np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 1996 r., SA/Gd327/95, OwSS 1996, Nr 3, poz. 90; z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, Nr 3, poz. 79, wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2007, IV SA/Wa 2296/06, LEX nr 320813, także Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym na datę podjęcia zaskarżonej uchwały – Dz. U. z 2004 r. nr 261 poz. 2603 ze zm., dalej też jako "u.g.n."), zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów. Zasadą jest zatem zawieranie wskazanych wyżej umów w trybie przetargu, a zawarcie takich umów w trybie bezprzetargowym należy traktować jako wyjątek od zasady. Niemniej katalog umów, w których ustawodawca dopuszcza możliwość ich zawierania w trybie bezprzetargowym nie został określony w ustawie o gospodarce nieruchomościami w taki sposób, że mogą to być wyłącznie umowy, mocą których dojdzie do realizacji celu publicznego definiowanego jak w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Przepis § 19 zawarty w rozdziale V zaskarżonej uchwały - dotyczącym zasad wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieokreślony i w przypadku zawierania kolejnej umowy po umowie na czas określony do 3 lat - zawęża zatem z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 37 ust. 1 i 4 u.g.n. katalog przypadków, w których umowy wymienione w tym przepisie mogą zostać zawarte w trybie bezprzetargowym. Stanowi to o istotnym naruszeniu prawa. Dodać należy przy tym, że Sąd nie dopatruje się naruszenia prawa odnośnie § 19 uchwały w stwierdzeniu przez lokalnego uchwałodawcę, że Rada Miejska ma zająć pozytywne stanowisko w sprawie bezprzetargowego trybu wydzierżawienia/wynajmowania nieruchomości, skoro ustawa o samorządzie gminnym wskazuje, w jakiej formie swoje stanowisko wyraża organ kolegialny, jakim jest rada gminy (rada miasta) w sprawach majątkowy gminy tj. w formie uchwały (art. 18 ust. 12 pkt 9 u.s.g.). Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., do kompetencji organu stanowiącego należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących: zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. W świetle tej regulacji rada gminy winna opracować zbiór podstawowych reguł postępowania organu wykonawczego, z pominięciem szczegółowych postanowień przewidzianych do konkretyzacji w umowie zawieranej przez gminę reprezentowaną przez jej organ wykonawczy. Przepis art. 40 ust. 2 pkt 3 u.s.g. stanowi, że na podstawie tej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminy, zaś zgodnie z art. 25 ust. 1 u.g.n., gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Wykładnia literalna i systemowa powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. nie pozwala na określenie w uchwale rady gminy określającej zasady nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących własność gminy oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania postanowień wiążących wójta w zakresie spraw łączących się z zawieraniem umów, poprzez określenie w tej uchwale zasad rozliczenia nakładów na nieruchomość wydzierżawioną czy wynajętą przez gminę, co uczyniono z istotnym naruszeniem prawa w § 23 zdanie 2, 3 i 4 zaskarżonej uchwały. Rada nie może ze skutkiem wobec osób trzecich wiązać organu wykonawczego w zakresie spraw łączących się z zawieraniem umów przez gminę, jeżeli ustawa takich uprawnień radzie nie przyznaje (wyrok NSA z 17 lipca 2014 r., I OSK 873/14). Natomiast Sąd nie stwierdził, że doszło do istotnego naruszenia prawa wskutek uchwalenia zapisu w § 23 zd. 1 uchwały, że zmiana przeznaczenia przedmiotu dzierżawy/najmu lub czynienie nakładów ulepszających przedmiot dzierżawy/najmu wymagają zgody Burmistrza na piśmie. W ocenie Sądu, przywołane postanowienie zaskarżonej uchwały określa wyłącznie taką zasadę, że przy wydzierżawianiu lub wynajmowaniu nieruchomości od gminy zmiana przeznaczenia przedmiotu dzierżawy czy najmu będzie wymagać zgody Burmistrza na piśmie, co jednak stanowi o wypełnieniu delegacji ustawowej przez organ stanowiący gminy, nie zaś o jej przekroczeniu. Sąd nie dopatrzył się również sprzeczności z prawem odnośnie § 20 zd. 2 i § 21 zaskarżonej uchwały. Rada Miejska w Sędziszowie w § 20 zd. 1 uchwały wprowadziła zasadę, że przedmiotem przetargu na dzierżawę lub najem nieruchomości jest stawka czynszu netto za 1 metr kwadratowy (niekwestionowaną przez Prokuratora), dlatego w zdaniu drugim tego paragrafu postanowiono, że Burmistrz w zarządzeniu o postawieniu określonych nieruchomości do wydzierżawienia/wynajmu określić powinien wysokość stawki wywoławczej czynszu. Z kolei w § 21 skarżonego aktu organ stanowiący gminy uchwalił, że stawka czynszu netto będzie waloryzowana. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że art. 40 ust. 2 u.g.n. stanowi, iż przetarg ustny ma na celu uzyskanie najwyższej ceny. Przetarg pisemny ma na celu wybór najkorzystniejszej oferty. Przetarg uważa się za zakończony wynikiem negatywnym, jeżeli nikt nie przystąpił do przetargu ustnego lub żaden z uczestników nie zaoferował postąpienia ponad cenę wywoławczą albo jeżeli w przetargu pisemnym nie wpłynęła ani jedna oferta lub żaden z uczestników nie zaoferował ceny wyższej od wywoławczej, a także jeżeli komisja przetargowa stwierdziła, że żadna oferta nie spełnia warunków przetargu (art. 40 ust. 4 u.g.n.). W ogłoszeniu o przetargu właściwy organ podaje informacje zamieszczone w wykazie (art. 35 ust. 2 i art. 38 ust. 2 u.g.n.) , a wykaz ten zawiera m.in. wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy i zasady aktualizacji opłat (art. 35 ust. 2 pkt 8 i 10 u.g.n.). W świetle powołanych przepisów określenie przez radę gminy zasad, że Burmistrz ma określić w ww. wykazie wysokość stawki wywoławczej czynszu oraz zobowiązany jest waloryzować stawki czynszu nie narusza prawa, skoro przedmiotem przetargu na dzierżawę lub najem ma być stawka czynszu za 1 metr kwadratowy (§ 20 zd. 1 uchwały), a w przetargu chodzi o wyłonienie najlepszej oferty. Takie zapisy zaskarżonej uchwały określiły sposób ustalania opłat z tytułu najmu lub dzierżawy nieruchomości jako iloczyn stawki i powierzchni nieruchomości wynajmowanej lub wydzierżawianej, który nie był sprzeczny z obowiązującymi w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisami prawa. W związku z powyższym Sąd uznał, że zasady określone przez Radę Miejską w Sędziszowie w § 20 zd. 2, § 21 i w § 23 zd. 1 uchwały nie naruszają w sposób istotny prawa. Twierdzenie przeciwne, a to że w uchwale określającej zasady wydzierżawiania lub wynajmowania nieruchomości stanowiących własność gminy rada gminy nie może zawierać takich zasad jak w § 20 zd. 2, § 21 czy § 23 zd. 1 uchwały, prowadzić może bowiem do wniosku, że wręcz niemożliwe, a przynajmniej nadzwyczaj utrudnione będzie dla organu uchwałodawczego wykonanie delegacji ustawowej do podjęcia uchwały w przedmiocie takim, jak obecnie kontrolowana bez narażenia się na zarzut sprzeczności z prawem. Taka sytuacja z punktu widzenia zasad legislacji jest nie do przyjęcia. Jeżeli zapis uchwały, który wprowadza określoną regułę postępowania organu wykonawczego, nie ogranicza tego organu w prawie do kreowania treści zawieranych umów w ramach zarządzania gminnym zasobem nieruchomości, to nie narusza on prawa w stopniu na tyle istotnym, by eliminować akt w tej części z obrotu prawnego. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie wyłącznie w zakresie § 19 i § 23 zd. 2, 3 i 4 zaskarżonej uchwały, co skutkowało wydaniem orzeczenia w punkcie I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., natomiast w pozostałej części skarga ta podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.