II SA/Ke 555/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 555/19 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r., znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) , po dokonaniu czynności kontrolnych w sprawie dopuszczalności zażalenia B. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia 20 marca 2019 r., znak: [...], nakazujące w terminie do 30 lipca 2019 r. przedłożyć ocenę stanu technicznego dobudowanego ganku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego w S. na działce nr ewid. 78/4 – w części budowlanej oraz instalacyjnej w zakresie instalacji elektrycznych oraz sanitarnych wraz z inwentaryzacją i wskazaniem w części opisowej i graficznej robót budowlanych, jakie należy wykonać celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy z uwzględnieniem lokalizacji obiektu w stosunku do istniejących obiektów i granic z działkami sąsiednimi - na podstawie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że w postanowieniu PINB z dnia 20 marca 2019 r., wydanym na podstawie art. 53, art. 56, art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zawarto skierowane do stron prawidłowe pouczenie, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie. Tymczasem w dniu 15 kwietnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło zażalenie B. K., uzupełnione pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. Organ, powołując się na art. 141 § 1 Kpa oraz art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., podkreślił, że w związku z samowolnym zakończeniem dobudowy przedmiotowego ganku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w latach 80. ub. wieku – a więc przed dniem wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r. – zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Na poparcie swego stanowiska organ przywołał m.in. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017 r. o sygn. II OSK 468/16, w którym wskazano, że skoro zostało wszczęte postępowanie w sprawie samowoli budowlanej obiektu zrealizowanego przed 1 stycznia 1995 r., to stosuje się w tym zakresie przepisy Prawa budowlanego z 1974r., a więc także i przepisy proceduralne dotyczące czynności dowodowych w zakresie samowoli budowlanych w oparciu o Prawo budowlane z 1974 r., a nie Prawo budowlane z 1994 r. W konsekwencji, zdaniem WINB, skoro ani Kpa, ani ustawa Prawo budowlane z 1974 r. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia oceny technicznej, wniesione zażalenie jest niedopuszczalne. Wyjaśniono jednocześnie, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 142 Kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, może być zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie przed organem I instancji. W skardze do tut. Sądu B. K. zarzuciła postanowieniu WINB naruszenie: – art. 126 i art. 107 Kpa poprzez nieustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nieodniesienie się do zarzutów zażalenia; – art. 134 i art. 142 Kpa poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia, gdy prawo do zaskarżenia przysługuje wobec konieczności stosowania w niniejszej sprawie art. 81c Prawa budowlanego z 1994 r., przy niedopuszczalności stosowania art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r., – art. 103 i art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974 r. - poprzez zastosowanie przepisów dotyczących samowoli budowlanej, tj. art. 56 Prawa budowlanego w 1974 r. w sytuacji co najmniej domniemania legalnego wzniesienia budynku, – art. 124 Kpa przez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowień organów obu instancji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie kwestionuje ustalenia, iż budynek został wybudowany przed rokiem 1990. Jej zdaniem jednak bezpodstawnie stwierdzono, że budynek został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Wyjaśniła, że jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości dopiero od 2016 r., nie prowadziła tam żadnych prac budowlanych, a inwestorami w odniesieniu do zakwestionowanego fragmentu budynku byli jej dziadkowie. Jakkolwiek nie dysponuje żadnymi dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi legalność budowy ganku przy budynku mieszkalnym, to z informacji Gminy R. wynika jednoznacznie, że uzyskano pozwolenie budowlane dotyczące tego obiektu, natomiast dokumentacja z uwagi na upływ czasu została zniszczona, przy czym przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. nie nakładały na inwestora obowiązku jej przechowywania. Dalej skarżąca podniosła, że w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. dopuszczono zastosowanie przepisów wcześniejszych wyłącznie w przypadkach odpowiadających hipotezie art. 48 ustawy, określono w nim zakres zastosowania tylko tego jednego przepisu ustawy. W art. 48 ustawy mowa zaś o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. W efekcie wyjątek od zasady bezpośredniego stosowania przepisów ustawy z mocy jej art. 103 ust. 2 dotyczy jedynie samowoli budowlanej, i to o ile spełnia one dalsze kryteria wymienione w tym przepisie. Przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego wyklucza jedynie stosowanie art. 48 tej ustawy do obiektów, których budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. i dopiero gdy wynik postępowania prowadzonego według obecnie obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, iż należy orzec rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane, organ powinien zastosować normę art. 37 i nast. ustawy z 1974 roku. Do pozostałych spraw z zakresu prawa budowlanego stosuje się przepisy Prawa budowlanego z 1994 roku, natomiast przepis art. 103 ust. 2 prawa budowlanego nie uprawnia organów nadzoru budowlanego do prowadzenia czynności procesowych na podstawie nieobowiązującej już ustawy z 1974 roku. Dotyczy to również przypadków, gdy organ uzna za konieczne sporządzenie ekspertyzy technicznej i sprawdzenie stanu technicznego budynku, ustalenie, czy nie zagraża on bezpieczeństwu itp. Wówczas podstawą działania organu może być art. 81c aktualnie obowiązującej ustawy, a nie art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r. Zdaniem skarżącej wydanie postanowienia na podstawie nieobowiązującego przepisu prowadzi do pozbawienia uczestników postępowania możliwości zaskarżenia kwestionowanego przez nich rozstrzygnięcia, a zatem przyjęcie przez organy wadliwej podstawy prawnej w sposób istotny naruszało prawny interes strony. Skarżąca podniosła również, że organ I instancji zaakceptował twierdzenie co do daty powstania przedmiotowego obiektu budowlanego bez prowadzenia w tym zakresie, zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, dalszego postępowania. Zdaniem skarżącej nie jest wystarczające w tym względzie ogólne zwrócenie się do Urzędu Gminy, czy też Starostwa Powiatowego. Natomiast brak przedłożenia pozwolenia na budowę nie świadczy jeszcze o wykonaniu obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej – która to okoliczność powinna być ustalona w sposób niewątpliwy, na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Zasadnicze znaczenie dla sprawy będzie miało ustalenie treści decyzji z 14 kwietnia 1984 r., która mogła w swej treści obejmować również inne budynki wznoszone na działce nr 78/4 – co potwierdza chociażby to, że były wznoszone jednocześnie z budynkiem mieszkalnym. Natomiast Prawo budowlane z 1974 r. nie zawierało odpowiednika art. 63 Prawa budowlanego z 1994 r., a obowiązek przechowywania dokumentów dotyczących budowy obiektu budowlanego nie odnosi się do obiektów wybudowanych przed 1 stycznia 1995 r. – co dostatecznie uzasadnia to, iż takimi dokumentami strona obecnie nie dysponuje. Skarżąca zarzuciła, że w toku postępowania nie wskazano jednoznacznie, na podstawie jakich okoliczności i dowodów uznano, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja objęta normą art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., konsekwencją czego mogłoby być zastosowanie przepisu art. 103 ust. 2 tej ustawy. Natomiast brak dysponowania przez organ treścią decyzji o pozwoleniu na budowę nie uprawnia do wyciągania z tej okoliczności wniosku, iż takiego pozwolenia w latach 80. ub. wieku inwestor nie posiadał – w związku z czym obiekt budowlany, o ile takiego pozwolenia w dacie wzniesienia wymagał, został wybudowany bez pozwolenia. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw by przesądzić na obecnym etapie, czy zastosowanie będą miały przepisy ustawy z 1974 r., czy też ustawy z 1994 r. Ponadto w sprawie nie wyjaśniono w ogóle – przy założeniu, iż obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej – czy toczyło się w przeszłości i w jaki sposób zakończyło ewentualne wcześniejsze postępowanie legalizacyjne. Organ I instancji nie przedstawił żadnych okoliczności pozwalających na uznanie, że zachodzą wątpliwości co do stanu technicznego obiektu, które wymagałyby przedstawienia profesjonalnemu organowi ekspertyzy technicznej w tym zakresie, a wręcz przeciwnie – w uzasadnieniu postanowienia stwierdza, że takie okoliczności nie zachodzą. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 Ppsa, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawę materialnoprawną postanowienia PINB stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. nr 38 poz. 229 ze zm.), dalej "Prawo budowlane z 1974 r.", a w szczególności art. 56 tej ustawy. Organ I instancji postanowieniem tym nakazał B. K., w terminie do dnia 30 września 2019 r., przedłożyć ocenę stanu technicznego dobudowanego ganku do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, albowiem ustalił, że przedmiotowy ganek dobudowany został w warunkach samowoli budowlanej pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r., zatem doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem wymaga wykorzystania przepisów wykonawczych powyższej ustawy, stosując art. 103 ust. 2 obowiązującej obecnie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej "Prawo budowlane z 1994 r." Organ II instancji, akceptując stanowisko PINB, że skoro postępowanie administracyjne powinno być prowadzone zgodnie z przepisami Prawa budowlanego z art. 1974 r., to podstawą do nałożenia obowiązku przedstawienia opinii technicznej nie może być przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., lecz regulacja zawarta w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., na zasadzie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia, albowiem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl art. 103 ust. 2 cyt. ustawy, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, która uchyliła ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, z zastrzeżeniem art. 103 ust. 2. W przepisie przejściowym art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. zamieszczone zostały reguły normujące wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod rządami prawa dotychczasowego. Przyjęto zatem, że regułą podstawową wynikającą z ustępu 1 jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte a niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, tj. sprawy będące w toku w dniu 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 103 ust. 2 omawianej ustawy. Wyjątek ten dotyczy wyłączenia stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r. tylko w odniesieniu do przepisu art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona (od 14 sierpnia 1996 r. także wówczas, gdy w stosunku do takiego obiektu wszczęto postępowanie administracyjne). Oznacza to, że przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do sytuacji, gdy obiekt był budowany bez wymaganego pozwolenia przed dniem 1 stycznia 1995 r. Innymi słowy, przepis ten ma zastosowanie, jeżeli samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy dopuszczono się przed dniem 1 stycznia 1995 r., a zakończenie budowy obiektu nastąpiło również przed tą datą. Skoro więc przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który jest przepisem intertemporalnym, odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy, to nie można stosować wykładni rozszerzającej i obejmować treścią tego przepisu innych sytuacji wskazanych w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2006 r., sygn. II OSK 1098/05; uzasadnienie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 1996 r. sygn. K 9/95; wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2001 r. sygn. akt OSA 2/01). Powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w pełni akceptowany przez skład orzekający w tej sprawie. Zatem w przypadkach określonych w komentowanym przepisie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, w których stosuje się "przepisy dotychczasowe", a nie art. 48 Prawa budowlanego, przez pojęcie przepisów dotychczasowych ostatecznie należy rozumieć: art. 37, art. 38,art. 39, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r., która to ustawa – zgodnie z art. 107 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. – 31 grudnia 1994 r. utraciła moc, z zastrzeżeniem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Wymienione przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. stosuje się – zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. – niezależnie od tego, czy samowola budowlana powstała przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, czy też w czasie obowiązywania tej ustawy (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, WK 2016 i powołane tam: wyrok NSA w Gdańsku z dnia 20 września 2000 r., sygn. II SA/Gd 1597/98, Lex nr 654926; wyrok NSA w Katowicach z dnia 13 lutego 2002 r., sygn. II SA/Ka 1231/00, Lex nr 655200; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 138/06, LEX nr 507206). Przedstawiona powyżej analiza treści art. 103 ust. 2 Prawo budowlane z 1994 r. nakazuje przyjąć, że do obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej przed dniem 1 stycznia 1995 r. odnosić można tylko tę regulację normatywną zawartą w Prawie budowlanym z 1974 r., która odpowiada ściśle zakresowi normowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Ponieważ poza tym zakresem pozostaje, wyodrębniona w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., kompetencja organu nadzoru budowlanego do nakładania obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, odpowiadające tym kompetencjom uprawnienia organu wymienione w art. 56 ustawy z 1974 r. w chwili obecnej nie mogą już podlegać wykorzystaniu (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2009 r., sygn. II OSK 737/08, Lex nr 574710). Jeżeli organy prowadzące postępowanie uznają, że dla wykazania chociażby tego, czy samowolnie wybudowany obiekt budowlany lub jego część powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.), niezbędne jest wykonanie określonej ekspertyzy technicznej, może zostać nałożony na uczestnika procesu budowlanego (odpowiednio: właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego) obowiązek jej przedłożenia, z tym że tego rodzaju działanie organu administracji swą podstawę prawną znajdować będzie w art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a nie w art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Nie sposób nie dostrzec, że przepis art. 56 Prawa budowlanego z 1974 r., na którym swoje rozstrzygnięcia oparły organy obu instancji w wydanych w tej sprawie postanowieniach, zamieszczony został w Rozdziale 10 tej ustawy, zatytułowanym "Zadania organów administracji państwowej", regulującym prawa i obowiązki organów, w tym możliwość żądania od inwestora udostępnienia dokumentów związanych z prowadzeniem robót, przekazaniem obiektu budowlanego do użytku lub utrzymaniem obiektu, opracowania instrukcji eksploatacyjnej dla obiektu lub jego części, dostarczenia technicznych ekspertyz dotyczących projektu, materiałów, robót, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Usytuowanie komentowanego przepisu w systematyce Prawa budowlanego z 1974 r. świadczy o jego odrębnym i ogólnym charakterze, a zatem nie mającym związku z usuwaniem skutków samowoli budowlanej prowadzonej po wejściu w życie Prawa budowlanego z 1994 r. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 24 marca 2015 r., sygn. II SA/Op 624/14, Lex nr 1810415). Prawo budowlane z 1994 r. zawiera odpowiednią regulację w art. 81c ust. 2, pozwalającą na nałożenie w drodze postanowienia obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Ustawa ta zawiera także regulację w art. 81c ust. 3 umożliwiającą stronom postępowania kwestionowanie postanowień nakładających obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ekspertyz stanu technicznego obiektu budowlanego. Pogląd powyższy znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się, że z art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nie wynika uprawnienie dla organów nadzoru budowlanego do podejmowania działań kontrolnych i nadzorczych w oparciu o regulację Prawa budowlanego z 1974 r. Tym samym organy te nie mogą wyprowadzać swoich kompetencji z ustawy nieobowiązującej w dacie podejmowania tego typu działań (por. cyt. wyżej wyrok WSA w Opolu z dnia 24 marca 2015 r. i powołane tam wyroki NSA: z 3 marca 2011 r., sygn. II OSK 400/10, Lex nr 1080268 oraz z 8 maja 2009 r., sygn. II OSK 737/08, Lex nr 574710). Wykonując zadania kontrolne bądź nadzorcze organy nadzoru budowlanego winny działać w oparciu o przepisy aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zadania te określone zostały w art. 81 tej ustawy, zaś kompetencje kontrolne organów, umożliwiające wykonywanie im niniejszych zadań uregulowane zostały w art. 81a i art. 81c ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zatem wykonując zadania kontrolne i nadzorcze organ nadzoru budowlanego nie może działać na podstawie nieobowiązującej już ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W świetle powyższego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że w niniejszej sprawie błędna wykładnia dokonana przez organy obu instancji przepisu art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. doprowadziła do wydania przez PINB rozstrzygnięcia opartego o błędną podstawę prawną, a w konsekwencji do wydania przez WINB zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji. Tymczasem to, że w postanowieniu organu I instancji - zobowiązującym skarżącą do przedłożenia oceny stanu technicznego dobudowanego ganku wskazana została wadliwa podstawa prawna nałożenia tego rodzaju obowiązku, nie wpływa na odebranie stronie postępowania uprawnienia do zaskarżenia rozstrzygnięcia, z którym się nie zgadza. Warunkiem skuteczności złożenia zażalenia jest to, czy przepis stanowiący rzeczywistą podstawę prawną działania organu administracji dopuszcza zaskarżenie wydanego przez ten organ aktu. Możliwość zaskarżenia postanowień wydawanych przez organy nadzoru budowlanego o nałożeniu obowiązku dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz w drodze zażalenia dopuszcza ustawodawca w art. 81c ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. Z tego względu postanowienie organu I instancji powinno było zostać poddane kontroli organu II instancji w trybie art. 144 w zw. z art. 127 i nast. Kpa. Ponieważ do takiej kontroli nie doszło, a organ na podstawie art. 134 Kpa uznał, że zażalenie na postanowienie wydane w pierwszej instancji jest niedopuszczalne, koniecznym stało się wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 Kpa w zw. z art. 103 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. O kosztach, na które złożył się wpis od skargi (100 zł) orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 Ppsa, w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. nr 221 poz. 2193 ze zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji uwzględni powyżej przedstawioną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności dokona kontroli instancyjnej postanowienia organu I instancji z dnia 20 marca 2019 r. w świetle art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., o ile zażalenie wywiedzione na to postanowienie będzie spełniać warunki formalne przewidziane przepisami prawa procesowego, mając na uwadze treść art. 112 w zw. z art. 126 Kpa wobec błędnego pouczenia stron o braku prawa wniesienia zażalenia.