II SA/Ke 619/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzja z 1 września 2023 r. [...], po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 01.09.2023 r. odwołania R. J. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Brody z 6 lipca 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką M. J. złożyła jej córka R. J.. M. J. jest wdową i legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z 27 września 2022 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym do 30 września 2023 r. Z orzeczenia wynika, że niepełnosprawność istnieje od 55-go roku życia, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 sierpnia 2016 r. Zatem R. J. jako córka jest w pierwszej kolejności osobą zobowiązaną do alimentacji względem matki. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że R. J. jest uprawniona na mocy decyzji organu I instancji z 17 października 2022 r. do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Cytując treść art. 27 ust. 5 pkt 2 i 3 z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390) zwanej dalej "ustawą", Kolegium podniosło, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń, co wyklucza możność równoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. Zatem strona może otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, jest więc brak uprawnienia do otrzymywania konkurencyjnego świadczenia. Aby więc świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany np. specjalny zasiłek opiekuńczy, czy zasiłek dla opiekuna, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. Nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, (zasiłku dla opiekuna) warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadzie wyboru, jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia, to jest wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego (zasiłku dla opiekuna), prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej ten zasiłek. Zatem, nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym strona posiada jednocześnie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego (zasiłku dla opiekuna), określone wcześniejszą decyzją, która nie została wzruszona za ten okres. Taki pogląd reprezentowany jest przez najnowsze orzecznictwo NSA i Kolegium ten pogląd w pełni podziela (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1400/21 i z 19 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1390/21). Organ odwoławczy podkreślił, że odwołująca posiadała wiedzę, że pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jak również o tym, że może złożyć wniosek o wyeliminowanie decyzji przyznającej prawo do specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego z obrotu prawnego. O powyższym świadczą znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, tj. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, podpisany przez odwołującą, w którym znajduje się pouczenie o treści art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym również o tym, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz pisemne oświadczenie z 19 czerwca 2023 r., w którym odwołująca oświadczyła, że w przypadku przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego niezwłocznie zrezygnuje z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Ponadto w toku całego postępowania administracyjnego odwołująca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien znać ugruntowane orzecznictwo, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń, co wyklucza możność równoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. Organ dodał, że dopiero wydanie przez organ I instancji decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, a nie - jak twierdzi pełnomocnik - złożenie oświadczenia o warunkowej rezygnacji z prawa do otrzymywanego specjalnego zasiłku opiekuńczego wyeliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy w postaci posiadania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że strona nie zrezygnowała z przysługującego jej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego, zatem w tak ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do przyznania odwołującej świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem nadal przysługuje jej prawo do konkurencyjnego świadczenia, wykluczające - jak wyżej wywiedziono - możliwość jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, R. J., zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b polegające na: a) pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego, stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, b) ograniczeniu się do wykładni językowej, podczas gdy obowiązkiem organu było dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów ustawy; 2. art. 17 ust. 5 pkt 1b w związku z art. 27 ust. 5 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, że skarżąca we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zobowiązała się do niezwłocznego zawieszenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, co doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący z jej słusznym interesem; II. przepisów postępowania: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa poprzez niezałatwienie sprawy w sposób uwzględniający słuszny interes skarżącej i wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy: a) zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje na spełnienie przesłanek do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez skarżącą, b) trudna sytuacja życiowa i materialna skarżącej przemawiała za brakiem realnej możliwości wcześniejszej rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, że dotknięta jest ona błędami związanymi z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz naruszeniem przepisów prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi, skarżąca zobowiązała się do niezwłocznego zawieszenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto wyjaśniła, że nie wiedziała, czy spełni pozostałe przesłanki do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, zatem pozbawienie siebie i wymagającej opieki matki środków do życia byłoby nieuzasadnione. Wnoszący skargę zaznaczył, że zamiar skarżącej wyrażony we wniosku był jednoznaczny i w żadnym razie nie zachodziły podstawy do przyjęcia, że jej celem było kumulatywne pobieranie obu świadczeń, skoro wnioskowała o uchylenie decyzji przyznającej jej zasiłek specjalny dla opiekuna. Już w dacie złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca dokonała stosownego wyboru i dała temu wyraz w sposób jasny. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, a wręcz przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać. Osoba uprawniona do przyznania świadczeń ma prawo do wyboru najkorzystniejszego z nich. Samo złożenie wniosku o przyznanie innego świadczenia powinno być przez organ traktowane jako chęć skorzystania z prawa wyboru. Właściwy organ administracji, jak wskazują sądy administracyjne, nie może czynić stronie żadnych przeszkód w uzyskaniu świadczenia korzystniejszego. Jest to równocześnie stanowisko prezentowane przez NSA, który w jednym z wyroków wskazał, że jeśli przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego (wyrok NSA z 16 grudnia 2021 r., I OSK 832/21). Powinien natomiast sam przedsięwziąć takie czynności, by strona miała prawo z wyboru skorzystać. Nie jest jednocześnie konieczne dla zagwarantowania wyboru, by uprawniony musiał zrezygnować z przyznanego wcześniej świadczenia przed wydaniem decyzji administracyjnej o przyznaniu mu świadczenia korzystniejszego. Wprowadzałoby to niepożądany stan niepewności dla strony, która musiałaby zrezygnować z otrzymywanego świadczenia zanim otrzyma zapewnienie o przyznaniu jej świadczenia korzystniejszego. Kierując się zasadami zawartymi w przepisach art. 7, 8 i 9 kpa, organ administracji jest obowiązany w pierwszej kolejności sprawdzić, czy strona spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia korzystniejszego. Dopiero wówczas może poinformować stronę, że wyłączną przeszkodą do jego przyznania pozostało jedynie pobieranie wcześniej otrzymanego świadczenia (wyrok NSA z 13 lipca 2018 r., I OSK 235/18). Ponadto już samo złożenie wniosku o kolejne świadczenie powinno być w sposób dorozumiany traktowane przez organ jako chęć skorzystania przez stronę z prawa wyboru. Przyznanie prawa do świadczenia rodzinnego nie jest sytuacją nieodwracalną, a wybór dokonany przez uprawnionego jest podstawą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji o wcześniej przyznanym świadczeniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jej przedmiotem jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach w sprawie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z posiadanym prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego i pobieraniem tego świadczenia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Z powołanych przepisów wynika, że aby ustalić prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, zarówno osoba wymagająca opieki, jak i osoba sprawująca tę opiekę muszą spełnić określone ustawą przesłanki. Jeśli chodzi o osobę wymagającą opieki, to ustawodawca wymaga, aby osoba ta posiadała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami wymienionymi w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Bezspornym jest, że matka skarżącej spełnia powyższy warunek. Zgodnie bowiem z orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z 27 września 2022 r. została ona zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. W orzeczeniu tym wskazano, że M. J. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jednak poza osobą wymagającą opieki, także osoba ją sprawująca - w niniejszej sprawie skarżąca - musi spełnić ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest w szczególności "rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Ponadto w przypadku, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, to ustawa o świadczeniach rodzinnych wprost przewiduje, że osobie tej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.). Z art. 27 ust. 5 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Z powyższego wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń, co wyklucza możność równoczesnego zarówno przyznania, jak i pobierania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może bowiem, zgodnie z przytoczonymi przepisami, otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym, co należy podkreślić, chodzi tu zarówno o fakt przyznania świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy, jest zatem brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Oznacza to, że aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji, wskazując na chęć pobierania innego świadczenia. W sytuacji zatem, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru dokonanego w oparciu o art. 27 ust. 5 ustawy, jest rezygnacja z przysługującego świadczenia i to przez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne czy też warunkowe, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2023 r., I OSK 805/22, z 18 lipca 2023 r., I OSK 1565/22, z 13 grudnia 2023 r., I OSK 2093/22, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że pierwsze wydane w niniejszej sprawie z upoważnienia Wójta Gminy Brody rozstrzygnięcie z 24 marca 2023 r., zostało uchylone przez SKO w Kielcach decyzją z 1 czerwca 2023 r. W decyzji tej Kolegium podniosło, że organ I instancji nie poinformował strony o możliwości wyboru świadczenia, które chce pobierać, do czego obliguje art. 9 kpa. Dlatego też Kolegium nakazało, aby organ I instancji uzyskał od strony jednoznaczne stanowisko, które ze świadczeń opiekuńczych chce pobierać. Następnie w przypadku wyboru przez stronę świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego, Kolegium nakazało wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, na mocy której strona pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy w trybie art. 155 kpa. Z decyzji organu I instancji z 6 lipca 2023 r. wynika z kolei, że skarżąca stawiła się w siedzibie tego organu 19 czerwca 2023 r. i została wówczas pouczona o treści art. 24 ust. 5 ustawy. Pomimo jednak pouczenia o konieczności wyboru świadczenia, skarżąca złożyła 19 czerwca 2023 r. pisemne oświadczenie, że w dopiero w przypadku przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego niezwłocznie zrezygnuje z pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zatem oświadczenie skarżącej nie miało charakteru definitywnego lecz warunkowy, a w konsekwencji nie mogło doprowadzić do eliminacji kumulacji przysługujących jej świadczeń. W tej sytuacji zasadnie więc, organy obu instancji uznały, że istnieje negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy. Zasadnym jest również podkreślenie, co słusznie podniósł także organ odwoławczy, że skarżąca od momentu wszczęcia postępowania administracyjnego reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik ten już składając w imieniu skarżącej wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, we wniosku tym wskazał, że skarżącej przysługuje prawo do wyboru świadczenia. Także z treści kolejnych pism przez niego składanych w sposób jednoznaczny wynika, że pełnomocnik strony posiada wiedzę o konieczności wyboru świadczenia. Z racji wykonywanego zawodu ciążył więc na nim obowiązek podejmowania wszelkich działań na korzyść swojej klientki i wskazania jej wszelkich możliwych wariantów załatwienia sprawy. Odnosząc się do nieomówionych wyżej zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Trudna sytuacja życiowa skarżącej mająca przemawiać za brakiem możliwości wcześniejszej rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego, przed przyznaniem wybranego świadczenia pielęgnacyjnego, nie stanowi jakiejkolwiek przesłanki przyznania takiego świadczenia pielęgnacyjnego. Trzeba też dodać, że ze względu na treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. (Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.) skarżąca, po usunięciu wynikającej z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. negatywnej przesłanki uniemożliwiającej przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, będzie miała możliwość zachowania ciągłości uzyskiwania świadczeń rodzinnych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika bowiem, że pozostałe przesłanki uprawniające do tego świadczenia, skarżąca spełnia. Mając to wszystko na uwadze, ponieważ zarzuty podniesione w skardze nie odniosły zamierzonego skutku, a brak jest okoliczności skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji z urzędu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.1634 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 tej ustawy.