II SA/Ke 749/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 roku sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Z.S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu na posiedzeniu odwołania Z. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia, na wniosek E. K., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - szkółki jazdy konnej (stajni dla 16 koni) z zapleczem socjalnym i częścią mieszkalną oraz budowie zbiornika na nieczystości ciekłe na działce przy ul. Ż. Nr 89 (działka nr 121) w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Po rozpatrzeniu wniosku E.K., organ I instancji decyzją z dnia [...]. ustalił warunki zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji. Warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego oraz pozostałe ustalenia określone zostały w punktach 2-3 decyzji. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono kolorem czarnym i literami ABCD-A i przedstawiono na mapie, stanowiącej załącznik nr 1 decyzji, wyniki analizy (część tekstowa i graficzna) stanowią załącznik nr 2 decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dla terenu objętego wnioskiem inwestora nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 52 ust. 1 ww. ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Złożony w sprawie wniosek inwestora spełnia wymogi ustawowe. Spełnione są również wymagania określone przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wobec tego po przeprowadzeniu analizy oraz uzyskaniu stosownego uzgodnienia, ustalono warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Od decyzji organu I instancji odwołał się Z. S. zarzucając, iż w obszarze analizowanym nie ma żadnego budynku odpowiadającego funkcją wnioskowanemu, nie ma również żadnego gospodarstwa rolnego, a realizacja planowanej inwestycji spowoduje ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. W dalszej części odwołania strona podniosła, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, ponieważ nie uwzględnia wymogów odległości planowanego przedsięwzięcia od linii zabudowań sąsiednich, kierunków wiatrów, wskazania miejsca wybiegu. Nadto, w aktach brak jest raportu oddziaływania wnioskowanej inwestycji na środowisko . Rozpatrując zasadność wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja organu I instancji z dnia [...] o warunkach zabudowy nie narusza prawa. Organ ten podał, że dla terenu, w zasięgu którego położona jest nieruchomość wskazana we wniosku E.K., brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wg art. 52 ust. 1 i 2 w związku z art. 64 ust. 1 w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, zaś wniosek powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione formie opisowej i graficznej, określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z załączonego do akt sprawy wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że zamierzenie inwestycyjne określono jako: budynek usługowy - szkółka jazdy konnej (stajnia dla 16 koni) z zapleczem socjalnym i częścią mieszkalną oraz budowa zbiornika na nieczystości ciekłe na działce przy ul. Ż. Nr 89 (działka nr 121) w S.. Na mapie, stanowiącej część graficzną wniosku kolorem czarnym wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji oraz wskazano budynek objęty wnioskowanym zamierzeniem. Do wniosku dołączono koncepcję projektową zamierzonej inwestycji. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie wniosek inwestora zawiera wszystkie elementy, o których stanowi art. 52 ust. 2 powołanej ustawy. Organ odwoławczy uznał, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji zasadnie wskazał, że inwestycja objęta decyzją jest przewidziana do realizacji na obszarze terenu spełniającego warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Spełnienie powyższych warunków potwierdza, zdaniem Kolegium, sporządzona w sprawie analiza obszaru, wyznaczonego zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 powołanej ustawy. Analizie poddano teren wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2, tj. w odległości nie niniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50m, zaś granice obszaru pokazano na mapie w skali 1:500. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek i przeprowadził wymaganą analizę cech zabudowy i zagospodarowania tego terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a których łączne spełnienie warunkuje wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji. Ze sporządzonej w sprawie analizy urbanistycznej wynika, że w granicach wyznaczonego przez organ obszaru analizowanego działka nr 121 położona jest na obszarze, na którym znajdują się budynki o funkcji mieszkalnej, gospodarczej, usługowej (szycie odzieży gospodarczej) oraz hodowlanej. W granicach obszaru analizowanego na działkach nr: 17, 22/2, 30 i 59/50 funkcjonuje hodowla zwierząt gospodarczych. Grunt na terenie wnioskowanej inwestycji, wg ewidencji gruntów stanowi pastwiska. Z uwagi na fakt położenia terenu wnioskowanej inwestycji w granicach miasta oraz zapis art. 5b zmiany do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 121 z 2004r., poz. 1266 ze zm.) teren ten nie wymaga uzyskania zmiany przeznaczenia gruntu. Mając na uwadze powyższe nie można przyjąć, zdaniem Kolegium, że brak jest kontynuacji funkcji, ponieważ stan faktyczny i prawny nie potwierdza twierdzeń strony odwołującej się w tym zakresie. Granice obszaru analizowanego, wskazanego przez Szczygła w załączniku do odwołania nie są adekwatne do granic wskazanych w kwestionowanej obecnie decyzji. W rozpoznawanej sprawie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sporządziła osoba wpisana na listę Świętokrzyskiej Okręgowej Izby Urbanistów, został zatem spełniony obowiązek, wynikający z art. 60 ust. 4 ww. ustawy. Stosownie do wymagań, określonych art. 54 pkt 1-3 ustawy, badana decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, w tym w szczególności w zakresie: a/ warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b/ ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, c/ obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d/ wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e/ ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji. W ramach wymagań w zakresie warunków kształtowania ładu przestrzennego w analizowanej decyzji organu I instancji określono: linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy; wysokość okapu pozostanie bez zmian; geometrię dachu. Ponadto analizowana decyzja obejmuje warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych oraz wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono kolorem czarnym i literami ABCD-A i przedstawiono na mapie, stanowiącej załącznik nr 1 decyzji. W ocenie Kolegium, analizowana decyzja zawiera wszystkie wskazane wyżej przytoczonym przepisie elementy. Ponadto SKO wskazało, że w świetle § 9 powołanego wyżej rozporządzenia, częściami składowymi decyzji o warunkach zabudowy są: część tekstowa decyzji (§ 9 ust. 1), część graficzna decyzji (§ 9 ust. 1) oraz załącznik do decyzji w postaci wyników analizy, o której mowa wyżej, zawierających część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 2). Zgodnie z § 9 ust. 3 część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Decyzja o warunkach zabudowy zawiera komplet części składowych, wymaganych powołanymi wyżej przepisami. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku możliwości wykonania planowanej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Inwestor spełnił ww. wymagania. Natomiast wydana na wniosek inwestora decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie stanowiącej graficzną część decyzji. Nie rozstrzyga natomiast w zakresie usytuowania projektowanego do realizacji obiektu i nie przesadza władczo o możliwości jego realizacji. Decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie promesą pozwolenia na budowę. Zgodnie z orzecznictwem sądowym usytuowanie obiektów budowlanych względem granic sąsiednich nieruchomości oraz istniejącej zabudowy należy wyłącznie do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygane wyłącznie na etapie pozwolenia na budowę. Wyłącznie w tym postępowaniu organ będzie badał możliwość realizacji projektowanej inwestycji pod względem możliwości konkretnego usytuowania wnioskowanej inwestycji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji nie przesadza o tym, że inwestycja ta faktycznie będzie mogła powstać. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu ukształtował się już pogląd, zgodnie z którym określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27. marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic obszarów morskich, przepisy sanitarne, regulacje prawa geologicznego i górniczego itp. (wyrok NSA: z dnia 23 listopada 2007 r. II OSK 1552/06 - LEX nr 327513; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. IV SA/Wa 488/08 - LEX nr 517960; T. Bąkowski - "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz", Zamykacze 2004 r., art. 61). Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje organu wydającego pozwolenie na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczegółowych wydanych na jego podstawie, w tym wskazanych przez Szczygła warunkach technicznych określonych w rozporządzeniu wykonawczym do Prawa budowlanego, tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997r. Nr 132, poz. 877 ze zm.). Dopiero na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej ocenia zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi. Inny jest wszak przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny postępowania o wydanie pozwolenia na budowę (WSA w Łodzi wyrok z dnia 13.07.2010r. sygn. akt II SA/Łd 386/10). Zakres uprawnień organów upoważnionych do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może kolidować z kompetencjami organu upoważnionego do wydania pozwolenia na budowę. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy z przepisami prawa budowlanymi, a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Nie jest zatem możliwe przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy badanie zarzutów opartych na przepisach Prawa budowanego, dotyczących m.in. braku zachowania odległości nowej zabudowy od istniejącego zainwestowania na działkach sąsiednich oraz granic z działkami sąsiednimi. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisami szczególnymi. Ochrona uzasadnionych interesów właścicieli działek sąsiadujących z terenem inwestycji, znajdzie pełną konkretyzację na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz.2016). Roboty budowlane związane z inwestycją objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy będzie można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskanej w trybie określonej przepisami Prawa budowlanego. Natomiast organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego pozostawiona jest dalsza ocena co do zgodności tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami Prawa budowlanego i możliwości jej faktycznej realizacji wobec konieczności uprzedniego doprowadzenia istniejącego obiektu do odpowiedniego stanu zgodnego z przepisami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że systemowo i funkcjonalnie rozumiane ustawodawstwo nie może być tak stosowane, aby służyło hamowaniu budownictwa. Wskazano przykładowo w ustawie Prawo budowlane na instytucję kary pieniężnej i to bardzo dotkliwej za opóźnienie (zwłokę) w załatwieniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, co jednoznacznie wskazuje, że państwo jest zainteresowane w popieraniu działalności inwestycyjnej w dziedzinie budownictwa, która jest siłą napędową gospodarki i warunkuje rozwój gospodarczy. Właściwe, a więc proinwestycyjne rozumienie norm z zakresu inwestycji budowlanych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prowadzi do wydawania wyroków, w których orzecznictwo to prezentuje pogląd, iż odmowa uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy może mieć miejsce, gdy uwzględnienie żądania inwestora stoi w sprzeczności z interesem publicznym oraz słusznym interesem osób trzecich. W takich przypadkach najczęściej powoływano się na art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący, iż każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania (w razie braku planu miejscowego), jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z przepisu tego wynika, że właścicielowi, czy też użytkownikowi wieczystemu terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji wówczas, gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Właściciel (użytkownik wieczysty) ma oczywiście prawo do terenu, który zamierza zabudować i w związku z tym występując z konkretnym wnioskiem do właściwego organu może oczekiwać, że będzie on załatwiony pozytywnie. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia sąsiedztwa zastosowanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co ma prowadzić w istocie do czynienia przez właściwy organ takich poszukiwań na danym terenie, objętym analizą urbanistyczną, która umożliwi uwzględnienie wniosku inwestora (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1520/07, wyrok NSA z dnia 31 maja 2010r. sygn. akt II OSK 860/09 i inne). W wyroku z dnia 31 maja 2010r. sygn. akt II OSK 860/09 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił zwłaszcza, że ratio legis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga zastosowania wykładni celowościowej. Jego istotą jest utrzymanie ładu przestrzennego. Zwrócono również uwagę, iż "restrykcyjna, ze względu na interes publiczny, literalna wykładnia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, niezależnie od tego jakie są okoliczności i wymogi konkretnej sprawy. Taki pogląd jest uzasadniony konstytucyjną zasadą działania w ramach wymogu demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP)". W tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjnych podkreślił także konieczność przykładania należytej uwagi zasadzie wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającej na prawie do zabudowy, jak też wystrzegania się zachowań nadmiernie formalistycznych, nieproporcjonalnych do potrzeb interesu publicznego. Zauważył też, że rozporządzenie wykonawcze, które oczywiście nie może mieć pierwszeństwa przed ustawą przewiduje możliwość odmiennego od ustalonego w jego przepisach podejścia w indywidualnych przypadkach. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym i komentarzami prawa materialnego przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Zdaniem Kolegium, nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące. Nie można uznać, że podstawą do decyzji odmownej może być sam brak zgodności pomiędzy inwestycji a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejący. Celem ustawodawcy jest bowiem zachowanie ładu przestrzennego a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, iż zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego nie wymaga przy projektowaniu nowej inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 06.10.2011r. sygn. akt II SA/Go 499/11). Odnosząc się do stwierdzenia przez skarżącego naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 07.10.1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie Kolegium wyjaśnia, że zarzut ten jest przedwczesny a zatem nie może zostać skutecznie podniesiony. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że planowana inwestycja, wbrew oczekiwaniom strony odwołującej się, nie wymaga uzyskania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ mają do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 z 2004r. poz. 2573 ze zm.). Zgodnie z przepisami ww. inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zatem ww. zarzuty odwołania są bezpodstawne i jako przedwczesne nie mogą być skutecznie podniesione na obecnym etapie postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił niespełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że na działkach wskazanych w decyzji, które nie są położone przy ul. Ż., lecz przy ulicy prostopadłej do niej – ul. Jodłowej nie jest prowadzona hodowla zwierząt. Również na żadnej z działek położnych przy ul. Ż. nie jest prowadzona ani hodowla, ani działalność usługowa, są to działki budowlane, o zabudowie mieszkalnej z przewagą domów jednorodzinnych. Skarżący zarzucił, że budynek stajni dla koni na działce sąsiadującej z jego nieruchomością o charakterze mieszkaniowej naruszy jego prawo do swobodnego dysponowania nieruchomością, inwestycja kłóci się z zasadami harmonijnego kształtowania zabudowy, charakterem dzielnicy, w której nie ma żadnych gospodarstw rolnych, hodowli, usług bądź utrzymywania koni. Inwestycja nie powinna pogarszać standardu życia mieszkańcom okolicy oraz naruszać ład przestrzenny i architektoniczny. Skarżący zarzucił także, że planowana inwestycja nie jest zgodna przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż nie uwzględnia minimalnych odległości od linii zabudowy sąsiedniej, przeważających kierunków wiatrów ani nie jest otoczona pasami zieleni, gdyż działka na której jest lokowana jest zbyt wąska. Nadto w dokumentacji brak jest raportu oddziaływania uciążliwej inwestycji na środowisko, projekt nie określa gdzie będzie znajdował się wybieg dla koni na wąskiej działce. W skardze podniesiono, że wniosek "opiniuje Naczelnik Wydziału pisząc, że wykonuje to osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów w Katowicach i zatwierdza decyzję jako Naczelnik Wydziału z upoważnienia Prezydenta Miasta". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę podlega uwzględnieniu, częściowo z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie mają zastosowanie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (z powołaniem także ich treści) przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą), wobec czego nie zachodzi konieczność ich cytowania obecnie. Z uwagi na brak planu na terenie, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja zachodziła również potrzeba stosowania, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazanego przez organ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), dalej zwanego rozporządzenie. W ocenie Sądu jednak, organy orzekające w sprawie niniejszej nie zastosowały prawidłowo przepisów, a także orzeczeń sądów administracyjnych, na których treść się powołały. Kontrolując prawidłowość zastosowania w sprawie wskazanych przepisów wskazać należy na uchybienia przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, które mogły mieć istotny wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej przez uprawnionego architekta-urbanistę, a więc osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną, nie zwalnia organu, wydającego decyzję od obowiązku przeprowadzenia pełnej jej weryfikacji, nie tylko pod względem literalnej niesprzeczności z obowiązującymi przepisami, ale także jej poprawności, przy uwzględnieniu prawidłowej wykładni przepisów, uwzględniającej dorobek doktryny i orzecznictwa. Organy orzekające w sprawie niniejszej nie zadośćuczyniły temu obowiązkowi. Wskazany w decyzji przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przy określaniu granic obszaru analizowanego przewidziane prawem odległości muszą być dochowane, co oczywiście nie wyklucza wyznaczenia obszaru analizowanego w granicach większych niż minimalne, o ile w okolicznościach danej sprawy jest to konieczne. Jednak podkreślenia wymaga, że szerokie ujmowanie sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, nakłada na organ ustalający warunki zabudowy obowiązek uzasadnienia wyznaczonych w danej sprawie granic obszaru analizowanego. Wielkość przyjętego obszaru analizowanego determinuje bowiem wyniki analizy urbanistycznej z tego obszaru i w efekcie ma wpływ na wynik postępowania (p. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/09 - LEX 322329). Analiza stanowi merytoryczną część ustaleń organu, przeniesionych wprost do decyzji o warunkach zabudowy, zatem merytorycznej ocenie decyzji podlega m.in. prawidłowość przyjętych przez urbanistę przesłanek warunkujących ustalenie przez niego wielkości obszaru analizowanego. Urbanista nie jest uprawniony do wyznaczenia obszaru analizowanego według własnego uznania, na zasadach dowolności, zaś organ nie może bezkrytycznie przyjąć za swoje tych ustaleń (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 marca 2012r., sygn. akt II SA/Łd 149/12). W niniejszej sprawie analiza przeprowadzana była dwukrotnie, ponieważ organ odwoławczy miał zastrzeżenia co do sposobu jej przeprowadzenia. Początkowo obszar analizowany był określony w mniejszych granicach, po czym po kolejnym uchyleniu decyzji organu I instancji obszar analizowany uległ znacznemu powiększeniu, co jednak nie zostało uzasadnione. Kwestia ta ma duże znaczenie dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ewentualne przyjęcie obszaru analizowanego w innych granicach może prowadzić do zupełnie odmiennych wyników, co do spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pewien luz decyzyjny, z jakiego w tym zakresie korzysta organ, nie może prowadzić do dowolności jego działania. Brak stosownej argumentacji uzasadniającej takie, a nie inne wyznaczenie granic obszaru analizowanego powoduje, że kwestia ta nie może być objęta kontrolą instancyjną, jak również sądową. Prowadzi to do stwierdzenia naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, wyznaczenie wokół działki budowlanej, na której wnioskodawca zamierza zrealizować inwestycję, obszaru analizowanego powinno nastąpić w taki sposób, aby działka ta znajdowała się w centrum tego obszaru. Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia wymaga, aby granice obszaru analizowanego rozciągały się wokół terenu objętego wnioskiem inwestora, co oznacza, że każdą granicę tego terenu powinna dzielić ta sama przyjęta odległość z granicą obszaru analizowanego (p. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1720/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2010r., sygn. akt II SA/Kr 49/10). W załączniku nr 2, stanowiącym część graficzną analizy w ogóle nie oznaczono w obszarze analizowanym granic terenu inwestycji na działce, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, mimo, że na mapie tej znajduje się informacja: "oznaczenia: 1. projektowany obiekt usługowy – szkółka jazdy konnej (stajnia dla 16 koni z zapleczem socjalnym i częścią mieszkalną, 2. projekt zbiornik na nieczystości ciekłe. Granice terenu objętego wnioskiem, Granice obszaru na który inwestycja oddziaływuje". W tej sytuacji nie można skontrolować, czy teren inwestycji znajduje się w centrum obszaru analizowanego. Z analizy można natomiast wywnioskować, że jedną z granic obszaru analizowanego, nie mającego kształtu koła lecz prostokąta, stanowi ulica Żytnia, przy której położona jest działka nr ewid. 121 (teren inwestycji). Z niewyjaśnionych przez autora analizy przyczyn, nie objęto obszarem analizowanym terenu po drugiej stronie ulicy Ż., lecz obszar analizowany przesunięto w kierunku ulicy Grota Roweckiego. Ograniczenie analizy urbanistycznej do terenów położonych po jednej stronie drogi i tym samym pominięcie (z nieuzasadnionych przyczyn) działek dostępnych z tej samej drogi publicznej prowadzi do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II OSK 1720/10). Należy także podnieść, że zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jednym z warunków koniecznych do spełnienia dla wydania decyzji o warunkach zabudowy jest warunek, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Obszarem analizowanym w sprawie niniejszej objęto działki, które nie mają dostępu z tej samej drogi publicznej - ul. Ż., lecz działki położone przy ul. Jodłowej, ul. Grota Roweckiego. Ponadto, wymienione w decyzji działki, dla których stwierdzono kontynuację funkcji - o numerach ewidencyjnych: 30, 22/2 nie są położone przy żadnej z tych ulic, zaś działka nr 59/50 nie jest w ogóle objęta obszarem analizowanym. Kolejna uwaga, świadcząca o wadliwości analizy dotyczy braku jasnego odzwierciedlenia zapisów treści (wyników) analizy z jej częścią graficzną, a także samym rozstrzygnięciem, które powołuje się na wyniki analizy. Skoro bowiem w części graficznej analizy i uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy przy określaniu funkcji zabudowy działek wskazuje się numery ewidencyjne – 17, 22/2, 30/ 59/50, zaś w treści analizy już tych numerów brak, a podane są jedynie numery budynków położonych przy określonej ulicy (np. Roweckiego 3) trudno jednoznacznie, w sposób niebudzący wątpliwości przypisać przeznaczenie określonego budynku do określonej działki ewidencyjnej, nie mówiąc już o tym, że poza określeniem funkcji budynku, np. "gospodarczy", z treści analizy nie wynika, co to pojęcie w konkretnym przypadku oznacza. Jest to istotne, zważywszy, że kontynuacji funkcji poszukiwano dla budynku stajni dla koni oraz szkółki jazdy konnej . Powyższe ma znaczenie, jako że zasada dobrego sąsiedztwa, o której obszernie wypowiada się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Wyznacznikiem spełnienia ustawowych wymogów są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na obszarze analizowanym. Należy wskazać, że wyniki analizy stanowią załącznik do decyzji, zatem treść tego dokumentu powinna odzwierciedlać jasno i czytelnie te efekty (wyniki) przeprowadzonej analizy, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawarte w niej informacje mają bowiem potwierdzać to, że organy działały w granicach prawa, a nie w sposób dowolny. Stanowią ponadto istotny element wyjaśniający i uzasadniający podstawowe motywy rozstrzygnięcia, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak w sprawie niniejszej – występują strony o spornych interesach. Ponadto, naruszeniem przepisu art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy jest to, że z załącznika graficznego Nr 1 decyzji z dnia [...]., będącego mapą, na której zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, nie wynika aby mapa ta, zgodnie z wymogiem art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy była przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w decyzji organu I instancji oraz w zaskarżonej decyzji wskazuje się, że na mapie sytuacyjno-wysokościowej, stanowiącej załącznik graficzny decyzji Nr 1, linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono kolorem czarnym i literami A,B,C,D-A, podczas, gdy w załączniku tym brak oznaczenia literowego. Powyższe uchybienia przepisom postępowania oraz prawa materialnego dają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego zastosowanie mają normy prawa materialnego. W sprawie niniejszej Sąd nie może wypowiedzieć się, czy określone na podstawie wadliwie sporządzonej analizy wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zostały spełnione. Analiza powinna być przeprowadzona ponownie na obszarze, wyznaczonym zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia, po uwzględnieniu wskazanych wyżej uwag. Niezależnie od powyższego należy również zwrócić uwagę, że analiza, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji, była sporządzona po raz kolejny, po dwukrotnym uchyleniu decyzji poprzednich, wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta. Analiza sporządzona została przez tę samą osobę, która sporządzała poprzednie analizy i projekty decyzji o warunkach zabudowy (w aktach brak dokumentu, potwierdzającego uprawnienia tej osoby z art. 60 ust. 4 ustawy), i która także wydała z upoważnienia Prezydenta Miasta wszystkie decyzje o warunkach zabudowy (z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...].). Uchylenie decyzji z dnia [...] i z dnia [...]. spowodowane było m.in. wadliwością analizy urbanistycznej. Obecnie stwierdzone przez Sąd uchybienia, również w zakresie prawidłowości analizy, zdają się wskazywać na konieczność dokonania ponownej analizy przez innego urbanistę. W ocenie Sądu, osoba która sporządza projekt decyzji o warunkach zabudowy może być pracownikiem organu administracji publicznej, gdyż art. 60 ust. 4 ustawy jako jedyne kryterium wskazuje wymóg, aby osoba sporządzająca taki projekt decyzji była wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Osoba wpisana na taką listę nie ma bowiem zastępować organ administracji publicznej w jego ustawowych zadaniach, a jedynie gwarantować, że merytoryczne ustalenia co do warunków zabudowy, wymagające specjalistycznej wiedzy, zostaną dokonane i przekazane wydającemu decyzję organowi przez profesjonalistę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 513/08 wskazał, że osoba sporządzająca projekt decyzji nie może być traktowana jako organ właściwy w sprawach ustalenia warunków zabudowy, ponieważ tymi organami są podmioty wymienione w art. 60 ust. 1 i 3 ustawy, tj. wójt, burmistrz, prezydent miasta oraz wojewoda na terenach zamkniętych. Analiza architektoniczo-urbanistyczna nie została wyłączona spod zasady swobodnej oceny dowodów, o jakiej mowa w art. 80 k.p.a., wobec czego wraz z projektem decyzji o warunkach zabudowy podlega ocenie właściwego organu, który ponosi odpowiedzialność za całe rozstrzygnięcie. Należy oceniać ją jak opinię biegłego. Dlatego, w ocenie Sądu, pracownik organu, który jako urbanista przygotował analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także projekt decyzji o warunkach zabudowy, nie powinien następnie "z upoważnienia" właściwego organu wydawać decyzji o warunkach zabudowy. Należy zatem podzielić zastrzeżenia skarżącego, co do prawidłowości takiego postępowania w sprawie niniejszej, tym bardziej, że ta sama osoba po raz kolejny wadliwie wykonała analizę, a następnie zaakceptowała jej wyniki w projekcie decyzji oraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Niezależnie od powyższego, Sąd zauważa, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie wypowiedział się co do prawidłowości zastosowania przez organ I instancji przepisu art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy. Przedmiotowa inwestycja, położona na nieruchomości, którą według ewidencji gruntów stanowią pastwiska, podlegała uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Organ I instancji stwierdził, że Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych postanowieniem z dnia [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy, a z uwagi na to, że zakres planowanej inwestycji oraz przepisy odrębne dotyczące uzgodnień nie uległy zmianie, nie było podstaw do ponownego uzgadniania projektu decyzji. Nie można podzielić takiego stanowiska, gdyż zmianie uległ przedmiot inwestycji, którym w dacie uzgadniania był jedynie "budynek gospodarczy", a w dacie orzekania "budynek usługowy - szkółka jazdy konnej (stajnia dla 16 koni) z zapleczem socjalnym i częścią mieszkalną oraz budową zbiornika na nieczystości ciekłe". Ponadto zauważyć należy, że w niniejszej sprawie zarządcą drogi publicznej – ulicy Ż., przy której zlokalizowany jest teren inwestycji, jest organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem kwestie, które winien ocenić zarządca drogi ocenić powinien samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania decyzji. Oznacza to, że zagadnienia rozłożone w normalnej sytuacji na organ wydający decyzję i organ uzgadniający, są skoncentrowane w kompetencji tego samego organu i zbędne jest w zakresie uzgodnienia, przewidzianego w art. 53 ust. 5 pkt 9 w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy stosowanie trybu z art. 106 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2009r., sygn. akt II OSK 1455/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2007r., sygn. akt II SA/Kr 740/06). Zatem stosowne ustalenia i uzasadnienie wymogów, wynikających z przylegania terenu inwestycji do pasa drogowego winny znaleźć się w decyzji rozstrzygającej sprawę o warunkach zabudowy, czego w niniejszej sprawie brak. Wyżej wskazanych istotnych uchybień, które powodują konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości nie dostrzegł organ odwoławczy, który orzekając w tych warunkach o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji naruszył art. 138 § 1 k.p.a.. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi dotyczącego tego, że planowana inwestycja nie jest zgodna przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczegółowych wydanych na jego podstawie, w tym wskazanych przez skarżącego warunkach technicznych określonych w rozporządzeniu wykonawczym z dnia 7 października 1997r. nie należy do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, gdyż dopiero na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej ocenia zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Z przedstawionych rozważań wynikają wskazania dla organu administracji, który w wyniku niniejszego wyroku jest obowiązany do ponownego rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i wydania stosownego rozstrzygnięcia w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu.