I SA/Kr 1015/15

sygn. akt I SA/Kr 1015/15 Kraków, dnia 20 sierpnia 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie uznania wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadniony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie uznania wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadniony. Skarżący w odrębnym piśmie procesowym wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że wykonanie orzeczenia może prowadzić do nieodwracalnych następstw, albowiem dojdzie do przymusowego zajęcia składników jego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do bardzo lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie orzeczenia może prowadzić do nieodwracalnych następstw, co miało polegać na przymusowym zajęciu składników jego majątku. Nie rozwinął jednak tej argumentacji oraz nie poparł swoich twierdzeń jakimikolwiek dowodami. Skutek w postaci zajęcia majątku nie ma charakteru nieodwracalnego. Nadto w orzecznictwie podnosi się słusznie, w przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 września 2013r., sygn. akt I FZ 311/13, Lex Omega nr 1363509 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 22 marca 2010r., sygn. akt I SA/Wr 182/10, Lex Omega nr 662511). Z treści wniosku nie wynika, aby konsekwencje wykonania zaskarżonego postanowienia były szczególne, dotkliwsze niż w innych podobnych sprawach. Ponadto zaznaczyć należy, że zaskarżone postanowienie dotyczy uznania za nieuzasadniony zarzutu w sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego. W przypadku stwierdzenia przez organy administracji zasadności zarzutu, postępowanie egzekucyjne musiałoby ulec umorzeniu (art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Instytucja udzielenia przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony skarżącemu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnosić się wyłącznie do takich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem, zawartym w danym akcie, przy czym może to nastąpić w sposób dobrowolny bądź przymusowy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 888/08, Lex nr 477238). Powyższe oznacza, że wykonalna będzie decyzja nakładająca na jej adresata obowiązek, ponieważ możliwa jest dobrowolna realizacja jej dyspozycji bądź wykonanie jej w trybie przymusowym, a także decyzja przyznająca adresatowi uprawnienie do konkretnego działania- wówczas realizując takie uprawnienie, strona będzie wykonywała akt administracyjny. Nie można natomiast mówić o wykonaniu- a zatem także o możliwości wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, kiedy ma ona charakter odmowny- nie uwzględnia wniosku strony o przyznanie uprawnienia bądź nałożenie obowiązku na inną stronę, ponieważ akt taki nie ma przedmiotu wykonania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 714/08, Lex nr 493646 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). W judykaturze wskazuje się między innymi, iż nie podlega wykonaniu na przykład decyzja, którą odmówiono stronie umorzenia należności pieniężnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt II GZ 136/08, Lex nr 493692). Pogląd, że wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, prezentowany jest również w doktrynie (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, komentarz do art. 61, teza 7 i powołana tam literatura). Uznanie zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji za nieuzasadniony jest instytucją zbliżoną do odmowy umorzenia postępowania prowadzonego w sprawie. Przyznanie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania postanowienia, wydanego w tym przedmiocie mogłoby polegać tylko i wyłącznie na "chwilowym" uznaniu zgłoszonego zarzutu za zasadny. Nie jest jednak możliwe, aby w oparciu o takie stwierdzenie doszło do "chwilowego" umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione nie posiada przedmiotu wykonawczego, nie podlega wykonaniu ani w sposób dobrowolny, ani przymusowy, a zatem nie istnieje możliwość wstrzymania jego wykonania przez sąd administracyjny. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.