I SA/Kr 1077/22

|Sygn. akt I SA/Kr 1077/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lipca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r., sprawy ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2022 r. nr 1201-IOP1-1.4102.18.2022.5 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. skargę oddala. Decyzją z 11 sierpnia 2022 r. znak 1201-IOP1-1.4102.18.2022.5 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Myślenicach (dalej: Naczelnik) z 16 maja 2022 r. nr 1216-SPO.4102.158.2022.14 określającą L. C.(dalej: Skarżący) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2017 od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. Dyrektor utrzymując w mocy decyzję Naczelnika podał, że podstawą wszczęcia postępowania podatkowego były ustalenia dokonane w trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych przez Naczelnika w zakresie ustalenia stanu faktycznego dotyczącego zbycia 19 kwietnia 2017 r. przez Skarżącego nieruchomości położonej w Z. Została ona sprzedana za kwotę 270 000 zł. Przedmiotową nieruchomość Skarżący nabył w drodze spadku po zmarłej 16 grudnia 2012 r. matce, co stwierdzono na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z 18 listopada 2013 r. w przedmiocie nabycia spadku. W związku z tym, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 z zm. – dalej: u.p.d.o.f.) w brzmieniu obowiązującym w 2017 r., podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Skarżący nie złożył zeznania podatkowego PIT-39 za rok 2017, a także nie zadeklarował przeznaczenia przychodu ze sprzedaży ww. nieruchomości na własne cele mieszkaniowe. W toku postępowania Naczelnik wezwał Skarżącego do przedłożenia wszelkich dowodów na okoliczność rozliczenia przychodu uzyskanego ze zbycia nieruchomości zgodnie z ww. aktem notarialnym, jednak w odpowiedzi Skarżący poinformował, że nie posiada żadnych dokumentów związanych ze sprzedażą ww. nieruchomości, gdyż zostały mu one skradzione 7 stycznia 2020 r. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, Skarżący zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, była niewykonalna w dniu jej wydania mającą charakter trwały oraz że zawiera wadę prawną powodującą jej nieważność z mocy prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że Dyrektor oparł się tylko na niepełnym materiale dowodowym zgromadzonym przez Naczelnika. Pominął również istotne w sprawie wyjaśnienia złożone przez Skarżącego do protokołu w toku postępowania przed Naczelnikiem. Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 4 lipca 2023 r., pełnomocnik Skarżącego z urzędu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że termin pięcioletni o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) należy liczyć od momentu nabycia nieruchomości przez spadkodawczynię. Wniósł również o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Z ustalonego stanu faktycznego przez organy podatkowe, który Sąd przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia, wynika, że Skarżący dokonał sprzedaży nabytej w drodze spadku nieruchomości przed upływem pięciu lat od jej nabycia. Zastosowanie w takim przypadku znajduje art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f., który stanowi, że źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 (który w sprawie nie ma zastosowania) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Sąd nie podziela poglądu pełnomocnika Skarżącego, zaprezentowanego na rozprawie. Wskazać bowiem należy, że w dacie sprzedaży przez Skarżącego nieruchomości, nie obowiązywał art. 10 ust. 5 u.p.d.o.f. Nowelizacja przepisów regulujących zasady opodatkowania przychodów uzyskanych ze zbycia nieruchomości, niezaliczonych do przychodów z działalności gospodarczej, została wprowadzona ustawą z dnia 23 października 2018r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 2159). Zgodnie z dodanym na mocy tej nowelizacji art. 10 ust. 5 u.p.d.o.f., w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości (udziałów) nabytych w drodze spadku, okres własności, który może wyłączyć obowiązek podatkowy, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie przez spadkodawcę. Przepis ten, zgodnie z art. 16 ustawy zmieniającej, stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2019 r. W rozpatrywanej sprawie zbycie nastąpiło zaś w 2017 r. Wprowadzona zmiana ma charakter ewidentnie normatywny. Wprowadza bowiem nowe rozwiązanie, rozszerzające okres bycia właścicielem nieruchomości wyłączający przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości z zakresu stosowania przepisów u.p.d.o.f., na czas liczony od nabycia tejże nieruchomości przez spadkodawcę. Skoro przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. przed nowelizacją nie czynił żadnej dystynkcji pomiędzy poszczególnymi formami nabycia nieruchomości, nie można przyjąć aby nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia powodowało inne skutki co do oznaczenia terminu nabycia, aniżeli nabycie nieruchomości w innych formach (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt II FSK 60/19 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący pomimo wystosowania stosownych wezwań, wraz z odpowiednimi pouczeniami, nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności, jak również nie przedłożył żadnych dowodów, które uzasadniałyby zastosowanie zwolnienia o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Skarżący nie udokumentował również jakichkolwiek nakładów na nabytą w spadku nieruchomość, które zwiększyłyby jej wartość, poczynionych w czasie posiadania tej nieruchomości. Jedyny koszt uzyskania przychodu, jaki wykazał Skarżący, to kwota zapłaconego podatku od spadków i darowizn w wysokości 21.417 zł, o którym mowa w art. 22 ust. 6d u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, prawidłowo organy podatkowe określiły Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego nabycia. Skarżący kosztów nabycie nie ponosił, dlatego prawidłowo za przychód uznano kwotę 270.000 zł. Po odjęciu kosztów uzyskania przychodów (21.417 zł), dochód stanowiący podstawę opodatkowania wyniósł 248.583 zł. Należny podatek obliczony został na podstawie art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi, że od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Rozpatrując skargę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. – dalej: O.p.), które to przepisy statuują zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Wprawdzie Skarżący zarzucił, że organy podatkowe oparły się na niepełnym materiale dowodowym, lecz nie podał już, jakich konkretnych uchybień się dopuściły i jakie dowody mogły pozyskać. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że wynikająca z art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej, nie może oznaczać obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I FSK 617/22). Z zasady tej wyprowadzić należy również obowiązek współdziałania podatnika z organami podatkowymi w ustalaniu faktów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 14 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 2111/19). Współdziałania takiego zabrakło jednak w rozpoznawanej sprawie, gdyż aktywność Skarżącego ograniczyła się jedynie do kwestionowania podejmowanych przez organy podatkowe czynności. Skarżący nawet nie usiłował wskazać na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby stanowić dla organu podatkowego impuls do poszukiwania dowodów mających na celu ustalenie, czy Skarżącemu przysługuje zwolnienie z opodatkowania, oraz czy występują inne niż ustalone koszty uzyskania przychodów. O okolicznościach tych wiedzę mógł jedynie mieć Skarżący, zaś organy podatkowe nie miały żadnych podstaw aby poszukiwać dowodów na takie okoliczności. Sąd nie może odnieść się do postawionych w skardze zarzutów, które stanowią przesłanki nieważności decyzji, wymienione w art. 247 § 1 pkt 3, 6 i 7 O.p., gdyż Skarżący nie wskazał, w czym upatruje ich zasadności. Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o kryteria wskazane w art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znalazł podstaw do uchylenia, lub stwierdzenia jej nieważności. Wobec tego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.