I SA/Kr 1129/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1129/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r., sprawy ze skarg Z.W., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 27 marca 2014 r. Nr [...],[...],[...],[...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r., 2010 r., 2011 r., 2012 r., - skargi oddala - W dniu 19 września 2013 r. skarżący Z.W. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostatecznymi decyzjami w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2012. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), tj. wyjście na jaw nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Taką okolicznością zdaniem skarżącego jest fakt zakwalifikowania przedmiotowych nieruchomości w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N., nr [...], z dnia 25 lipca 2013 r., w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2013 jako tzw. "gruntów pozostałych". W dniu 29 października 2013r. organ podatkowy wydał postanowienia o wznowieniu postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2012, w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi Burmistrza Miasta i Gminy N.: z dnia 1 października 2009 r., znak: [...], z dnia 28 stycznia 2010 r., znak [...], z dnia 17 stycznia 2011 r., znak [.....], z dnia 12 stycznia 2012 r., [...], w celu rozpoznania czy w przedmiotowej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania podatkowego, ze względu na upływ terminu zawartego w art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast odnośnie lat 2010 - 2012 organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowych w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, ze względu na brak przesłanek art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięć organ podkreślił, że podatnik mimo zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu nie kwestionował zasadności ani wysokości (kwoty) wymiaru podatku od nieruchomości dokonywanego w latach, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, tj. w latach 2009 - 2012. Podniesiono też, że działki ewidencyjne skarżącego, nr: 2664/1, 2664/2, 2664/16, 2664/20 położone w Niepołomicach są zabudowane tylko i wyłącznie budynkami innymi niż mieszkalne, tj. budynkami zaliczonymi do kategorii budynków pozostałych (inne niemieszkalne, przemysłowe). Organ powołał się na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice, zgodnie z którym na wytyczonym terenie ustala się zakaz wprowadzania zabudowy mieszkaniowej. W dalszej argumentacji podniesiono, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków na danym obszarze, zgodnie z definicją gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wynikającą z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), skutkuje zakwalifikowaniem ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Konkludując organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. W odwołaniach od ww. decyzji skarżący wniósł o ich uchylenie i przekazanie organowi podatkowemu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionowanym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie: - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania przez skarżącego nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zebranie i rozważenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, w efekcie czego organ odwoławczy uznał wadliwie, że przedmiotowe nieruchomości mają związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą, - art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe przyjęcie przez Kolegium, że okoliczność faktyczna w postaci niewykorzystywania przez skarżącego nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie ma cech "nowości" w postępowaniu podatkowym, w efekcie czego Organ podatkowy odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji, - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię przepisu polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą jest wystarczający do zakwalifikowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą i opodatkowania jej wyższą stawką. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 27 marca 2014 r. od nr [...] do nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze: - odnośnie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. - uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 10 grudnia 2013 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2009 r. ze względu na upływ terminu zawartego w art. 68 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i orzekło w ten sposób, że odmówiło uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 1 października 2009 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. , - odnośnie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2012 - utrzymało w mocy decyzjee Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 10 grudnia 2013 r. o nr [...] orzekające o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowych w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2010 - 2012 w całości. Organ odwoławczy streścił dotychczasowy przebieg postępowania i przywołał treść adekwatnych przepisów prawa. W pełni podzielono stanowisko organu pierwszej instancji i dodano, że nie jest możliwe, aby obecnie ustalić, czy nieruchomość, do której odnosi się wniosek o wznowienie postępowania w danych latach 2009 - 2012, nie była wykorzystywana przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, więc nie może uznać za nową okoliczność informacji, iż organ podatkowy w orzekając w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. zakwalifikował przedmiotowe grunty jako "grunty pozostałe". W zakresie decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. stwierdzono, że jej uchylenie było spowodowane tym, że uzasadnienie rozstrzygnięcia pozostawało w sprzeczności z wyrzeczeniem decyzji. Na powyższe decyzje skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania przez skarżącego nieruchomości w działalności gospodarczej, pomimo iż zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i przed I instancją podatnik podnosił, że nieruchomość nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zebranie i rozważenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, w efekcie czego organ odwoławczy uznał wadliwie, że przedmiotowe nieruchomości mają związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, pomimo iż skarżący w trakcie postępowania podatkowego wskazywał, że nieruchomość nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe przyjęcie przez Kolegium, iż okoliczność faktyczna w postaci niewykorzystywania przez skarżącego nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie ma cech "nowości" w postępowaniu podatkowym, co skutkowało odmową uchylenia dotychczasowej decyzji, - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez błędną wykładnię przepisu polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą jest wystarczający do zakwalifikowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą i opodatkowania jej wyższą stawką. W uzasadnieniu skarg skarżący zarzucił organowi odwoławczemu niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i wyciągnięcie błędnych wniosków o wykorzystywaniu przez skarżącego nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, mimo podnoszonych przez skarżącego argumentów o braku realizacji działalności gospodarczej na ww. terenach, m.in. powołując się na brak wprowadzenia przedmiotowych nieruchomości do ewidencji środków trwałych, brak amortyzacji nabytej nieruchomości, brak obciążania kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wydatkami związanymi z utrzymaniem lub modernizacją nieruchomości oraz fakt, że przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte przez skarżącego jako osobę fizyczną. Skarżący podniósł, iż spełnione są przesłanki wznowienia postępowania na zasadzie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż okoliczność faktyczna w postaci niewykorzystania przez skarżącego nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą po pierwsze: ma walor "nowości", gdyż nie została uwzględniona przez organ podatkowy jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, po drugie: istniała w dniu wydania decyzji, po trzecie: jest istotna dla sprawy, ponieważ gdyby była znana organowi podatkowemu, to wpłynęłaby na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, po czwarte: nie była znana organowi podatkowemu. Odmowa wznowienia postępowania, a w efekcie pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji, pozostaje w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi przy wymiarze podatku od nieruchomości za rok 2013. Skarżący zarzucił również organowi odwoławczemu wadliwą wykładnię definicji legalnej "gruntu, budynku i budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zdaniem skarżącego, automatyczne kwalifikowanie każdej nieruchomości posiadanej przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą jako nieruchomości związanej z prowadzeniem tej działalności, jest działaniem nieuprawnionym. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o ich oddalenie. Postanowieniem na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 1129/14 do I SA/Kr 1132/14 i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Kr 1129/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Żeby uwzględnić skargę Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, musi stwierdzić, że doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie są decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznych decyzji w części ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2009 - 2012. Podkreślić na wstępie należy, że zaskarżone decyzje zostały wydane w jednym z nadzwyczajnych trybów, jakim jest wznowienie postępowania. Procedowanie w tym trybie przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Istota tego postępowania sprowadza się w pierwszym etapie do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. W drugim etapie organ podatkowy przede wszystkim ustala, czy rzeczywiście w sprawie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw wznowienia postępowania, a dopiero w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1716/09 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest zatem ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania powołał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. By dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one: 1) cechować się nowością , tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie, 2) istnieć w dniu wydania decyzji, 3) być istotne dla sprawy. Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności, czy dowodu, jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Zaś przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zaznaczyć również należy, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o których mowa we wskazanym przepisie nie oznacza sytuacji, w której są one wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Tak też, odmienne wyliczenie przez podatnika kwoty podatku w oparciu o ten sam materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a stanowiący podstawę do wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie stanowi nowego dowodu, czy nowej okoliczności. Jako nową okoliczność faktyczną uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej skarżący wskazał fakt wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy N. decyzji nr [...] z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2013, na mocy której uznano, że budynki, grunty i budowle skarżącego, znajdujące się na terenie miejscowości N., objęte opodatkowaniem w podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2012 jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu, jako tzw. "grunty pozostałe". W ocenie Sądu organ właściwie ocenił, że okoliczność przywołana przez skarżącego we wnioskach o wznowienie postępowania nie jest istotna dla sprawy i nie mogła doprowadzić do wzruszenia ostatecznych decyzji dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2012. Jak wynika z treści art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym że budynek, budowla i grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak, więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma, bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Ponadto ustawodawca odróżnił przedmioty opodatkowania związane z działalnością gospodarczą i zajęte na prowadzenie tej działalności, używając różnych określeń dla opisania przesłanek z ust. 1 pkt.1, lit. a i ust. 1 pkt. 2 lit. b cyt. ustawy (por. wyrok II FSK 1806/12 Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r.). Z uwagi zatem na to, iż ustawodawca użył w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określenia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a więc szerszego niż "prowadzenie działalności gospodarczej", do tego rodzaju nieruchomości zaliczyć należy też te, które nie biorą bezpośredniego udziału w działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej czy usługowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 474/09, LEX nr 519508). W realiach badanej sprawy organy swoją ocenę co do klasyfikacji nieruchomości skarżącego stawką najwyższą wzięły pod uwagę fakt, iż przedmiotowe działki są przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę produkcyjno-techniczną i potencjalnie mogą służyć skarżącemu w działalności gospodarczej. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący jest przedsiębiorcą, który zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP prowadzi działalność gospodarczą nie tylko w zakresie doradztwa ale także zajmuje się też sprzedażą hurtową niewyspecjalizowaną oraz wynajmem i dzierżawą pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej nie sklasyfikowanych. Fakt, że skarżący nie prowadzi działalności na ww. nieruchomościach nie ma znaczenia dla sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma wpływ na kwestię zaliczenia gruntu do nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto dla przyjęcia podwyższonej stawki nie jest konieczne stwierdzenie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej na danej nieruchomości (por. wyrok z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 646/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozstrzygającym jest stan posiadania rozumiany jako możliwość prowadzenia działalności teraz lub w przyszłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 581/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 707/09, LEX nr 531638; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 845/07, LEX nr 466017; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 278/08, LEX nr 534444). W świetle powyższych rozważań niezasadny okazał się więc także zarzut skarżącego, jakoby organ naruszył art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów jest wystarczający do uznania ich za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co z kolei pozwala na ustalenie zobowiązania podatkowego w stawce jak dla nieruchomości zajętych pod prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd nie dopatrzył się także zarzucanych przez skarżącego naruszeń w zakresie zasad postępowania podatkowego określonych w art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podjęły w sprawie wszelkie niezbędne działania celem ustalenia stanu faktycznego sprawy dającego podstawy do wydania rozstrzygnięcia. Ponadto dokonano słusznej oceny zebranego materiału dowodowego uwzględniając wyjątkowy charakter postepowania wznowieniowego. W konsekwencji nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy a także informowały stronę o podejmowanych czynnościach. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone decyzje, sąd działał w trybie art. 111 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu skargi opierają się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem sądu, zaistniał pomiędzy nimi związek, o którym mowa w art. 111 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron postępowania dodatkowo przemawiały za połączeniem spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.