I SA/Kr 1220/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1220/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Nina Półtorak (spr.), Protokolant: Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2013 r., sprawy ze skargi "T" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 12 marca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, - skargę oddala - Decyzją z dnia 29 lipca 2009 r. nr [...] Wójt Gminy L. określił T. S.A. (dalej jako "Spółka") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok w kwocie 173.136,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wskazana wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w łącznej kwocie 173.136,00 zł, obejmuje podatek od gruntów związanych z działalnością gospodarczą położonych w miejscowościach L., C., Ś. o powierzchni 349 m2 x stawka 0,49 zł = 171,01 zł, od budynków związanych z działalnością gospodarczą- 54 m2 x stawka 14,70 zł = 793,80 zł oraz od budowli o wartości 8.608.551,58 zł x stawka 2% = 172.171,03 zł. Organ I instancji uznał, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dla określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zastosowanie znajdzie bowiem definicja budowli zawarta w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), z uwzględnieniem, że zgodnie z przepisem art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego stanowi ona całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, oraz urządzeń budowlanych zdefiniowanych w przepisie art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia 21 maja 2010 r. znak [...], wydaną wskutek rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, wniesionego przez Spółkę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na podstawie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w skrócie u.p.o.l.) w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zasadne jest zaliczenie linii kablowych, jako sieci technicznych, do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy podniósł, że aby konkretna budowla podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi ona po pierwsze być budowlą w znaczeniu określonym w cytowanym przepisie art. 2 ust 1 ustawy, po drugie pozostawać w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez jej właściciela. Ta druga przesłanka w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości. Kanalizacja kablowa wraz z zamieszczonymi w niej liniami kablowymi, tj. kablami i przewodami, stanowi całość techniczno-użytkową. Kanalizacja techniczna została wybudowana po to, by wprowadzić do niej linię kablową (telekomunikacyjną), bez tego budowa przedmiotowej kanalizacji byłaby gospodarczo nieuzasadniona. Kanalizacja stanowi osłonę linii kablowych i nie istnieje sama dla siebie, co wynika z tego, że linie telekomunikacyjne mogą też funkcjonować bez kanalizacji. Istnieje zatem związek funkcjonalno-gospodarczy pomiędzy ww. elementami i powinny być one traktowane jako całość. Przedmiotowe linie kablowe są bowiem częścią składową kanalizacji technicznej i służą prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych ze sobą dla wspólnego zadania - prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Skarżąca Spółka złożyła następnie wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji SKO z dnia 21 maja 2010 r., powołując się na to, że rażąco narusza ona art. 21 § 3 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka złożyła Wójtowi Gminy L. dwie deklaracje na podatek od nieruchomości: jedną dotyczącą budek telefonicznych, a drugą dotyczącą pozostałych nieruchomości i obiektów budowlanych znajdujących się na terenie tej gminy. W ocenie Spółki, pominięcie niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu i ujętych w deklaracji, a w konsekwencji wydanie decyzji częściowej, stanowi rażące naruszenie prawa. Decyzją z dnia 8 kwietnia 2011 r. znak Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2010 r., [...], utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy L. w sprawie określenia T. S. A. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. Wobec złożonego przez Spółkę odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 lipca 2011 r. znak [...] utrzymało decyzję własną z dnia 8 kwietnia 2011 r. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1751/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że została ona wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, doszło bowiem do naruszenia przez organ podatkowy art. 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005r. Nr 8, poz. 20 ze zm.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 stycznia 2013 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2010 r., [...] , utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy L. w sprawie określenia T. S. A. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że badana decyzja nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. W przeprowadzonym postępowaniu organ II instancji nie stwierdził rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu przedmiotowej decyzji, co powoduje, że nie występują podstawy do stwierdzenia nieważności badanej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka, wskazując m.in., iż pominięcie przy wydawaniu decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości przez organ podatkowy niektórych obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości rażąco narusza art. 21 § 3, art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 6 ust. 9 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podatkowy określając na podstawie art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości powinien uwzględnić wszystkie położone w jego właściwości nieruchomości oraz obiekty budowlane. Strona stwierdziła, wskazując na treść art. 207 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, że decyzja w sprawie podatku od nieruchomości przesądza wysokość całego zobowiązania podatkowego w tym podatku. Oznacza to, że zgodnie z art. 207 § 2 w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości wymaga określenia skutków podatkowych wszystkich zdarzeń stanowiących przedmiot opodatkowania w tym podatku, a więc musi uwzględniać wszystkie obiekty podlegające opodatkowaniu. Pominięcie niektórych z tych obiektów, w sytuacji, w której nie budzi wątpliwości, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stanowi rażące naruszenie prawa. Odwołujący powołał się także na orzecznictwo i wskazał na treść wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1297/09 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzją z dnia 12 marca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia 16 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie brak jest oczywistości rażącego naruszenia prawa. Kolegium wskazało w zaskarżonej decyzji, że brak jest jednoznacznie brzmiącego przepisu, który nakazywałby, aby organ podatkowy dokonywał wymiaru podatku od nieruchomości obejmując w jednej decyzji wszystkie przedmioty opodatkowania, posiadane przez podatnika na terenie danej gminy czy miasta. Ponadto organ wskazał, że zarzut pominięcia budek telefonicznych w podstawie opodatkowania winien być podnoszony w postępowaniu odwoławczym, instancyjnym, a nie w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Podatnik miał bowiem możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i podniesienia powyższego zarzutu przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym Kolegium nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Weryfikując, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, Kolegium bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie jej nieważności, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego. Decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności - jako dotycząca zobowiązania podatkowego, które nie wynika z deklaracji obejmującej budki telefoniczne - nie mogła wobec tego dotyczyć również tych obiektów budowlanych. Nie można w tej sytuacji podnosić, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt III SA/Po 401/09, LEX nr 574011). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na uzasadnienie skarżąca podała argumenty zgłaszane w toku nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, bowiem nie zawiera uzasadnionych podstaw. Spór w sprawie dotyczył zasadności odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji, którą utrzymana została w mocy decyzja organu I instancji, określająca zobowiązanie podatkowe skarżącej Spółki w podatku od nieruchomości za 2008 r. Zdaniem skarżącej, rażące naruszenie prawa polegać miało na pominięciu przy wymiarze podatku przez organy podatkowe obiektów budowlanych – budek telefonicznych, przez co wydana przez organ I instancji, a utrzymana przez organ II instancji, decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei w ocenie organu, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 21 maja 2010 r. Stosownie do przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p."), organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji administracyjnych, niedopuszczalne jest zatem dokonywanie rozszerzającej interpretacji jej przepisów. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej dopuszczalne jest zgodnie z tym przepisem jedynie w przypadkach wskazanych w ustawie, w niniejszej sprawie w art. 247 § 1 Op. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest więc jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w tym przepisie. Nie może być ono natomiast wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, przesłanka rażącego naruszenia prawa, jakim miała być okoliczność pominięcia w decyzji jako przedmiotu opodatkowania budek telefonicznych, nie zaistniała w niniejszej sprawie. Rażące naruszenie prawa zachodzi bowiem, jak podnosi orzecznictwo sądowe, wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 845/02, wyrok NSA z dnia 13 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2395/01). Sprowadza się ono do nadania decyzji treści, która jest "ponad prawem", tzn. nie można jej wyinterpretować z żadnej normy prawnej. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki. "Rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Nie może być zatem podstawą do takiego działania norma prawna, co do której treści istnieją istotne rozbieżności w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt II FSK 113/06). W tak rozumianym pojęciu "rażącego naruszenia prawa" nie mieści się, w ocenie Sądu, zarzut skargi naruszenia art. 6 ust. 9 u.p.o.l. polegający na objęciu decyzją wymiarową wyłącznie kabli telefonicznych z pominięciem budek telefonicznych jako odrębnych przedmiotów opodatkowania w 2008 r. położonych jednakże na nieruchomościach objętych właściwością tego samego organu podatkowego. Na mocy art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości (i obiektów budowlanych) na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia określonych zdarzeń, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wysokość podatku dla gruntów i budynków lub ich części jest wyrażana w stawkach kwotowych, a dla budowli w stawkach procentowych. Zauważyć trzeba, że przepisy te mogą budzić pewne wątpliwości interpretacyjne z uwagi na użyte w nim sformułowania "przedmiotów opodatkowania" i "deklaracje na podatek od nieruchomości". Na gruncie tych przepisów nie jest zatem jasne to, czy decyzja wymiarowa winna obejmować wszystkie przedmioty opodatkowania niezależnie od ilości złożonych przez podatnika deklaracji podatkowych, czy też tylko te, co do których organ zakwestionował złożoną deklaracje, czy podatnik obowiązany jest ująć je wszystkie w jednej czy może w kilku deklaracjach. W orzecznictwie sądowym w tych kwestiach prezentowane są dwa przeciwstawne poglądy. Na gruncie pierwszego z nich, sądy administracyjne przyjmują, że przepisy u.p.o.l. regulujące postępowanie podatkowe oparte na technice samoobliczenia, nie wprowadzają wyraźnego zakazu złożenia więcej niż jednej deklaracji na poszczególne przedmioty opodatkowania. Zakaz taki nie wynika bowiem ani z przyjętego przez ustawodawcę sposobu rozliczania, ani z przyjętej metody liczenia podstawy opodatkowania i stawek podatku. Stąd też, w przypadku określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wykazanych w jednej z deklaracji (z pominięciem pozostałych przedmiotów opodatkowania wykazanych w drugiej z deklaracji) nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Organ podatkowy może bowiem wydać następną decyzje, o ile będą zachodziły przesłanki, o jakich mowa w art. 21 § 3 O.p., w której orzeknie w pozostałym zakresie (por. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 936/10, wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II FSK 177/12). Na gruncie drugiego z prezentowanych przez sądy administracyjne poglądów na tle wskazanych przepisów, art. 2 u.p.o.l. wymienia różne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, zobowiązanych, na mocy art. 6 ust. 9 u.p.o.l., do złożenia deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości, powstaje wynikające z obowiązku podatkowego (powstałego przed 15 stycznia roku podatkowego), jedno zobowiązanie do zapłacenia na rzecz gminy podatku od nieruchomości w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które powinno zostać wyliczone od wszystkich przedmiotów opodatkowania z uwzględnieniem okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku określonych w art. 2 i art. 3 u.p.o.l. Dlatego też wydając decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 21 § 3 O.p., organ podatkowy powinien uwzględnić wszystkie położone na jego terenie przedmioty opodatkowania (nieruchomości, obiekty budowlane), będące we władaniu podatnika z wyjątkiem zwolnionych lub wyłączony z opodatkowania. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę w powołanym przepisie pojęciem "przedmioty opodatkowania" wskazuje na to, że decyzja wymiarowa w zakresie podatku od nieruchomości znajdującego się we właściwości tego samego organu powinna obejmować swym zakresem wszystkie przedmioty opodatkowania. Na podstawie tego przepisu organ podatkowy, jeżeli jest właściwy do wymiaru podatku od nieruchomości z tytułu przysługującego podatnikowi prawa własności kilku nieruchomości, ma obowiązek dokonać wymiaru tego podatku w jednej decyzji wydanej na rok podatkowy. Przy opisanym ukształtowaniu treści przepisu art. 6 ust. 7 u.p.o.l. wydanie w takiej sytuacji kilku decyzji i wskazanie w sentencji tych decyzji, że są to decyzje ustalające podatek od nieruchomości na rok podatkowy, skutkować może zapłatą przez podatnika zobowiązania ustalonego tylko jedną z tych decyzji i odmową zapłaty pozostałych zobowiązań z powołaniem się przez podatnika na zarzut wykonania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na rok podatkowy (por. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 października 2010r., sygn. akt I SA/Bk 390/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1297/09). Zaprezentowane powyżej poglądy sądów administracyjnych dowodzą, że nie sposób uznać, aby przychylenie się prze organ do poglądu, że decyzja w sprawie podatku od nieruchomości nie musi obejmować całości przedmiotu opodatkowania, mogło być uznane za rażące naruszenie prawa. Skoro bowiem redakcja wskazanego wyżej przepisu daje podstawy do sformułowania różnych poglądów mających oparcie w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to oznacza to, że nie jest on jednoznaczny, niewymagający wykładni. W konsekwencji, porównanie treści rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji z treścią przepisu nie prowadzi do oczywistej ich sprzeczności, co w konsekwencji oznacza, że organ podatkowy zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia art. 6 ust. 9 u.p.o.l. Nie mogła zatem odnieść skutku proponowana w uzasadnieniu skargi argumentacja co do wykładni tego przepisu, bowiem stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jako wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wymaga ścisłego interpretowania leżących u jego podstaw przesłanek. Skoro zaś przepis art. 6 ust. 9 u.p.o.l. wykładany jest różnie w praktyce stosowania prawa i orzecznictwie, jeden ze sposobów jego wykładni nie może stanowić podstaw dla uznania, że do wydania decyzji doszło z jego rażącym naruszeniem. W związku z tym Sąd, oceniając zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w niniejszej sprawie, nie wypowiada się co do prawidłowości prezentowanej przez stronę w skardze lub organ wykładni art. 6 ust. 9 u.p.o.l., która to kwestia może być przedmiotem badania w postępowaniu ze skargi na decyzję (które, jak wynika z akt, toczy się w tej sprawie). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.