I SA/Kr 166/16

|Sygn. akt I SA/Kr 166/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Nowym Sączu, na uchwałę Rady Miasta Nowy Sącz, z dnia 30 października 2012 r. Nr XXXVI/367/2012, w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, , stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej:, - załącznik do uchwały stanowiący wzór formularza "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" w zakresie, zmieszczonego w pouczeniu oświadczenia o treści "Przez podpisanie niniejszej deklaracji wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych, osobowych dla celów związanych z ustaleniem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi",, - załącznik Nr 1 do Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zatytułowany "Oświadczenie o średnim, miesięcznym zużyciu wody" w zakresie zawartego w rubryce E oświadczenia o treści "Oświadczam, że jestem świadomy/a odpowiedzialności, karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym oraz w zakresie zamieszczonego w pouczeniu oświadczenia o treści "Przez, podpisanie niniejszej deklaracji wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla celów związanych z ustaleniem należności za, gospodarowanie odpadami komunalnymi"., , Uchwałą Nr XXXVI/367/2012 z dnia 30 października 2012 r. – wydaną w oparciu o przepisy art. 18 ust. 2 pkt. 15 i art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym ( tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r., o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 391) i art. 12 ustawy o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 152, poz. 897 ze zm.) Rada Miasta Nowego Sącza określiła wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W pouczeniu zawartym w załączniku do przedmiotowej uchwały zawarto oświadczenie "Przez podpisanie niniejszej deklaracji wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych dla celów związanych z ustaleniem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Ponadto w części E załącznika nr 1 do Deklaracji zatytułowanej "Oświadczenie o średnim miesięcznym zużyciu wody" zamieszczono oświadczenie o treści "Oświadczam że jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym". A dodatkowo w pouczeniu w/w załącznika nr 1 do Deklaracji umieszczono oświadczenie o treści "Przez podpisanie niniejszego oświadczenia wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych dla celów związanych z ustaleniem należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi." Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Nowym Sączu. Zaskarżonej uchwale zrzucono, iż została wydana z istotnym naruszeniem prawa, mianowicie art. 6n ust. 1 z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) w zw. z art. 233 § 6 Kodeksu Karnego oraz w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze. zm.) poprzez zawarcie w części E w załączniku nr 1 do Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określającym wzór "Oświadczenia o średnim miesięcznym zużyciu wody" pouczenia składającego deklarację o odpowiedzialności karnej ( z art. 233 Kodeksu karnego) pomimo braku przepisu prawa przewidującego możliwość odebrania w tym przypadku oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań, ponadto poprzez odebranie, w części "Pouczenia" w sposób automatyczny zgody, od składającego Deklarację oraz Oświadczenie określone w załączniku nr 1 do Deklaracji, na przetwarzanie danych osobowych, poprzez podpisanie Deklaracji i Oświadczenia, mimo braku w niniejszym przypadku podstawy prawnej do żądania wyrażenia takiej zgody. Wobec tak sformułowanych zarzutów Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że odebranie od składającego Deklarację o wysokości opłaty gospodarowanie odpadami komunalnymi (i załączniki do Deklaracji) oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie podanych przez niego danych osobowych dla celów związanych z ustaleniem należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi nastąpiło z przekroczeniem ustawowego upoważnienia do wydania niniejszej uchwały wskazanego w art. 6 n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nadto było zbędne z uwagi na przepis art. 23 ust. 1 pkt.2 ustawy o ochronie danych osobowych. Sposób sformułowania tego pouczenia, zdaniem Prokuratora powodował, że składający deklarację nie miał możliwości wyboru i poprzez podpisanie deklaracji automatycznie musiał wyrazić zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych, co już czyni ten zapis niezgodnym z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie danych osobowych albowiem z przepisu wynika, iż przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy gdy osoba, której dane dotyczą wyrazi na to zgodę chyba, że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych. Osoba taka powinna mieć więc możliwość wyboru wyrażenia zgody bądź odmowy wyrażenia zgody na przetwarzanie jej osobowych. Jak wskazał Prokurator w skardze, zgodnie z art. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. tylko wtedy, gdy jest to konieczne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. I ta okoliczność, w ocenie skarżącego Prokuratora ma miejsce w rozpatrywanym przypadku, bowiem w myśl art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości ( w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 pkt.4 cyt ustawy) są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Uchwalenie wzoru deklaracji a następnie jej wypełnienie, jak podniósł Prokurator służy zapewnieniu prawidłowego obliczenia wysokości tej opłaty. Ponadto w części E załącznika nr 1 do Deklaracji zamieszczono pouczenie o tym, że składający deklarację jest świadomy o grożącej mu odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Według skargi treść zapisu wskazuje na pouczenie składającego "Oświadczenie o średnim miesięcznym zużyciu wody" (załącznik do Deklaracji) o odpowiedzialności karnej z art. 233 Kodeksu karnego. Tymczasem, jak podniósł Prokurator, na dzień podjęcia uchwały Nr XXXVI/367/2012, żaden z przepisów przywołanych przez Radę Miasta Nowego Sącza, nie przewidywał możliwości odebrania, przy wypełnianiu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 Kodeksu karnego. Dodatkowo Prokurator wskazał, iż zaskarżona Uchwała utraciła moc na podstawie Uchwały Nr XLIV/439/2013 z dnia 6 marca 2013r. Rady Miasta Nowego Sącza w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz warunków i trybu jej składania, jednakże z uwagi na różnice w skutkach prawnych utraty mocy obowiązującej uchwały oraz stwierdzenia nieważności uchwały zasadne jest wniesienie skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona skarżąca błędnie interpretuje zawarty w załączniku do deklaracji zapis dotyczący odpowiedzialności karnej uznając, że odnosi się on do odpowiedzialności określonej w art. 233 § 1 Kodeksu karnego. Warunkiem odpowiedzialności określonej w tym przepisie jest uprzedzenie o odpowiedzialności karnej (art. 233 § 2 Kodeksu karnego), jednakże w deklaracji w ogóle nie odniesiono się do odpowiedzialności określonej w tym przepisie, lecz do odpowiedzialności określonej w art. 56 Kodeksu karnego skarbowego, na co wskazuje pouczenie znajdujące się poniżej tego oświadczenia. W istocie, jak wskazał organ powyższe oświadczenie niejako przypomina składającemu deklarację, że zobowiązany jest podać dane zgodnie z prawdą, który to obowiązek wynika z art. 56 Kodeksu karnego skarbowego i jest zagrożony sankcją określoną w tym przepisie, a nie sankcją określoną w art. 233 § 1 Kodeksu karnego. Ani nie było zamiarem uchwałodawcy, ani nie zostało to wyrażone w deklaracji, kreowanie odpowiedzialności karnej składającego deklarację za przestępstwo określone w art. 233 § 1 Kodeksu karnego. Ponadto organ podniósł, że kwestionowana przez wnoszącego skargę Prokuratora klauzula o przetwarzaniu danych osobowych została zamieszczona w części oznaczonej jako "pouczenie" i w istocie nie ma charakteru zgody, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, lecz zawiera pouczenie, że podpisanie deklaracji spowoduje przetwarzanie danych osobowych i składający deklarację wyraża na to zgodę. Jednakże uprawnienie gminy do przetwarzania danych osobowych ma podstawę prawna w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych (na co wskazał również skarżący), a nie w art. 23 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy. Jak podkreślił organ, w pouczeniu nie zawarto odniesienia do tejże podstawy prawnej (ani do podstawy określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy), gdyż nie było takiego obowiązku, niemniej jednak niewątpliwie intencją uchwały było wskazanie (pouczenie) składającemu deklarację, że jego dane będą przetwarzane. Zdaniem organu, kwestionowane przez skarżącego zapisy deklaracji nie są sprzeczne z prawem. Gdyby nawet nie podzielić powyższej argumentacji, należałoby stwierdzić, że wskazane powyżej uchybienia nie stanowią istotnego naruszenia prawa, skoro bezsprzecznie składający deklarację ma obowiązek wykazać dane zgodnie z prawdą - mimo braku oświadczenia, którego dotyczy skarga, a sankcją jest odpowiedzialność określona w kodeksie karnym skarbowym, jak również bezsprzecznie organ ma prawo przetwarzać dane osobowe mieszkańca, gdyż jest to niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 5 tej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Należy również zaznaczyć, że skargę w niniejszej sprawie wniósł Prokurator, którego uprawnienie w tej materii wynika z art. 8 i art. 50 § 1 p.p.s.a., przy czym w przypadku skargi na akty prawa miejscowego nie jest ograniczony terminem (art. 53 § 3 cyt. ustawy), nie musi nadto przed wniesieniem skargi wyczerpywać środków zaskarżenia, ewentualnie wzywać do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 1 i § 3 p.p.s.a.). W dalszej kolejności należy podnieść, że uchwała w przedmiocie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi niewątpliwie jest aktem prawa miejscowego. Cechuje się bowiem ogólnością, generalnością i abstrakcyjnością. Określa adresata poprzez wskazanie jego cech, a nie wymienia go z nazwy i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności oraz ustala wzory formularzy deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami ponoszonych przez wszystkich właścicieli nieruchomości zamieszkałych i położonych na terenie Miasta Nowego Sącza. Dlatego stwierdzić należy, że nie ma przeszkód, aby w razie stwierdzenia naruszenia prawa, sąd mógł stwierdzić nieważność uchwały, mimo że od daty podjęcia aktu upłynął ponad rok (art. 147 § 1 ustawy w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.). Dokonując zatem kontroli uchwały objętej skargą w zakresie wskazanym, stwierdzić trzeba, że brak było podstaw prawnych (upoważnienia ustawowego) do zawarcia w niej zakwestionowanych zapisów, co przesądza o konieczności stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie. W podstawie prawnej uchwały XXXVI/367/2012 z dnia 30 października 2012 r. Rady Miasta Nowego Sącza w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazano art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 391 ze zm.). oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1, 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 821/05). W ocenie Sądu podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta Nowego Sącza w sposób wadliwy zrealizowała kompetencję zawartą w art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, z przekroczeniem delegacji ustawowej, a tym samym w sposób istotny naruszyła prawo. Konstytucyjna konstrukcja aktów prawa miejscowego przewiduje wymóg ich wydawania na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego i w granicach w tym upoważnieniu zakreślonych (art. 94 Konstytucji). Ogólną podstawę prawną do stanowienia gminnych aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym stanowi art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z którego wynika, że gminie przysługuje prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego na podstawie upoważnienia ustawowego. Jednym z takich przepisów upoważniających gminę do wydania aktu prawa miejscowego jest wskazywany przepis art. 6n ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. Rada gminy w uchwale może nadto określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Celem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n cytowanej ustawy było stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty (według sposobu określonego w ustawie, a wybranego przez gminę na mocy odrębnej uchwały) oraz ułatwienia jej składania, co wynika wprost z art. 6n ust. 1 ustawy. Ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 527/06, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 59/07). Oznacza to, że w podejmowanym, na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. W ocenie Sądu zamieszczenie w formularzach deklaracji oświadczenia o świadomości odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, nie miało podstawy prawnej w postaci wyraźnego przepisu upoważniającego radę gminy do tego typu zapisu w uchwale, nie służyło również w żaden sposób prawidłowemu obliczaniu opłaty za gospodarowanie odpadami. Wskazać należy, że normy zawarte w art. 6n ust. 1-2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie stwarzają jakichkolwiek podstaw do wprowadzenia do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości, klauzuli, zgodnie z którą podmiot podpisujący deklarację oświadczałby, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Kwestionowana klauzula nie stanowi bowiem objaśnienia dotyczącego sposobu wypełnienia deklaracji. Podkreślić należy, że warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest wskazanie na przepis rangi ustawowej, który przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 233 § 6 Kodeksu karnego). Innymi słowy, jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty, rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań). Takiego rygoru ustawodawca nie wskazał w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odnośnie zaś zamieszczenia w deklaracji innych pouczeń należy mieć na uwadze, że upoważnienie ustawowe dopuszcza tylko jedno, a mianowicie że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wprowadzenie do deklaracji kwestionowanego oświadczenia oznacza zatem przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 6n ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ w odpowiedzi na skargę, że w deklaracji w ogóle nie odniesiono się do odpowiedzialności określonej w art. 233 Kodeksu karnego, lecz do treści art. 56 Kodeksu karnego skarbowego. Brzmienie oświadczenia jest jednoznaczne; "Oświadczam, że jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym". Mowa jest o odpowiedzialności karnej, a nie o odpowiedzialności karnej skarbowej z art. 56 Kodeksu karnego skarbowego. Na marginesie należy zauważyć, że upoważnienie ustawowe wynikające z art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie daje radzie gminy upoważnienia do zawierania w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pouczenia o odpowiedzialności karnej skarbowej. W opisanych załącznikach do zaskarżonej uchwały, Rada Miasta Nowego Sącza zawarła także oświadczenie o treści "Przez podpisanie niniejszej deklaracji wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla celów związanych z ustaleniem należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Powyższa treść oświadczenia wykracza poza zakres opisany art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wymóg oświadczenia dotyczącego zgody na przetwarzanie danych osobowych nie znajduje bowiem oparcia w podstawie prawnej badanej uchwały, tj. w ww. art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wymienia przesłanki legalności przetwarzania danych osobowych, a art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wskazuje zgodę jako przesłankę zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych. Zgoda jest jednak jednym z możliwych, ale nie jedynym warunkiem legalizującym przetwarzanie danych. Nie jest zatem konieczne jej pozyskiwanie, gdy spełniony jest jeden z pozostałych warunków z art. 23 ust. 1 ustawy, zwłaszcza gdy przetwarzanie danych osobowych znajduje podstawę w stosownych przepisach prawa. Podkreślić przy tym trzeba, że opisane w zaskarżonej uchwale wymaganie nie zostało sformułowane jako alternatywa do ewentualnego zaakceptowania przez deklarującego, lecz jako jego obowiązek. Tym samym ustalenie we wzorze deklaracji "de facto" obowiązku oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych na potrzeby wykonywania zadań wynikających z realizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zbędne i wykracza poza zakres kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do kształtowania zawartości uchwały ustalającej wzór deklaracji (wyroki WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 644/14, z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 679/14, z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 645/14, z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 669/14, z dnia 17 listopada 2015 r., I SA/Kr 1273/15). Jednocześnie należy podzielić pogląd wyrażony przez Prokuratora w skardze, że pomimo utraty mocy zaskarżonej uchwały z dnia 30 października 2012 r., uchylonej uchwałą Rady Miasta Nowego Sącza Nr XLIV/439/2013, postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonych zapisów nie może zostać uznane za bezprzedmiotowe, albowiem do daty zastąpienia zaskarżonego aktu prawa miejscowego nową uchwałą, obowiązywał on przez określony czas i rodził skutki prawne dla zobowiązanych. W uchwale z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94 dotyczącej wykładni art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjecie". Skuteczne uchylenie uchwały inną, kolejną uchwałą wywołuje bowiem jedynie skutek na przyszłość (ex nunc) i przerywa działanie skutków prawnych uchwały poprzedniej jedynie od daty wejścia w życie uchwały uchylającej. W przypadku, gdy zaskarżona uchwała mogła wywołać skutki prawne, nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji zachodzi bowiem konieczność oceny legalności zaskarżonego aktu. Sama zmiana, lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku. W razie ustalenia, że zaskarżony akt został wydany z istotnym naruszeniem prawa, uwzględnienie skargi będzie polegać na stwierdzeniu nieważności tego aktu. Wyrok stwierdzający nieważność uchwały lub aktu wywiera zaś skutek prawny z mocą od dnia podjęcia uchwały (ex tunc). Mając na uwadze podniesione powyżej argumenty uznać należy, że zaskarżona uchwała istotnie narusza art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a także zasady praworządności i legalności wynikające z art. 7 Konstytucji RP, wedle których organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza, że mogą czynić tylko to, na co prawo wyraźnie im zezwala lub co wyraźnie nakazuje. W konsekwencji organ naruszył także w sposób istotny art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z tego powodu należało na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić nieważność uchwały w zaskarżonym zakresie.