I SA/Kr 1712/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st. sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. i P. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 25 października 2021 r. , nr: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego skargę oddala. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi postępowanie zabezpieczające wobec zobowiązanego R. P.. W ramach prowadzonego postępowania zabezpieczającego został złożony wniosek o wpis hipoteki w księdze wieczystej nr [...] do Sądu Rejonowego dla [...] w K. na udziałach: [...], [...], [...] oraz [...] w nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] stanowiących własność zobowiązanego. W dniu 30 listopada 2020r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek T. i P. M. (dalej "skarżący") działających przez pełnomocnika o: - zwolnienie spod egzekucji udziału [...] w nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. [...] zajętej w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. na podstawie wydanych zarządzeń zabezpieczenia z dnia 30 lipca 2019 r. oraz - w wypadku, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. uzna, iż nie zachodzą przesłanki wyłączenia ww. udziałów strona wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na ww. udziałach do czasu rozpoznania przez Sąd Rejonowy dla [...] w K. [...] sprawy z wniosku o stwierdzenie zasiedzenia ww. udziału w tej nieruchomości. Wniosek o zawieszenie skarżący złożyli na podstawie art. 56 §1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", wskazując na możliwość zawieszenia postępowania poprzez zastosowanie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a., tj. w związku z wystąpieniem tzw. zagadnienia wstępnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. przeprowadził odrębne postępowanie w sprawie wyłączenia w trybie art. 38 u.p.e.a. spod zabezpieczenia udziałów w nieruchomości. Natomiast postanowieniem z dnia 19 lipca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego. Organ I instancji uznał bowiem, że skarżący nie są stroną w prowadzonym postępowaniu zabezpieczającym i w związku z tym nie mają czynnej legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie postępowania zabezpieczającego. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżących, postanowieniem z dnia 25 października 2021r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na wstępie organ II instancji zauważył, że z akt sprawy wynika, że skarżący nie są zobowiązanymi w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym przeciwko R. P.. DIAS w K. stwierdził, że z wnioskiem o zawieszenie postępowania może wystąpić wyłącznie wierzyciel lub zobowiązany. DIAS w K. wskazał, że art. 56 u.p.e.a., wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego. Natomiast art. 56 §1 pkt 5 u.p.e.a. odwołuje się do przepisów innych ustaw przewidujących możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ zauważył, że art. 18 u.p.e.a. odsyła wprawdzie do uregulowania zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego, nakazując jego odpowiednie stosowanie, jednakże dotyczy to kwestii nieobjętych wprost unormowaniem ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie DIAS w K., w aktualnym stanie prawnym wskazuje się w sposób generalny na brak podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 k.p.a. W orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, że skoro ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów art. 97 k.p.a. Zatem wbrew temu co twierdzi pełnomocnik w zażaleniu, organ egzekucyjny nie mógł zastosować przepisów art. 56 u.p.e.a. w poszerzeniu na art. 97 k.p.a. DIAS w K. stwierdził w związku z tym, że T. M. i P. M. nie byli uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie postępowania zabezpieczającego, bowiem nie są stroną postępowania. Zasadne było zatem wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a §1 k.p.a. W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na postanowienie Dyrektora IAS w K. z dnia 25 października 2021 r. pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie: 1. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. w zw. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 56 § 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwego postanowienia organu I instancji i niewłaściwe zastosowanie przepisów polegające na uznaniu, że skarżący nie są stroną uprawnioną do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania zabezpieczającego, co skutkowało wydaniem przez organ zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a zatem skarżący posiadają status strony i uprawnieni byli do złożenia przedmiotowego wniosku, ewentualnie że skarżący dokonali skutecznego złożenia oświadczenia wiedzy o przesłankach warunkujących konieczność zawieszenia postępowania, co obligowało organ do uchylenia postanowienia I i orzeczenia co do istoty sprawy, a więc do zawieszenia postępowania zabezpieczającego z urzędu; 2. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. - poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwego postanowienia organu I instancji skutkującego odmową wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego prowadzonego przez organ I instancji do czasu rozpoznania przez Sąd Rejonowy dla [...] w K. [...] wniosku o stwierdzenie zasiedzenia przez skarżących udziału w nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania zabezpieczającego, w sytuacji gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące wydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania zabezpieczającego; 3. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. – poprzez: (i) brak wskazania w uzasadnieniach wydanych w sprawie postanowień faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, a w konsekwencji uniemożliwienie sprawdzenia prawidłowości toku rozumowania organów, co stanowi samoistną podstawę jego uchylenia; w sytuacji gdy organy zobowiązane są wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy; (ii) przez wadliwe sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia polegające na ograniczeniu się przez organ II instancji w zasadzie wyłącznie do powielenia stanowiska organu I instancji oraz sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny pomimo pozornej obszerności, w konsekwencji czego sprawa została przeanalizowana przez organ II instancji pobieżnie, w sposób stwarzający jedynie pozory dwuinstancyjnego postępowania, przez co skarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądu administracyjnego, co stanowi samoistną podstawę jego uchylenia; w sytuacji gdy organ w uzasadnieniu powinien wnikliwie ustosunkować się do zarzutów odwołania oraz odnieść się i ocenić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i dowodów pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji. 4. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ II instancji winien zastosować ww. przepis, uchylić postanowienie organu I instancji i orzec co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o zawieszeniu postępowania zabezpieczającego, gdyż postanowienie I wydane zostało w sposób wadliwy, a zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że w niniejszej sprawie skarżący są uprawnieni do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania zabezpieczającego i wykazali przesłanki warunkujące takie zawieszenie. Z uwagi na ww. zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, rozpoznanie sprawy w nieobecności skarżących i ich pełnomocnika, jak również zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę DIAS w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a. podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c) p.p.s.a.). Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, w trybie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie wydane zostało m.in. na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., dodanego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 6, poz. 18) i obowiązującego od dnia 11 kwietnia 2011 r. (Sąd dodatkowo zauważa, że treść art. 61a § 1 zmieniona została przez art. 1 pkt 4 ustawy z 21 lutego 2019 r. (Dz. U. poz. 730) , zmieniającej nin. ustawę z dniem 4 maja 2019 r. poprzez dodanie w tym przepisie zdania 2 cyt. "Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio"). W ocenie Sądu wskazana nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 3 grudnia 2010r. pozwala na wyraźniejsze rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego - jego wszczęcia, od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Na tym etapie rozważań podkreślenia wymaga, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyr. NSA z 18 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 347/11, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że kwestią wymagającą oceny jest prawidłowość rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. odmówił skarżącym T. M. i P. M. wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego/zabezpieczającego, prowadzonego w stosunku do zobowiązanego R. P. z uwagi procedowanie w sądzie powszechnym sprawy z ich wniosku o zasiedzenie nieruchomości należącej do zobowiązanego. Zgodnie z dyspozycją art. 56 u.p.e.a. § 1. Postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. § 3 Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. § 4 Na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania służy zażalenie. § 5 W okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w § 1 pkt 2 i 3 oraz § 1b nie rozpatruje się skargi, wniosku lub innego podania. W kontekście powołanego przepisu, rację miały organy rozstrzygające w sprawie gdy stwierdziły, że z bezpośrednim wnioskiem o zawieszenie postępowania może wystąpić wyłącznie wierzyciel. Natomiast zobowiązany, wnosząc o zawieszenie postępowania, jest zobligowany do wskazania istnienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. Jego wniosek stanowi w istocie oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania będące podstawą do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. Organ egzekucyjny przeprowadza postępowanie wyjaśniające i w przypadku stwierdzenia jednej z podstaw do zawieszenia postępowania wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania. W przypadku braku takich podstaw wydaje postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o zawieszenie postępowania jak wskazano egzekucyjnego a w istocie zabezpieczającego wystąpiły natomiast osoby trzecie, które roszczą sobie prawa do nieruchomości, której formalnym właścicielem jest zobowiązany. Twierdzą, że nabyły jej własność przez zasiedzenie i dokumentują, że w tej kwestii toczy się postępowanie przed sądem powszechnym. Powołany przepis art. 56 u.p.e.a. w żadnym ze swoich paragrafów czy ustępów nie ustanawia legitymacji czynnej do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego/zabezpieczającego dla osób o takim statusie w postępowaniu. Z powyższego wynika, że skarżący nie mieli legitymacji prawnej, aby wystąpić z wnioskiem o zawieszenie postępowania zabezpieczającego, bowiem nie są stroną postępowania, a zatem zasadne było wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a § 1 Kpa. W związku z zarzutami skargi podnieść także należy, iż przepis art. 56 u.p.e.a. wylicza w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego. Wyliczenie przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a. jest wyczerpujące. Natomiast art. 56 § 1 pkt 5 odwołuje się do przepisów innych ustaw przewidujących możliwość lub obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, wskazanie to dotyczy kazuistycznych przypadków czy sytuacji wskazanych i opisanych bezpośredni w przepisach innych ustaw, nie zaś możliwości rozszerzenia katalogu przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wzbogacenia go o przesłanki ogólne zawieszenia postępowania administracyjnego. Przesłanki zawieszenia postępowania zostały bowiem z uwagi na specyfikę postępowania egzekucyjnego, sformułowane w sposób szczególny i przez to wyczerpujący. Co prawda, art. 18 u.p.e.a. odsyła do stosowania "odpowiedniego" przepisów Kpa, to jednak istotny jest zakres i sposób stosowania przepisów tej ustawy. Trafnie organ powołał adekwatne orzecznictwo w przedmiotowym zakresie, a to; wyrok NSA z dnia 06 sierpnia 2015r. sygn. akt II GSK 1110/14 w którego uzasadnieniu wskazano, że "odpowiednie stosowanie oznacza tymczasem, iż niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Podobnie w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2101/10 zaznaczono, że "Przepisy kpa. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być (...) stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. Tak więc, skoro u.p.e.a. zawiera samodzielne, charakterystyczne dla tego postępowania, przesłanki jego zawieszenia, wskazane w przepisach art. 56 u.p.e.a., to brak jest podstaw do stosowania w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów art. 97 kp.a. Nie wywołuje natomiast wątpliwości stanowisko, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie można zastosować przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 kp.a. w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego". Por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 maja 2013r., sygn. akt II GSK 292/12, z dnia 24 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2101/10, z dnia 11 lipca 2007r. sygn. akt II OSK 1048/06). Powyższe stanowisko, jednolicie akceptowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz podzielane przez sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, potwierdza prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie w jakim uznano, że organ egzekucyjny nie mógł zastosować przepisów art. 56 u.p.e.a. w powiązaniu z art. 97 Kpa i rozszerzyć przesłanki zawieszenia postępowania w postępowaniu administracyjnym na postępowanie egzekucyjne. Akceptując stanowisko orzekających w sprawie organów zaznaczyć tez należy, prawidłowo uznały one, że w wypadku orzekania o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na gruncie u.p.e.a., nie będzie miał zastosowania art.28 Kpa dotyczący określenia strony postępowania, gdyż przepisy u.p.e.a jasno określają kto jest stroną w tym postępowaniu. Pogląd taki jest jednolicie prezentowany jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011r. sygn.. II OSK 1974/09 w którego uzasadnieniu wskazano, że "Ustawodawca w art. 56 § 4 u.p.e.a. ustanowił jednoznaczną normę postępowania, określającą rodzaj postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które podlegają zaskarżeniu. Nie zachodzi zatem w tym zakresie potrzeba sięgania do odpowiedniego zastosowania przepisu kp.a." Wobec takiej oceny Sądu, brak było przesłanek do uchylenia rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego przez organ odwoławczy a jego utrzymanie w mocy nie naruszyło art. 138 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 144 Kpa a art. 138 1 pkt 2 Kpa nie miał zastosowania. Zarzuty skargi w tym zakresie okazały się zatem bezzasadne. Organ egzekucyjny nie naruszył też art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 124 § 2 Kpa w zw. z art. 126 Kpa, bowiem w dostatecznym stopniu uzasadnił skarżącym powody dla których odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania zabezpieczającego. Stosownie do treści art. 124 § 2 Kpa, który stanowi, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie, organ pierwszej i drugiej instancji w swoich postanowieniach przedstawiły skarżącym przesłanki odmowy wszczęcia postępowania. Dodatkowo, organ odwoławczy pogłębił argumentację uzasadnienia organu pierwszej instancji. Całkowicie bezpodstawny jest więc zarzut, jakoby organ odwoławczy rozpoznał sprawę tylko pobieżnie. W ocenie Sądu stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu