I SA/Kr 172/14

Sygn. akt I SA/Kr 172/14 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r., sprawy ze skarg A. W. Kompleksowe Wykonawstwo Robót Budowlanych i Remontowych w K., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 marca 2012 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i listopad 2006 r., I. uchyla zaskarżone decyzje , II. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 2.271 zł (dwa tysiące dwieście siedemdziesiąt jeden złotych). Decyzjami z dnia 9 grudnia 2011r., znak [...],[...] oraz [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.t.u.") określił A.W. prowadzącemu działalność gospodarczą w ramach firmy K. w K.zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień i listopad 2006r. W uzasadnieniach decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przeprowadzona kontrola podatkowa wykazała nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za w/w okresy rozliczeniowe, albowiem A.W. ujął w rejestrze zakupu i rozliczył w deklaracjach podatkowych faktury, wystawione przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe T. sp. z o.o. w K. Podmiot ten nie był czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, uprawionym do wystawiania faktur. Figurował co prawda w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu, jednak z rejestru podatników VAT został wykreślony 3 kwietnia 2006r. Spółka T. ostatnią deklarację złożyła za czerwiec 2005r., siedziba spółki została przez nią opuszczona. Następnie organ przytoczył treść art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 1a u.p.t.u. Wskazał, że przedmiotowe faktury nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, ponieważ zostały wystawione przez podmiot do tego nieuprawniony. Spółka T. jedynie formalnie występuje w obrocie gospodarczym. Zdaniem organu zasada neutralności podatku od towarów i usług nie może być wykorzystywana do oszustw podatkowych, naruszających zasadę równej konkurencji. Nadto Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że podatnik nie skorzystał z możliwości sprawdzenia wiarygodności tego kontrahenta. Końcowo organ przedstawił sposób rozliczenia podatku należnego i naliczonego za sporne okresy rozliczeniowe. Przytoczył treść art. 103 ust. 1 i art. 99 ust. 12 u.p.t.u., określił kwotę zobowiązania podatkowego i zaznaczył, że podatnik został powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z którego to prawa skorzystał. A.W. wniósł w terminie odwołania od powyższych decyzji, domagając się ich uchylenia w całości i umorzenia postępowania, ewentualnie – uchylenia ich w całości i przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a u.p.t.u. w brzmieniu, obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011r. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Podniósł także zarzuty naruszenia art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na wynik postępowania, a także art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego. Odwołujący się podniósł, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie zostało ograniczone tylko do faktur wystawionych przez podatników, którzy pozostają zarejestrowani jako podatnicy podatku od towarów i usług. Podmiot niezarejestrowany nie mieści się ani w kategorii podmiotów nieistniejących, ani też podmiotów nieuprawnionych do wystawiania faktur i faktur korygujących. Jego zdaniem w spornym okresie T. sp. z o.o. istniała i prowadziła działalność, podlegającą opodatkowaniu. Decyzjami z dnia 20 marca 2012r., znak [...],[...] oraz [...] wydanymi na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, przekazując sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadnienia decyzji odwoławczych zawierały przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania. Następnie organ drugiej instancji stwierdził, że kategoryczne ustalenia na temat nieuprawnienia T. sp. z o.o. do wystawiania faktur oraz tylko formalnego jej istnienia nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie wyjaśniono, czy sporne faktury dokumentowały rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, czy wystawca rzeczywiście istniał i prowadził działalność gospodarczą. Zdaniem organu odwoławczego brak dowodu bezpośredniego który potwierdzałby, że taka działalność na pewno nie była prowadzona. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie spraw wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, co uzasadniało podjęcie decyzji o charakterze kasacyjnym. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że podjęcie takiego rozstrzygnięcia było możliwe z uwagi na przerwanie biegu terminu przedawnienia, ponieważ zastosowano środek egzekucyjny, o którym podatnik został zawiadomiony. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł w terminie A.W., domagając się ich uchylenia, uchylenia poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę jego zastosowania, art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wskutek bezprawnego działania organów podatkowych, skutkującego wszczęciem postępowania egzekucyjnego został przerwany bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, a nadto art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przez odmowę ich zastosowania, a w rezultacie nie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nie umorzenie postępowania w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Skarżący podniósł, że decyzjom został nadany rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniami z dnia 20 grudnia 2011r. W dniu 21 grudnia 2011r. postanowienia doręczono skarżącemu, tego samego dnia zostały wydane tytuły wykonawcze. W dniu 22 grudnia 2011r. tytułom wykonawczym nadano klauzule o skierowaniu do egzekucji. Zarzuty skarżącego zostały co prawda uznane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za nieuzasadnione, jednak Dyrektor Izby Skarbowej uchylił postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż jego zdaniem nie zostało uprawdopodobnione, że zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji nie zostaną wykonane. Skarżący podkreślił, że art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie może być interpretowany w sposób, pozwalający organom podatkowym bezprawnie wszczynać postępowanie egzekucyjne w celu tylko i wyłącznie przerwania biegu przedawnienia. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2012r. sygn. akt I SA/Kr 689/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi na opisane decyzje Dyrektora Izby Skarbowej. W pierwszej kolejności odniesiono się do kwestii przedawnienia i zauważono, że w niniejszej sprawie decyzjom organu pierwszej instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a następnie zastosowano środek egzekucyjny, powiadamiając o tym podatnika. Czynności te zostały dokonane przez organ podatkowy przed dniem 31 grudnia 2011r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej nie uzależnia przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego od tego, czy środek egzekucyjny został zastosowany w oparciu o akt administracyjny, który pozostał w obrocie prawnym. Ustawodawca nie dokonał tu zróżnicowania sytuacji pomiędzy zastosowaniem środka egzekucyjnego na podstawie rozstrzygnięcia, które nabyło walor ostateczności a zastosowaniem środka w oparciu o akt administracyjny, który został wyeliminowany z obrotu prawnego. Inaczej sytuacja wyglądałaby wówczas, gdyby stwierdzona została nieważność postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Skutek takiego orzeczenia następuje ex tunc, zatem od chwili, gdy wyeliminowany z obrotu prawnego akt administracyjny był wydawany. W rezultacie traktować go należy tak, jakby w ogóle wydany nie został. Jednakże w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również żadnych innych podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Sąd podzielił ocenę, wyrażoną przez organ podatkowy drugiej instancji, że organ podatkowy pierwszej instancji nie wyjaśnił wielu istotnych kwestii i nie zgromadził wyczerpującego materiału dowodowego. Wskutek tego dotychczas zebrane dowody nie pozwalają na poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych, co do tego, czy PPHU T. sp. z o.o. w K. – wystawca zakwestionowanych faktur – rzeczywiście istniała i prowadziła działalność gospodarczą. Wskutek wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 20 listopada 2013r., sygn. akt I FSK 1576/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Sąd drugiej instancji zakwestionował tezę Sądu pierwszej instancji, jakoby tylko stwierdzenie nieważności postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności prowadziło do zniwelowania skutku przerwania biegu terminu przedawnienia. NSA wskazał, że na gruncie prawa podatkowego, organ podatkowy drugiej instancji nie jest władny stwierdzić nieważność postanowienia nieostatecznego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Artykuł 247 § 1 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej wskazuje, że instytucja ta ma zastosowanie jedynie do postanowień ostatecznych. Uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak wymagalności obowiązku podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.e.a."). Zgodnie zaś z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Niedopuszczalność egzekucji od samego początku niweluje legalność zastosowania środka egzekucyjnego, a tym samym wystąpienie skutku przerwania biegu terminu przedawnienia. Jak przypomniał NSA, postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia 20 grudnia 2011r. zostało wydane pomimo braku przesłanek faktycznych i prawnych do nadania rzeczonego rygoru, co było powodem jego uchylenia przez organ podatkowy drugiej instancji postanowieniem z dnia 8 marca 2012r. Tym samym Sąd drugiej instancji przyjął, że nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 22 grudnia 2011r. wydane na skutek nadania decyzjom nieostatecznym rygoru natychmiastowej wykonalności. NSA zobowiązał Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia wykładni prawa zawartej w tym wyroku, jak też rozważenia, czy w sprawie nie zaistniały inne przesłanki przerywające czy zawieszające bieg terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie działa w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2013r., sygn. akt I FSK 1576/12. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdanie pierwsze tego artykułu skierowane jest bez wątpienia do sądu pierwszej instancji. Stosownie bowiem do jego brzmienia sąd, któremu sprawa została przekazana - a taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie - związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po wyroku NSA przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Nadto zgodnie z regulacją zawartą w zdaniu drugim art. 190 w/w ustawy - skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreśla się w judykaturze: W tym sensie wykładnia prawa, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiąże nie tylko sąd pierwszej instancji i kasatora, ale także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w tej sprawie po ponownym jej rozpoznaniu (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2009r., sygn. akt. II GSK 830/08). Użyte w art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać odmiennej interpretacji przepisów niż interpretacja wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądowym, istnienie możliwości oceny przez sąd pierwszej instancji orzeczenia sądu instancji wyższej stanowiłoby bowiem zaprzeczenie zasady dwuinstancyjności i zasad ustrojowych, wynikających z art. 176 Konstytucji RP oraz przepisów ustrojowych - art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Na wyrażoną w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP zasadę postępowania sądowego co najmniej dwuinstancyjnego składa się bowiem m.in. konieczność zapewnienia sprawności sądowej i określenia oznaczonej liczby instancji. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 kwietnia 2008r., sygn. akt SK 77/06 (opubl. W OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 39) interpretując ten przepis stwierdził, że w pewnym momencie musi zapaść rozstrzygnięcie, które nie podlega kontroli innych organów i z którym wiąże się domniemanie zgodności z prawem, niepodlegające obaleniu w dalszym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1064/08). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd pierwszej instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (podobnie w wyrokach: SN z dnia 9 lipca 1998r., sygn. akt I PKN 226/98; NSA z dnia 4 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1064/08; NSA z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 342/05; NSA z dnia 4 września 2007r., sygn. akt I FSK 1130/06). Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to podjęcie, po wydaniu przez NSA, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania - przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, por. także: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.420-421; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2006, s. 451; uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008r., sygn. akt I FPS 1/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanych spraw stwierdzić należy, że nie miała miejsca żadna z okoliczności, pozwalająca Sądowi przy ponownym ich rozpoznaniu na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku NSA z dnia 20 listopada 2013r. i Sąd działa w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim rozstrzygnięciu stwierdził, że "Z akt sprawy wynika, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia 20 grudnia 2011r. zostało wydane pomimo braku przesłanek faktycznych i prawnych do nadania rzeczonego rygoru, co było powodem jego uchylenia przez organ podatkowy drugiej instancji postanowieniem z dnia 8 marca 2012r. Tym samym należy przyjąć, że nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 22 grudnia 2011r. wydane na skutek nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności". Prostą konsekwencja takiego stanowiska jest uznanie, że zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej uchylające decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 grudnia 2011r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i listopad 2006r. zostały wydane w dniu 20 marca 2012r., a więc po upływie terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Sąd przypomina także o treści art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem terminu przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego. Nie ma przy tym znaczenia, że termin przedawnienia upłynie po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed orzeczeniem organu odwoławczego, gdyż postępowanie organu odwoławczego, którego celem jest również wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, podobnie jak postępowanie organu pierwszej instancji, z uwagi na zaistniałą bezprzedmiotowość postępowania spowodowaną przedawnieniem zobowiązania podatkowego - powinno w takiej sytuacji zostać umorzone (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia z dnia 3 grudnia 2012r., sygn. akt I FPS 1/12, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013r., sygn. akt I FSK 1788/12). Z akt sprawy będących w dyspozycji Sądu nie wynika, aby w przedmiotowych sprawach zaistniały inne przesłanki zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia. Organ odwoławczy rozpatrując ponownie odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i listopad 2006r. ustali, czy nie zaistniały w przedmiotowych sprawach inne przesłanki skutkujące zawieszeniem bądź przerwaniem biegu przedawnienia i wyda stosowne rozstrzygnięcia z uwzględnieniem wykładni prawa zawartej w niniejszym wyroku oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2013r. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.