I SA/Kr 2020/14

sygn. akt I SA/Kr 2020/14 Kraków, dnia 19 lutego 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. i A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 października 2014r., znak [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013 postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi D.K. i A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 października 2014r., znak [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2013. Decyzję doręczono skarżącym w dniu 27 października 2014r. Skarga została wniesiona w dniu 4 grudnia 2014r. (data stempla pocztowego) i zawierała wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skargę podpisała D.K.– działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącego A.K.. W skardze oraz w pismach procesowych z dnia 24 i 26 stycznia 2015r. wskazano, że przyczyną uchybienia terminu była choroba (grypa z powikłaniami), na którą chorowali skarżąca D.K. oraz jej syn. Nadto skarżąca podniosła, że sporządzenie skargi wymagało sporego nakładu pracy, zgromadzenia i przeanalizowania wielu interpretacji podatkowych. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę wobec nie uiszczenia wpisu w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Ostatni dzień tego terminu przypadał 26 listopada 2014r., a skarga wniesiona została w dniu 4 grudnia 2014r. Rozważyć zatem należy, czy do uchybienia terminu doszło bez winy skarżących. D.K. – działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocniczka męża, A.K. – wskazała na dwie przyczyny, mające usprawiedliwiać uchybienie terminu: chorobę swoją i syna oraz znaczne nakłady pracy, związane z przygotowaniem skargi. Przywrócenie terminu – jako instytucja nadzwyczajna – może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy strona albo pełnomocnik poczynili wszelkie możliwe starania, aby czynności dokonać w terminie. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu spraw. Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II GZ 416/14, Lex Omega nr 1497895). Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 września 2014r., sygn. akt II GZ 523/14, Lex Omega nr 1530539 oraz z dnia 19 września 2014r., sygn. akt I OZ 784/14, Lex Omega nr 1529123). Samej choroby strony czy jej pełnomocnika nie można uznać jeszcze za wystarczający powód przyjęcia, że do uchybienia terminu doszło w sposób niezawiniony. W orzecznictwie przyjmuje się, że nawet jeżeli choroba jest nagła albo wiąże się z hospitalizacją, o braku winy może być mowa wówczas, jeżeli zobowiązany do wykonania czynności nie mógł wyręczyć się inną osobą (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 września 2014r., sygn. akt II GZ 540/14, Lex Omega nr 1530548 oraz z dnia 1 października 2014r., sygn. akt I OZ 809/14, Lex Omega nr 1529132). W niniejszej sprawie nie uprawdopodobniono, aby D.K. nie była w stanie skorzystać z pomocy swojego męża – A.K.. Wręcz przeciwnie, z dołączonych do pisma z dnia 26 stycznia 2015r. faktur zakupu lekarstw wynika, że była w stanie wyręczyć się nim przy zakupach w aptece. Wobec tego przyjąć należy, że mogła bez przeszkód skorzystać z jego pomocy przy terminowym nadaniu skargi w urzędzie pocztowym. Choroba D.K. nie może zatem w niniejszej sprawie usprawiedliwić wniesienia skargi z uchybieniem terminu. O braku winy w uchybieniu terminu nie świadczy też nakład pracy, jaki zgodnie z twierdzeniami D.K. był niezbędny dla wniesienia skargi. W postępowaniu sądowoadministracyjnym brak jest ograniczenia czasowego co do podnoszenia nowych zarzutów czy też argumentów w sprawie – strony mogą czynić to zarówno w skardze, jak i później, aż do zamknięcia rozprawy. Skarga – zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. - powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Nawet jeżeli nakład pracy i analiza interpretacji indywidualnych miały służyć nie tyle pełnemu uzasadnieniu skargi, co były zdaniem skarżącej niezbędne do podjęcia decyzji, czy w ogóle skarżyć rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej – nie może być to uznane za przeszkodę w terminowym wniesieniu skargi, tym bardziej, że wniesioną skargę można w toku postępowania cofnąć. W niniejszej sprawie należało zatem odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 86 § 1 p.p.s.a.