I SA/Kr 559/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 13 marca 2017 r. o znaku [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 13 marca 2017 r. o znaku [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 24 lutego 2016 r nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń 2008 r. oraz zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2008 r. wobec Skarżącego. W piśmie z dnia 2 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia następstw poprzez całkowite pozbawienie Skarżącego środków do życia, a także zagrozi prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. W dalszej części uzasadnienia Skarżący podniósł zarzut przedawnienia wobec naliczonych w decyzjach należności. W piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) Pełnomocnik Skarżącego podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz przedstawił wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących sytuacji finansowej Skarżącego. Skarżący wskazał, że dokumenty te są zgromadzone w aktach toczących się postępowań administracyjnych w sprawach rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oraz zaległości podatkowej w podatku VAT za 2008 rok. Dokumenty te nie zostały załączone do ww. pisma, zostały natomiast załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 12 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej, która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego Skarżącego. W orzecznictwie podkreśla się, że w uzasadnieniu wnioskodawca powinien przedstawić przekonującą oraz szczególnie wnikliwą argumentację. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1457/15, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1247/15). Ocena wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej za każdym razem należy do sądu. Skarżący powinien zatem sam co najmniej uprawdopodobnić konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – przedstawiając np. swoją, konkretną, sytuację majątkową, osobistą, rodzinną i wpływ na nią ewentualnej egzekucji (por. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1070/11). Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 415/11). W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, że Sąd nie ma obowiązku, a nawet nie jest uprawniony, do samodzielnego badania akt sprawy, w celu ustalenia czy istnieją przesłanki wstrzymania wykonania decyzji – jeżeli wniosek w tym zakresie nie zawiera konkretnych informacji. Sąd na podstawie akt sprawy (sądowej i administracyjnej) może co najwyżej sprawdzać, czy informacje o sytuacji majątkowej i rodzinnej Skarżącego są wiarygodne (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 359/16). Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że z okoliczności przedstawionych we wniosku nie sposób wywieść, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w odniesieniu do wnioskodawcy uzasadnione. Zauważyć należy, że wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie przedstawił przekonującej ani szczegółowej argumentacji, poprzestając jedynie na twierdzeniach, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie go środków do życia, a także zagrozi prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wskazać należy na prezentowany w orzecznictwie pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien poprzeć ją dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca przedstawił co prawda dokumenty dotyczące swojej sytuacji finansowej i majątkowej, nie sformułował jednak w sposób skonkretyzowany argumentów dotyczących finansowych następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmienić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11). Obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w przypadku uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia pieniężnego wraz z odsetkami. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Podsumowując stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał by wykonanie decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.