I SA/Kr 575/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 10 marca 2011 r. skarżący A.B. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 lutego 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 września 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że jest przedsiębiorcą działającym na rynku usług telekomunikacyjnych jako partner handlowy ogólnopolskiego operatora telekomunikacyjnego. Umowa, którą jest związany obliguje go do terminowego regulowania ciążących na nim obowiązków, które są zabezpieczone karami umownymi, zatrudnia kilkudziesięciu pracowników. Skarżący wskazał, że prowadzenie egzekucji, przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny, może skutkować nie tylko utratę zaufania operatora, ale również rzutować na dalszą perspektywę współpracy z nim. Skarżący wskazał, że środki jakie posiada nie wystarczą na uregulowanie należności względem Państwa bez narażenia się na utratę płynności finansowych. Potencjalna egzekucja zdaniem Skarżącego mogłaby przekreślić jego pozycję na rynku usług telekomunikacyjnych, którą trudno by mu było odbudować nawet w razie późniejszego korzystnego dla niego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący straciłby tym samym wielu partnerów biznesowych i pracowników. Poniesiona w tym wypadku szkoda mogłaby również zrodzić odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa. Wnioskodawca ponadto wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji nie narazi Skarbu Państwa na utratę możliwości wyegzekwowania dochodzonych roszczeń. Skarżący wywiązywał się do tej pory z ciążących na nim zobowiązań i nie podejmował żadnych czynności, które mogłyby świadczyć o próbie uchylania się przez niego od spłaty ciążących na nim zobowiązań podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, nie ustosunkował się do zaprezentowanego powyżej wniosku o wstrzymanie wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwana dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28.10.2010 r., sygn. akt II GZ 313/10 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest zaś wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Na uwagę zasługuje przy tym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2011r. (II FZ 720/10 – G.Prawna 2011/44/16) w którym zostało stwierdzone, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 par. 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 par. 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Twierdzenia strony, które stanowią jedynie powtórzenie art. 61 § 3 P.p.s.a nie przesądzają o spełnieniu wskazanych w tym przepisie przesłanek (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 598/06 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Można w tym miejscu wskazać także na inne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których wyrażony został pogląd co do należytego uzasadniania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu oraz wykazywania przesłanek. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. (sygn. akt FZ 65/04 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zostało stwierdzone, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Z kolei w postanowieniu z dnia 21 października 2010 r. (sygn. akt II FZ 522/10 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie jednej z przesłanek wstrzymania, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Ponadto strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie nie został sporządzony zgodnie z zasadami przedstawionymi powyżej. Skarżący stwierdził bowiem jedynie, iż zajęcie kont bankowych uniemożliwi mu regulowanie bieżących zobowiązań handlowych i w konsekwencji utraci on budowaną przez siebie pozycję na rynku. Wskazał również, że może doprowadzić to do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej co spowoduje zwolnienie pracowników oraz zaprzestanie płacenia podatków. Odnosząc się jednak do wywodów przedstawionych we wcześniejszej części uzasadnienia należy stwierdzić, że są to jedynie gołosłowne twierdzenia, które nie są poparte żadnymi dowodami. Skarżący nie usiłuje nawet uprawdopodobnić opisywanych przez siebie rzekomych konsekwencji wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Trudno ponadto uznać, że przedstawienie jedynie ogólnej tezy, iż być może w przyszłości dojdzie do jakiegoś zdarzenia, bez poparcia takiej tezy jakimikolwiek dowodami, spełnia warunek wykazania przez Skarżącego przesłanek umożliwiających sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać również należy, że sama egzekucja należności pieniężnych, nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżący w żaden sposób nie wykazał, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, jakie następstwo będzie miało wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zwrócić należy również uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. (I FZ 389/10 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zostało stwierdzone, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Podsumowując należy stwierdzić, że w przypadku, gdy Skarżący nie uzasadnił należycie we wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to sąd nie ma obowiązku poszukiwania takich okoliczności. W szczególności jeżeli wnioski takie, jak w niniejszym przypadku, nie wynikają z akt sprawy. Samo zaś powołanie się na hipotetyczne skutki wszczęcia czynności egzekucyjnych, bez ich należytego uzasadnienia i udowodnienia, jak również uprawdopodobnienia, nie wystarcza do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogą również stanowić twierdzenia Skarżącego o ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Okoliczność ta nie mieści się bowiem wśród przesłanek skutkujących wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.