I SA/Kr 663/16

|Sygn. akt I SA/Kr 663/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r., sprawy ze skargi S. P. K. Sp. z o. o. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 kwietnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., , I. uchyla zaskarżoną decyzję,, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz, strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 997 zł (dziewięćset, dziewięćdziesiąt siedem złotych),, II. zarządza zwrot z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w, Krakowie na rzecz strony skarżącej kwoty 3 320 zł (trzy tysiące trzysta, dwadzieścia złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi., , W dniu 26 października 2015 r. Prezydent Miasta K. postanowieniem nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2015 dla spółki S. P. K. Sp. z.o.o z siedzibą w W. , ze względu na ustalenia dokonane w trakcie czynności sprawdzających , w których wykazano , że spółka nie uwzględniła wszystkich przedmiotów podlegających opodatkowaniu. Nie zadeklarowano bowiem do opodatkowania budynku biurowo – usługowego zlokalizowanego na działce [...] W N. W ocenie organu obowiązek podatkowy w stosunku do tego budynku powstał w 2015 r. a to z uwagi na fakt , że zakończenie budowy nastąpiło pod koniec 2014 r. Moment zakończenia budowy nie został zdefiniowany w ustawie jednak w ocenie organu można go wyinterpretować analizując przepisy Prawa Budowlanego . Skoro ww. przepisy nakazują do złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie dołączenia dokumentów między innymi takich jak oryginał dziennika budowy i oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, to wydanie takiej decyzji wskazuje na zakończenie budowy przed jej wydaniem . W dniu 28 grudnia 2015 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzje nr [...], w której określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2015 dla spółki S. P. K. Sp. z.o.o z siedzibą w W. na kwotę 381924,00 zł. Następnie strona skarżąca wniosła w dniu 18 stycznia 2016 r. odwołanie , w którym zarzucała organowi naruszenie art.122 Ordynacji Podatkowej przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 191 Ordynacji Podatkowej przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który miał istotny wpływ na wynik sprawy a także błędne interpretację terminu "zakończenia budowy" , skutkującą wg. skarżącej nieuzasadnionym naliczeniem podatku od nieruchomości za rok 2015. Strona skarżąca wniosła także w oparciu o art.188 Ordynacji Podatkowej o przeprowadzenie przez organ drugiej instancji postępowania dowodowego w zakresie okoliczności mających znaczenie dla sprawy, przeprowadzenie dowodu z dokumentów oraz z zeznań świadków na okoliczność daty zakończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania. W ocenie skarżącej zakończenie budowy nastąpiło w dniu 31 stycznia o czym świadczą dokumenty zalegające w aktach tj. pismo podatnika z dnia 1 grudnia 2015 r. wraz załącznikami , jak również zawnioskowane dowody z zeznań świadków . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 kwietnia 2016 r. , nr [...], po rozpoznaniu odwołania , uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 grudnia 2015 r., nr [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy zauważył, iż w sprawie kwestią sporną jest interpretacja przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji ustalenie, czy należący do Spółki nowo wybudowany budynek biurowo-usługowy przy ulicy Profesora M. Ż. [...] w K., zlokalizowany na działce [...] obr. [...] jedn. ewid. N. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2015 r., czy też od dnia 1 stycznia 2016 r. Organ I instancji ustalił, iż decyzją numer [...] z dnia 11 grudnia 2014 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił Spółce "S. P. K." Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie "S. P. – A." - budynku biurowo-usługowego (handel do 400 m2 i gastronomia) przy ulicy Profesora M. Ż. [...] w K., zlokalizowanego na działce [...] obr. [...] jedn. ewid. N., o pow. użytkowej 16388,00 m2. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że Spółka w dniu 27 listopada 2014 r. złożyła wniosek o pozwolenie na użytkowanie ww. budynku biurowo-usługowego, do którego dołączyła dokumenty wymagane przepisami art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z póżn. zm.) tj. : oświadczenie kierownika budowy (o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami oraz o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), dzienniki budowy, protokoły badań i sprawdzeń, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, oświadczenie inwestora o braku sprzeciwu lub uwag organów zawiadomionych zgodnie z art. 56 ustawy Prawo budowlane, kopię świadectwa charakterystyki energetycznej budynku oraz inne dokumenty niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po sprawdzeniu ww. dokumentów stwierdził, że są one kompletne i nie posiadają braków i nieścisłości. W dniu 5 grudnia 2014 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy w zakresie, o którym mowa w art. 59 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj. sprawdzenia zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas której nie stwierdził nieprawidłowości. Spółka stała na stanowisku, iż zakończenie budowy wspomnianego obiektu nastąpiło 31 stycznia 2015 r., co miało spowodować powstanie obowiązku podatkowego w dniu 1 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, zdaniem którego obowiązek podatkowy powstał od dnia 1 stycznia 2015 r. Zakończenie budowy odnosi się do procesu budowlanego, pozwolenie na użytkowanie przyjmuje charakter wtórny i ogranicza się do badania poprawności wykonania tego zamierzenia budowanego. Organ odwoławcze stwierdził, iż w sprawie zostały zrealizowane wszystkie przesłanki wskazane w ww. przepisach podatkowych warunkujące powstanie przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Ustawodawca moment powstania obowiązku podatkowego od nowych obiektów budowlanych lub ich części wiąże z terminem zakończenia budowy, więc zdaniem organu nie ma nawet podstaw prawnych do rozszerzania tego terminu o element uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W niniejszej sprawie została wydana w dniu 11 grudnia 2014 roku decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Zatem momentem, od którego należy liczyć termin do powstania obowiązku podatkowego dla nowo wybudowanego budynku, jest 27 listopada 2014 r. tj. dzień złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie ww. budynku biurowo-usługowego. Wobec zgłoszonego w odwołaniu zarzutu nieprawidłowego ustalenia w sprawie powierzchni użytkowej budynku, organ odwoławczy stwierdził , iż wymaga to wyjaśnienia i w konsekwencji koniecznym jest uchylenie zaskarżonej decyzji i uzupełnienie postępowania dowodowego w tym zakresie. Na powyższe rozstrzygnięcie została wniesiona skarga , w której zarzucono : - naruszenie przepisów postępowania, to jest naruszenie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa poprzez uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego, podczas gdy organ odwoławczy w związku z art. 229 Ordynacji Podatkowej i w świetle wypełnienia przesłanek z art. 233 § 1 pkt 2 a) Ordynacji Podatkowej Ordynacji Podatkowej powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie; - naruszenie przepisów postępowania, to jest naruszenie art. 229 Ordynacji Podatkowej przez brak przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów pomimo zgłoszenia przez Skarżącego żądania oraz naruszenie art. 180 Ordynacji Podatkowej poprzez brak dopuszczenia dowodów wskazanych przez Skarżącego w odwołaniu oraz w konsekwencji brak odniesienia się do niniejszych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy powodując niezasadne wydanie zaskarżonej decyzji, - naruszenie przepisów postępowania, to jest naruszenie art. 122 Ordynacji Podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na braku rozważenia zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 grudnia 2015 roku, podczas gdy ich rozważenie skutkowałoby uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniem postępowania w sprawie; - naruszenie przepisów postępowania, to jest naruszenie art. 191 Ordynacji Podatkowej poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na braku ustalenia rzeczywistego terminu zakończenia budowy, to jest brak nadania odpowiedniego znaczenia faktowi, iż data zakończenia budowy wskazana przez Skarżącego w deklaracji podatkowej za 2015 rok jest rzeczywista, prawdziwa i tożsama z datą faktycznego zakończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania budynku, a przed tą datą rozpoczęcie użytkowania budynku nie było możliwe, podczas gdy dokonanie ustalenia w tym zakresie nie skutkowałoby podzieleniem stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 roku, poz. 849, z późniejszymi zmianami, ): - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i niezasadne wydanie decyzji, to jest naruszenie art. 120 Ordynacji Podatkowej poprzez brak stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji nie została oparta na konkretnym przepisie prawa, to jest swobodnym i dowolnym przyjęciu, iż skoro termin "zakończenie budowy" nie został zdefiniowany w Ustawie o Podatkach i Opłatach Lokalnych to moment zakończenia budowy można wyinterpretować analizując przepisy ustawy prawo budowlane z dnia 7 lipca 1004 roku (Dz. U. nr 89, poz.414, z późniejszymi zmianami, dalej: "Prawo Budowlane") dotyczące uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, podczas gdy każdy akt władczej ingerencji państwa w sferę prawną obywatela/podatnika powinien być oparty na konkretnym przepisie prawa a interpretacja przepisów nie może być rozszerzająca; - naruszenie przepisów postępowania, to jest naruszenie art. 124 Ordynacji Podatkowej, poprzez brak należytego wyjaśnienia Skarżącemu przesłanek, którymi organ odwoławczy kierował się przy załatwieniu sprawy, to jest w szczególności poprzez brak rozważenia zarzutów naruszenia przepisów postępowania podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 grudnia 2015 raku, znak: [...], podczas gdy organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu ; - naruszenie art. 6 ust 2 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi podniesiono , że organ odwoławczy wydając decyzje oparł się jedynie na ustaleniach dokonanych przez organ I instancji, natomiast w ogóle zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym również wnioskowanego przez skarżącego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie a to z uwagi na naruszenie przez organ podatkowy drugiej instancji przepisów prawa procesowego. Art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem - w przypadku jej zaskarżenia - jej merytoryczną kontrolę. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej , a realizowanej na mocy art. 210 § 4 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ podatkowy pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. W świetle art. 210 § w uzasadnieniu faktycznym należy przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji. Postawiona powyżej teza znajduje oparcie w utrwalonym - w tym zakresie - orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładem takiego sposobu rozstrzygania może być wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1611/00, LEX nr 80635, w którym to stwierdzono, że pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Innym orzeczeniem godnym zauważenia na tle zaistniałej sprawy jest wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 21/98, LEX nr 34147, gdzie przyjęto, iż na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a.(odpowiednikiem tego przepisu na gruncie Ordynacji podatkowej jest art. 210 § 4) , przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Natomiast w wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234, NSA skonstatował, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu jak i pismach składanych na etapie postępowania odwoławczego . Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wiąże się to również z wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej zasadą dwuinstancyjności postępowania wymuszającą na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w rozstrzygnięciu organu I instancji. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Skarżący w odwołaniu od decyzji I instancji podniósł szereg zarzutów związanych zarówno z naruszeniem prawa materialnego jak i przede wszystkim procesowego , które Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło . W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy nie ustosunkował się przede wszystkim do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych związanych z ustaleniem daty zakończenia budowy . Całkowicie pominięta została kwestia wniosków dowodowych złożonych w odwołaniu. Strona skarżąca wnosząc w dniu 18 stycznia 2016 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła również o przeprowadzenie przez organ drugiej instancji , w trybie art. 188 Ordynacji podatkowej , postępowania dowodowego w zakresie okoliczności mających znaczenie dla sprawy- przeprowadzenie dowodu z dokumentów oraz z zeznań świadków na okoliczność daty zakończenia budowy i rozpoczęcia użytkowania. Przypomnieć należy , iż są to istotne okoliczności bezpośrednio związane z momentem powstaniem obowiązku podatkowego. Organ sam w odwołaniu przyznał racje, iż kwestia sporną, a wiec mającą kluczowe znaczenie dla sprawy, jest rozbieżna interpretacja przepisu art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co za tym idzie ustalenie, czy należący do Spółki nowo wybudowany budynek biurowo-usługowy przy ulicy Profesora M. Ż. [...] w K., zlokalizowany na działce [...] obr. [...] jedn. ewid. N. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2015 r., czy też od dnia 1 stycznia 2016 r. Zauważyć jednak należy , że data zakończenia budowy została ustalona przez organ drogą dedukcji , przy założeniu , że skoro przepisy prawa obligują stronę starającą się o pozwolenie na użytkowanie budynku , do złożenia oświadczenia kierownika budowy o zakończeniu budowy do decyzja o pozwoleniu na użytkowaniu świadczy o zakończeniu budowy. W ocenie Sądy przy tak zdecydowanej postawie podatnika , jak w niniejszej sprawie , negującego datę zakończenia budowy jest to tylko założenie , które w procesie dowodzenia powinno być udowodnione bądź obalone. Jednakże w decyzji organ w żaden sposób nie ustosunkował się do żądania strony o przeprowadzenie postępowania dowodowego, co było zresztą wynikiem, że w części historycznej decyzji o takich wnioskach w ogóle nie wspomniał . Tym samym żądanie strony zostało całkowicie zignorowane . Nie wydano w tym zakresie również postanowienia. Natomiast odmowa przeprowadzenia dowodu żądanego przez stronę następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W niniejszej sprawie postanowienie takie nie zostało wydane. Tym samym strona została pozbawiona podstawowego uprawnienia do informacji o motywach rozstrzygnięcia przez organ. Konieczność właściwego uzasadnienia decyzji wiąże się z zawartą w art. 124 Ordynacji podatkowej k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Takim elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia, a zarazem przedstawiającym tok rozumowania organu jest uzasadnienie decyzji, stanowiące jej integralną część. Zasada przekonywania nie zostanie natomiast zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Orzecznictwo przyjmuje, że odmowa przeprowadzenia dowodu i jej przyczyny powinny znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w aktach sprawy (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1997 r., I SA/Gd 409/96, "Biuletyn Skarbowy Ministerstwa Finansów" 1998, nr 2, poz. 16). Prawo strony do żądania przeprowadzenia dowodu, konkretyzuje zasadę czynnego udziału strony. Strona może więc bezpośrednio oddziaływać na przebieg postępowania dowodowego. Aktywna rola strony w odtwarzaniu stanu faktycznego sprzyja realizacji zasady prawdy materialnej. Żądanie przeprowadzenia dowodu może być wniesione zarówno w postępowaniu pierwszej, jak i drugiej instancji. Podkreślenia wymaga to, że Ordynacja Podatkowa nie przewiduje zasady prekluzji dowodowej w postępowaniu odwoławczym. Żądanie przeprowadzenia dowodu dopiero w postępowaniu odwoławczym nie może być zatem zakwestionowane przez organ podatkowy z tego powodu, że podatnik nie zgłosił żądania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a zakres postępowania dowodowego w drugiej instancji jest znacznie węższy niż postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji. Istnieje zatem obowiązek uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia nowego dowodu, jeżeli tylko jego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, tak ja w omawianym przypadku , gdzie kluczową kwestią jest ustalenie czy budowa należącego do strony budynku , bądź rozpoczęcie jego użytkowania miały miejsce w 2014r. lub 2015 r. W tym zakresie stanowiska stron są rozbieżne i na tę okoliczność strony przedstawiają różne dowody. Organ podatkowy zobowiązany jest dokonać oceny zgłoszonego żądania ze szczególną starannością. Zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, gdy strona powołuje się, zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, na określone i ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania podatkowego, skutkujące wadliwością decyzji (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2002 r., I SA/Łd 1596/01, LEX nr 77917). Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tak jak w tym przypadku, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony (wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002 r., I SA/Ka 2164/00, ONSA 2003, nr 1, poz. 33). Pominięcie jakiegokolwiek dowodu może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów. Ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jej udziału w postępowaniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien odnieść się do złożonych wniosków dowodowych jak również ustosunkować do składanych przez stronę zarzutów . W szczególności powinien wyjaśnić relację złożonych przez skarżącego dokumentów z treścią dokumentów złożonych do decyzji o pozwolenie na użytkowanie budynku. Z uwagi na fakt , iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy , odnoszenie się do pozostałych zarzutów w ocenie Sądu byłoby przedwczesne . W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Jednocześnie zarządził zwrot z kasy Sądu kwotę 3.320,00 zł tytułem nadpłaconego wpisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w sprawach podatkowych dotyczących decyzji kasacyjnych organu odwoławczego pobiera się wpis stały od skargi w kwocie 500 zł, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM (por. postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., I FZ 470/11; postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., I FZ 513/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja samorządowego Kolegium odwoławczego będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie kreuje żadnej "należności pieniężnej" o której mowa w art. 231 p.p.s.a., a tym samym nie nakłada na skarżącego obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej. Na tej podstawie stwierdzić należy, że skarga złożona w niniejszej sprawie mieści się w pojęciu spraw, do których uzasadnione jest ustalanie wpisu na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM. Przepis ten wyznacza wysokość wpisu stałego w sprawach z "zakresu zobowiązań podatkowych" nieobjętych wpisem stosunkowym. Sformułowanie "z zakresu zobowiązań podatkowych" oznacza, że ustawodawca rozszerzył obszar przypadków (spraw), do których norma ta znajdzie zastosowanie na wszelkie te spory sądowoadministracyjne, które pozostają w związku z zobowiązaniem podatkowym (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2009 r., II FSK 736/09, postanowienie NSA z 21 sierpnia 2013 r., I FZ 356/13; )