I SA/Kr 711/16

|Sygn. akt I SA/Kr 711/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2016 r., sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 - skargę oddala - Wójt Gminy J. decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. znak [...] dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w stosunku do K.W.. Podatek ustalono na kwotę 80,00 zł. Organ I instancji wskazał powierzchnię opodatkowanych gruntów rolnych, nieruchomości nierolnych, budynku mieszkalnego, podał stawkę podatku rolnego i podatku od nieruchomości oraz określił terminy płatności oraz wysokość poszczególnych rat podatku. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K.W., podnosząc, że w jego przypadku zastosowanie powinno znaleźć zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 12 ust 1 pkt. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, gdyż pomimo iż nie jest członkiem rolniczej spółdzielni produkcyjnej, to spełnia pozostałe przesłanki przedmiotowego zwolnienia — jest inwalidą zaliczonym do I grupy inwalidztwa oraz osobą całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji. Ponadto w jego ocenie Rady Gminy J. ustalając stawki podatku od nieruchomości naruszyła przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż stawki podatku są wyższe, niż wynika to z przepisów tej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 kwietnia 2016r. znak: [...] , na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 i 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ustawy o podatku rolnym, art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, uchwały Rady Gminy w Jordanowie Nr XI/95/2015 z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 rok, zarządzenia poboru podatku od nieruchomości od osób fizycznych w formie inkasa oraz wyznaczenia inkasentów i określenia wynagrodzenia za inkaso, oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, iż przy ustaleniu wysokości podatku rolnego organ podatkowy opiera się na dwóch podstawach - informacji o gruntach, którą jest obowiązany złożyć podatnik będący osobą fizyczną w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. W świetle danych z ewidencji gruntów K.W. jest właścicielem nieruchomości składającej się z działki nr 12632 o łącznej powierzchni 0,61245 ha. W skład nieruchomości wchodzą grunty sklasyfikowane, jako: grunty orne klasy RIVb o pow. 0,0709 ha, sady klasy S-RIVb o pow. 0,0184 ha oraz tereny mieszkaniowe B o pow. 0,0352 ha. Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 29,80 m2. W zakresie prawidłowości wyliczenia podatku rolnego za rok podatkowy 2016 wskazano, że stawka wynosi dla 1 ha gruntów nie wchodzących w skład gospodarstw rolnych równowartość pieniężną 5q żyta, obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku rolnym). Średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2015 wyniosła 53,75 zł za 1 q (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2015 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2016 M. P. z 2015 r. poz. 1025). W rozpoznawanym przypadku zastosowanie znajduje ulga z tytułu położenia gruntów na terenach podgórskich i górskich, określona w art. 13 b ust. 1 ustawy o podatku rolnym; od takich gruntów stawkę obniża się o 30% dla gruntów klas I, II, IIIa, III i Illb, a o 60% dla gruntów klas IVa, IV i IVb. W niniejszym przypadku opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają, grunty rolne o łącznej powierzchni 0,0893 ha. Biorąc pod uwagę powyższe zasadne jest wskazanie, iż podatek rolny należny w roku 2016 r. wynosi 10,00 zł. W zakresie podatku od nieruchomości zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. l i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, a dla budynków lub ich części - ich powierzchnia użytkowa. Wysokość podatku od nieruchomości ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w uchwale Rady Gminy w Jordanowie Nr XI/95/2015 z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 rok, zarządzenia poboru podatku od nieruchomości od osób fizycznych w formie inkasa oraz wyznaczenia inkasentów i określenia wynagrodzenia za inkaso. Stawka podatku dla budynków mieszkalnych wynosi 0,59zł od 1m2 powierzchni użytkowej, a od gruntów pozostałych 0,15 zł. od 1m2 powierzchni. Podatek od nieruchomości należny w roku 2016 r. wynosi 70,38 zł [(29,80 m2 x 0,59 zł = 17,58 zł) + (352 m2 x 0,15 zł = 52,80 zł)]. W konsekwencji łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2016 kształtuje się po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej na poziomie 80,00 zł. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, iż nie znajduje zatasowania zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 12 ustawy o podatku rolnym, gdyż przepis dotyczy tylko członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych, a skarżący nie jest członkiem takiej spółdzielni. Co do kwestii wysokości zastosowanych stawek podatku od nieruchomości Kolegium wyjaśniło, że Rada Gminy w Jordanowie dokonując określenia wysokości stawek podatku na dany rok podatkowy działa w oparciu o przepis art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa przewiduje maksymalne wysokości stawek, jakie mogą zostać określone przez radę gminy. W roku 2016 górna granica stawki podatku od nieruchomości należnego od budynków mieszkalnych została ustalona na poziomie 0,75 zł od 1m2 powierzchni użytkowej, a od gruntów pozostałych na poziomie 0,47 zł od 1m2 powierzchni (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r.). Zatem stawki podatku wynikające z uchwały Rady Gminy w Jordanowie Nr XI/95/2015 z dnia 27 listopada 2015 r. są prawidłowe i nie przekraczają, górnych granic stawek, obowiązujących w roku 2016. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.W. zarzucił, że Kolegium nie wyjaśniło podnoszonych przez niego wątpliwości, co do prawidłowości stawek podatku zastosowanych przez organ I instancji w latach 2012-14 i 2016. Ponadto ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie posługuje się pojęciem "inny grunt", które zostało zastosowane w decyzji Wójta Gminy J. Dodatkowo w piśmie uzupełniającym skargę podano, iż organy błędnie przyjęły obszar 352m kw., jako terenów mieszkaniowych, które są w rzeczywistości znacznie mniejsze. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż pomimo użycia przez organ I instancji nieustawowego oznaczenia opodatkowanych gruntów, jako "inny grunt", w sposób prawidłowy zakwalifikował on nieruchomości gruntowe oraz zastosował prawidłową stawkę podatku jak dla "pozostałych gruntów" – 0,15 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich uchylenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. dotyczącą wymiaru skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016. Zarówno przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyliczenie podatku za 2016r. jak i motywy podjętej decyzji nie budzą żadnych wątpliwości, co do ich poprawności, gdyż oparte są na kompleksowej i wyczerpującej analizie parametrów, leżących u podstaw wymiaru podatku t.j. na ustalonej powierzchni nieruchomości podlegających opodatkowaniu, jak i prawidłowo przywołanej podstawie prawnej tegoż wymiaru, a zatem przepisach zarówno ustaw jak i uchwały Rady Gminy w Jordanowie. Ta ostatnia wprowadziła stawki mieszczące się w granicach delegacji ustawowej, co organ odwoławczy zweryfikował i szczegółowo opisał. Zarzuty skargi odnoszące się do wadliwego ustalenia stawek podatkowych z lat poprzednich w relacji do roku 2016 i braku wyjaśnienia skarżącemu sposobu wyliczenia takich stawek są bezprzedmiotowe, gdyż zaskarżeniu, a w konsekwencji kontroli podlegała wyłącznie decyzja podatkowa za 2016r. i organ nie miał podstaw do weryfikowania innych, ostatecznych już decyzji wymiarowych. Natomiast w zakresie zarzuty faktycznie innej powierzchni "terenów mieszkaniowych" niż przyjęte do wymiaru podatku, organ wskazał, iż oparł się na danych z ewidencji gruntów i budynków. Regulacja wynikająca z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi bowiem, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania, nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle danych z ewidencji gruntów K.W.jest właścicielem terenów mieszkaniowych B o pow. 0,0352 ha. Należy więc podzielić stanowisko organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku rolnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, które akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów ( np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie owych danych, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08) Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa, poprzez wydanie decyzji jedynie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisów prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Nadto pomimo oczywistego użycia przez organ I instancji nieustawowego oznaczenia opodatkowanych gruntów, jako "inny grunt", to jednak ostatecznie, obciążono go prawidłową stawką podatku, jak dla "pozostałych gruntów" – 0,15 zł, wobec czego wymiar podatku został dokonany prawidłowo. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalając skargę.