II SA/Kr 1037/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz WSA Iwona Niżnik –Dobosz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. W. na uchwałę nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" skargę oddala Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 1 marca 2017 r. uchwałę Nr LXV/1584/17 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa". Uchwała ta, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez G. W., który wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części dotyczącej terenu działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewid. [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego: - art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.), poprzez brak uwzględnienia w planie miejscowym wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i urbanistycznych, wymagań ochrony środowiska, jak również walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności, - art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, - art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm. – dalej jako: k.c.), poprzez nieuprawnione ograniczenie właściciela w możliwości korzystania z należących do niego nieruchomości, - art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjnie prawo własności nieruchomości, - art. 15 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak udostępnienia uzasadnienia projektu planu miejscowego, - art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe określenie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, - art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe określenie zasad kształtowania przestrzeni publicznych na terenie objętym ustaleniami planu, - art. 15 ust. 4 u.p.z.p., poprzez brak zamieszczenia w planie zapisów umożliwiających lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, - art. 17 pkt 4 u.p.z.p., poprzez brak zawarcia w prognozie oddziaływania na środowisko wszystkich istotnych okoliczności oraz informacji wymaganych przez przepisy prawa, w szczególności w zakresie wpływu na środowisko i zdrowie ludzi lokalizacji na terenie objętym planem sieci tramwajowej i linii metra, - art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez uchwalenie planu, którego ustalenia w zakresie zasad zagospodarowania terenu należącego do skarżącego są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości składających się z działek o nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] obręb ewid. [...] położonych przy ul. Pilotów w Krakowie. Podkreślono przy tym, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, wskazane powyżej działki znajdują się na obszarach oznaczonych w planie miejscowym symbolem U. 12 – tereny zabudowy usługowej (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]), MW.26 i MW.27 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]), MN/MW.1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej (działka nr [...] obr. [...]), KDZT.2 – teren dróg publicznych (działki nr [...] i [...] obr. [...]). W ocenie skarżącego, ustalenia planu dotyczące wskazanych powyżej terenów w sposób rażący naruszają jego interes prawny poprzez wyłączenie części należących do niego nieruchomości spod zabudowy bądź też poprzez uniemożliwienie racjonalnego ich zagospodarowania z uwagi na wyznaczone parametry ich zabudowy (w tym przede wszystkim wysokość zabudowy, która zdaniem skarżącego została ograniczona o kilkanaście metrów w stosunku do wysokości określonych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa). Tym samym, według skarżącego, gmina przekroczyła przysługujące jej władztwo planistyczne poprzez nadmierną ingerencję w przysługujące skarżącemu prawo własności ww. nieruchomości, naruszając zarazem swoim działaniem interes prawny skarżącego. Następnie skarżący powołując się na treść art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazał, że przyjęte w zaskarżonej uchwale rozwiązania planistyczne w odniesieniu do ww. nieruchomości skarżącego w żaden sposób nie nawiązują do wskazanych w tym przepisie wymogów, czego efektem było niczym nieuzasadnione ograniczenie parametrów zabudowy na należących do niego nieruchomościach zlokalizowanych w obrębie terenu oznaczonego symbolem MW.26. Podkreślono bowiem, że wysokość zabudowy na tym terenie została w toku prac planistycznych obniżona z 36 m (w pierwotnym projekcie planu) do 25 m w jego ostatecznej wersji, na skutek uwzględnienia uwagi wniesionej przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] W ocenie skarżącego, treść przedmiotowej uwagi nie zawierała żadnych merytorycznych argumentów przemawiających za obniżeniem zabudowy na terenie MW.26 w stosunku do parametrów dopuszczonych w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa oraz przyjętych w pierwszej wersji projektu planu. Dodano również, że sama decyzja organu planistycznego o obniżeniu wysokości zabudowy na tym terenie nie została w żadnym stopniu uzasadniona. Zdaniem skarżącego, przyjęta pierwotnie wysokość zabudowy na terenie MW.26 pozostawała w pełnej zgodzie z ustaleniami Studium, które dla tego obszaru dopuszczało wysokość do 36 m, jak również uwzględniała podstawowe kierunki rozwoju tego terenu (w tym przede wszystkim dążenie do intensyfikacji zabudowy w rejonie przyszłych przystanków metra). Ponadto według skarżącego, za sprzeczne z wymaganiami ładu przestrzennego należało także uznać ustalenia planu w odniesieniu do terenu zabudowy usługowej oznaczonego symbolem U.12, gdyż przyjęta dla tego terenu wysokość zabudowy na poziomie 16 m, w żadnym stopniu nie nawiązywała do istniejącego oraz przyszłego zagospodarowania nieruchomości w tym rejonie (w tym do zabudowy na sąsiednim terenie MW.26). Podkreślono przy tym, że obecnie obudowę Ronda Młyńskiego tworzą obiekty o wysokości przekraczającej 30 m (a nawet 40 m w przypadku budynku Alma Tower). Dlatego też, zdaniem skarżącego, dopuszczenie na należących do niego działkach, zabudowy usługowej o wysokości ponad dwukrotnie niższej niż w przypadku budynków sąsiednich należy ocenić jako rozwiązanie nieprawidłowe. Według skarżącego, z uwagi na fakt, iż ustalenia obowiązującego Studium nie dopuszczają na wyznaczonych w Studium terenach MW możliwości budowy budynków usługowych o wysokości przekraczającej 16 m, względy urbanistyczne przemawiały za przeznaczeniem analizowanego obszaru pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. W ocenie skarżącego, tylko takie przeznaczenie terenu pozwoliłoby na wspólne i spójne zagospodarowanie tego obszaru z terenem oznaczonym symbolem MW.26, które to obszary pozostają we własności skarżącego. Podkreślono przy tym, że ujednolicenie parametrów zabudowy na nieruchomościach znajdujących się obecnie w granicach terenów U.12 i MW.26 umożliwiłoby powstanie jednorodnej zabudowy podkreślającej reprezentacyjny charakter przestrzeni publicznych w obrębie Ronda Młyńskiego oraz ul. Meissnera, a nadto zwiększenie intensywności zabudowy na tym terenie w pełni uwzględniałoby wymogi Studium, wskazującego na konieczność koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonie przystanków metra. Dlatego też zdaniem skarżącego, przyjęte w uchwalonym planie rozwiązania planistyczne nie uwzględniają ustaleń obowiązującego Studium, a także pozostają w sprzeczności z art. 1 ust. 4 u.p.z.p. Tym samym, w ocenie skarżącego, wyłącznie ustalenie na terenie MW.26 pierwotnie przyjętego parametru wysokości zabudowy (36 m), przy jednoczesnym zlikwidowaniu terenu zabudowy usługowej U.12 i ujednoliceniu zasad zagospodarowania tych terenów, może być uznane za zgodne z ustaleniami Studium oraz wymaganiami ładu przestrzennego. Dodatkowo, według skarżącego, za sprzeczne z wymaganiami u.p.z.p. należy również uznać ustalenia planu w zakresie przyjętej rezerwy terenu pod rozbudowę ul. Meissnera oraz Ronda Młyńskiego (teren KDZT.2), gdyż rozbudowa infrastruktury komunikacyjnej w tym rejonie nie wymaga zajęcia należących do niego działek nr [...] i [...] obr. [...], w tym w szczególności zajęcia pod rozbudowę ronda niewielkiego fragmentu dz. nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W ocenie skarżącego, brak było bowiem jakichkolwiek przeciwwskazań do wyznaczenia granicy terenu KDZT.2 w sposób eliminujący konieczność dokonania rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...]. Podniesiono przy tym, że działania organów gminy w zakresie ustaleń planistycznych dotyczących sposobu zagospodarowania nieruchomości należących do skarżącego w żaden sposób nie uwzględniają interesów skarżącego, w sposób nadmierny ingerując w sferę jego uprawnień, a ponadto są pozbawione racjonalnych podstaw, co – zdaniem skarżącego – powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w kwestionowanej części. Ponadto skarżący wskazał, że obowiązujące Studium (w ramach zapisów odnoszących się do jednostki urbanistycznej 27 – Ugorek) w sposób bardzo ścisły określa zasady zagospodarowania analizowanego obszaru, a mianowicie szczegółowo precyzuje parametry zabudowy dopuszczonej na tym terenie, jak również określa proporcje terenów o różnym przeznaczeniu i dokładnie określa ich granice. Dodano przy tym, że Studium w sposób bardzo wyraźny określa również kierunki zmian w strukturze przestrzennej przedmiotowej jednostki urbanistycznej, wskazując w sposób jednoznaczny założenia, które mają być osiągnięte w ramach polityki planistycznej prowadzonej w granicach tej jednostki. Tym samym, według skarżącego, związanie organów gminy ustaleniami Studium, z uwagi na ich szczegółowość, było w odniesieniu do tego obszaru bardzo silne i odnosiło się do zdecydowanej większości zawartych w planie rozwiązań. Podano bowiem, że zgodnie ze Studium jednym z podstawowych kierunków rozwoju analizowanego obszaru jest dążenie do "koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra", zaś jeden z przystanków metra został zaplanowany w rejonie Ronda Młyńskiego, a zatem w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należących do skarżącego. Powyższe, w ocenie skarżącego, uzasadniało przeznaczenie należących do niego nieruchomości pod zabudowę o zwiększonej intensywności, co powinno przejawić się w ustaleniu dla tych nieruchomości parametrów zabudowy na poziomie zbliżonym do maksymalnych parametrów dopuszczonych w Studium. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, za niezgodne z ustaleniami Studium uznać należało również proporcje terenów o przeznaczeniu podstawowym (MW) w stosunku do terenów o przeznaczeniu dopuszczalnym. W bilansie terenu zamieszczonym na rysunku planu, tereny MW stanowią znacznie mniej niż 50% powierzchni wydzielonego terenu. Dodano przy tym, że tereny oznaczone w planie jako MW/U i MN/MW nie powinny być zaliczone do terenów MW, gdyż z uwagi na konstrukcję logiczną zapisów tekstu planu, dotyczących terenów MW/U (§ 28 ust. 1 na str. 20) oraz dotyczących terenów MN/MW (§ 18 ust. 1 na str. 17), na tych terenach można w całości zrealizować zabudowę inną niż mieszkalna wielorodzinna. Mając na uwadze powyższe, podkreślono, że tereny mieszkaniowe wielorodzinne stanowią jedynie 46,51% terenu objętego zaskarżonym planem. Ponadto zaznaczono, że w terenach MW (MW.1, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MW.11-MW.16, MW.30, MW.31, MW.33-MW.38), gdzie linię zabudowy ustalono po obrysie budynków istniejących i wskazano strefę zieleni osiedlowej, która stanowi powierzchnię terenu wyłączonego z zabudowy, rzeczywista powierzchnia terenów MW jest znacznie niższa, niż wskazana w zestawieniu i wynosi praktycznie tyle, co powierzchnia zabudowy istniejących budynków ograniczonych obowiązującą linią zabudowy. Dodatkowo podkreślono, że ustalenie obowiązującej linii zabudowy po obrysie istniejącego budynku stanowiło – przy jednoczesnym braku możliwości realizacji garaży – faktyczny zakaz nowej zabudowy, jak również zakaz odbudowy budynków zniszczonych zdarzeniami losowymi (dotyczy to terenów MW.1-MW.6, MW.8, MW.8, MW.10-MW.16, MW.29). Tym samym, w ocenie skarżącego, również tereny: MW.7 i MW.9, nie stanowią w istocie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Podniesiono również, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium, do podstawowych kierunków zmian w jednostce urbanistycznej nr 27 (Ugorek) należy m.in. tworzenie reprezentacyjnej przestrzeni publicznej o charakterze komunikacyjno-rekreacyjnym jako głównej osi kompozycyjnej w jednostce wzdłuż ul. Janusza Meissnera i ul. Młyńskiej, której jednak – zdaniem skarżącego – nie przewidują aktualne ustalenia planu. Zaznaczono bowiem, że zawarte w § 10 planu standardowe zapisy odnoszące się do kształtowania przestrzeni publicznych (stosowane powszechnie we wszystkich planach miejscowych) należało uznać za niewystarczające dla wypełnienia wskazań zawartych w Studium, gdyż mają one charakter niezwykle ogólny i odnoszą się generalnie do wszystkich przestrzeni publicznych objętych ustaleniami planu. Stąd też według skarżącego, ustalenia planu w tym zakresie również naruszają obowiązujące Studium, a naruszenie to ma istotny wpływ na interes prawny skarżącego, gdyż jego nieruchomości mają stanowić część reprezentacyjnej przestrzeni od strony ul. Meissnera. Dodatkowo wskazano, że pomimo przewidzianej w Studium lokalizacji linii metra na terenie objętym przedmiotowym planem miejscowym oraz lokalizacji stacji metra w rejonie ronda Młyńskiego, plan miejscowy nie zawierał żadnych ustaleń dotyczących możliwości budowy metra oraz obiektów powiązanych z linią metra. Nadmieniono przy tym, że wskazywany brak dotyczy bezpośrednio interesu prawnego skarżącego, gdyż linia metra oraz związane z nią elementy zagospodarowania terenu mają być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie należących do niego nieruchomości (a częściowo na terenie jego nieruchomości – w obrębie terenu KDZT.2). Skarżący wskazał również, że zapisy planu w zakresie rewitalizacji i rehabilitacji osiedli mieszkaniowych Ugorek w żadnym stopniu nie zapewniały możliwości faktycznej, zgodnej ze Studium, rewitalizacji ww. osiedli, w szczególności poprzez ograniczanie możliwości dobudowy do istniejących budynków obiektów podnoszących ich standard, tj. ogrody zimowe, dodatkowe windy, świetlice dla potrzeb mieszkańców konkretnych budynków czy chociażby kameralne strefy odnowy biologicznej z otwarciem na zrewitalizowaną zieleń osiedlową. Zdaniem skarżącego, ustalenia planu dążą nie tyle do rehabilitacji zabudowy blokowej (rozumianej jako dostosowanie zabudowy do zmieniających się potrzeb mieszkańców), ale do jej zachowania w stanie niezmienionym przez najbliższe kilkadziesiąt lat, tak jakby zabudowa blokowa posiadała wartość zabytkową, którą należy objąć daleko idącą ochroną przed jakimikolwiek przeobrażeniami. Według skarżącego, dalece wadliwym wydaje się również brak możliwości realizacji nowych ścieżek dla pieszych w strefie zieleni osiedlowej (§12 pkt 9 lit. a-c), które prowadzić powinny do nowopowstałych obiektów małej architektury, tj. place zabaw, miejsca rekreacji czy altany wypoczynkowe. Tym samym zdaniem skarżącego, podniesione przez niego niezgodności ze Studium są na tyle istotne, że uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały co najmniej w zakresie odnoszącym się do nieruchomości będących własnością skarżącego. Ponadto w ocenie skarżącego, treść sporządzonej prognozy oddziaływania na środowisko budzi istotne wątpliwości, które mogły mieć istotny wpływ na ostateczną treść uchwalonego planu miejscowego. W tym zakresie podniesiono przede wszystkim, brak uwzględnienia w jakimkolwiek zakresie planowanej lokalizacji linii tramwajowej w ciągu ul. Meissnera (teren KDZT.2), a mianowicie podano, że w prognozie tej nie określono jakichkolwiek oddziaływań na środowisko planowanej linii tramwajowej (w szczególności przypuszczalnego oddziaływania akustycznego oraz oddziaływania w zakresie drgań i wibracji), a także nie określono odpowiednich warunków, które będą przeciwdziałały znaczącym negatywnym zmianom w środowisku. Zwrócono również uwagę, że w prognozie nie zostały także zawarte jakiekolwiek analizy dotyczące oddziaływania elektromagnetycznego związanego przede wszystkim z lokalizacją trakcji tramwajowej. Podniesiono przy tym, że również na załączniku graficznym do ww. prognozy nie uwzględniono planowanej lokalizacji linii tramwajowej na terenie oznaczonym symbolem KDZT.2. Ponadto podano, że prognoza oddziaływania na środowisko nie uwzględnia planowanej w tym rejonie budowy linii metra. Tym samym zdaniem skarżącego, sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko nie zawierała podstawowych elementów pozwalających na ocenę wpływu realizacji ustaleń planu na środowisko (w tym zdrowie ludzi), co wskazuje na naruszenie trybu sporządzania przedmiotowego planu w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały. Zaznaczono przy tym, że wskazywana wada dotyczy bezpośrednio interesu prawnego skarżącego, gdyż pominięte w prognozie elementy zagospodarowania mogące wpływać negatywnie na zdrowie ludzi (linia tramwajowa, metro) mają być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie należących do niego nieruchomości. Ponadto, w ocenie skarżącego, w zaskarżonym planie w sposób wadliwy zostały określone również zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym przede wszystkim sposób określenia kolorystyki pokryć dachowych (§ 7 ust. 6 pkt 2 planu), a także zasady lokalizowania klimatyzatorów na elewacjach budynków. Skarżący wskazał bowiem, że ustalenia zawarte w § 7 ust. 6 pkt 2 planu, określające wymagania w zakresie kolorystyki oraz materiałów pokryć dachowych, w którym nałożono obowiązek stosowania do pokrycia dachów o kącie nachylenia od 20 do 35° blachy, dachówki lub blachodachówki o odcieniach brązu, szarości i czerwieni były dalece nieprawidłowe z uwagi na ich ogólny i nieprecyzyjny charakter. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z § 7 ust. 5 pkt 3 planu dopuszczono lokalizację klimatyzatorów na elewacjach budynków wyłącznie w miejscach niewidocznych z poziomu przechodnia, np. na balkonach i w loggiach poniżej górnej krawędzi balustrady. Według skarżącego taki sposób określenia poziomu z jakiego należy oceniać widoczność klimatyzatorów (w szczególności w kontekście jedynie przykładowego wyliczenia dopuszczalnej lokalizacji klimatyzatorów) jest właściwie niemożliwe. Dodano przy tym, że przepis ten nie reguluje również kwestii balustrad ażurowych lub przezroczystych, które w oczywisty sposób wpływają na widoczność klimatyzatorów z każdego poziomu obserwacji. Zdaniem skarżącego, uchwalony plan należy również uznać za niezgodny z art. 15 ust. 4 u.p.z.p., wprowadzonym do u.p.z.p. na podstawie przepisu art. 10 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z dniem 16 lipca 2016 r., a zatem przed ponownym wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu, a nawet przed przystąpieniem do ponownego opiniowania i uzgadniania projektu planu. W związku z tym, według skarżącego, przywołany przepis powinien mieć zastosowanie w ramach prowadzonej w przedmiotowej sprawie procedury planistycznej, gdyż stosownie do treści art. 15 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, do projektów planów miejscowych albo ich zmian w stosunku, do których przed dniem wejścia w życie ustawy nie dokonano wyłożenia – stosuje się przepisy tej ustawy. Dodano przy tym, że w ocenie skarżącego, w przepisie tym nie chodzi o jakiekolwiek wyłożenie projektu planu, ale o wyłożenie do publicznego wglądu wersji projektu planu, która następnie zostanie uchwalona. Tym samym podniesiono, że jeżeli po wyłożeniu projektu planu dokonano w nim istotnych zmian skutkujących powtórzeniem procedury planistycznej (włącznie z opiniowaniem, uzgadnianiem i ponownym wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu) to nie sposób przyjmować, że dokonane poprzednio wyłożenie wywołało skutek, o którym mowa w art. 15 ust. 7 pkt 1 ww. ustawy. Dodatkowo, według skarżącego, za poważną wadę prowadzonej procedury planistycznej należało także uznać brak udostępnienia uzasadnienia projektu planu, które zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami stanowi część dokumentacji planistycznej. Skarżący nadmienił również, że w treści planu miejscowego zawarte zostały wewnętrzne sprzeczności oraz inne nieprawidłowości wskazujące na naruszenie przez organy planistyczne zasad techniki prawodawczej, w tym m.in. w odniesieniu do pojęcia elewacji frontowej (§ 4 ust. 1 pkt 22 planu), czy też oznaczenia strefy zieleni osiedlowej (zdaniem skarżącego określona w sposób sprzeczny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz.1587). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o oddalenie skargi w całości z powodu jej bezzasadności oraz o odrzucenie skargi w zakresie, w jakim skarżący zaskarżył uchwałę wykraczając poza swój interes prawny. Odnośnie samej procedury uchwałodawczej Rada Miasta Krakowa podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" w Krakowie został sporządzony i uchwalony wyczerpując tryb przepisów u.p.z.p. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę, organ wskazał, że w jego ocenie za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący przeznaczenia należących do niego nieruchomości oznaczonych symbolem MW.26, na których to terenach, zgodnie z planem, została ustalona maksymalna wysokość zabudowy do 25 m. Podkreślono bowiem, że ustalenia te są zgodne z postanowienia Studium, spełniając jednocześnie wymogi zawarte w art. 1 u.p.z.p. Podano przy tym, że nieruchomości skarżącego są położone w wyznaczonej w Studium strukturalnej jednostce urbanistycznej nr 27 – Ugorek, dla której zostały wyznaczone m.in. następujące kierunki zmian w strukturze przestrzennej: "istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna do utrzymania i uzupełnień, z możliwością przekształceń w zabudowę mieszkaniową wielorodzinną niskiej intensywności (MNW) z dopuszczeniem usług na poziomie lokalnym", "istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna niskiej intensywności w rejonie ulic: Ładnej, Ostatniej i Ogrodniczej oraz ulic: Kazimierza Chałupnika, Pilotów, Żwirki i Wigury do utrzymania i uzupełnień". Ponadto zaznaczono, że dla nieruchomości skarżącego wprowadzono w Studium kategorię terenów o funkcji MW, zdefiniowanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o funkcji podstawowej – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne (m.in. kamienice w zwartej zabudowie o charakterze śródmiejskim, zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie, zieleń urządzona i nieurządzona) oraz funkcji dopuszczalnej – usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona, m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Organ wskazał, że kierując się wyznaczonym kierunkiem zmian w strukturze przestrzennej, w zaskarżonym planie wzdłuż ul. Pilotów zostały wyznaczone tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej, oznaczone symbolem MN/MW.1 do MN/MW.4 o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z dopuszczeniem, jako przeznaczenie uzupełniające, funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. Ponadto dodano, że w planie dopuszczono rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy jednorodzinnej oraz lokalizację budynków gospodarczych i altan ogrodowych zgodnie z zawartymi w planie ustaleniami szczegółowymi, mającymi na celu zharmonizowanie oraz dopełnienie zabudowy pierzejowej stanowiącej bezpośrednią obudowę ważnego ciągu komunikacyjnego, jakim jest ul. Pilotów. Podniesiono przy tym, że dla tych terenów Studium przewiduje maksymalną wysokość zabudowy do 16 m i dlatego też maksymalna wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem MN/MW.1 została ustalona na poziomie 13 m, co odpowiadało wysokości istniejącej zabudowy we wskazanym obszarze i było zarazem zgodne z ustaleniami Studium. Ponadto podkreślono, że na działkach nr [...], [...], [...] i części [...] wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony w planie symbolem MW.26, a na działkach nr [...], [...], [...], [...] wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony symbolem MW.27. Dodano przy tym, że na terenach sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego oznaczonych w planie symbolem MW.27 i MW.28 znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa o wysokości 25 m, dlatego też dla terenu oznaczonego symbolem MW.26 wprowadzono maksymalną wysokość na poziomie 25 m, która to wysokość odpowiada istniejącej wysokości zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie terenów inwestycyjnych należących do skarżącego. Tym samym, w ocenie organu, zarzut skarżącego odnośnie sprzeczności ustaleń planu ze Studium w zakresie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy w jednostce urbanistycznej nr 27 – Ugorek, na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonej symbolem MW (do 36 m) należy uznać za sprzeczny, zarówno z wykładnią literalną Studium, jak i z wykładnią celowościową ogółu zapisów Studium dotyczących jednostki strukturalnej "Ugorek". Zdaniem organu, skarżący pominął fakt, że zapisy Studium dopuszczające maksymalną wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem MW nie przesądzają o tym, że w planie powinny zostać te maksymalne wskaźniki dopuszczone. Stąd też, skoro zapis w Studium przewidywał maksymalną wysokość zabudowy terenów MW na poziomie 36 m, należy uznać, że postanowienia planu określające maksymalną wysokość zabudowy terenów MW.26 na poziomie 25 m, są zgodne z ramami określonymi w Studium i nie zmieniają założeń dotyczących kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania terenu ujętych w Studium. Dodano przy tym, że po przeprowadzeniu ponownej analizy uwarunkowań przestrzennych przedmiotowego obszaru oraz w wyniku wyważenia interesu publicznego i prywatnego przy rozpatrywaniu uwag mieszkańców, wniesionych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r., ustalono iż obniżenie maksymalnej wysokości zabudowy w terenie MW.26 jest prawidłowe i wpisuje się w zasadę zachowania ładu przestrzennego w osiedlu, która stanowi podstawę działań planistycznych. Ponadto w ocenie organu, za nietrafny należało także uznać zarzut skarżącego, który podnosi, że uwaga uwzględniona na etapie sporządzania planu, wniesiona m.in. przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...]", w rezultacie której nastąpiło obniżenie wysokości zabudowy do 25 m na terenach oznaczonych symbolem MW.26, wymagała sporządzenia uzasadnienia, a jego brak świadczyć ma o przeprowadzeniu procedury planistycznej w sposób wadliwy. Nadmieniono przy tym, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) nie wymagają uzasadnienia. Podkreślono również, że w toku prac nad sporządzeniem planu zostały przez Prezydenta Miasta Krakowa wydane zarządzenia nr 1689/2016 z dnia 29 czerwca 2016 r. oraz nr 3210/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu, zawierające listę uwag uwzględnionych oraz nieuwzględnionych. Dodatkowo organ podniósł, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – uzasadnienie projektu planu zostało przez organ udostępnione wraz z projektem planu podczas wyłożenia do publicznego wglądu. Nadmieniono przy tym, że żaden przepis prawa nie nakłada jednak obowiązku zamieszczenia uzasadnienia projektu planu miejscowego na stronach Biuletynu Informacji Publicznej gminy w fazie wyłożenia tego projektu do publicznego wglądu, zaś ustawa wymaga jedynie, aby plan miejscowy został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Zaznaczono również, że projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w sposób określony w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 września 2016 r. o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym każdy zainteresowany mógł się zapoznać z projektem planu, prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją i tym samym z uzasadnieniem projektu planu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.z.p. Z kolei w odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących przyjętej dla terenu oznaczonego symbolem U.12 dopuszczalnej wysokości zabudowy na poziomie 16 m, organ wskazał, że zgodnie z zapisami Studium maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) może wynosić do 16 m. Podkreślono, że na podstawie wytycznych określonych w Studium, dla zabudowy usługowej U.12, w § 33 obowiązującego planu określono maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy usługowej na poziomie 16 m, która jest zgodna z wytycznymi określonymi w Studium. Zaznaczono również, że wyznaczenie ww. parametrów dotyczących zabudowy usługowej było zgodne z zapisanymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, w którym ujęto, że udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) dla działek lub ich części położonych w pasie o szerokości 50 m wzdłuż ul. Pilotów może wynosić do 100% oraz że "wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu – jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium, a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania". Mając na uwadze powyższe organ podał, że został wyznaczony kwestionowany teren oznaczony symbolem U.12 o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi, co stanowiło zarazem realizację wniosku skarżącego złożonego do planu, rozpatrzonego zarządzeniem Nr 380/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa". Ponadto wskazano, że skarżący w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r. złożył uwagę do projektu planu, w której postulował m.in. przeznaczenie wszystkich swoich nieruchomości pod teren usług, powołując się przy tym na uzyskaną w dniu 4 lutego 2016 r. decyzję o warunkach zabudowy. Organ nadmienił jednak, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana, w odróżnieniu od procedury uchwalania planów miejscowych, w innym reżimie prawnym (nie odsyła do wymagań obowiązujących przy uchwalaniu planów miejscowych) oraz że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dlatego też zdaniem organu, zarzut skarżącego dotyczący terenu usług oznaczonego w planie symbolem U.12 należało uznać za bezzasadny. Ponadto w odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących braku zawartych w planie ustaleń dotyczących możliwości budowy metra oraz obiektów powiązanych z linią metra, a także zbyt dużej (w opinii skarżącego) rezerwy terenu pod rozbudowę ul. Meissnera oraz Ronda Młyńskiego, organ podniósł, że są one bezpodstawne. Podkreślono bowiem, że ustalenia planu w zakresie przewidywanej lokalizacji linii metra z podziemną stacją metra, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z niezbędnymi obiektami budowlanymi należy uznać za wystarczające, gdyż zgodnie z § 36 ust. 3 planu ustalono, iż w terenie KDZT.2 dopuszcza się umieszczenie tras komunikacji szynowej (nadziemnej i podziemnej) wraz z obiektami inżynierskimi, urządzeniami i instalacjami, służącymi do prowadzenia i obsługi ruchu. Dodano przy tym, że plan zakłada także, że realizacja metra w przyszłości może nastąpić w terenie rezerwowanym pod drogi publiczne KDZT.2, który stanowi część pasa drogowego drogi klasy zbiorczej, znajdującej się w granicy sporządzanego planu. Nadmieniono przy tym, że przebieg metra nie został jeszcze ostatecznie przesądzony, gdyż zgodnie z zapisem Studium "wniesiona na załączniku K4 treść graficzna, dotycząca planowanych lokalizacji tras, przystanków i stacji postojowych metra, stanowi treść informacyjną. Dopuszcza się modyfikacje wstępnego przebiegu linii metra, proponowanego w zakresie wynikającym z przyjętych kryteriów funkcjonalno-ruchowych". Ponadto organ wskazał, że w planie miejscowym Ugorek-Fiołkowa znajduje się jedynie część pasa drogowego ul. Meissnera i ul. Młyńskiej, dlatego też do określenia niezbędnej zajętości terenu dla modernizacji tych ulic wykorzystano będącą w trakcie opracowania, koncepcję linii tramwajowej w ul. Meissnera-Młyńskiej, jako jedyny, najbardziej aktualny materiał do wykorzystania przy sporządzaniu planu. Podkreślono przy tym, że na późniejszym etapie prac planistycznych – przy rozpatrywaniu uwag złożonych do projektu planu, w związku ze złożonymi uwagami, ponownie analizowano szczegółowo zakres zajętości terenu przez pas drogowy KDZT.2, zaś wykonane analizy potwierdziły prawidłowość przyjętego rozwiązania. Nadmieniono także, że szczegółowe parametry obiektów wchodzących w skład planowanego w dalszej perspektywie metra będą rozstrzygane dopiero na etapie opracowywania projektu budowlanego oraz dokonywania uzgodnień tego projektu z właściwymi organami. W ocenie organu, poprzez wyznaczenie kwestionowanego terenu oznaczonego symbolem U.12 zostanie stworzona reprezentacyjna przestrzeń wokół planowanego w dalszej perspektywie przystanku metra, która jest zgodna z wytycznymi określonymi w Studium. W tym zakresie organ przytoczył ustalenia planu (nakazy) dotyczące kształtowania przestrzeni publicznej oraz wskazał na konieczność zachowania przy tworzeniu reprezentacyjnej przestrzeni publicznej ustaleń dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy. Zdaniem organu, umieszczenie w planie wspomnianych zasad było wystarczające dla realizacji reprezentacyjnej przestrzeni publicznej wzdłuż ul Meissnera. Z kolei w odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 20 ust.1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., organ wskazał, że z przywołanych powyżej ustaleń Studium (Tom III Wytyczne do planów miejscowych rozdział III.1.2. ust. 6 i 7) jednoznacznie wynikało, że bilansowanie, o którym mowa w skardze powinno odnosić się do całego obszaru strukturalnej jednostki urbanistycznej, a nie jak to wskazano w treści skargi do obszaru objętego planem. Zwrócono przy tym uwagę, że obszar objęty granicami sporządzanego planu "Ugorek-Fiołkowa" obejmuje tylko fragment jednostki urbanistycznej UGOREK oznaczonej w dokumencie Studium nr 27. Ponadto zaznaczono, że w Studium ustalono, iż "dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych jednostkach urbanistycznych, ustala się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu, w: - terenach inwestycyjnych, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) - z tym, że w takim przypadku dopuszcza się powiększenie tego terenu o 10% powierzchni terenu dotychczas istniejącej zabudowy, z uwzględnieniem kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy". Nadmieniono przy tym, że zastosowanie w planie tych zasad pozwoliło na racjonalne rozplanowanie funkcji terenu i ochronę dotychczasowego użytkowania. Ponadto w odniesieniu do dalszych zarzutów skarżącego, organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zarządzeniach Prezydenta Miasta Krakowa nr 1689/2016 z dnia 29 czerwca 2016 r. oraz nr 3210/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do treści art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, w tym m.in. czy spełnione zostały przewidziane prawem wymogi formalne do jej wniesienia. W tym zakresie podstawowe znaczenie ma zatem prawidłowe określenie podstawy prawnej wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz przedmiotu sprawowanej przez ten sąd kontroli, którym w rozpoznawanej sprawie jest podjęta w dniu 1 marca 2017 r. uchwała Rady Miasta Krakowa Nr LXV/1584/17 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa" w części dotyczącej terenu działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewid. [...], do których tytuł prawny posiada skarżący. Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 u.s.g. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że z dniem 1 czerwca 2017 r. na podstawie art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U., poz. 935) tzw. nowelizującej, ustawodawca dokonał zmiany brzmienia przywołanego powyżej przepisu, znosząc tym samym obowiązek uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Niemniej jednak zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy nowelizującej). Oznacza to zatem, że w przypadku uchwał podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, w kontekście zastosowania przepisów intertemporalnych znaczenie ma data podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy, a nie data jej wejścia w życie, czy też data wniesienia skargi do sądu, gdyż to właśnie od daty wydania określonego aktu ustawodawca uzależnił zastosowanie nowych regulacji prawnych we wskazanym powyżej zakresie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że jeżeli zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa została podjęta w dniu 1 marca 2017 r., to w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jej poprzedzenie wezwaniem organu gminy, który wydał kwestionowaną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dopiero bowiem bezskuteczność takiego wezwania umożliwia zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. Skarga, o jakiej jest mowa w art. 101 u.s.g. w swej funkcji służy ochronie prawnej (sądowej) jednostek/człowieka przed naruszającymi prawo działaniami organów gminy, które stanowią ingerencję w sferę ich wolności i praw. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przysługującym podmiotom prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1016/09, LEX nr 594835, wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2008 r., II SA/Gd 492/08 LEX nr 499841, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 września 2010 r. II SA/Go 476/10 LEX nr 706654). Z dyspozycji art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że skuteczne wniesienie skargi w tym trybie umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie poniższe przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi: 1) zaskarżona uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej; 2) skarżący uprzednio wezwał organ uchwałodawczy gminy do usunięcia naruszenia interes prawnego lub uprawnienia; 3) zachowany został termin do wniesienia skargi wynikający z art. 53 § 2 p.p.s.a.; 4) skarżący wykazał swój interes prawny we wniesieniu skargi i jego naruszenie unormowaniami zaskarżonej uchwały. W kontrolowanej sprawie wskazane wyżej warunki formalne dopuszczalności skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa zostały spełnione. Skarga została wniesiona w terminie i poprzedzona prawidłowym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czym skarżący wypełnili wymóg, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Oceniając natomiast dalej materialnoprawną legitymację skarżącego wskazać należy, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., II OSK 1973/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wojewódzki sąd administracyjny, kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Z tego też powodu skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawiając go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest konsekwentnie przez sądy administracyjne prezentowany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14). Podziela go w pełni Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru tj. wojewody, który swoje nieograniczone uprawnienia w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g.) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W konsekwencji podejmując się rozważenia w niniejszej sprawie interesu prawnego skarżącego i jego naruszenia postawieniami planu w pierwszej kolejności należy przywołać utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, z którego wynika, że kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Na podstawie norm planu miejscowego, nieruchomości skarżącego obejmujące działki: a) nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] - znajdują się w obszarach oznaczonych symbolem U. 12, tj. tereny zabudowy usługowej; b) nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] - znajdują się w obszarach oznaczonych symbolem MW.26 i MN.21, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, c) nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem MN/MW. 1 tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej, d) nr [...] i nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...] znajdują się w obszarach oznaczonych symbolem KDZT.2, tj. teren dróg publicznych. Według skarżącego postanowienia ww. planu odnoszące się do jego nieruchomości ograniczą go w wykonywaniu prawa własności w dotychczasowy sposób. Objęcie działek skarżącego postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść jego uprawnień właścicielskich (m.in. w zakresie prawa do zabudowy i jego uwarunkowań) uzasadniał jego legitymację do wniesienia skargi. Istnieje bowiem związek pomiędzy własną, prawnie gwarantowaną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwałą. Ta okoliczność otwiera zdaniem Sądu możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Oznacza to, że zarówno istotne naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na stwierdzenie nieważności takiej uchwały w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Przy czym podkreślić należy, że nie każde naruszenie zasad i trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale tylko naruszenie istotne. Na samym początku Sąd ocenił tok formalnoprawny podjęcia uchwały i stwierdził, że brak jest istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej mogących mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek -Fiołkowa" został sporządzony i uchwalony w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie sporządzenia i uchwalenia planu. W dniu 22 października 2014 r. Rada Miasta Krakowa podjęła Uchwałę Nr CXIX/1881/14 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa". W dniu 14 listopada 2014 r. ukazało się w prasie ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Również na tablicach informacyjnych w budynkach Urzędu Miasta Krakowa zostało zamieszczone obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa o stosownej treści. Zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzenia planu zostało wysłane do instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania projektu planu. Termin na składanie wniosków do planu upłynął w dniu 8 grudnia 2014 r. W dniu 17 lutego 2016 r. Zarządzeniem Nr 380/2016 Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski, które zostały złożone do planu w wyznaczonym terminie. W dniu 15 kwietnia 2016 r. zostało opublikowane w prasie ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Prezydent Miasta Krakowa obwieścił o tym również na tablicach informacyjnych w budynkach Urzędu Miasta Krakowa. Wyłożenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" do publicznego wglądu miało miejsce w dniach od 25 kwietnia do 25 maja 2016 r. W dniu 5 maja 2016 r. odbyła się dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Termin składania uwag do projektu planu upłynął w dniu 8 czerwca 2016 r. Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył uwagi Zarządzeniem Nr 1689/2016 z dnia 29 czerwca 2016 r. Następnie, w dniu 4 sierpnia 2016 r. nastąpiło przekazanie projektu planu do ponownego opiniowania i uzgodnień ustawowych. Ponowne wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko miało miejsce w dniach od 27 września do 25 października 2016 r. Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w wyłożonym do publicznego wglądu projekcie planu odbyła się w dniu 12 października 2016 r. Zarządzeniem Nr 3210/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył uwagi wniesione do projektu planu w ramach jego ponownego wyłożenia do publicznego wglądu. W dniu 31 stycznia 2017 r. Prezydent Miasta Krakowa Zarządzeniem Nr 261/2017 przekazał Radzie Miasta Krakowa projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" do uchwalenia. W dniu 15 lutego 2017 r. Rada Miasta Krakowa odbyła pierwsze czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,,Ugorek - Fiołkowa". Drugie czytanie ww. projektu uchwały odbyło się w dniu 1 marca 2017 r. i w tym też dniu Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr LXV/1584/17 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa". Po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa ww. uchwały, Wojewoda Małopolski na podstawie dokumentacji planistycznej zbadał zgodność z prawem przebiegu procesu planistycznego oraz zgodność rozstrzygnięć przyjętych w samej uchwale, a następnie skierował tę uchwałę do publikacji w dzienniku urzędowym. Uchwała ta została zamieszczona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego pod poz. 1843 z dnia 13 marca 2017 r. i weszła w życie 28 marca 2017 r. Dowody na dokonanie opisanych powyżej, wymaganych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czynności proceduralnych sporządzania projektu planu znajdują się w dokumentacji planistycznej sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ,,UGOREK - FIOŁKOWA". Na żadnym z etapów Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia zasad przekładających się na nieuprawnioną prawem ingerencję w sferę praw i interesów prawnych skarżącego jako podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości objętych procedowanym planem. W tym miejscu Sąd przystępuje do ustosunkowania się względem zarzutów skargi i przeprowadzenia kontroli planu w zakresie wskazanym w skardze i zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie podziela stanowiska skarżącego, że kontrolowany plan narusza art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016, poz. 778, 904, 961, 1250 i 1579) – stanowiąc tym samym przekroczenie granic władztwa planistycznego w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Skarżący wskazuje na całkowicie nieprawidłowe i sprzeczne z podstawowymi wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie przeznaczenia nieruchomości należących do Skarżącego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ww. ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m. in. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe przestrzeni, a także walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności nieruchomości. Przepis ten nakłada na organ planistyczny obowiązek racjonalnego gospodarowania przestrzenią przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego, jak również interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości. Zdaniem skarżącego, rozwiązania planistyczne w odniesieniu do jego nieruchomości w żaden sposób nie nawiązują do wskazanych wymogów, na co wskazuje niczym nieuzasadnione ograniczenie parametrów zabudowy na należących do niego nieruchomościach zlokalizowanych w obrębie terenu oznaczonego symbolem MW.26. Wysokość zabudowy na tym terenie została bowiem w toku prac planistycznych obniżona z 36 metrów (w pierwotnym projekcie planu) do 25 metrów w jego ostatecznej wersji. Podkreślenia wymaga - według skarżącego, że przyjęta na początku wysokość zabudowy na terenie MW.26 pozostawała w pełnej zgodzie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa, które dla tego obszaru dopuszczało wysokość do 36 metrów, jak również uwzględniała podstawowe kierunki rozwoju tego terenu (w tym przede wszystkim dążenie do intensyfikacji zabudowy w rejonie przyszłych przystanków metra). Za sprzeczne z wymaganiami ładu przestrzennego skarżący uznaje ustalenia planu w odniesieniu do terenu zabudowy usługowej oznaczonego symbolem U. 12. Jego zdaniem, przyjęta dla terenu U. 12 wysokość zabudowy na poziomie 16 metrów w żadnym stopniu nie nawiązuje do istniejącego oraz przyszłego zagospodarowania nieruchomości w tym rejonie (w tym do zabudowy na sąsiednim terenie MW.26), co w przyszłości może doprowadzić do powstania niespójnej zabudowy, stanowiącej zaprzeczenie celów i założeń przyjętych przy sporządzaniu przedmiotowego planu. Skarżący podkreśla, że obecnie obudowę Ronda Młyńskiego tworzą obiekty o wysokości przekraczającej 30 metrów (a nawet 40 metrów w przypadku budynku Alma Tower). Nie sposób zatem według niego przyjąć, że powstanie na działkach należących do skarżącego zabudowy usługowej o wysokości ponad dwukrotnie niższej niż w przypadku budynków sąsiednich jest rozwiązaniem prawidłowym. Biorąc pod uwagę, że ustalenia obowiązującego Studium nie dopuszczają na wyznaczonych w Studium terenach MW możliwości budowy budynków usługowych o wysokości przekraczającej 16 metrów, skarżący stwierdza, że względy urbanistyczne przemawiają za przeznaczeniem analizowanego obszaru pod zabudowę, mieszkaniową wielorodzinną z usługami. W ten oto sposób wysokość zabudowy mającej w przyszłości tworzyć mocno wyeksponowaną obudowę Ronda Młyńskiego będzie mogła być dostosowana do parametrów zabudowy zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie tego terenu. W ocenie skarżącego tylko takie przeznaczenie terenu pozwoli na wspólne i spójne zagospodarowanie tego obszaru z terenem oznaczonym symbolem MW.26, które to obszary pozostają we własności skarżącego. Skarżący konkluduje, że ujednolicenie parametrów zabudowy na nieruchomościach znajdujących się obecnie w granicach terenów U. 12 i MW.26 umożliwiłoby przy tym powstanie jednorodnej zabudowy podkreślającej reprezentacyjny charakter przestrzeni publicznych w obrębie Ronda Młyńskiego oraz ul. Meissnera. Co więcej, zwiększenie intensywności zabudowy na tym terenie w pełni uwzględniałoby wymogi Studium, gdzie wskazuje się na konieczność koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonie przystanków metra. W ocenie Sądu I instancji ww. zarzut skarżącego jest bezzasadny, gdyż ustalenia kontrolowanego planu są zgodne z normami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (zwanego dalej "Studium"), spełniając jednocześnie wymogi zawarte w art. 1 i w art. 3 ustawy. Skarżący nie wskazał normy prawa materialnego, z której wynikałoby publiczne prawo podmiotowe do wnioskowanej i satysfakcjonującej go wysokości zabudowy w obszarze oznaczonym symbolem MW.26. i odpowiednio U. 12. Jednocześnie, zdaniem Sądu postanowienia kontrolowanego planu w przedmiocie określenia wysokości nie pozbawiają skarżącego istoty/jądra prawa własności, gdyż nie zostało ono "wydrążone" ze swojej treści. Wskazywanie samych zasad kształtowania ładu przestrzennego i treści norm obowiązującego Studium bez wykazania normy prawa materialnego, z której wynika wprost, że wysokość w postaci 25 m. narusza interesy prawne skarżącego nie może uzasadniać tezy, że organ planistyczny przekroczył granice władztwa planistycznego. Jedną z głównych zasad polityki przestrzennej określonej w Studium jest zasada ochrony i uwzględnienia wartości wysoko cenionych - do których zalicza się - zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 778) - ład przestrzenny i powiązanie go z zasadą rozwoju zrównoważonego. Adresatem tych zasad są organy planistyczne i urbaniści. Wskazują im kierunek podejmowanych rozstrzygnięć. Zarówno "ład przestrzenny" jak i "zrównoważony rozwój" to wartości nadrzędne, wymienione expressis verbis w ww. ustawie. Pojęcie ładu przestrzennego definiowane jest w ustawie jako "takie kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturalne oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 ww. ustawy) natomiast zgodnie z art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska zrównoważony rozwój to: "taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń". Można zatem przyjąć, że zasada ładu przestrzennego to wartość nadrzędna, która oznacza, że określone w Studium zasady polityki przestrzennej i odpowiadające im rozwiązania w zakresie kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej Miasta oraz ustalenia dotyczące zmian w przeznaczeniu terenów mają uwzględniać postulat harmonizowania owych wartości. Trzeba w tym miejscu, zdaniem Sądu, zarazem wyjaśnić, że w oparciu o indywidualne cechy struktury przestrzennej i zróżnicowane zagospodarowanie obszarów miasta, w Studium wyodrębniono 63 strukturalne jednostki urbanistyczne. Podział na strukturalne jednostki urbanistyczne ma na uwadze konieczność agregacji dotychczasowych jednostek urbanistycznych w większe zespoły, o zauważalnej jednorodności funkcjonalno-przestrzennej. Dla każdej strukturalnej jednostki urbanistycznej zostały określone główne kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz zasady realizacji funkcji dopuszczalnych. Ponadto, w wydzielonych strukturalnych jednostkach urbanistycznych wyznaczono obszary o zróżnicowanych głównych kierunkach zagospodarowania, poprzez przypisanie im wiodących funkcji (funkcje terenu). W ramach strukturalnej jednostki urbanistycznej zostały wyznaczone także standardy przestrzenne, wskaźniki zagospodarowania, zasady ochrony środowiska kulturowego i przyrodniczego, zasady kształtowania infrastruktury technicznej i układu komunikacyjnego oraz dopuszczalne zmiany parametrów zabudowy w planach miejscowych. Nieruchomości skarżącego są położone w wyznaczonej w Studium strukturalnej jednostce urbanistycznej nr 27 - Ugorek dla której zostały wyznaczone m.in. następujące kierunki zmian w strukturze przestrzennej: " istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna do utrzymania i uzupełnień, z możliwością przekształceń w zabudowę mieszkaniową wielorodzinną niskiej intensywności (MNW) z dopuszczeniem usług na poziomie lokalnym", "istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna niskiej intensywności w rejonie ulic: Ładnej, Ostatniej i Ogrodniczej oraz ulic: Kazimierza Chałupnika, Pilotów, Żwirki i Wigury do utrzymania i uzupełnień". Dla nieruchomości skarżącego wprowadzono w Studium kategorię terenów o funkcji MW, zdefiniowanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o funkcji podstawowej - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne (m.in. kamienice w zwartej zabudowie o charakterze śródmiejskim, zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie, zieleń urządzona i nieurządzona), oraz funkcji dopuszczalnej - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Kierując się wyznaczonym kierunkiem zmian w strukturze przestrzennej, w przedmiotowym planie miejscowym wzdłuż ulicy Pilotów zostały wyznaczone Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej, oznaczone symbolem MN/MW.1 do MN/MW.4 o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę jednorodzinną lub pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z dopuszczeniem, jako przeznaczenie uzupełniające, funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. Ponadto omawiany plan dopuścił rozbudowę i nadbudowę istniejącej zabudowy jednorodzinnej oraz lokalizację budynków gospodarczych i altan ogrodowych zgodnie z zawartymi w mpzp ustaleniami szczegółowymi. Powyższe dopuszczenia mają na celu zharmonizowanie oraz dopełnienie zabudowy pierzejowej stanowiącej bezpośrednią obudowę ważnego ciągu komunikacyjnego, jakim jest ulica Pilotów. Dla tych terenów Studium przewiduje maksymalną wysokość zabudowy do 16 m. Zgodnie z normami m.p.z.p., maksymalna wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem MN/MW.1 została ustalona na poziomie 13 m, co odpowiada wysokości istniejącej zabudowy we wskazanym obszarze i jest zgodne z zapisami Studium. Natomiast na działkach nr [...], [...], [...] i części [...] wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony w m.p.z.p. MW.26, a na działkach nr [...], [...], [...], [...] wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczony w mpzp MW.27. Należy jednocześnie podkreślić, że na terenach sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego oznaczonych w planie miejscowym symbolem MW.27 i MW.28 znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa o wysokości 25 m. Jak wynika z rysunku mapy właściwej dla planu Rondo Młyńskie wraz z wychodzącymi z niego ulicami dzieli otaczającą je przestrzeń na cztery kwartały. I nie jest tak jak tego oczekuje skarżący, że tak wyodrębniony kwartał objęty kontrolowanym planem, na którym znajdują się jego nieruchomości na obszarze MW. 26 ma bezwzględnie nawiązywać do wartości przestrzennych budownictwa realizowanego wokół Ronda w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy. Koncepcja urbanistyczna planu może bowiem w okolicy Ronda przewidywać skupienie "granic/otoczek" kwartałów objętych planem, z których każda nawiązuje do właściwych sobie parametrów przynależnego kwartału i zgodnych z ich ładem przestrzennym, co w sumie też daje obraz określonego ładu przestrzennego. Jednocześnie Sąd zauważa, że tereny oznaczone MW. 23 znajdujące się w kwartale "właściwym" dla MW. 26 usytuowane wzdłuż ulicy J. Meissnera i "sąsiadujące" urbanistycznie względnie blisko z MW. 26 przewidują mniejsze wskaźniki, gdyż zgodnie z § 21 części opisowej planu: 1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami MW.17 - MW.23, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50 %; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,9 - 2,0;3) maksymalną wysokość zabudowy w Terenach MW.17, MW.18: 36m; 4) maksymalną wysokość zabudowy w Terenie MW.19: 25m; 5) maksymalną wysokość zabudowy w Terenach MW.20 - MW.23: 18m; 6) zakazuje się nadbudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych; 7) dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych. A zatem budownictwo na terenie MW26. jest bardziej zintensyfikowane. Ład przestrzenny, o którym jest mowa w ustawie nie kieruje się jedynie zasadami dobrego sąsiedztwa, o których stanowi art. 61 ustawy o planowaniu. Uchwalając plan miejscowy rada gminy dąży do ochrony ładu przestrzennego m.in. zgodnie z postanowieniami Studium a nie tylko do ochrony refleksów i determinant tego ładu wynikających przede wszystkim z budownictwa realizowanego w oparciu o decyzje "wzizt". Zatem, kierując się przyjętymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, wymaganiami ładu architektonicznego oraz walorami architektonicznymi i krajobrazowymi, prawodawca lokalny miał, zdaniem Sądu I instancji, ku temu podstawy prawne i faktyczne, aby wprowadzić maksymalną wysokość zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem MW.26 na poziomie 25 m, która to wysokość, co podkreśla Sąd I instancji, odpowiada istniejącej wysokości zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie terenów inwestycyjnych należących do skarżącego. Skarżący podnosi w skardze, że w zakresie ustalenia wysokości zabudowy, dla terenów oznaczonych symbolem MW, zapisy m.p.z.p. są w sprzeczności ze Studium, ponieważ wg Studium wysokość zabudowy określona w jednostce urbanistycznej nr 27 - Ugorek, na terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonej symbolem MW, może wynosić do 36m. W ocenie Sądu I instancji takie stanowisko jest sprzeczne zarówno z wykładnią literalną Studium, jak i z wykładnią celowościową ogółu zapisów Studium dotyczących jednostki strukturalnej "Ugorek". Nie można bowiem intepretować tej normy wysokościowej w oderwaniu od przyjętych kierunków zmian w strukturze przestrzennej obszaru Ugorek, które zakładają utrzymanie i uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej przy równoczesnym zachowaniu zasad ładu przestrzennego. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że Studium jest uchwałą Rady Miasta Krakowa określającą politykę przestrzenną i wiążącą Radę Miasta Krakowa przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niemniej jednak nie jest to akt prawa miejscowego (zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu gospodarowaniu i przestrzennym) i ma charakter elastyczny. Dopiero na etapie uchwalania m.p.z.p. zostały doprecyzowane kierunki i zasady zagospodarowania ww. obszaru (zob. wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. II OSK 296/15, wyrok WSA we Wrocławiu z 18 listopada 2014 r., sygn. II SA/Wr 650/14). Skarżący pomija istotny fakt, że normy Studium dopuszczające maksymalną wysokość zabudowy na terenach oznaczonych symbolem MW nie przesądzają bezwzględnie o tym, że w postanowieniach m.p.z.p. powinny zostać te maksymalne wskaźniki dopuszczone. Zdaniem Sądu I instancji, skoro norma zawarta w Studium przewiduje maksymalną wysokość zabudowy terenów MW na poziomie 36 m, należy uznać, że norma w m.p.z.p. określająca maksymalną wysokość zabudowy terenów MW.26 na poziomie 25 m, "wynegocjowana" zgodnie z prawem w trakcie procedury planistycznej, i uzasadniana jak wyżej m.in. wysokością sąsiedniej zabudowy - jest jak najbardziej zgodna z ramami i kierunkami określonymi w Studium i nie zmienia założeń dotyczących kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania terenu ujętych w Studium, a także nie ingeruje w sposób nie uzasadniony prawem w interesy ekonomiczne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem. Interesy ekonomiczne skarżącego zostały przez organ planistyczny prawidłowo wyważone i zostały sformatowane planistycznie w opcji nie przeciwstawiającej się wymogom ładu przestrzennego. Wobec powyższych stwierdzeń i ocen, Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że m.p.z.p. w kontrolowanym zakresie nie jest zgodny z zapisami/normami Studium. Z tego co zostało powyżej wskazane bezsprzecznie wynika, w ocenie Sądu, że kontrolowane postanowienia planu w zakresie nieruchomości skarżącego realizują założenia przyjęte w Studium oraz wytyczne w zakresie zagospodarowania terenu i nie pozbawiają go istoty/ jądra prawa własności. Ustosunkowując się do kwestionowanej przez skarżącego jako niezgodnej z prawem w znaczeniu materialnym i proceduralnym zmiany przedmiotowej wysokości zabudowy wielomieszkaniowej z 36 m. na wysokość 25 m., Sąd stwierdza, że zmiana ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności planu w zakresie wnioskowanym w skardze i nie stanowi przekroczenia władztwa prawotwórczego. Zmiana ta jest zgodna z obiektywnym porządkiem prawnym, gdyż mieści się w jego ramach. Sąd zauważa, że wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu i możliwość składania uwag kwestionujących jego rozwiązania przez zainteresowanych jest ważnym elementem procedury sporządzania planu miejscowego. Ustawodawca celowo umożliwił organowi sporządzającemu plan miejscowy korektę niektórych rozwiązań przez sposób rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu. Jest to ważny element udziału społeczeństwa w procedurze sporządzania planu miejscowego, dający organowi sporządzającemu plan możliwość ponownego przeanalizowania ustaleń i wyważenia interesu publicznego i prywatnego. Zdaniem Sądu - po przeprowadzeniu ponownej analizy uwarunkowań przestrzennych przedmiotowego obszaru oraz w wyniku wyważenia interesu publicznego i prywatnego przy rozpatrywaniu uwag mieszkańców, wniesionych do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r., - właściwy organ planistyczny prawidłowo ustalił, że obniżenie maksymalnej wysokości zabudowy w terenie MW.26 jest dopuszczone prawem i normami Studium i wpisuje się w zasadę zachowania ładu przestrzennego w osiedlu, która stanowi podstawę działań planistycznych. Na marginesie Sąd zauważa, że o obniżenie maksymalnej wysokości zabudowy w terenie MW.26 postulowała między innymi Rada i Zarząd Dzielnicy III Prądnik Czerwony. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na to, że z przywołanej powyżej ustawowej definicji zrównoważonego rozwoju wynika, że jego celem jest m.in. zagwarantowanie możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Uwzględnienie postulatu obniżenia wysokości zabudowy m.in. z inicjatywy Rady i Zarządu Dzielnicy III Prądnik Czerwony mieści się zatem w aksjologii pojęcia zrównoważonego rozwoju i służy wartościom zagospodarowania przestrzennego realizowanym przez postanowienia kontrolowanego planu wobec wydzielonego kwartału/ obszaru objętego planem. W tym zakresie prawo własności skarżącego doznało naruszenia w stopniu dozwolonym przez prawo przy zachowaniu prawem wyznaczonych granic władztwa prawotwórczego. Organ planistyczny dokonał wyważenia interesu indywidualnego i społecznego kierując się w sposób dozwolony prawem przy definiowaniu ładu przestrzennego w stronę oczekiwań społeczności lokalnej i realizacji dobra ogółu związanego z normatywnym pojęciem ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Za nietrafny należy także uznać zarzut Skarżącego, który podnosi, że uwaga uwzględniona na etapie sporządzania m.p.z.p., wniesiona między innymi przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w rezultacie której nastąpiło obniżenie wysokości zabudowy do 25 m na terenach oznaczonych symbolem MW.26, wymagała sporządzenia uzasadnienia, a jego brak świadczy o przeprowadzeniu procedury planistycznej w sposób wadliwy. W tym punkcie Sąd stwierdza, że zgodnie ze stanowiskiem dominującym w doktrynie "wójt, burmistrz (prezydent miasta) obowiązany jest do rozpatrzenia przedmiotowych uwag i może je uwzględnić, wprowadzając zmiany do projektu planu. Formą prawną rozpatrzenia uwag jest zarządzenie. Nie ma przeszkód do wydawania zarządzenia zbiorczego w sprawie uwag uwzględnionych oraz zarządzenia zawierającego listę uwag nieuwzględnionych, które zostają przedstawione radzie gminy. Rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt nie wymagają uzasadnienia. Wójt, burmistrz (prezydent miasta) obowiązany jest zachować wniesione uwagi dla celów dokumentacji prac planistycznych (....)" (Tak: Komentarz do ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, s. 206). Jak wynika z dokumentacji planistycznej, w toku prac nad sporządzeniem m.p.z.p. zostały przez Prezydenta Miasta Krakowa wydane zarządzenia nr 1689/2016 z dnia 29 czerwca 2016 r. oraz nr 3210/2016 z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu, zawierające listę uwag uwzględnionych oraz nieuwzględnionych. Zgodnie z art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygnięcia wójta, burmistrza (prezydenta miasta) o nieuwzględnieniu uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że procedura planistyczna została przez organ dochowana, a zarzuty skarżącego są niesłuszne. W tym miejscu Sąd podkreśla, że dotyczy to również zarzutu skarżącego, w którym podnosi, że projekt planu nie został wyłożony do publicznego wglądu wraz z uzasadnieniem. Uzasadnienie projektu planu zostało przez organ udostępnione wraz z projektem planu podczas wyłożenia do publicznego wglądu i nie ma dowodów wskazujących na to, że było inaczej. Przedmiotowe uzasadnienie projektu planu znajduje się bezsprzecznie w aktach sprawy i znajdowało się każdorazowo w dokumentacji planistycznej, która zgodnie z obwieszczeniem była udostępniania do publicznego wglądu. Z akt sprawy wynika także, że uzasadnienie było dołączane do procedur uzgadniających i opiniujących projekt z właściwymi organami, na co wskazuje edycja Projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek-Fiołkowa", do której zostało dołączone przedmiotowe uzasadnienie jako edycja do uzgodnień i opiniowania ze stycznia 2016 r. (zob. tom I dokumentacji planistycznej). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu, uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z powyższego unormowania wynika, że uwagi powinny odnosić się przede wszystkim do warstwy merytorycznej planu, a nie do procedury jego sporządzania. Niemniej jednak wskazać trzeba, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku zamieszczenia uzasadnienia projektu planu miejscowego na stronach Biuletynu Informacji Publicznej gminy w fazie wyłożenia tego projektu do publicznego wglądu. Ustawa wymaga jedynie, aby plan miejscowy został wyłożony do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Zgodnie z odpowiednimi ogłoszeniami Prezydenta Miasta Krakowa podczas każdorazowego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu każdy zainteresowany mógł się zapoznać z projektem planu, prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją i tym samym z uzasadnieniem projektu planu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Niezbędną dokumentację stanowi dokumentacja planistyczna i była ona w okresie wyłożenia projektu planu dostępna dla zainteresowanych. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd I instancji stwierdza, że zarzuty kierowane wobec organu planistycznego są zatem bezpodstawne. W odniesieniu do zarzutów Skarżącego dotyczących przyjętej dla terenu oznaczonego symbolem U. 12 dopuszczalnej wysokości zabudowy na poziomie 16 m, Sąd I instancji wyjaśnia, że zgodnie z zapisami Studium maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) może wynosić do 16 m. Na podstawie wytycznych określonych w Studium, dla zabudowy usługowej U. 12, § 33 obowiązującego m.p.z.p. określił maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy usługowej na poziomie 16 m, która, co podkreśla Sąd I instancji, jest zgodna z wytycznymi określonymi w Studium. Wyznaczenie ww. parametrów dotyczących zabudowy usługowej jest zgodne z zapisanymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, w którym ujęto że udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) dla działek lub ich części położonych w pasie o szerokości 50m wzdłuż ul. Pilotów może wynosić do 100% oraz że "Wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania." Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu I instancji organ planistyczny prawidłowo wyznaczył kwestionowany teren oznaczony symbolem U.12. o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Należy nadmienić, że jest to realizacja wniosku skarżącego złożonego do planu, rozpatrzonego Zarządzeniem Nr 380/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa". Ponadto skarżący w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 25.04.2016 r. do 25.05.2016 r. złożył uwagę do projektu planu, w której postulował między innymi przeznaczenie wszystkich swoich nieruchomości pod teren usług. W uzasadnieniu uwagi skarżący powołał się na uzyskaną w dniu 4 lutego 2016 r. decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu I instancji skarżący pominął istotną okoliczność, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana - w porównaniu z procedurą uchwalania planów miejscowych - w innym porządku prawnym oraz, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ustalenie warunków zabudowy w tzw. decyzji ,,wz" następuje przede wszystkim na podstawie art. 60 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie odsyła do wymagań obowiązujących przy uchwalaniu planów miejscowych, do których stosuje się głównie art. 15 ww. ustawy oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego stopień szczegółowości jest obszerniejszy. Ponadto, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy, decyzja o warunkach zabudowy wygasa w przypadku, gdy dla tego terenu uchwalano plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, Wobec powyższego należy przyjąć, zdaniem Sądu, że zarzut skarżącego dotyczący Terenu usług oznaczonego w planie U. 12 jest bezzasadny. Sąd I instancji nie podziela argumentacji skargi podnoszącej naruszenie przepisu art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego. Z przepisem tym koresponduje treść art. 20 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W omawianych zarzutach, skarżący zwraca uwagę na te wybrane tezy orzecznictwa, zgodnie z którymi w ujęciu systemowym zgodność pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego powinno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających precyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2010 roku, sygn. II SA/Kr 632/10, LEX nr 753575). Skarżący podkreśla, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Zdaniem skarżącego ustalenia planu nie uwzględniają odnoszących się do tego terenu zapisów Studium dotyczących zarówno ustalonych kierunków zmian w strukturze przestrzennej, jak i poszczególnych parametrów zabudowy. Zgodnie ze studium jednym z podstawowych kierunków rozwoju analizowanego obszaru jest dążenie do koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra. Jeden z przystanków metra jest natomiast planowany w rejonie Ronda Młyńskiego, a zatem w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należących do skarżącego. Zapis ten wskazuje jednoznacznie, według skarżącego, że jego nieruchomości powinny zostać przeznaczone pod zabudowę o zwiększonej intensywności, co powinno się przejawić w ustaleniu dla tych nieruchomości parametrów zabudowy na poziomie zbliżonym do maksymalnych parametrów dopuszczonych w studium (takie też założenia przyjęto w pierwotnym projekcie planu, gdzie wysokość zabudowy na obszarze MW.26 ustalono na poziomie 36 m). W uchwalonym planie wysokość zabudowy na tym terenie ustalono natomiast na poziomie zaledwie 25 metrów, co nie sposób uznać za parametr charakterystyczny dla intensywnej zabudowy, w szczególności biorąc pod uwagę parametry obiektów istniejących już w rejonie ronda Młyńskiego (o wysokości przekraczającej 30 m, a nawet 40 m). Według skarżącego w tym przypadku dochodzi raczej do zmniejszenia intensywności zabudowy, a nie do jej intensyfikacji zgodnie z wymogami wynikającymi ze studium. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego pomija po pierwsze, że dla nieruchomości skarżącego wprowadzono w Studium kategorię terenów o funkcji MW, zdefiniowanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, o funkcji podstawowej - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wysokiej intensywności realizowana jako budynki mieszkaniowe wielorodzinne (m.in. kamienice w zwartej zabudowie o charakterze śródmiejskim, zabudowa osiedli mieszkaniowych, budynki wielorodzinne realizowane jako uzupełnienie tkanki miejskiej) wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie, zieleń urządzona i nieurządzona), oraz funkcji dopuszczalnej - usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Po drugie, i to jest także istotny argument, Studium wypowiada się także o funkcjach terenu wyznaczając: Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW); Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW); Tereny zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (UM); Tereny usług (U). Z punktu widzenia interesującego Sąd w tym miejscu zagadnienia prawnego trzeba zarazem zauważyć, że uchwałodawca lokalny wprowadził w Studium pojęcie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) stanowiąc zarazem w przedmiocie wskaźników zabudowy, że wysokość zabudowy mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) wynosi do 16m. W konsekwencji, zdaniem Sądu, a contrario w stosunku do uprzednio przywołanego pojęcia, zabudowa wielorodzinna o wysokości do 25 m. nie mieści się w pojęciu ww. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności. A zatem m.in. z tego powodu nie jest uzasadniona teza, że w rejonach przystanków metra nie ma miejsca koncentracja/skupienie zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności; jest to bowiem w przypadku terenu oznaczonego symbolem MW.26.:teren o wskaźniku intensywności zabudowy: 1,4 - 2,5; o maksymalnej wysokość zabudowy: 25m; z dopuszczeniem lokalizacji parkingów podziemnych. Po trzecie stanowisko skarżącego pomija, zdaniem Sądu I instancji pełną treść § 24 części tekstowej planu powiązanej odpowiednio z rysunkiem planu i wypowiadającego się o terenie zabudowy wielorodzinnej oznaczonej symbolem MW.26 . Zgodnie z treścią § 24 kontrolowanego planu: "1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami MW.26, MW.27, MW.28, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej na dwóch pierwszych kondygnacjach budynków mieszkalnych. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w Terenie MW.26, MW.27: 50 %;2) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w Terenie MW.28: 30 %; 3) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,4 - 2,5; 4) maksymalną wysokość zabudowy: 25m; 5) maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku w Terenie MW.26: 30m; 6) dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych". Przy czym zgodnie z treścią § 4 pkt 12 części tekstowej kontrolowanego planu, ilekroć w uchwale jest mowa o "wskaźniku intensywności zabudowy - należy przez to rozumieć parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszeniem". Mając na uwadze ustalenia i oceny zawarte w powyższej argumentacji Sądu I instancji i weryfikujące jako zgodne z prawem/ mieszczące się w ramach prawa obniżenie wysokości planowanej zabudowy wielorodzinnej z 36 m. do 25m., Sąd jest zdania mając na uwadze powyższe ustalenia i pojęcie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW), że treść wskaźników o których jest mowa w ww. § 24 części tekstowej planu odpowiada pojęciu dążenia do koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra; a to także w porównaniu z przeznaczeniem pozostałych obszarów planu nie w rejonach przystanku metra. Wystarczy chociażby wskazać powyżej przywołane normy § 21 części tekstowej planu odnoszące się do terenu MW.23, o którym już była mowa powyżej. W przekonaniu Sądu realizacja zasady /kierunku "dążenia do koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra" nie może pomijać treści innych zasad wyrażonych w Studium i w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zatem zasady ochrony ładu przestrzennego i powiązanie go z zasadą rozwoju zrównoważonego. W tym przypadku prawodawca lokalny dokonuje odpowiedniego ważenia wartości, co w kontrolowanej sprawie zostało zrealizowane na potrzeby i w ramach porządku prawnego. Na marginesie Sąd zauważa, że przykładowo zgodnie z treścią § 25 części tekstowej planu (odnoszącej się do "kwartału" usytuowanego na planie po przeciwnej stronie ul. Pilotów, niż "kwartał" właściwy dla obszaru MW. 26 ): "1. Wyznacza się Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczone symbolami MW.30 - MW.38, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. 2. Jako przeznaczenie uzupełniające ustala się możliwość lokalizacji funkcji usługowej w parterach budynków mieszkalnych. 3. W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 50 %; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 1,4 - 2,5; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 36m; 4) zakazuje się nadbudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych; 5) zakazuje się lokalizacji garaży i parkingów naziemnych i podziemnych. W tym przypadku/przykładzie dopuszczając maksymalną wysokość zabudowy wielorodzinnej, prawodawca lokalny jako przeznaczenie uzupełniające ustala możliwość lokalizacji funkcji usługowej w jedynie parterach budynków mieszkalnych, nadto co trzeba mieć na uwadze zakazuje lokalizacji garaży i parkingów naziemnych i podziemnych, a wskaźnik intensywności zabudowy określa analogicznie jak w przypadku działek skarżącego : 1,4 - 2,5. Z powyższego jedynie porównawczego zestawienia powyżej przywołanych norm części tekstowej pozostających w swym jednoczesnym nawiązaniu do norm rysunku planu, wynika, że prawodawca lokalny nie działa automatycznie, że rozważa treść poszczególnych norm planu mając na uwadze treść Studium, ład przestrzenny i zasadę zrównoważonego rozwoju oraz rzeczywiste uwarunkowania terenu. Idąc dalej, Sąd ponownie zauważa z uwagi na powtarzanie się zarzutów skargi w różnej konfiguracji normatywnej, że wyznaczenie ww. i kwestionowanych parametrów dotyczących zabudowy usługowej jest zgodne z zapisanymi w Studium kierunkami zmian w strukturze przestrzennej, w którym ujęto że udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (MW) dla działek lub ich części położonych w pasie o szerokości 50m wzdłuż ul. Pilotów może wynosić do 100% oraz że "Wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania." Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu prawodawca lokalny prawidłowo wyznaczył kwestionowany teren oznaczony symbolem U.12. o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi jako spełniający przesłanki koncentracji zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej o zwiększonej intensywności w rejonach przystanków metra. Raz jeszcze należy nadmienić, że jest to zarazem realizacja wniosku skarżącego złożonego do planu, rozpatrzonego Zarządzeniem Nr 380/2016 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie rozpatrzenia wniosków do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa". Zdaniem Sądu nie jest uzasadniony argument skarżącego podnoszący, że za niezgodną z ustaleniami Studium uznać należy również proporcję terenów o przeznaczeniu podstawowym (MW) w stosunku do terenów o przeznaczeniu dopuszczalnym. Skarżący argumentuje, że cały obszar objęty przedmiotowym planem znajduje się na terenie oznaczonym w Studium jako MW. Zgodnie natomiast z załącznikiem nr 4 do Uchwały Nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. pn. Zmiana Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta Krakowa Tom III Wytyczne do planów miejscowych rozdział III.1.2. ust. 6 i 7 cyt. "Wskazany w poszczególnych strukturalnych jednostkach urbanistycznych dla terenów o różnych funkcjach udział funkcji dopuszczalnej w ramach funkcji podstawowej można zrealizować w planach miejscowych: poprzez wyznaczenie terenu zgodnego z funkcją dopuszczalną albo poprzez ustalenie przeznaczenia uzupełniającego, towarzyszącego przeznaczeniu podstawowemu - jednakże suma powierzchni tak wyznaczonych terenów nie może przekraczać wskaźnika funkcji dopuszczalnej, wskazanego w studium, a odnoszącego się do powierzchni całego terenu o określonej funkcji zagospodarowania; 7. W przypadku wydzielenia funkcji dopuszczalnej z wyznaczonej kategorii terenu, udział tej funkcji dopuszczalnej nie może przekroczyć wielkości 50 % powierzchni wydzielonego terenu". Według skarżącego w bilansie terenu zamieszczonym na rysunku planu, tereny MW stanowią znacznie mniej niż 50% powierzchni wydzielonego terenu. Zauważa, że tereny oznaczone w MPZP jako MW/U i MN/MW nie powinny być zaliczone do terenów MW, gdyż z uwagi na konstrukcję logiczną zapisów tekstu MPZP, dotyczących terenów MW/U (§ 28 ust. 1 na stronie 20) oraz dotyczących terenów MN/MW (§ 18 ust. 1 na stronie 17), na tych terenach można w całości zrealizować zabudowę inną niż mieszkalna wielorodzinna. Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdza , że tereny mieszkaniowe wielorodzinne stanowią jedynie 46,51 % terenu objętego zaskarżonym planem. Na marginesie Sąd zauważa w tym miejscu, że te ww. dane wynikają wprost z legendy rysunku planu i nie posiadają charakteru nieoczywistego, "ukrytego" przez organ planistyczny. Ponadto skarżący wskazuje, że w terenach MW (MW.1, MW.2, MW.3, MW.4, MW.5, MW.6, MW.11 -MW.16, MW.30, MW.31, MW.33 - MW.38) gdzie linię zabudowy ustalono po obrysie budynków istniejących i wskazano strefę zieleni osiedlowej, która stanowi powierzchnię terenu wyłączonego z zabudowy, rzeczywista powierzchnia terenów MW jest znacznie niższa, niż wskazana w zestawieniu i wynosi praktycznie tyle, co powierzchnia zabudowy istniejących budynków ograniczonych obowiązującą linią zabudowy. Dodatkowo podkreśla, że ustalenie obowiązującej linii zabudowy po obrysie istniejącego budynku stanowi - przy jednoczesnym braku możliwości realizacji garaży - faktyczny zakaz nowej zabudowy, jak również zakaz odbudowy budynków zniszczonych zdarzeniami losowymi (dotyczy terenów MW.1 - MW.6, MW.8, MW.8, MW. 10 - MW.16, MW.29). Mając na uwadze powyższe również tereny: MW.7, MW.9, nie stanowią w istocie terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Odnosząc się do powyższych zarzutów Sąd stwierdza, że nie podnoszą okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności planu w zakresie wskazanym w skardze z uwagi na powiązanie z naruszeniem własnego, realnego interesu skarżącego wywodzącego się z konkretnej normy prawnej. W kwestionowanych przypadkach nie można także mówić o istotnym naruszeniu prawa w kontekście wskazanym w skardze. Zdaniem Sądu I instancji, z treści zacytowanego powyżej fragmentu przepisu Studium Tom III Wytyczne do planów miejscowych rozdział III.1.2. ust. 6 i 7 - można przyjąć, że bilansowanie o którym mowa w omawianej argumentacji skargi powinno odnosić się do całego obszaru strukturalnej jednostki urbanistycznej, a nie jak to wskazano w treści skargi do obszaru objętego planem. Obszar objęty granicami sporządzanego planu "Ugorek - Fiołkowa" obejmuje tylko fragment jednostki urbanistycznej UGOREK oznaczonej w dokumencie Studium nr 27. Ponadto należy wskazać, iż w dokumencie Studium ustalono: Dla terenów legalnie zabudowanych obiektami budowlanymi, o funkcji innej niż wskazana dla poszczególnych terenów w wyodrębnionych strukturalnych jednostkach urbanistycznych, ustala się w planach miejscowych przeznaczenie zgodne bądź z ustaloną w studium funkcją terenu bądź zgodne z dotychczasowym sposobem wykorzystania terenu, w: - terenach inwestycyjnych, o głównych kierunkach zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową (MN, MNW, MW), usługowo-mieszkaniową (UM), usługi (U, UH), przemysł i usługi (PU) oraz infrastrukturę techniczną (IT) i tereny cmentarzy (ZC) - z tym, że w takim przypadku dopuszcza się powiększenie tego terenu o 10% powierzchni terenu dotychczas istniejącej zabudowy, z uwzględnieniem kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy. Sąd podziela stanowisko organu planistycznego, że zastosowanie w planie miejscowym tych zasad pozwoliło na racjonalne rozplanowanie funkcji terenu i ochronę dotychczasowego użytkowania. Wobec powyższego, omawiany zarzut skarżącego w zakresie niezgodności m.p.z.p. ze Studium - jest nieuzasadniony. Sąd zarazem zauważa, że sam fakt zaistnienia tak dużych, jak powyżej przedstawione, rozbieżności interpretacyjnych omawianego przepisu Studium wskazuje na to, że nie można z jego treści wyprowadzać skutecznie wniosków uzasadniających stwierdzenia nieważności planu. Bazą dla takich ustaleń mogą być normy, których treść jest jednoznaczna. Ustosunkowując się do ww. zarzutu skargi w zakresie wyznaczenia linii zabudowy dokładnie po obrysie istniejących budynków - Sąd stwierdza, że w celu odpowiedniego kształtowania zabudowy, zostały w m.p.z.p. wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy i obowiązujące linie zabudowy. Linie te zostały zdefiniowane w § 4 mpzp. Obowiązujące linie zabudowy zostały wyznaczone po obrysie istniejących budynków objętych granicami "obszaru rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli" oraz w celu utworzenia zabudowy pierzejowej m.in. wzdłuż ulicy Pilotów. Takie kształtowanie zabudowy jest prawidłowe a z punktu widzenia mieszkańców osiedli objętych obszarem rehabilitacji zabudowy blokowej jest właściwe, gdyż uniemożliwia dogęszczenie tych osiedli kolejną zabudową. Ustalenie obowiązujących linii zabudowy na rysunku planu jest spójne z §12 pkt 2 m.p.z.p. ustanawiającym zakaz zwiększania istniejącej intensywności zabudowy, t.j. zakaz rozbudowy, nadbudowy istniejących budynków (..) które stanowią zamknięty układ kompozycyjny danego osiedla. Linie zabudowy należy wyznaczać wzdłuż dróg publicznych, lecz nie ma zakazu wyznaczania takich linii w innych miejscach, gdyż zależy to od sposobu kształtowania zabudowy w celu uzyskania odpowiedniego efektu przestrzennego. Linia zabudowy dotyczy istniejących budynków objętych granicami obszaru podlegającego rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli i ma na celu wyeliminowanie możliwości rozbudowy tych budynków, z zastrzeżeniami ustalonymi w projekcie planu, oraz uniemożliwienie lokalizacji nowej zabudowy, jak prawidłowo wywiedziono w uwadze. Przedmiotowe ustalenie graficzne jest spójne z ustaleniami tekstowymi i jest ich potwierdzeniem na rysunku projektu planu. Jednocześnie Sąd zauważa, że omawiane zarzuty nie wykazały nieuzasadnionego prawem naruszenia interesu prawnego skarżącego jako właściciela działek objętych planem. W kolejnym zarzucie skarżący wskazuje, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium, do podstawowych kierunków zmian w jednostce urbanistycznej nr 27 (Ugorek) należy m. in. tworzenie reprezentacyjnej przestrzeni publicznej o charakterze komunikacyjno-rekreacyjnym jako głównej osi kompozycyjnej w jednostce wzdłuż ul. Janusza Meissnera i ul. Młyńskiej. Zdaniem skarżącego, uchwalony plan nie zawiera żadnych szczególnych uregulowań zmierzających do utworzenia określonej w Studium reprezentacyjnej przestrzeni publicznej wzdłuż ul. Janusza Meissnera i ul. Młyńskiej. Zawarte w § 10 planu standardowe zapisy odnoszące się do kształtowania przestrzeni publicznych (stosowane powszechnie we wszystkich planach miejscowych) należy jego zdaniem uznać za absolutnie niewystarczające dla wypełnienia wskazań zawartych w Studium. Zapisy te mają bowiem charakter niezwykle ogólny i odnoszą się generalnie do wszystkich przestrzeni publicznych objętych ustaleniami planu. W związku z czym nie sposób przyjmować, że mają one służyć stworzeniu reprezentacyjnej przestrzeni publicznej zgodnie ze wskazaniami zawartymi w obowiązującym Studium. Ustalenia planu w tym zakresie również naruszają obowiązujące Studium, a naruszenie to ma istotny wpływ na interes prawny skarżącego, gdyż jego nieruchomości mają stanowić część reprezentacyjnej przestrzeni od strony ul. Meissnera. W tym miejscu Sąd I instancji podziela stanowisko organu planistycznego zawarte w odpowiedzi na skargę, że przez wyznaczenie kwestionowanego terenu oznaczonego symbolem U.12 zostanie stworzona reprezentacyjna przestrzeń wokół planowanego w dalszej perspektywie przystanku metra, która jest zgodna z wytycznymi określonymi w Studium. Dalej należy stwierdzić, że stworzenie reprezentacyjnej przestrzeni publicznej będzie możliwe zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. dotyczącymi kształtowania przestrzeni publicznych, takich jak: - nakaz uporządkowania istniejących przestrzeni publicznych poprzez sukcesywną przebudowę i remont elementów wyposażenia, w tym: nawierzchni, oświetlenia i obiektów małej architektury, - nakaz wyposażenia przestrzeni publicznych w obiekty małej architektury, tak aby poprzez charakter i materiał stanowiły jednolitą kompozycję związaną bezpośrednio z określonym terenem, - nakaz realizacji i utrzymania zieleni urządzonej w przestrzeni publicznej przy zastosowaniu kompozycji i właściwego doboru gatunkowego drzew i krzewów, - nakaz realizacji oświetlenia przestrzeni publicznych, - nakaz stosowania rozwiązań technicznych zapewniających warunki dla poruszania się osobom niepełnosprawnym w tym w zakresie zagospodarowania użytkowania i utrzymania terenów komunikacji pieszej i kołowej, transportu publicznego, parkingów, oraz ustaleniami dotyczącymi zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz kształtowania zabudowy. Zdaniem Sądu, umieszczenie powyższych zasad w m.p.z.p. jest wystarczające dla realizacji reprezentacyjnej przestrzeni publicznej wzdłuż ul Meissnera. Jednocześnie Sąd zauważa, że z samego normatywnego pojęcia "obszaru przestrzeni publicznej" - definiowanego w ustawie jako obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - nie wynikają dla podmiotów administrowanych interesy prawne. W kolejnym zarzucie skarżący wskazuje, że pomimo przewidzianej w studium lokalizacji linii metra na terenie objętych przedmiotowym planem miejscowym oraz lokalizacji stancji metra w rejonie ronda Młyńskiego, plan miejscowy nie zawiera żadnych ustaleń dotyczących możliwości budowy metra oraz obiektów powiązanych z linią metra. Jego zdaniem, nie ulega natomiast wątpliwości, że budowa stacji metra wymaga wykonania szeregu obiektów budowlanych (zejścia do stacji, windy, itp.), a parametry tych obiektów powinny być w planie określone (chociażby w celu zapewnienia reprezentacyjnego charakteru przestrzeni publicznej w rejonie Ronda Młyńskiego).W tym zakresie uchwalony plan również nie uwzględnia w jakikolwiek sposób ustaleń Studium. Wskazywany brak dotyczy przy tym bezpośrednio interesu prawnego skarżącego, gdyż linia metra oraz związane z nią elementy zagospodarowania terenu mają być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie należących do niego nieruchomości (a częściowo na terenie jego nieruchomości - w obrębie terenu KDZT.2). Zdaniem Sądu - w odniesieniu do zarzutów skarżącego dotyczących braku: zawartych w m.p.z.p. ustaleń dotyczących możliwości budowy metra oraz obiektów powiązanych z linią metra, a także zbyt dużej rezerwy terenu, w opinii skarżącego, pod rozbudowę ul. Meissnera oraz Ronda Młyńskiego - należy stwierdzić, że są one bezpodstawne. Ustalenia m.p.z.p. w zakresie przewidywanej lokalizacji linii metra z podziemną stacją metra, stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z niezbędnymi obiektami budowlanymi są wystarczające, gdyż zgodnie z § 36 ust.3 mpzp ustalono, iż w terenie KDZT.2 dopuszcza się umieszczenie tras komunikacji szynowej (nadziemnej i podziemnej) wraz z obiektami inżynierskimi, urządzeniami i instalacjami, służącymi do prowadzenia i obsługi ruchu. Miejscowy plan zakłada, że realizacja metra w przyszłości może nastąpić w terenie rezerwowanym pod drogi publiczne KDZT.2, który stanowi część pasa drogowego drogi klasy zbiorczej, znajdującej się w granicy sporządzanego planu. W tym miejscu Sąd zauważa, że jak prawidłowo wyjaśnia organ planistyczny - przebieg metra nie jest ostatecznie przesądzony, gdyż zgodnie z zapisem Studium "Wniesiona na załączniku K4 treść graficzna, dotycząca planowanych lokalizacji tras, przystanków i stacji postojowych metra, stanowi treść informacyjną. Dopuszcza się modyfikacje wstępnego przebiegu linii metra, proponowanego w zakresie wynikającym z przyjętych kryteriów funkcjonalno-ruchowych". Ponadto należy wskazać, że w planie miejscowym Ugorek-Fiołkowa znajduje się jedynie część pasa drogowego ul. Meissnera i ul. Młyńskiej. Co do zbyt dużej rezerwy terenu, w tym zabudowanej, w opinii skarżącego, pod rozbudowę ul. Meissnera oraz Ronda Młyńskiego należy stwierdzić, że do określenia niezbędnej zajętości terenu dla modernizacji tych ulic wykorzystano będącą w trakcie opracowania, koncepcję linii tramwajowej w ul. Meissnera - Młyńskiej, jako jedyny, najbardziej aktualny materiał do wykorzystania przy sporządzaniu planu. Na późniejszym etapie prac planistycznych - przy rozpatrywaniu uwag złożonych do projektu planu, w związku ze złożonymi uwagami, ponownie analizowano szczegółowo zakres zajętości terenu przez pas drogowy KDZT.2. wykonane analizy potwierdziły prawidłowość przyjętego rozwiązania. Z tego wynika, że organ planistyczny dokonał ważenia relewantnych interesów. A zatem podnoszone w tym zakresie naruszenie właścicielskiego interesu prawnego jest dopuszczone przez prawo i zarazem zgodne z prawem jako rozważone także w zbiegu z interesem publicznym i wymogami technicznymi i nimi uzasadnione. Skarżący pominął w swojej ocenie także fakt, że zarówno Studium, jak i m.p.z.p. nie są dokumentami, które mają na celu uszczegóławiać parametry obiektów wchodzących w skład planowanej w dalszej perspektywie metra. Kwestie te są rozstrzygane na etapie opracowywania projektu budowlanego oraz dokonywania uzgodnień tego projektu z właściwymi organami. Miejscowy plan dopuszcza możliwość zaprojektowania w rejonie ronda Młyńskiego przystanku metra, nie przesądza jednak, że przystanek metra w tym rejonie zostanie zrealizowany. Zarzuty skarżącego są zatem zbyt daleko idące i przedwczesne, biorąc pod uwagę fakt, że budowa linii metra na terenie jest obecnie na etapie opracowywania analiz przedrealizacyjnych a nie opracowywania projektu. Trudno jest także skutecznie wywodzić interesy prawne z planowanych dopiero zamierzeń organów władzy publicznej. Skarżący wskazuje również, że zapisy planu w zakresie rewitalizacji i rehabilitacji osiedli mieszkaniowych Ugorek w żadnym stopniu nie zapewniają możliwość faktycznej, zgodnej ze studium, rewitalizacji ww. osiedli. Mając na uwadze fakt, że w Studium przewidziano rewitalizację terenów mieszkaniowych, która z definicji powinna oznaczać polepszanie warunków życia mieszkańców, niezrozumiałym jest dla skarżącego ograniczanie możliwości dobudowy do istniejących budynków obiektów podnoszących ich standard takich jak: ogrody zimowe, dodatkowe windy, świetlice dla potrzeb mieszkańców konkretnych budynków czy chociażby kameralne strefy odnowy biologicznej z otwarciem na zrewitalizowaną zieleń osiedlową. Skarżący stwierdza, że ustalenia planu w zakresie rehabilitacji zabudowy blokowej są wadliwe i sprzeczne z celami programu rehabilitacji zabudowy wyrażonej w studium. Należy bowiem zauważyć, że ustalenia planu dążą nie tyle do rehabilitacji zabudowy blokowej (rozumianej jako dostosowanie zabudowy do zmieniających się potrzeb mieszkańców), ale do jej zachowania w stanie niezmienionym przez najbliższe kilkadziesiąt lat, tak jakby zabudowa blokowa posiadała wartość zabytkową, którą należy objąć daleko idącą ochroną przed jakimikolwiek przeobrażeniami. Dalece wadliwym wydaje się również brak możliwości realizacji nowych ścieżek dla pieszych w strefie zieleni osiedlowej (§12 pkt 9 lit. a -c), które prowadzić powinny do nowopowstałych obiektów małej architektury takich jak place zabaw, miejsca rekreacji czy altany wypoczynkowe. W oparciu o zapisy planu nie jest zatem możliwa faktyczna rewitalizacja osiedli mieszkaniowych, co należy uznać za stan sprzeczny z ustaleniami Studium. W ocenie skarżącego wskazywane niezgodności ze studium są na tyle istotne, że uzasadniają stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały co najmniej w zakresie odnoszącym się do nieruchomości będących własnością Skarżącego. Zdaniem Sądu w zakresie ustaleń planu dotyczących rehabilitacji zabudowy blokowej należy stwierdzić, że rehabilitacja obszarów zabudowy blokowej osiedli mieszkaniowych posiada szczególne znaczenie dla odnowy Krakowa, będąc ważnym składnikiem rewitalizacji Miasta. Poprzez rewitalizację rozumie się skoordynowany proces prowadzony przez władzę samorządową, społeczność lokalną i innych uczestników. Na proces ten składają się działania będące elementem polityki rozwoju i mające na celu przeciwdziałanie degradacji przestrzeni zurbanizowanej i zjawiskom kryzysowym, pobudzanie rozwoju i zmian jakościowych poprzez wzrost aktywności społecznej i gospodarczej oraz poprawę środowiska. Na proces rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli składają się działania w sferze społecznej, ekonomicznej, środowiskowej, technicznej oraz architektoniczne - przestrzennej. Plan miejscowy jest jednym z narzędzi umożliwiających rozpoczęcie procesu przywracania osiedlom pierwotnych wartości funkcjonalno-przestrzennych i społecznych oraz dostosowanie ich do współczesnych standardów cywilizacyjnych. Podstawowym celem programu rehabilitacji zabudowy blokowej jest poprawa jakości życia mieszkańców na obszarach zabudowy blokowej osiedli. Jednym z głównych problemów mieszkańców osiedla Ugorek i Olsza II, jest obawa przed dogęszczeniem zabudowy, kosztem zieleni osiedlowej. Dlatego w treści §12 pkt 1 m.p.z.p. wprowadzono nakaz ochrony istniejących układów kompozycyjnych osiedli, a w pkt 2 ustanowiono zakaz zwiększania istniejącej intensywności zabudowy t.j. zakaz rozbudowy, nadbudowy istniejących budynków. Dopuszczone zostały roboty budowlane polegające na poprawieniu komfortu życia mieszkańców, takie jak: przebudowa i remont, a także rozbudowy w zakresie docieplenia lub wykonania szybów windowych i zewnętrznych klatek schodowych, pochylni i ramp dla niepełnosprawnych. Wprowadzono również normy uniemożliwiające wprowadzenia nieestetycznych materiałów wykończeniowych elewacji budynków oraz zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych z niewielkimi wyjątkami. W tym miejscu należy też wskazać, że zgodnie z dominującą linią orzeczniczą, przez interes prawny w złożeniu skargi rozumie się istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Zatem, zdaniem Sądu interes prawny skarżącego powinien zostać wyważony z interesem ogółu mieszkańców, którzy są beneficjentami przyjętych w m.p.z.p. rozwiązań z uwagi na przyjęte wytyczne w zakresie rehabilitacji zabudowy blokowej osiedli. Tak samo skarżący, jak ten ogół mieszkańców i odpowiednio pojedynczy mieszkaniec, może stać się beneficjentem kwestionowanych obecnie norm, gdyż w wyniku realizacji ww. wytycznych, nieruchomości stanowiące własność skarżącego zyskają na podniesieniu swoich walorów w kontekście komfortu i jakości życia przyszłych mieszkańców osiedla. Względem rozwiązań związanych z parkowaniem samochodów, zgodnie z wnioskami mieszkańców, organ planistyczny wskazał tereny KU. 1 - KU. 15 w których mogą być lokalizowane podziemne i naziemne garaże i parkingi wielopoziomowe. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że m.p.z.p. na etapie opracowywania wraz ustaleniami dotyczącymi rehabilitacji obszarów zabudowy blokowej uzyskał opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno Architektonicznej oraz wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Sąd I instancji nie podziela kolejnych zarzutów podnoszących naruszenie przez organ planistyczny art. 17 pkt 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 17 pkt 4 ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego m.in. sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zdaniem skarżącego, analiza dokumentów sprawy wskazuje na to, że co prawda w sprawie projektu planu sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko, jednakże jej treść budzi istotne wątpliwości, które mogły mieć istotny wpływ na ostateczną treść uchwalonego planu miejscowego. Skarga wskazuje na brak uwzględnienia w jakimkolwiek zakresie planowanej lokalizacji linii tramwajowej w ciągu ul. Meissnera (teren KDZT.2). W prognozie nie określono bowiem jakichkolwiek oddziaływań na środowisko planowanej linii tramwajowej, a także nie określono odpowiednich warunków, które będą przeciwdziałały znaczącym negatywnym zmianom w środowisku. Prognoza nie zawiera w tym zakresie odpowiednich rozwiązań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogących być rezultatem realizacji ustaleń planu. W szczególności nie określono przypuszczalnego oddziaływania akustycznego, oddziaływania w zakresie drgań i wibracji, co budzi wątpliwości mając na uwadze okoliczność bezpośredniego sąsiedztwa terenu KDZT.2 z terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną oraz usługową (w tym terenami należącymi do skarżącego). W prognozie nie zostały także zawarte jakiekolwiek analizy dotyczące oddziaływania elektromagnetycznego związanego przede wszystkim z lokalizacją trakcji tramwajowej. Brak wykonania odpowiednich badań w tym zakresie jest o tyle niezrozumiały, że analiza treści prognoz oddziaływania na środowisko sporządzonych w ramach procedur planistycznych dotyczących innych planów miejscowych sporządzonych na terenie Miasta Krakowa, w których przewidziana została budowa linii tramwajowej, wykazała, że inne prognozy zawierają istotne analizy w tym zakresie. Także na załączniku graficznym do Prognozy nie uwzględniono planowanej lokalizacji linii tramwajowej na terenie oznaczonym symbolem KDZT.2. W tym zakresie skarżący powołuje się na treść art. 51 ust. 2 pkt 2 e ustawy z dnia 3 października 2008 r. - o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który stwierdza że prognoza oddziaływania na środowisko określa, analizuje i ocenia przewidywane znaczące oddziaływania, w tym oddziaływania bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótkoterminowe, średnioterminowe długoterminowe, stałe i chwilowe oraz pozytywne i negatywne, na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru, a także na środowisko, a w szczególności na: różnorodność biologiczną, ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, krajobraz, klimat, zasoby naturalne, zabytki, dobra materialne z uwzględnieniem zależności między tymi elementami środowiska i między oddziaływaniami na te elementy. W związku z powyższym, mając na uwadze określony w ustawie obligatoryjny zakres i treść prognozy oddziaływania na środowisko należy stwierdzić, że w przedmiotowym dokumencie powinny się z naleźć odpowiednie informacje na temat projektowanej linii tramwajowej i jej potencjalnego wpływu na środowisko. Ponadto prognoza oddziaływania na środowisko nie uwzględnia planowanej w tym rejonie budowę linii metra. Należy zatem stwierdzić, że sporządzona w sprawie prognoza oddziaływania na środowisko nie zawiera podstawowych elementów pozwalających na ocenę wpływu realizacji ustaleń planu na środowisko (w tym zdrowie ludzi), co wskazuje na naruszenie trybu sporządzania przedmiotowego planu w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały. Wskazywana wada dotyczy przy tym bezpośrednio interesu prawnego skarżącego, gdyż pominięte w prognozie elementy zagospodarowania mogące wpływać negatywnie na zdrowie ludzi (linia tramwajowa, metro) mają być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie należących do niego nieruchomości. Mając powyższe na uwadze skarga podnosi, że treść powyższego dokumentu stanowi dodatkowy argument wskazujący na to, że Rada Miasta Krakowa podejmując uchwałę naruszyła władztwo planistyczne. Należy bowiem zauważyć, że uchwała została podjęte pomimo braku pełnej informacji co do rzeczywistego oddziaływania uchwalonego dokumentu na środowisko. Zdaniem Sądu przedstawione powyżej zarzuty nie są uzasadnione w stopniu kwalifikującym stwierdzenie nieważności planu w zakresie wnioskowanym w skardze. Z punktu widzenia procedury planistycznej istotne i bezsprzeczne jest, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w ramach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko był dwukrotnie opiniowany przez właściwe organy tzn. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Oba te organy nie kwestionowały zawartości i treści prognozy. Nie uczynił tego też skarżący w ramach prowadzonej procedury. Metodyka sporządzenia prognozy odpowiada podstawom prawnym wskazanym przez skarżącego. Sąd nie podziela także stanowiska wyrażonego w skardze, że prognoza oddziaływania na środowisko pomija lokalizację linii tramwajowej i metra. O inwestycjach tych jako o przedmiocie planu jest mowa w tekście Prognozy (z czego wynika, że były pod rozwagą organów opiniujących ( m.in. s.19, 20, s. 33-34 Prognozy). W omawianej Prognozie Oddziaływania Na Środowisko, (Kraków luty 2016, aktualizacja 2016 r.) jest powiedziane, że zapisy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" zostały zanalizowane pod kątem celów ochrony środowiska zawartych w "Programie Strategicznym Ochrona Środowiska" dla Województwa Małopolskiego. Celem głównym tego dokumentu jest poprawa bezpieczeństwa ekologicznego oraz ochrona zasobów środowiska dla rozwoju Małopolski, realizowana poprzez następujące priorytety: 1. Poprawa jakości powietrza, ochrona przed hałasem oraz zapewnienie informacji o źródłach pół elektromagnetycznych. 2. Ochrona zasobów wodnych. 3. Rozwijanie systemu gospodarki odpadami. 4. Przeciwdziałanie występowaniu i minimalizowanie skutków negatywnych zjawisk atmosferycznych, geodynamicznych i awarii przemysłowych. 5. Regionalna polityka energetyczna. 6. Ochrona i zachowanie środowiska przyrodniczego. 7. Wsparcie systemu zarządzania bezpieczeństwem publicznym. 8. Edukacja ekologiczna, kształtowanie i promocja postaw w zakresie ochrony środowiska i bezpieczeństwa publicznego oraz usprawnienie mechanizmów administracyjno-prawnych i ekonomicznych. Pod pojęciem "poprawa bezpieczeństwa ekologicznego" Program [5] rozumie trwały proces zmierzający do osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego. Z punktu widzenia projektowanego dokumentu istotne są cele ochrony środowiska ujęte w priorytetach 1 -6. Prognoza oddziaływania na środowisko zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa, analizuje i ocenia cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym, wspólnotowym i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas opracowywania dokumentu. Prognoza zawiera pozytywną ocenę w brzmieniu : "Poprzez realizację wyżej wymienionych celów projekt planu jest spójny z dokumentami strategicznymi wynikającymi ze zobowiązań międzynarodowych, związanych z wdrażaniem dyrektyw Unii Europejskiej oraz dokumentami na szczeblu krajowym. Problematyka określona w priorytetach 7 i 8 nie jest regulowana zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Sposoby, w jakich dokument projektu planu uwzględnia cele ochrony środowiska ustanowione na wyższych szczeblach, zostały przeanalizowane i ocenione w niniejszej prognozie zgodnie z priorytetami "Programu Strategicznego Ochrona Środowiska" ( s. 34-35 ww. Prognozy). Odnośnie poprawy jakości powietrza, ochrony przed hałasem oraz zapewnienia informacji o źródłach pól elektromagnetycznych prognoza akceptująco wskazuje na sposób uwzględnienia tych wartości w planie gdzie jest mowa o : w zakresie zaopatrzenia w ciepło ustala się: • zaopatrzenie obiektów w ciepło w oparciu o miejską sieć ciepłowniczą, odnawialne źródła energii, energię elektryczną, • dopuszczenie jako źródło ciepła, wykorzystanie lekkiego oleju opałowego, • zakaz stosowania paliw stałych w obiektach budowlanych, jako podstawowego źródła ciepła, - w zakresie ochrony akustycznej należy uwzględniać następujące tereny faktycznie zagospodarowane zgodnie z ustaleniami planu: a) w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - oznaczonym symbolem MNi.1 jako teren "pod zabudowę mieszkaniową", b) w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej - oznaczonych symbolami: MN/MW.1 do MN/MW.4jako tereny "pod zabudowę mieszkaniową", c) w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - oznaczonych symbolem: MW. 1 do MW.38 jako tereny "pod zabudowę mieszkaniową", d) w terenach zabudowy mieszkaniowo-usługowej - oznaczonych symbolem: MW/ U U.1. do MW/U.10 jako tereny " na cele mieszkaniowo-usługowe ", e) w terenach zabudowy usługowej Uo.1 do Uo.5 jako tereny "pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży ", f) w terenach zieleni urządzonej - oznaczonych symbolem ZP.3, ZP.5, ZP.6, ZP.8 do ZP. 10, ZP. 17, ZP.21 i ZP.23 jako tereny "na cele rekreacyjno - wypoczynkowe ", - zasada lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia mieszkańców przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, - w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: budowę i rozbudowę sieci elektroenergetycznej średniego i niskiego napięcia jako sieć kablową doziemną, - w zakresie telekomunikacji ustala się: w przypadku realizacji obiektów linowych wykonanie ich jako kablową sieć doziemną,". W Prognozie też wyjaśniono, że "Na rysunku projektu planu nie zaznaczono izofon hałasu drogowego (wg Mapy akustycznej miasta Krakowa z 2012 r.). Spowodowane to zostało pracami wykonanymi w ramach przebudowy alei Jana Pawła II, w szczególności lokalizacji ekranów akustycznych wzdłuż alei Jana Pawła II oraz ul. Meissnera, w wyniku czego dane z przywołanej mapy akustycznej (sporządzonej w 2012 r.) uległy dezaktualizacji w tym obszarze. Izofony hałasu drogowego LDWN=64 dB, LDWN=68 dB oraz LN=59 dB zaznaczone zostały na rysunku prognozy oddziaływania na środowisko ( z zaznaczeniem przywołanej dezaktualizacji)". Z powyższego wynika, że zarzuty skargi są nieuzasadnione a forma i tryb Prognozy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego planu w zakresie wskazanym przez skarżącego, gdyż jego interesy związane z ochroną środowiska nie zostały naruszone a treść planu je odpowiednio zabezpiecza. Dodatkowo w zakresie niezasadnego zarzutu nieuwzględnienia w prognozie oddziaływania planowanej lokalizacji linii tramwajowej w ciągu ul. Meissnera (teren KDZT.2) - Sąd przyjmuje jako sanujące wyjaśnienia organu planistycznego. Wynika z nich, że dla przedsięwzięcia p.n. Budowa linii tramwajowej KST etap IV (ul. Meissnera - Mistrzejowice), które częściowo może być lokalizowane w obszarze przedmiotowego planu miejscowego, prowadzone jest od kwietnia 2015 roku postępowanie w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W jego ramach przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym zapewniony jest również udział społeczeństwa. Informacja dotycząca prognozowanego oddziaływania projektowanej linii tramwajowej, w pełnym zakresie, dostępna jest w ramach tegoż postępowania. Na stan obecny nie jest ono zakończone. Kontynuując dalej sądową kontrolę planu Sąd stwierdza, że nie podziela argumentacji skargi podnoszącej naruszenie przez plan przepisu art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 pkt 2 Rozporządzenia infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – przez wadliwe określenie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego W ocenie skarżącego w zaskarżonym planie, w sposób wadliwy zostały określone zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Dotyczy to przede wszystkim sposobu określenia kolorystyki pokryć dachowych (§ 7 ust. 6 pkt 2 planu), a także zasad lokalizowania klimatyzatorów na elewacjach budynków. Skarżący wskazuje, że ustalenia zawarte w § 7 ust. 6 pkt 2 planu, określające wymagania w zakresie kolorystyki oraz materiałów pokryć dachowych, w którym nałożono obowiązek stosowania do pokrycia dachów o kącie nachylenia od 20 do 35° blachy, dachówki lub blachodachówki o odcieniach brązu, szarości i czerwieni są dalece nieprawidłowe. Skarżący stwierdza, że wskazywany zapis jest zbyt ogólny i nieprecyzyjny, gdyż brąz, szarość i czerwień występują w kilkudziesięciu drastycznie się od siebie różniących odcieniach (w tym odcieniach jaskrawych). Może to spowodować, że pokrycia dachów sąsiadujących ze sobą budynków będą mogły się od siebie różnić w stopniu rażącym, co w sposób dalece negatywny może wpłynąć na odbiór przestrzenny nowej zabudowy oraz jej walory urbanistyczne i architektoniczne. W ocenie skarżącego, ustalenia planu dotyczące kolorystyki pokryć dachowych powinny odwoływać się do powszechnie obowiązujących standardów identyfikacji kolorów (np. do systemu NCS - międzynarodowego system kodyfikacji kolorów Natural Colour System umożliwiającego opisanie kolorów poprzez nadanie im jednoznacznych notacji określających procentową zawartość koloru żółtego, czerwonego, niebieskiego, zielonego, białego i czarnego oraz chromatyczności koloru). Zdaniem Sądu, w zakresie określonych wymagań w zakresie kolorystyki oraz materiałów pokryć dachowych - kolorystyka dachów została przyjęta zgodnie z istniejącymi obecnie kolorami pokryć dachowych w obszarze objętym projektem planu w celu zachowania ładu przestrzennego. Ograniczenia kolorystyki dachów, proponowane w skardze należy uznać za zbyt daleko idące/ingerujące w wolność właścicielską i twórczą. Estetyka nowej zabudowy zależy przede wszystkim od jej projektantów, architektów i jest to dziedzina, co oczywiste, nie do końca regulowana przez prawo. Zdaniem Sądu, w omawianym zagadnieniu regulacji estetyki jako pewnej wartości niewątpliwie - w przeciwieństwie do artyzmu – względnej i subiektywnej, właścicielski interes prawny skarżącego został wyważony z dobrem ogółu, gdyż dzięki przyjętym rozwiązaniom planistycznym w postaci dopuszczonego względnie szerokiego wachlarza rozwiązań kolorystycznych o odcieniach brązu, szarości i czerwieni - bezsprzecznie poprawi się estetyka życia mieszkańców, jednak bez zbytniej ingerencji prawa w wartości wyżej wymienione. Następnie skarżący kwestionuje, że zgodnie z treścią § 7 ust. 5 pkt 3 planu dopuszczono lokalizację klimatyzatorów na elewacjach budynków wyłącznie w miejscach niewidocznych z poziomu przechodnia, np. na balkonach i w loggiach poniżej górnej krawędzi balustrady. Według skarżącego przy takim zapisie ustalenie poziomu, z jakiego należy oceniać widoczność klimatyzatorów (w szczególności w kontekście jedynie przykładowego wyliczenia dopuszczalnej lokalizacji klimatyzatorów) jest właściwie niemożliwe. Nie sposób bowiem ustalić, co to jest poziom przechodnia, ani w jakim miejscu należy go ustalać (tj. przed budynkiem, czy też w jakimś oddaleniu od budynku). Przepis ten nie reguluje również kwestii balustrad ażurowych lub przezroczystych, które w oczywisty sposób wpływają na widoczność klimatyzatorów z każdego poziomu obserwacji. W związku z tym należy stwierdzić, że zapis ten w żaden sposób nie chroni wartości urbanistycznych obszaru przed niekorzystnym oddziaływaniem związanym z lokalizowaniem klimatyzatorów na elewacjach budynków. Zdaniem Sądu w zakresie lokalizacji klimatyzatorów na elewacjach budynków – trzeba mieć na uwadze, że ustalenia dotyczące lokalizacji klimatyzatorów na elewacjach budynków są wynikiem rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych w trakcie pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu. Ustalenia § 7 określają zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tym między innymi zasady odnoszące się do elewacji budynków. W celu zachowania walorów architektonicznych budynków, a także uniknięcia chaosu na elewacjach budynków, mając na uwadze taki element rehabilitacji zabudowy blokowej, jakim jest odnawianie elewacji, wskazano celowość uporządkowania i ujednolicenia rażąco nieestetycznego instalowania urządzeń - klimatyzatorów. Prosty zabieg w postaci przykładowego jedynie "kierunkowego" ukrycia ich za balustradą balkonu pozwoli na lokalizowanie tych urządzeń w uporządkowany sposób i na uzyskanie korzystnego wyglądu elewacji. Ustalenie w projekcie planu zasad kształtowania elewacji jest przede wszystkim wskazaniem pewnego kierunku działania dla projektantów i architektów, od których zależy estetyka projektowanych lub modernizowanych budynków lub ich elewacji. Poziom przechodnia jest pojęciem względnie jasnym i dotyczy miejsc, w których odbywa się komunikacja piesza tj. istniejące i w przyszłości realizowane dojścia piesze. Kwestionowana norma mieści się zatem w ramach prawa i nie stanowi nieuzasadnionej prawem ingerencji w interesy prawne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem. Sąd I instancji nie podziela kolejnego zarzutu skargi koncentrującego się na naruszeniu przez organ planistyczny przepisu art. 15 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W ocenie skarżącego uchwalony plan należy uznać za niezgodny z przepisem art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia planu miejscowego zakazują lokalizacji takich urządzeń. Przepis art. 15 ust. 4 został wprowadzony do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na podstawie przepisu art. 10 ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z dniem 16 lipca 2016 roku, a zatem przed ponownym wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu, a nawet przed przystąpieniem do ponownego opiniowania i uzgadniania projektu planu. W związku z tym skarżący twierdzi, że przywołany przepis powinien mieć zastosowanie w ramach prowadzonej w sprawie procedury planistycznej. Wynika to wprost z art. 15 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 roku o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zgodnie z którym do projektów planów miejscowych albo ich zmian w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy nie dokonano wyłożenia - stosuje się przepisy tej ustawy. Nie może natomiast ulegać wątpliwości, że w przepisie tym nie chodzi o jakiekolwiek wyłożenie projektu planu, ale o wyłożenie do publicznego wglądu wersji projektu planu, która następnie zostanie uchwalona. Jeżeli zatem po wyłożeniu projektu planu dokonano w nim istotnych zmian skutkujących powtórzeniem procedury planistycznej (włącznie z opiniowaniem, uzgadnianiem i ponownym wyłażeniem projektu planu do publicznego wglądu) to nie sposób przyjmować, że dokonane poprzednio wyłożenie wywołało skutek o którym mowa w art. 15 ust. 7 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W przeciwnym wypadku doszłoby, bowiem do uniemożliwienia osiągnięcia celów omawianej ustawy w sytuacjach, w których byłoby to obiektywnie możliwe bez wpływu na przebieg procedury planistycznej. Dodatkowo należy zauważyć, że wprowadzenie rozwiązań w zakresie stosowania odnawialnych źródeł energii, biorąc pod uwagę fatalną jakość powietrza w Krakowie, powinno mieć dla władz miasta charakter priorytetowy. W tym kontekście brak zawarcia omawianych ustaleń w przedmiotowym planie miejscowym należy zatem uznać za szczególnie wadliwe i szkodliwe dla mieszkańców. Zdaniem Sądu w zakresie podnoszonej niezasadnie niezgodności m.p.z.p. z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - trzeba mieć na względzie, że w myśl art. 10 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znowelizowano ustawę planistyczną przez dodanie w art. 15 ustępu 4 w brzmieniu: "Plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia lokalizację urządzenia wytwarzającego energię z odnawialnych źródeł energii, wykorzystującego energię wiatru, o mocy nie większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia planu miejscowego zakazują lokalizacji takich urządzeń." Należy zarazem wskazać, że postanowienia art. 15 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. 2016, poz. 961) stanowią, iż plan oraz studium obowiązujące w dacie wejścia w życie ustawy zachowują moc. Natomiast w przypadku otwartych procedur planistycznych stan prawny kształtuje się następująco: do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy dokonano wyłożenia do publicznego wglądu, stosuje się przepisy dotychczasowe (czyli pomijając przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych). Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ww. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. : "6. Do projektów aktów, o których mowa w ust. 1, albo ich zmian, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy dokonano wyłożenia, a w przypadku planu zagospodarowania przestrzennego województwa - przedstawiono projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju oraz programami rządowymi, stosuje się przepisy dotychczasowe. 7. Do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe; 2) nie dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy ustawy. 8. W ciągu 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy dopuszcza się uchwalanie planów miejscowych przewidujących lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych. 9. Przepisów ust. 8 nie stosuje się do planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej". W myśl art. 18 ww. ustawy, ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, które miało miejsce w dniu 1 lipca 2016 r. . Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 25 kwietnia 2016 r. do 25 maja 2016 r., a sam plan został uchwalony w dniu 1 marca 2017 r. w związku z powyższym nie ma tu zastosowania przepis ustawy z dnia 20 maja 2016 r. tak jak to wskazano w skardze, a zatem zarzuty skarżącego są bezprzedmiotowe. Na marginesie Sąd zarazem zauważa, że niejednoznaczność interpretacyjna przepisu intertemporalnego w brzmieniu "Do projektów planów miejscowych albo ich zmian oraz inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń tych planów, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) dokonano wyłożenia, stosuje się przepisy dotychczasowe" eliminuje ten przepis jako podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanego planu z uwagi na nieostrość pojęcia "dokonano wyłożenia" ( tj. w jakim kontekście dokonano tego wyłożenia mając na uwadze samą czynność materialno-techniczna początkująca/inicjującą przedmiotowe wyłożenie i ew. etapowość tego wyłożenia) - pozbawia ten omawiany wzorzec normatywny zastosowania do wypowiedzi/oceny, właśnie w realiach kontrolowanego planu, o przesłankach jego nieważności w zakresie i z przyczyn wskazywanych przez skarżącego. W kolejnym zarzucie skarżący podnosi brak udostępnienia uzasadnienia projektu planu, kwalifikując go jako poważną wadę prowadzonej procedury planistycznej. Uzasadnienie projektu planu zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami stanowi część dokumentacji planistycznej. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia się przy tym m. in. sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodność z wynikami analiz zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy oraz wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy. Z przywołanego przepisu wynika według skarżącego jednoznacznie, że projekt planu wraz z uzasadnieniem tworzy jedną całość, a uzasadnienie jest bardzo istotnym elementem wpływającym na możliwość dokonania przez społeczeństwo pełnej oceny prawidłowości przyjętych ustaleń. Należy zatem stwierdzić, że powinno ono zostać udostępnione społeczeństwu w ramach wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wskazywana wada dotyczy przy tym bezpośrednio interesu prawnego Skarżącego, gdyż brak udostępnienia uzasadnienia przyjętych rozwiązań planistycznych uniemożliwia mu ustalenie podstaw prawnych i faktycznych przyjętych ustaleń planistycznych, które w sposób drastyczny ingerują w przysługujące mu uprawnienia. Zdaniem Sądu projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w sposób określony w ogłoszeniu Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 września 2016 r. o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu. Zgodnie z ww. ogłoszeniem organu w trakcie wyłożenia, które odbyło się w okresie od 27.09.2016 r. do 25.09.2016 r., każdy zainteresowany mógł się zapoznać z projektem planu, prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją i tym samym z uzasadnieniem projektu planu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Ta sama ocena dotyczy wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 25 kwietnia 2016 do 25 maja 2016 r. Niezbędną dokumentację stanowi dokumentacja planistyczna i była ona w okresie wyłożenia projektu planu dostępna dla zainteresowanych (zob. Tom I dokumentacji planistycznej). Zarzuty kierowane ku stronie przeciwnej są zatem bezpodstawne. Sam byt prawny przedmiotowego uzasadnienia dokumentuje także zarządzenie Nr 261/2017 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2017 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady RMK uchwały RMK w sprawie uchwalenia projektu m.p.z.p. obszaru "Ugorek-Fiołkowa", do którego załącznikiem jest uzasadnienie rozwiązań zawartych w projekcie m.p.z.p. obszaru "Ugorek-Fiołkowa". Sąd nie podziela zarzutu podnoszącego naruszenie przez organ planistyczny przepisów § 5 - 7 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (poz. 908) w sprawie zasad techniki prawodawczej, w tym zarzutu, że w treści planu miejscowego zawarte zostały wewnętrzne sprzeczności, jak również inne nieprawidłowości wskazujące na naruszenie przez organy planistyczne zasad techniki prawodawczej. Zdaniem skarżącego za wadliwy uznać należy w szczególności zapis zawarty w § 4 ust. 1 pkt 22 planu, którym wprowadzono definicję elewacji frontowej, według której jest to elewacja budynku o funkcji podstawowej mieszkalnej, usługowej, mieszkalno - usługowej - nie będącego budynkiem gospodarczym lub garażem - na której znajduje się wejście główne, usytuowana od strony drogi publicznej lub w przypadku jej braku - od strony drogi wewnętrznej lub wjazdu na działkę. Jego zdaniem definicja ta jest dalece wadliwa i niejednoznaczna. Wynika z niej bowiem, że uznanie danej elewacji za elewację frontową wymaga spełnienia dwóch warunków: (1) musi się na niej znajdować wejście główne do budynku oraz (2) musi być ona usytuowana od strony drogi publicznej, wewnętrznej albo wjazdu na działkę. Nie trudno natomiast wyobrazić sobie sytuację, w której oba te warunki nie są spełnione łącznie. Przy takiej definicji może się zatem okazać, że budynek w istocie nie posiada żadnej elewacji frontowej, co wyklucza zastosowanie względem niego zapisów planu odnoszących się do elewacji frontowych. Wejście główne do budynku nie zawsze znajduje się bowiem na elewacji usytuowanej od strony drogi publicznej lub drogi wewnętrznej lub wjazdu na działkę. Sąd w tym miejscu zauważa - w zakresie wprowadzenia kwestionowanej definicji elewacji frontowej - że pojęcie elewacji frontowej budynku w projekcie planu występuje jedynie w ustaleniach dotyczących kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonych terenach U.12 i MW.26. Te dwa wyznaczone tereny są położone w rejonie Ronda Młyńskiego bezpośrednio przy ulicy Meissnera i dodatkowo teren U. 12 przy ulicy Pilotów. Są to jedyne tereny w obszarze objętym m.p.z.p., położone przy ul. Meissnera, ul. Młyńskiej i ul. Pilotów, które pozwalają na lokalizację nowoczesnej i reprezentacyjnej, wielkomiejskiej zabudowy, stanowiącej jednocześnie obudowę Ronda Młyńskiego. Dokument Studium wskazuje jako kierunki zmian w strukturze przestrzennej w jednostce 27 Ugorek: Tworzenie reprezentacyjnej przestrzeni publicznej o charakterze komunikacyjne- rekreacyjnym jako głównej osi kompozycyjnej w jednostce wzdłuż ul. Meissnera i ul. Młyńskiej. M.p.z.p. w tym zakresie musi być zgodny z ustaleniami Studium jako dokumentu określającego kierunki zmian w zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego w terenach U. 12 i MW.26 ustalono, iż elewacja frontowa budynku, najbardziej reprezentacyjna oraz wejście główne do budynku musi znajdować się od strony drogi publicznej dążąc do podkreślenia reprezentacyjnego charakteru przestrzeni publicznej ulicy Meissnera i Ronda Młyńskiego. To w gestii projektantów nowej zabudowy, czy to usługowej, czy też mieszkaniowej spoczywa takie zaprojektowanie nowych budynków, aby ustalone w kwestionowanej definicji warunki zostały dotrzymane i tym samym zmierzenie planistyczne zostało zrealizowane. Kwestionowana norma mieści się zatem w ramach prawa i nie stanowi nieuzasadnionej prawem ingerencji w interesy prawne skarżącego jako właściciela nieruchomości objętych planem. Sąd nie podziela kolejnego zarzutu skargi wskazującego, że wyznaczona w planie strefa zieleni osiedlowej została oznaczona na rysunku planu w sposób mylący oraz sprzeczny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1587), w którym oznaczenie wskazane na rysunku MPZP jako strefa zieleni osiedlowej tj. "kreskowanie jasnozielone na tle w kolorze odpowiednim do przeznaczenia" oznacza obszary zagrożone powodzią (oznaczenie literowe: ZZ). Powyżej "kolor oznaczenia na rysunku planu" obszarów zagrożonych powodzią z załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia (zestawienie tabelaryczne L.p. 5.6 opisane jako cyt. "kreskowanie jasnozielone na tle w kolorze odpowiednim do przeznaczenia"), które biorąc pod uwagę powyższy opis oznaczenia, jest identyczne z oznaczeniem strefy zieleni osiedlowej użytym w rysunku MPZP. Skarżący twierdzi, że w kontekście nadrzędności ustaw i rozporządzeń wydanych na ich podstawie nad prawem lokalnym, zastosowane w MPZP oznaczenie dla strefy zieleni osiedlowej oznacza obszary zagrożone powodzią, a takie zagrożenie w miejscach wskazanych na rysunku planu nie istnieje. Przyjęte w planie oznaczenie omawianej strefy może zatem zdaniem skarżącego wprowadzać w błąd co do rzeczywistego przeznaczenia poszczególnych terenów, co należy uznać za sytuację niedopuszczalną. Zdaniem Sądu oznaczenie strefy zieleni osiedlowej w rysunku planu nie jest wadliwe i sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa w sposób kwalifikujący stwierdzenie nieważności w zakresie i z przyczyn wskazanych w skardze, gdyż zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. - dopuszcza się stosowanie w projekcie rysunku planu uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych. Przytoczone w uwadze oznaczenie obszarów zagrożonych powodzią ZZ - kreskowanie jasnozielone na tle w kolorze odpowiednim do przeznaczenia różni się kierunkiem pochylenia szrafu i jest odmienne od oznaczenia zastosowanego w projekcie planu. Trzeba też zauważyć, że na rysunku projektu planu znajduje się jedno jedyne takie oznaczenie - zielone ukośne pasy - i w ocenie Sądu nie ma możliwości pomylenia go z innym oznaczeniem. Wprowadzenie w m.p.z.p. "strefy zieleni osiedlowej" nie wyklucza budowy dodatkowych chodników, dojść i dojazdów, gdyż w wyznaczonych na rysunku planu obszarach rehabilitacji zabudowy blokowej, w § 12 ust.1 pkt 8 dopuszczono taką możliwość przy zachowaniu odpowiedniego minimalnego wskaźnika terenu powierzchni biologicznie czynnej. Jednocześnie skarżący nie wykazał, że podnoszone naruszenie wpływa na sferę jego interesów prawnych jako właściciela nieruchomości objętych planem w sposób stanowiący ich realne, konkretne naruszenie nieuzasadnione prawem a Sąd takiego kwalifikowanego naruszenia nie postrzega. Biorąc pod uwagę wykazaną powyżej bezzasadność zarzutów wniesionej skargi a także ich uzasadnienia - Sąd stwierdza podsumowująco, że wbrew zarzutom skargi w kontrolowanej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego jak również istotnego naruszenia trybu sporządzania przedmiotowego planu w części odnoszącej się do nieruchomości skarżącego, które można by zakwalifikować jako nie uzasadnioną prawem ingerencję treści planu w uprawnienia i interesy prawne skarżącego wynikające z obiektywnego prawa i przyczynowo skutkowo związane z jego nieruchomościami objętymi normami planu. W związku z czym nie zachodziła uzasadniona prawem powinność stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały w części tekstowej i rysunku planu w zakresie odnoszącym się do nieruchomości będących własnością skarżącego. Sąd w tym miejscu podkreśla, że oceniając postanowienia kontrolowanego planu miejscowego zarówno aspekcie proceduralnym, materialnym jak i ustrojowym miał na uwadze wszystkie sformułowane w skardze zarzuty, w całej ich drobiazgowości i rozciągłości i wieloaspektowości merytorycznej, przy czym jak wynika z oceny postanowień kontrolowanego planu - w zaskarżonym zakresie rysunku planu i powiązanej z nim części tekstowej i procedury - kontrolowany plan nie narusza interesów właścicielskich skarżącego i innych wywodzących się z innych norm, w sposób istotny i nie uzasadniony prawem. Jednocześnie zarzuty skarżącego koncentrowały się nie tyle na wykazaniu nieuzasadnionego prawem naruszenia jego zindywidualizowanych, wyraźnie sprecyzowanych, zdefiniowanych skonkretyzowanych, realnych interesów prawnych, (lub nieuchronności nieuzasadnionego naruszenia tych interesów generowanej normami planu) co na wykazaniu naruszenia pewnej kategorii potencjalnych, hipotetycznych interesów właścicielskich, których beneficjentem mógłby być skarżący (bez wykazania nieuzasadnionego prawem naruszenia). Oczywiście Sąd strzeże przede wszystkim obiektywnego porządku prawnego w zakresie przedmiotu skargi, jednak pewna trudność w formułowaniu tych kwalifikowanych interesów skarżącego bezzasadnie naruszonych prawem wskazuje zarazem pośrednio na poprawność planu. Kontrolowany organ planistyczny nie przekroczył władztwa planistycznego ani nie naruszył procedury i właściwości w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności planu w zakresie wnioskowanym w skardze. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012r., sygn. akt II OSK 796/12, ochrona interesu indywidualnego poprzez ochronę prawa własności nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, gdyż w przeciwnym wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie czyniłyby tego na nieruchomościach, których właścicielami byłyby one same bądź inne podmioty publicznoprawne. Takie podejście mijałoby się całkowicie z ideą planowania przestrzennego. Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Prawo własności nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Własność nie stanowi prawa absolutnego, albowiem jego granice kształtują obowiązujące przepisy oraz zasady współżycia społecznego. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2014r., sygn. akt II OSK 2620/12). Zatem zarzut naruszenia przez organ art. 31 ust. 3 wzw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 140 k.c., należy uznać także za bezpodstawny. Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała przez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawiając go w sposób nie uzasadniony prawem przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W związku z powyższym Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.