II SA/Kr 1049/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi R.D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 29 czerwca 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz R.D. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem nr [....] z dnia 17 marca 2015 r. znak [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 oraz art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie P.b.), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 17 grudnia 2014 r. znak [....] , którym wymierzono R.D. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania dobudowanej i nadbudowanej części budynku handlowo-usługowego na działce nr [....] w R. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. R.D. wniósł na powyższe postanowienie skargę do WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015r., sygn. akt. II SA/Kr 530/15 uchylił zaskarżoną decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że niedostateczne są ustalenia organów co do momentu i okoliczności, w których doszło, ich zdaniem, do przystąpienia do nielegalnego użytkowania przedmiotowego budynku, a to z uwagi na mogące wynikać co do tego uzasadnione wątpliwości z powodu m.in. nie dopuszczenia przez organ I instancji dowodów, w tym z zeznań świadków. Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r., znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. , powołując się na art. 57 ust. 7 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 290) oraz art. 123 ustawy z 14 lipca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23) po stwierdzeniu przystąpienia do użytkowania dobudowanej i nadbudowanej części budynku handlowo-usługowego na działce nr [....] w R. z naruszeniem przepisu art. 55 ustawy Prawo budowlane postanowił o wymierzeniu inwestorowi - R.D. - karę w wysokości 75.000 złotych (słownie: siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych) z tytułu przystąpienia do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo-usługowego na działce nr [....] w R. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, wybudowanej na podstawie decyzji Starosty [....] o pozwoleniu na budowę z dnia 31 maja 2012 r. znak: [....] , zmienionej decyzją z dnia 24 kwietnia 2013 r. znak: [....] . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że nie ulega wątpliwości, że sala taneczna w dobudowanej części budynku była użytkowana podczas przyjęcia weselnego w dniu 6 września 2014 r. Potwierdzają to zdjęcia wykonane tego dnia około godziny 16.30 (dane z informacji zawartej w formacie EXIF w plikach zdjęciowych) i przesłane do PINB przy piśmie z dnia 10 września 2014 r. Organ I instancji zaznaczył, że na adres e-mail urzędu w dniu 13 października 2014 r. zostały przesłane wersje elektroniczne 6 tych samych zdjęć. Zdaniem organu zdjęcia te, mimo kwestionowania przez skarżącego ich jakości, była wystarczająca do udokumentowania stanu faktycznego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. zauważył też, że zdjęcia zostały wykonane telefonem komórkowym. Organ I instancji nie zgodził się z twierdzeniem, że "część taneczna zabawy przeniosła się samoczynnie do nowej części lokalu", gdyż na zdjęciach widoczne jest nagłośnienie i sprzęt muzyczny, który miał służyć przez całe przyjęcie weselne. Na zdjęciach widoczna jest osoba panny młodej oraz kilkoro gości weselnych w trakcie zabawy weselnej. Sala została oświetlona, załączono oświetlenie dekoracyjne i organ, zdając się na doświadczenie życiowe wątpił, aby goście weselni bez zgody obsługi samowolnie załączyli oświetlenie dekoracyjne. Organ I instancji uznał z całą pewnością, że są to zdjęcia wykonane w sali w dobudowanej części budynku R.D. Zgodnie z zeznaniem świadka, zdjęcia wykonano telefonem komórkowym, co znajduje potwierdzenie w danych zawartych w informacji EXIF - zdjęcia wykonano telefonem marki [....] . Data wykonania zdjęcia, w tym godzina, odpowiada zeznaniu zarówno A.D. , jak i pracownika restauracji. Wszystko powyższe jednoznacznie oznacza, że przystąpiono do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku, zgodnie z jej przeznaczeniem. Jak wynika z zeznań pracownika obecnie sala ta wykorzystywana jest jako miejsce do tańczenia i gry orkiestry lub didżeja. Organ I Instancji nie dał wiary złożonym zeznaniom świadków dotyczącym nieużytkowania przedmiotowej części budynku. Twierdzenie świadka B.S. , że rozbudowana część budynku była użytkowana począwszy od Świąt Wielkanocnych w 2014 r. (20-21 kwietnia) nie znalazł oparcia w innych dowodach. Za datę przystąpienia do użytkowania przedmiotowej części budynku organ uznał datę 6 września 2014 r. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. informacja o nowej sali balowej zawarta w 2014 r. na stronach internetowych jednoznacznie wskazuje, że sala balowa jest oddana do użytkowania. Natomiast z uwagi na brak dostatecznych dowodów organ I instancji uznał, że nie można stwierdzić, czy część mieszkalna i hotelowa była użytkowana. Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie zażalenie złożył R.D. , zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 57 ust. 7 P.b. oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 10 § 1, 77, 78 § 1 i 2, 80 K.p.a. W uzasadnieniu podał, że PINB w G. naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, ponieważ z otrzymanych przez organ zdjęć nie wynika, że doszło do przystąpienia do użytkowania sali tanecznej bez uzyskania wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. , znak [....] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 144 i art. 123 K.p.a. oraz art. 57 ust. 7 i art. 80 ust. 2 pkt 2 i 83 ust. 2 P.b. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 21.03.2016, znak: [....]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał, że organ odwoławczy dokonał ponownej oceny prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i zasadności wydanego postanowienia w oparciu o akta sprawy PINB. MWINB w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wskazał na czym oparł się organ I instancji wnioskując, że sala taneczna w dobudowanej części budynku handlowo - usługowego na działce nr [....] w R. była nielegalnie użytkowana. Ze zdjęć stanowiących część materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sala taneczna w dobudowanej części budynku była użytkowana podczas przyjęcia weselnego w dniu [....] września 2014 r. Na zdjęciach jest widoczne nagłośnienie i sprzęt muzyczny mający służyć obsłudze przyjęcia weselnego, a także to, iż sala jest oświetlona oraz udekorowana, co w ocenie organu odwoławczego, przeczy wyjaśnieniom inwestora, iż część taneczna zabawy przeniosła się samoczynnie do nowej części lokalu. Organ II instancji ponadto zauważył, że zdjęcia wykonane przez pracowników PINB w trakcie czynności kontrolnych w dniu [....] v2014 r. potwierdzają, iż na zdjęciach wykonanych w dniu 6 września 2014 r. widnieje to samo pomieszczenie sali tanecznej. Ponadto [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że na serwisie Facebook na profilu restauracji [....] utworzonym w listopadzie 2013 r. została zawarta informacja: Nasza nowa sala balowa! (...) miło jest nam poinformować i zaprezentować nową - dużą klimatyzowaną salę do tańca. Przyjmujemy zamówienia na przyjęcia weselne na 2014 i 2015 rok. Natomiast na stronie internetowej restauracji [....] [....] znajduje się informacja, iż do dyspozycji gości oddajemy dwie klimatyzowane sale: restauracyjną i balową, taras i parking. Zdaniem organu odwoławczego – o ile zatem fakt nielegalnego przystąpienia do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo - usługowego na działce nr [....] w R. nie budzi wątpliwości, to w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadków: K.M. i innych ..... , a także strony R.D. ,nie można w sposób jednoznaczny przesądzić o nielegalnym użytkowaniu części mieszkalnej i hotelowej dobudowanej części przedmiotowego budynku. Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R.D. zarzucając mu : 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane polegające na jego bezpodstawnym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie. 2. naruszenie przepisów postępowania, a to : - art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. polegające na nienależytym rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego, - art. 80 K.p.a. polegające na wadliwej ocenie zebranego materiału dowodowego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wadliwość zaskarżonego postanowienia. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy MWINB w Krakowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał jakichkolwiek podstaw do uznania, że skarżący przystąpił do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo-usługowego na działce nr [....] w R. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Podniósł, że rzekome użytkowanie sali tanecznej w dniu 6 września 2014r. nie dość, że nie zostało udowodnione, to jeszcze opiera się na domysłach, hipotezach oraz rzekomych dowodach w postaci zdjęć wykonanych przez nieznaną osobę. Wskazał, że osobą, która dostarczyła sporne fotografie do PINB w G. był B.S. , który złożył jednocześnie zeznania w charakterze świadka. Zeznania tego świadka należy ocenić jako całkowicie niewiarygodne, a to z tego względu, że jest on w konflikcie ze skarżącym, a nadto jego zeznania były tendencyjne, ukierunkowane na zaszkodzenie skarżącemu, a nadto sprzeczne z zasadami logiki. W szczególności nie można uznać za wiarygodne zdjęcia przedstawione przez świadka, jako rzekomo wykonane na sali tanecznej skarżącego. Już same okoliczności wykonania tych zdjęć są niewiarygodne. Otóż jak zeznał B.S. sporne zdjęcia miała wykonać nieznana mu osoba, uczestnicząca w przyjęciu weselnym, której dał on telefon, aby zrobiła zdjęcia. Wskazać należy, że tego typu tłumaczenia są wysoce naiwne, sprzeczne z logiką oraz doświadczeniem życiowym. Nie sposób przyjąć wersję przedstawianą przez świadka, jakoby przekazał on obcej osobie telefon, celem wykonania zdjęć sali. Gdyby faktycznie sporne zdjęcia zostały wykonane na sali tanecznej skarżącego, to nic nie stało na przeszkodzie, aby przesłuchać autora tych zdjęć, który mógłby potwierdzić kiedy i gdzie zostały wykonane. Skoro zaś takiego świadka brak, gdyż był on rzekomo nieznaną osobą, to wiarygodność twierdzeń B.S. o wykonaniu tych zdjęć na sali tanecznej skarżącego jest żadna. Potwierdza to jedynie złe zamiary B.S. oraz chęć zaszkodzenia skarżącemu z uwagi na powstały konflikt. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności zeznań świadka B.S. jest też okoliczność, że świadek ten, pomimo obowiązku, nie odpowiadał na pytania pełnomocnika skarżącego, dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Gdyby świadek nie miał nic do ukrycia oraz nie manipulował faktami, to nie było żadnych powodów, aby nie odpowiadał on na pytania pełnomocnika skarżącego. W ocenie skarżącego nie mogą stanowić żadnego dowodu na użytkowanie w dniu 6 września 2014r. spornej sali tanecznej fotografie znajdujące się w aktach sprawy, przedłożone przez świadka B.S. W ocenie skarżącego zdjęcia te zostały zmanipulowane tylko po to, aby spowodować wszczęcie przedmiotowego postępowania przeciwko skarżącemu. Co więcej zdjęcia te miały zostać wykonane przez "osobę nieznaną" B.S. , co stanowi kontynuację fikcji kreowanej na użytek niniejszego postępowania. Ponadto przedłożone zdjęcia są niewyraźne, zaś przesłanie ich na adres e-mail nie dowodzi, że w takiej wersji stały się one materiałem dowodowym sprawy. W ocenie skarżącego organy administracji dokonały wadliwej oceny spornych fotografii w kontekście całego materiału dowodowego sprawy. Brak jest podstaw aby ustalać, że na spornych zdjęciach widoczna jest sala taneczna skarżącego. Organy administracji niezasadnie przyjęły, że zdjęcia przedłożone przez B.S. przedstawiają salę taneczną skarżącego z dnia 6 września 2014 r. Zdjęcia te przedstawiają niewyraźnie oraz wycinkowo jakąś salę, a wiele sal jest zbliżonych do siebie wyglądem, wystrojem, a w relacji z innymi dowodami zebranymi w sprawie brak jest podstaw aby domniemywać, że sporne zdjęcia przedstawiają salę taneczną skarżącego i to z dnia 6 września 2014 r. Przeczą temu zeznania bezpośrednich świadków, którzy jednoznacznie zeznali, że w dniu 6 września 2014r. na spornej sali tanecznej nie odbywało się przyjęcie weselne, a jedynie część gości weszła na chwilę samowolnie na tą salę. Okoliczność, że na zdjęciach widoczna jest panna młoda, goście weselni, czy sprzęt muzyczny, nie dowodzi jeszcze, że zdjęcia te przedstawiają przyjęcie na sali skarżącego z dnia 6 września 2014 r. Zdjęcia te mogły zostać wykonane podczas przyjęcia weselnego na jakiejkolwiek innej sali, która była podobna do sali skarżącego. Nie wiadomo gdzie oraz kiedy je wykonano, poza tym brak jest nośnika pamięci pozwalające zweryfikować te fotografie. Okoliczność, że zostały one przedłożone przez osobę "uprzejmie donoszącą" dodatkowo podważa wiarygodność tych zdjęć, bowiem zachodzą dostateczne podstawy do tego aby sądzić, że zdjęcia te zostały celowo zmanipulowane dla uskutecznienia złożonego donosu. Zdaniem skarżącego dowodem w sprawie mogłyby być jedynie dowody zebrane przez PINB w G. w toku kontroli. Tego typu zdjęcia, jak znajdujące się w aktach sprawy, nie mogą być dowodem w sprawie. Skarżący kwestionuje przy tym, aby zdjęcia te zostały wykonane w jego obiekcie. Zdaniem skarżącego organy bezzasadnie uznały, że zgromadzone w sprawie dowody dawały podstawę do wymierzenia skarżącemu kary za przystąpienie do użytkowania sali tanecznej bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. W ocenie skarżącego ustalenie, czy nastąpiło nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części, może nastąpić jedynie na skutek rzetelnego przeprowadzenia czynności kontrolnych przez organy nadzoru budowlanego, zebrania jednoznacznego i wyczerpującego materiału dowodowego oraz po dokonaniu wszechstronnej oceny zebranych dowodów. Wskazał skarżący, że podstawowe wymagania stawiane organom administracji w odniesieniu do ustalenia stanu faktycznego, rozpatrzenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dania temu odpowiedniego wyrazu w uzasadnieniu decyzji, wynikają z zasad i przepisów szczegółowych Kodeksu postępowania administracyjnego. Respektowanie tych zasad wymaga od organu administracji nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 i art. 11 k.p.a.). Równie istotne jest także uwzględnienie zasady załatwienia sprawy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Zdaniem skarżącego brak jest podstaw do czynienia ustaleń, że skarżący przystąpił do użytkowania sali tanecznej bez wymaganego pozwolenia. Nie zmienia tego faktu okoliczność, że podczas przyjęcia weselnego w dniu 6 września 2014 r. część gości samowolnie weszła do nowej sali, którą opuściła po interwencji obsługi. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków A.N. i P.M. , którzy potwierdzili, że w dniu 6 września 2014 r. na nowej sali tanecznej nie odbywała się zabawa weselna, a jedynie samowolnie część gości weszła na tą salę, którą opuściła po interwencji obsługi. Organy administracji nie dokonały oceny tych dowodów, w szczególności nie uznały tych dowodów za niewiarygodne, co w związku z treścią art. 107 § 3 k.p.a. każe uznać, że dowody te stanowią podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Skoro tak, to nie było podstaw do czynienia ustaleń, że w dniu 6 września 2014r. doszło do przystąpienia do użytkowania sali tanecznej bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Nie można zgodzić się z oceną organów, że z dziennika budowy, jak również z czynności kontrolnych PINB wynika, że roboty budowlane związane z przedmiotową salą nie zostały zakończone do końca października 2014 r., lecz wcześniej. Z wpisu do dziennika budowy z dnia 23 sierpnia 2014r. wynika, że trwa montaż osprzętu oświetleniowego i gniazd, uchwytów łazienkowych, grzejników c.o. Oznacza to, że końcem sierpnia 2014r. wykonywano powyższe czynności, które zostały ukończone początkiem października 2014r. Nie ma też podstaw do czynienia ustaleń, że podczas kontroli w dniu [....] października 2014 r. urządzenia klimatyzacyjne były już zamontowane, na co mają wskazywać zdjęcia. Wskazał skarżący, że sam montaż widocznych urządzeń klimatyzacyjnych nie oznacza jeszcze, że zostały zamontowane wszystkie komponenty systemu klimatyzacji. Organ podczas kontroli mógł sprawdzić, czy działała wówczas klimatyzacja, co przesądziłoby o tym, czy jest ona kompletnie zmontowana. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że w starej części restauracji również była zamontowana klimatyzacja, stąd była ona wcześniej widoczna na budynku. Nie stanowi też żadnego dowodu w sprawie informacja na serwisie Facebook, czy też na stronie internetowej www.podchelmem.pl, które dotyczą rezerwacji na przyszłość, co zresztą wprost wynika ze wskazanych informacji internetowych. Mając powyższe na uwadze w pełni uzasadniony jest, zdaniem skarżącego, zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 80 k.p.a. polegającego na wadliwej ocenie zebranego materiału dowodowego sprawy. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W przedmiotowej sprawie organy naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, albowiem dowody zebrane w toku postępowania nie dawały żadnych podstaw do uznania, że skarżący przystąpił do użytkowania sali tanecznej objętej postępowaniem. Zebrane dowody pozwalały jedynie na ustalenie, że skarżący podejmował działania mające na celu przygotowanie sali tanecznej do użytkowania, a samowolne wejście na tą salę kilku gości nie oznacza użytkowania tej sali. Organy administracji nie odniosły się w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień do tego, że świadek B.S. , który zawiadomił PINB o rzekomym użytkowaniu sali tanecznej nie odpowiadał podczas przesłuchania na większość pytań pełnomocnika skarżącego i pomimo takiego obowiązku wprost oświadczył, że na pytania pełnomocnika nie będzie odpowiadał. Okoliczność ta dezawuuje zeznania tego świadka, podobnie jak przedstawione przez niego rzekome dowody na użytkowanie sali tanecznej w dniu 6 września 2014r.. Data i godzina wykonania spornych zdjęć nie może przesądzać o czymkolwiek, gdyż zależy ona od nastawień daty i godziny telefonu czy aparatu, którymi je wykonano. Skarżący wskazał, że dopiero na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego możliwe jest uznanie, czy dana okoliczność została w istocie udowodniona. Uchybienie tym obowiązkom stanowi wadę postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 1611/00). Zdaniem skarżącego wszechstronna ocena całokształtu materiału dowodowego wskazuje, że sporna sala taneczna nie była użytkowana przed uzyskaniem wymaganego pozwolenia na użytkowanie. Mając na uwadze wadliwości postępowania dowodowego w pełni uzasadniony jest zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, a to art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, polegającego na jego bezpodstawnym zastosowaniu w przedmiotowej sprawie. Skarżący wskazał, iż rzekome dowody wzięte pod uwagę przez organy dają jedynie podstawę do domysłów czy hipotez, nie stanowią one natomiast stanowczych dowodów potwierdzających w sposób nie budzący wątpliwości, że doszło do przystąpienia do użytkowania przedmiotowej sali tanecznej. Tylko takie stanowcze dowody mogłyby być podstawą do nałożenia kary pieniężnej, ale w niniejszej sprawie takie dowody nie zostały zgromadzone. Co więcej dowody zebrane w sprawie potwierdzają, że nie doszło do przystąpienia do użytkowania sali tanecznej przez skarżącego w dniu 6 września 2014 r. Skarżący wskazał, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia "przystąpienia do użytkowania", które stało się przedmiotem wykładni w orzecznictwie. Powszechnie przyjmuje się, że pojęcie użytkowania obiektu budowlanego jest zbliżone do "korzystania z rzeczy" w ujęciu powszechnie rozumianym (a także w ujęciu prawa cywilnego), przy czym w przypadku użytkowania, o którym mowa w art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nie musi mieć ono charakteru trwałego i pełnego, bowiem podstawą nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania stanowi przystąpienie do użytkowania obiektu. Pojęcie użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć w znaczeniu języka powszechnego, jako używanie rzeczy czy korzystanie z niej, przy czym bez znaczenia jest tu zakres i długotrwałość, których skala i tak byłaby trudna do jednoznacznego ustalenia w sposób generalny (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 wrzesień 2013r. II SA/Sz227/13). Z powyższego wynika, że skoro użytkowanie obiektu budowlanego należy rozumieć jako korzystanie z tego obiektu, to podstawą do nałożenia kwestionowanej kary może być tylko i wyłącznie stwierdzenie, że ze spornego obiektu zaczęto korzystać. Zdaniem skarżącego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce korzystanie z sali tanecznej w obiekcie skarżącego. Skarżący przywołał wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 marca 2013 r., II SA/PO 171/13 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012r., II OSK 1414/11. Zdaniem skarżącego mając na uwadze powyższe rozumienie pojęcia "przystąpienia do użytkowania" oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy brak jest podstaw do uznania, że skarżący przystąpił do użytkowania sali tanecznej w obiekcie objętym postępowaniem. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a"- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i było zaskarżalne zażaleniem, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem kontrola legalności zaskarżonego postanowienia w opisanym wyżej zakresie wykazała, że narusza ono prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W pierwszej kolejności Sąd obowiązany był do uwzględnienia faktu, że sprawa której dotyczy postępowanie, była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – wyrok z dnia 29 czerwca 2015 r. , sygn. akt. II SA/Kr 530/15. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 1998 r., sygn. I SA 1663/96, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), co w niniejszym przypadku nie zachodzi. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza natomiast, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie poglądowi wyrażonemu we wcześniejszym orzeczeniu. Należy tu podkreślić, że głównym uchybieniem stwierdzonym przez Sąd w wyroku z dnia 29 czerwca 2015 r. , sygn. akt. II SA/Kr 530/15, było naruszenie przez organy nadzoru budowlanego art. 7, art. 8 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a zatem wadliwie, co w konsekwencji doprowadziło do budzącego obiektywne wątpliwości uzasadnienia okoliczności istotnych w sprawie i mogło mieć wpływ na jej wynik. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu było rozstrzygnięcie organów nadzoru budowalnego, wydane na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 290, dalej P.b.), którym wymierzono R.D. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo-usługowego na działce nr [....] w R. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Art. 57 ust. 7 P.b. stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem obowiązku zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy bądź uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1 P.b., z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Powyższy przepis, dopuszczający nałożenie kary pieniężnej, został dodany do obowiązującej ustawy Prawo budowlane na mocy art. 1 pkt 24 lit. b) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 888), zmieniającej tę ustawę z dniem 31 maja 2004 r. W stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 31 maja 2004 r. zmiana weszła w życie, zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej, z dniem 1 stycznia 2005 r. Wskazać należy, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji pojęcia "przystąpienie do użytkowania" obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że rozumienie pojęcia użytkowania obiektu budowlanego jest zbliżone do "korzystania z rzeczy" w ujęciu powszechnie rozumianym (a także w ujęciu prawa cywilnego), przy czym w przypadku użytkowania, o którym mowa w art. 57 ust. 7 P.b., nie musi mieć ono charakteru trwałego i pełnego, bowiem już sam ustawodawca wskazuje, że podstawę nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania stanowi przystąpienie do użytkowania obiektu, choćby w jego części. Pojęcie użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć w znaczeniu języka powszechnego, jako używanie rzeczy, czy korzystanie z niej, przy czym bez znaczenia jest tu zakres i długotrwałość, których skala i tak byłaby trudna do jednoznacznego ustalenia w sposób generalny. W taki też sposób analizując pojęcie użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 P.b. Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że jest to korzystanie z rzeczy w znaczeniu języka powszechnego, niezależne od zakresu i długotrwałości (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 383/06, wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1519/10). Natomiast przystąpieniem do użytkowania, w myśl art. 57 ust. 7 P.b. będzie wystąpienie określonego stanu faktycznego, polegającego na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Przystąpić do użytkowania można tylko raz, późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy natomiast ocenić już jako trwające użytkowanie (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2087/10, wyrok NSA z dnia 1 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1494/09). Represyjny charakter kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego nakazuje zachowanie przez organy nadzoru budowlanego ją wymierzające nadzwyczajnej staranności w procesie ustaleń stanu faktycznego, które jako wynik postępowania wyjaśniającego będą stanowić podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o wymierzeniu kary. Zastosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej wymaga zatem przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego w zakresie tego, czy doszło do naruszenia przez inwestora normy prawnej zawartej w art. 54, bądź art. 55 P.b., tj. przystąpienia do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Surowość i dolegliwość ustanowionej w art. 57 ust. 7 powołanej ustawy kary pieniężnej przemawia za taką wykładnią tego przepisu, która zagwarantuje, że ingerencja organu w prawa adresata postanowienia wymierzającego karę będzie adekwatna do sposobu i skutków naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 156/10). Nie do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym byłaby natomiast sytuacja, w której automatycznie dochodziłoby do stosowania sankcji w postaci administracyjnej kary pieniężnej za zachowanie, któremu w istocie nie można przypisać naruszenia prawa. Uznanie, czy w danym przypadku faktycznie ma miejsce przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 P.b. będzie zależało od ustaleń dokonywanych w konkretnej sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że w kontrolowanym postanowieniu organowi nadzoru budowlanego można postawić zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia . Zarzuty skargi koncentrują się wokół zagadnień związanych z nieprawidłowością ustaleń faktycznych dotyczących stwierdzenia przystąpienia do nielegalnego użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo-usługowego na działce nr [....] w R. - bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zarzuty skargi w tej części są zasadne. Stosownie do art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis K.p.a. formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Zgodnie z art. 75 § 1 zd. 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W zdaniu 2. omawianego przepisu podano przykładowo, że w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Zaznaczyć też należy, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a. Jak wskazał w wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. I OSK 1899/10, istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 K.p.a. polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa organy tej samej sprawy. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym w zakresie, w jakim to uczynił organ I instancji. Powyższe oznacza, że organ II instancji zobowiązany jest merytorycznie rozpoznać sprawę zawisłą przed organem I instancji, od której wniesiono odwołanie/zażalenie, ustalając we własnym zakresie prawidłowe jej rozstrzygnięcie. W razie stwierdzenia wadliwości lub braków w postępowaniu dowodowym w rozmiarze nieuzasadniającym przyjęcia, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (przeprowadzenie postępowania przez organ odwoławczy nie naruszyłoby zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) organ II instancji winien sam przeprowadzić te dowody lub je ponowić (w razie stwierdzenia wadliwości ich przeprowadzenia przed organem I instancji) w niezbędnym zakresie lub czynności te powierzyć na podstawie art. 136 K.p.a. organowi I instancji. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy, dokonując ustaleń odnośnie przystąpienia do nielegalnego użytkowania sali tanecznej, w pełni zaaprobował ustalenia i wnioski organu I instancji, który – zdaniem Sądu – nie uczynił zadość wymogom wynikającym z przywołanych wyżej zasad postępowania administracyjnego. Organy w niniejszej sprawie nie zebrały bowiem w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (w tym wnioskowanego przez skarżącego R.D.), który pozwalałby na jednoznaczne rozstrzygnięcie wszystkich istotnych kwestii. Przedmiot postępowania dotyczy sankcji administracyjnej, wymierzona kara jest wysoka, a w demokratycznym państwie prawnym w sprawie dotyczącej wymierzenia kary wszelkie wątpliwości powinny być wyeliminowane w ten sposób, aby wykazać, że organy administracji publicznej demokratycznego państwa prawnego działały zgodnie z prawem, prawdą obiektywną oraz w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej. Należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie posiadał wystarczającej ilości dowodów aby uznać, że skarżący w dniu 6 września 2014 r. przystąpił do użytkowania sali tanecznej bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Fakt użytkowania sali nie został udowodniony. Organ odwoławczy formułując stwierdzenie, że "fakt nielegalnego przystąpienia do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo - usługowego na działce nr [....] w R. nie budzi wątpliwości", oparł się na zdjęciach fotograficznych, informacjach zawartych na Facebooku i stronie internetowej dotyczącej działalności skarżącego oraz na zeznaniach świadka. Wspomniane zdjęcia są bardzo słabej jakości, dodatkowo data ich wykonania nie jest pewna; nie da się ustalić, czy zostały wykonane 6 września 2014 r. Ponadto zostały dostarczone przez osobę pozostającą, jak twierdzi skarżący, pozostającą z nim w konflikcie. Świadek ten nie odpowiedział w trakcie przesłuchania na pytania pełnomocnika skarżącego, przez co obydwa te dowody wydają się być mało wiarygodne. Organ II instancji nie uznał także, aby zeznania skarżącego oraz pozostałych świadków były niewiarygodne, natomiast nie wykorzystał ich w przedmiotowej sprawie. Należy uznać, że organ II instancji oparł się na domysłach i hipotezach płynących z posiadanych dowodów, natomiast brak jest dowodów potwierdzających, że skarżący przystąpił do użytkowania sali tanecznej bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym usunięcie go z obrotu prawnego. Organ bowiem, mimo stosownych wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 29 czerwca 2015 r. , sygn. akt II SA/Kr 530/15, nadal nie przeprowadził postępowania w sposób rzetelny. Nadal nie poczynił w niniejszej sprawie niebudzących wątpliwości, a kluczowych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych z zakresie przystąpienia przez skarżącego do nielegalnego użytkowania sali tanecznej, a przy tym organ odwoławczy nie poddał analizie, w sposób wyczerpujący i przekonujący, materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie zawarł również w uzasadnieniu decyzji wymaganej prawem oceny tych istotnych okoliczności, stwierdzając jedynie lakonicznie, że "fakt nielegalnego przystąpienia do użytkowania sali tanecznej w dobudowanej części budynku handlowo - usługowego na działce nr [....] w R. nie budzi wątpliwości", gdy tymczasem zgromadzony materiał dowodowy czyni ten kluczowy fakt dalece wątpliwym. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organ odwoławczy naruszył art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., a przy tym i art. 153 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek właściwego sporządzenia uzasadnienia wiąże się bowiem z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego wynikającą z przywoływanego już art. 7 K.p.a. jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 77 K.p.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. będzie ponowne rozpatrzenie sprawy po wyeliminowaniu wskazanych wyżej uchybień. W szczególności organ winien samodzielnie dokonać rzetelnych i prawidłowych ustaleń faktycznych, z pominięciem arbitralnych stwierdzeń co do istnienia opisanych wyżej przesłanek. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego R.D. 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.