II SA/Kr 1055/18

Kraków, dnia 16 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kraków-Śródmieście Wschód w Krakowie na uchwałę Nr XII/83/2015 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy cen i stawek opłat dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Sułoszowa postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 13 lipca 2018 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód w Krakowie, działając na podstawie art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018 poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", wywiódł skargę na uchwałę Nr XII/83/2015 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy cen i stawek opłat dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Sułoszowa, zaskarżając ją w części załącznika "Taryfowe ceny i stawki opłat Zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków" w zakresie punktu 3. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części "Załącznik - Taryfowe ceny i stawki opłat Zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków" w zakresie punktu 3, zarzucając zaskarżonej uchwale rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: * art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 z późn.zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt. 8 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 z późn.zm.) poprzez nałożenie na mieszkańców opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowych w kwocie 220, 85 złotych netto za jednostkowe przyłączenie oraz opłaty za przyłączenie do urządzeń kanalizacyjnych w kwocie 275, 33 złotych netto za jednostkowe przyłączenie - mimo braku ustawowego upoważnienia dla Rady Gminy do nałożenia takich opłat; * art. 7, art. 84 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez nałożenie na mieszkańców obowiązku ponoszenia powyższej opłaty bez upoważnienia ustawowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie zawiera dla rady gminy upoważnienia do nałożenia takich opłat. Przedmiotowa uchwała, będąca aktem prawa miejscowego, w załączniku ustalającym taryfę ceny i stawki opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w punkcie 3 ustala wysokość stawek opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych w kwocie 220, 85 złotych netto za jednostkowe przyłączenie oraz opłaty za przyłączenie do urządzeń kanalizacyjnych w kwocie 275, 33 złotych netto za jednostkowe przyłączenie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym jest dominującym stanowisko, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym także opłat, jest dopuszczalne tylko w przypadku istnienia wyraźnego upoważnienia ustawowego (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2018 r. o sygn. II SA/Kr 262/18). Na poparcie powyższej argumentacji przywołano również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2010 roku (sygn. akt II SA/Kr 851/10), w którym Sąd stwierdził nieważność uchwały rady gminy ustalającej odpłatność za podłączenie do urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał, że nie ma podstaw do podjęcia takiej uchwały przez gminę w żadnym z przepisów. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie i musi być ono wyraźne. W związku z powyższym, jak stwierdził WSA w Krakowie, jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym opłat, nie jest dopuszczalne bez upoważnienia ustawowego. Żadna ustawa nie zezwala gminie na wprowadzenie opłat za przyłączanie się do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części ustalającej wysokość stawek - opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowych w kwocie 220, 85 złotych netto za jednostkowe przyłączenie oraz opłaty za przyłączenie do urządzeń kanalizacyjnych w kwocie 275, 33 złotych netto za jednostkowe przyłączenie. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy uchwały Rady Gminy Sułoszowa, będącej aktem prawa miejscowego, podniesiono, iż brak jest ograniczenia czasowego możliwości stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż skarga jest bezzasadna i winna zostać oddalona. W sposób niewłaściwy i błędny Prokurator wskazał jako stronę Radę Gminy Sułoszowa. Rada Gminy, zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, podjęła uchwałę w sprawie zatwierdzenia taryf, cen i stawek opłat, ale zgodnie z Uchwałą Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 13.11.2012 r., sygnatura akt I OPS 3/12, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma Wójt Gminy Sułoszowa. Zatem ze względów formalnych złożona skarga jest wadliwa. Opłata za przyłączenie do urządzeń wodociągowych czy kanalizacyjnych, określona w punkcie 3 załącznika do uchwały, stanowi odpłatność za podejmowane przez Gminę czynności związane z odbiorem przyłącza. Do tych czynności należy zaliczyć odbiór techniczny przyłącza, montaż i plombowanie wodomierza, czynności administracyjno-techniczne, próby techniczne. Wykonanie tych czynności stanowią ponoszone przez Gminę koszty. Przecież podmioty dostarczające gaz czy energię elektryczną za czynności odbiorowe pobierają opłatę. A w zakresie dostaw wody i odprowadzania ścieków Gmina występuje w takiej samej roli, jak wspomniane podmioty. Rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28.06.2006 r. w sprawie: określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków w § 5 pkt 7 stanowi, że w taryfie mogą zostać ustanowione opłaty, a ich wysokość skalkulowana na podstawie kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza. Ponadto zaskarżona uchwała już nie obowiązuje, została bowiem uchylona i utraciła moc prawną. Ponadto wskazano, iż Gmina Sułoszowa była kontrolowana przez UOKiK w 2014 r. w zakresie zgodności taryf oraz umów na dostawy wody i odbiór kanalizacji. Nie kwestionowano pobieranych przez Gminę opłat za czynności odbiorcze związane z przyłączem wodociągowym i kanalizacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez Prokuratora podlega odrzuceniu. Uchwałą Nr XII/83/2015 z dnia 24 listopada 2015 r. Rada Gminy Sułoszowa, na podstawie art.18 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 7 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1515) oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 139, dalej: "u.z.z.w.") i Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28.06.2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. z 2006 r. nr 127 poz. 886), zatwierdziła taryfy cen i stawki opłat zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Sułoszowa określone w załączniku Nr 1 do uchwały. W § 4 uchwały wskazano, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Województwa Małopolskiego i ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Kwestionowana uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 9 grudnia 2015 r., poz. 7830. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego zaliczają się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Definiując pojęcie prawa miejscowego, należy przez to rozumieć stanowione przez organy terenowe prawo obowiązujące na odpowiadającej władztwu tych organów części terytorium państwa. Podejmowana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwała, aby mogła zostać uznana za akt prawa miejscowego musi spełniać następujące warunki: 1) musi być wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP), 2) mieć charakter abstrakcyjny i generalny. Abstrakcyjność aktu oznacza, że akt ma zastosowanie ilekroć spełni się zakres jego zastosowania. Innymi słowy przewidziany aktem model zachowania będzie wdrożony wobec adresata, który odpowiadać będzie przedmiotowi regulacji. Generalność aktu polega na tym, że wskazuje adresata nie przez dane umożliwiające jego identyfikację, lecz przez wymienienie cech rodzajowych (zastosowanie formuły "kiedy", "kto") – por. Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Kazimierz Bandarzewski i in., wyd. 3, rozdz. 4, str. 384-415. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach z 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1150/16, a także z 24 maja 2017 r., sygn. akt III OSK 256/07 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, który tut. Sąd podziela, że podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 i ust. 5 u.z.z.w. uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. Przede wszystkim uchwała ta nie jest aktem stanowienia prawa, bowiem rada gminy nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Taryfa – stosownie do art. 2 pkt 12 u.z.z.w. będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania – nie jest określana przez gminę, lecz przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na zasadach określonych w rozdziale 4 cytowanej ustawy (art. 20 ust. 1 u.z.z.w.). Poza wynikającym z art. 24 ust. 4 u.z.z.w. uprawnieniem organu wykonawczego gminy do sprawdzenia przedstawionej taryfy pod względem zgodności z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości ich ponoszenia, żaden organ gminy nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Organ gminy działa wyłącznie na wniosek przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego o zatwierdzenie taryf, który to wniosek przedsiębiorstwo składa w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie (art. 24 ust. 2 u.z.z.w.). Propozycje cenowe taryf przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo określając ich wartość na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu alokacji na poszczególne grupy odbiorców, różnicując wysokości cen i opłat dla poszczególnych grup odbiorców na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków (art. 20 u.z.z.w.). Obowiązkiem przedsiębiorstwa – a nie rady gminy, jak w odniesieniu do aktów prawa miejscowego – jest ogłoszenie zatwierdzonej taryfy w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w terminie 7 dni od dnia podjęcia uchwały o zatwierdzeniu taryfy (art. 24 ust. 7 u.z.z.w.). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 24 ust. 5 u.z.z.w. rada gminy może odmówić zatwierdzenia taryfy lub może nie podjąć uchwały w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku. W przypadku nie podjęcia uchwały w wyznaczonym prawem terminie, o czym stanowi już art. 24 ust. 8 u.z.z.w., taryfa wchodzi w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne wniosku o zatwierdzenie taryf, zaś w sytuacji stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), stosownie do art. 24 ust. 5b u.z.z.w., wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu rozstrzygnięcia nadzorczego. Treść powyżej przytoczonych norm jednoznacznie wskazuje, że byt prawny taryf nie jest uzależniony od zaaprobowania ich przez radę gminy w drodze uchwały, a w konsekwencji uchwale dotyczącej zatwierdzenia taryf nie można przypisać cech aktu prawa miejscowego. Tym samym Sąd orzekający w niniejszej sprawie, mając świadomość rozbieżności w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 18 maja 2916 r., sygn. akt II GSK 1149/16 oraz najnowszych postanowieniach z 17 kwietnia 2018 r. i 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GZ 92/18 i I GZ 100/18, w których NSA wskazał, że "w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP akty prawa miejscowego zaliczają się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Definiując pojęcie prawa miejscowego, należy przez to rozumieć stanowione przez organy terenowe prawo obowiązujące na odpowiadającej władztwu tych organów części terytorium państwa. Podejmowana przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwała, aby mogła zostać uznana za akt prawa miejscowego, musi spełniać następujące warunki: musi zostać wydana na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji), a także musi mieć charakter abstrakcyjny i generalny (cecha podwójnej ogólności). Abstrakcyjność aktu oznacza, że akt ma zastosowanie ilekroć spełni się zakres jego zastosowania. Innymi słowy, przewidziany aktem model zachowania będzie wdrożony wobec adresata, który odpowiadać będzie przedmiotowi regulacji. Generalność aktu polega na tym, że wskazuje adresata nie poprzez dane umożliwiające jego identyfikację, lecz poprzez wymienienie cech rodzajowych (zastosowanie formuły "każdy, kto"). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatwierdzenie przez radę gminy, na podstawie art. 24 ust. 5 i ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu, taryfy nie spełnia warunków aktu prawa miejscowego. Sąd kasacyjny podzielił tym samym wcześniejszy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany w postanowieniu z 18 maja 2016r. sygn. akt II GSK 1150/16 oraz wcześniejszym wyroku z 24 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 256/07 (opubl. CBOSA) i nie zgodził się z poglądem przeciwnym wypowiedzianym przez ten Sąd w wyroku z 6 kwietnia 2006 r. o sygn. akt II OSK 19/06 (opubl. CBOSA). Podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015r. poz. 139 ze zm.) uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, bowiem organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Taryfa, stosownie do art. 2 pkt 12 cyt. ustawy, będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania, nie jest określana przez gminę, lecz przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (art. 20 ust. 1 ustawy). Poza wynikającym z art. 24 ust. 4 ustawy uprawnieniem organu wykonawczego gminy do sprawdzenia przedstawionej taryfy pod względem zgodności z przepisami ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości ich ponoszenia, żaden organ gminy nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Należy dodać, że organy gminy w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy, nie podejmują żadnych samodzielnych działań, lecz działają wyłącznie na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Propozycje cenowe taryfy przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą. Jak bowiem stanowi art. 20 ust. 2 ustawy, przedsiębiorstwo określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne grupy taryfowe odbiorców usług, a przychody te uwzględniają w szczególności m.in. koszty związane ze świadczeniem usług wodociągowo-kanalizacyjnych poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym przez przedsiębiorstwo czy koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych (art. 20 ust. 4 ustawy). Dodatkowo, właściwemu dla aktu prawa miejscowego ogłoszeniu nie podlega uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy, bowiem określony ustawą obowiązek ogłoszenia dotyczy samej taryfy i obciąża wyłącznie przedsiębiorstwo na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy. Co więcej, nie można przypisać charakteru aktu prawa miejscowego uchwale o zatwierdzeniu taryfy, jeśli jej byt prawny nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy, bowiem organ ten może, również na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy, odmówić zatwierdzenia taryfy lub może nie podjąć uchwały w terminie przewidzianym wskazanym przepisem. W pierwszym przypadku, zweryfikowana przez wójta taryfa wchodzi w życie po upływie 14 dni od doręczenia przedsiębiorstwu orzeczenia nadzorczego wojewody stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy (art. 24 ust. 5b ustawy), w drugim zaś taryfa wchodzi w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Prokurator zobowiązany był przy wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dochować określonego art. 53 § 3 p.p.s.a. terminu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżanej uchwały (...), skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, a zatem słusznie Sąd I instancji odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.". Takie stanowisko wyrażono też m.in. w postanowieniach WSA w Krakowie z 17 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1057/18, czy NSA z 23 października 2018 r., sygn. akt I GSK 1926/18. Wymaga podkreślenia, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935) dokonana została zmiana między innymi przepisu art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018 poz. 1302 - "p.p.s.a."), regulującego kwestię terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym terminu do wniesienia skargi przez prokuratora (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Zmiana weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ustawy zmieniającej), jednakże na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw przepis art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 9 grudnia 2015 r., poz. 7830) weszła w życie z dniem 24 grudnia 2015 r., z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 r. (§ 4 uchwały). Zatem kwestię zachowania terminu do wniesienia skargi na tę uchwałę należy oceniać na podstawie przepisu art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Przepis art. 53 § 3 p.p.s.a. przed dniem 1 czerwca 2017 r. przewidywał, że prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, zgodnie z którym Prokurator, przy wnoszeniu skargi na uchwałę Nr XII/83/2015 Rady Gminy Sułoszowa z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy cen i stawek opłat dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy Sułoszowa, był ograniczony 6-miesięcznym terminem, liczonym od dnia wejścia w życie skarżonego aktu (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Termin ten nie ma bowiem zastosowania jedynie w przypadku wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego. (vide: postanowienie WSA w Poznaniu III SA/Po 954/17, postanowienie WSA w Rzeszowie I SA/Rz 775/17, postanowienie WSA w Krakowie III SA/Kr 1334/17). Termin do zaskarżenia przez skarżącego Prokuratora kwestionowanej uchwały minął bezskutecznie. Skarga z dnia 13 lipca 2018 r., która wpłynęła do organu 24 lipca 2018 r., jest więc spóźniona i jako złożona po terminie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z § 3 tego przepisu Sąd odrzucił skargę postanowieniem.