II SA/Kr 1130/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 lipca 2019 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), - art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm. – dalej też jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), - § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71 – dalej też jako: rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. od decyzji Burmistrza B. z dnia 9 maja 2019 r. (znak: [...]) orzekającej o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złóż kruszywa naturalnego [...] w obszarze działek ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości J., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2018 r. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...] i "[...] w miejscowości J.. W dniu 29 sierpnia 2018 r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Następnie pismem z dnia 16 października 2018 r. (znak: [...]) Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. wyraziło opinię, iż ww. przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w opinii z dnia 29 listopada 2018 r. (znak: [...]) stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. Burmistrz B. nałożył na inwestora obowiązek wykonania raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazując zagadnienia jakie należy szczegółowo przeanalizować. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ ochrony środowiska wskazał, iż złoże "[...] o pow. ok. 7,8 ha zostało udokumentowane w trzech polach: - pole A, o pow. ok. 1,99 ha obejmujące części dz. ewid. nr: [...] [...], [...], [...] oraz skrajne części dz. ewid. nr [...]; - pole B, o pow. ok. 1,45 ha obejmujące części dz. ewid. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...] oraz skrajne części dz. ewid. nr [...], [...]; - pole C, o pow. ok. 4,3 ha obejmujące części dz. ewid. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz skrajne części dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Jednocześnie wskazano, że złoże "[...] o pow. ok. 1,1 ha obejmuje części dz. ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Następnie organ ochrony środowiska stwierdził, iż oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko związane jest zasadniczo z przekształceniem powierzchni terenu poprzez powstanie niecki wyrobiska (trwała zmiana ukształtowania terenu). W dalszej kolejności wskazano, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest w całości na terenie chronionym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 23 ustawy o ochronie przyrody, a mianowicie zlokalizowane jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, ustanowionego przez Wojewodę T. w drodze rozporządzenia Nr [...] z dnia 28 sierpnia 1996 r. i podlegającego obecnie ochronie na mocy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. M.. z dnia 12 czerwca 2018 r., poz. 4247). Wyjaśniono przy tym, że obszar chronionego krajobrazu, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Następnie organ dokonał analizy przepisów ww. uchwały Sejmiku Województwa [...] na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu i w konsekwencji uznał, że nie ma obecnie możliwości zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu wydobywania do celów gospodarczych skał i minerałów na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla planowanej eksploatacji kruszywa naturalnego ze złóż kruszywa naturalnego [...] i "[...] metodą odkrywkową. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia 9 maja 2019 r. Burmistrz B. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złóż kruszywa naturalnego [...] w obszarze dz. ewid. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości J.. W uzasadnieniu organ przytoczył stan faktyczny sprawy, a ponadto przytoczył ustalenia zawarte w ww. postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 kwietnia 2019 r. W dalszej kolejności przytoczono treść § 3 ust. 1 ww. uchwały Sejmiku Województwa [...] określający zakazy obowiązujące na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zakazy obowiązujące w granicach obszaru chronionego krajobrazu nie dotyczą realizacji inwestycji celu publicznego. W tym zakresie podkreślono jednak, że planowane wydobywanie kruszywa naturalnego ze złóż "[...] i "[...] nie mogło zostać uznane za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.). Jednocześnie jednak organ zaznaczył, że uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie [...] obszaru Chronionego Krajobrazu wymienia konkretne odstępstwa od ww. zakazów, w tym w § 3 ust. 2, 5, 3, których treść następnie przytoczono, wskazując przy tym, że planowane wydobywanie kruszywa naturalnego nie ma związku z utrzymaniem wód, szlaków żeglownych, ani remontem urządzeń wodnych określonych w art. 124 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 z późn. zm.), a nadto nie jest też obecnie objęte koncesją na wydobywanie kopalin ze złóż. Podniesiono również, że obszar planowanego przedsięwzięcia nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, był natomiast położony zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. na terenie o nazwie: "Strefa wielkoprzestrzenna, centralna, urbanizacji typu miejskiego i podmiejskiego". W nawiązaniu do powyższego podano, że zgodnie z art. 7 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach. W tym też zakresie wskazano, że tereny złóż "[...] zostały uwidocznione w "Studium" na podstawie zarządzenia zastępczego Wojewody [...] z dnia 28 stycznia 2015 r. (znak: [...]), zaś wprowadzenie przez wojewodę w drodze zarządzenia zastępczego wydanego w trybie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze do Studium, do części uwarunkowań oraz kierunków (do części graficznej oraz tekstowej), obszarów udokumentowanych złóż kopalin, stanowiło co do zasady wyłącznie informację o występowaniu w danym obszarze złóż kopalin, nie stanowiło natomiast o jednoczesnym automatycznym obowiązku umożliwienia ich wydobycia. Mając na uwadze powyższe organ podał, że w związku z lokalizacją inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu, ustalając stan faktyczny Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zbadał przeznaczenie terenu przeznaczonego pod eksploatację kruszyw w obowiązujących dokumentach planistycznych, w następstwie czego stwierdził, że zamierzona działalność wydobywcza na terenie złóż "[...] planowana jest na terenie, który w obowiązującym Studium nie został przeznaczony wprost na cele wydobywania skał i minerałów. W świetle powyższego wskazano, że Regionalny Dyrektor uznał, iż nie było obecnie możliwości zastosowania żadnego z ww. odstępstw od zakazu wydobywania do celów gospodarczych skał i minerałów na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla planowanej eksploatacji kruszywa naturalnego ze złóż kruszywa naturalnego "[...]", a co za tym idzie, nie było obecnie możliwości uzgodnienia warunków realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Nadmieniono również, że ww. uchwała Sejmiku Województwa [...] posiadała rangę aktu prawa miejscowego. Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor, tj. Firma A, kwestionując argumenty przedstawione w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) o odmowie uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Odwołująca się zarzuciła organom naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkiem czego nastąpiła sytuacja, w której niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym bezwzględnie podyktowało wynik postępowania głównego, skutkiem czego organ wydający rozstrzygnięcie o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanego przedsięwzięcia był związany tym postanowieniem. Odwołująca się podniosła również, że w jej ocenie, niezaprzeczalnym było, iż w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wykazany był obszar górniczy o nazwie [...]" o powierzchni 118997 m2, ustalony decyzją Wojewody T. z dnia 13 września 1996 r. (znak: [...]). Ponadto według strony odwołującej się, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny, co oznaczało że wykazanie obszaru górniczego "[...]" w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. wprost określało jego przeznaczenie na cele wydobywania kopaliny, tj. na cele wydobywanie skał i minerałów (zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy). Podkreślono także, że sporządzone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego było dokumentem przejrzystym w sensie jego zawartości oraz logicznym w zakresie wyznaczonych kierunków zagospodarowania. Jednocześnie strona odwołująca się odnosząc się do poszczególnych postanowień studium wskazała, że podstawowym uwarunkowaniem jest wykazanie w studium udokumentowanych złóż kopalin, dla udokumentowanego złoża "[...] gdzie przewiduje się wydobywanie kopalin, studium wykazuje sankcjonowany prawnie obszar górniczy (art. 6 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy), a nadto dla obszaru złoża wyeksploatowanego, studium wskazuje sposób wykorzystania terenów w przyszłości, tj. określa kierunki docelowego zagospodarowania przestrzennego. W tym natomiast zakresie strona odwołująca się podała m.in., że fakt udokumentowania złoża, implikuje rygor jego ochrony, tj. wyklucza dopuszczalność innego wykorzystania terenów niż dla wykorzystania zasobów złoża (wydobycia kopaliny), co oznacza, że na terenie udokumentowanego złoża nie może być realizowany żaden kierunek zagospodarowania przestrzennego przed wydobywczym wykorzystaniem zasobów złoża. Z kolei w jej ocenie, fakt ustanowienia obszaru górniczego jest jednoznacznym wyrażeniem przeznaczenia złoża objętego takim obszarem dla gospodarczego wykorzystania zasobów złoża poprzez wydobycie kopaliny – działalność taka jest uwarunkowaniem przejściowym (a nie kierunkowym), pomiędzy stanem udokumentowania złoża na terenie jego występowania a stanem powydobywczym, umożliwiającym kierunkowe zagospodarowanie (np. zabudowę) terenu poeksploatacyjnego, uprzednio istniejącego o złoża. Dodatkowo zdaniem strony odwołującej się, docelowe zagospodarowanie terenów udokumentowanych złóż musi następować w następstwie wykorzystania zasobów złóż, czyli po zakończeniu wydobycia kopaliny, nie można zatem ustalić czasowej działalności wydobywania kopaliny jako docelowego kierunku zagospodarowania terenów; natomiast prawidłowym jest określenie kierunków budowlanego zagospodarowania terenów po zakończonym wydobyciu kopalin, ponieważ niedopuszczalnym jest zabudowa chronionych prawnie przed zabudową złóż kopalin; stąd logicznie należy wnioskować, że kierunki budowlanego zagospodarowania przestrzennego na obszarach udokumentowanych złóż kopalin mogą być realizowane wyłącznie po wydobyciu kopaliny i po wykreśleniu złoża z Krajowego Bilansu Kopalin. Tym samym według strony odwołującej się, Regionalny Dyrektor nie dokonał odpowiednio wnikliwej analizy odnośnie występowania udokumentowanych złóż na terenach wnioskowanego przedsięwzięcia, ograniczając się do stwierdzenia, że złoża [...] nie zostały jednak wprowadzone zarządzeniem zastępczym Wojewody [...] z dnia 28 stycznia 2015 r. (znak: [...]) w sprawie wprowadzenia obszarów udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. W dalszej kolejności strona odwołująca się podniosła, że w jej ocenie za nietrafny należało uznać pogląd, zgodnie z którym realizacja planowanego przedsięwzięcia jest niedopuszczalna z uwagi na lokalizację w obszarze opisanym, w rozdziale studium "Kierunki rozwoju przestrzennego" jako "Strefa wielkoprzestrzenna, centralna, typu miejskiego i podmiejskiego". Zwrócono bowiem uwagę, iż przywołując zapisane w studium ogólne wskazania pożądanych kierunków docelowego zagospodarowania terenów pominięte zostaje zasadnicze uwarunkowanie obecności udokumentowanego złoża kopalin na tym obszarze, skutkujące niedopuszczalnością jakiejkolwiek formy zagospodarowania budowlanego bez uprzedniego wykorzystania zasobów tego złoża. W tym natomiast zakresie zdaniem strony odwołującej się, planowana działalność wydobywania kruszywa metodą odkrywkową z określonego w studium złoża i obszaru górniczego nie tylko nie narusza postanowień studium odnośnie sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium (koncesjonowane wydobycie kopalin), ale wydobycie kopaliny jest niezbędnym środkiem dla wykorzystania zasobów złoża, prowadzącego w konsekwencji do powydobywczego "odblokowania" terenów udokumentowanego złoża dla kształtowania kierunkowo określonej strefy wielkoprzestrzennej – terenów zagospodarowania budowlanego. Ponadto w ocenie strony odwołującej się, termin "kierunek rozwoju przestrzennego", wskazuje wprost na pożądany rozwój zagospodarowania, czyli celowe, kierunkowe zmiany zagospodarowania bez wskazywania konkretnych form działalności sprzyjających tym zmianom. Jednocześnie jednak zdaniem odwołującej się, wskazanie kierunków rozwoju przestrzennego jako działań przyszłych nie jest tożsame z terminem "sposobu wykorzystywania nieruchomości", wynikającego z uwarunkowań określonych w studium lub z charakteru nieruchomości bądź też może być określony poprzez odrębne przepisy, które w odniesieniu do złóż jednoznacznie zabraniają ich budowlanego zagospodarowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniesionego odwołania, przytoczyło na wstępie treść art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a następnie wskazało, iż planowana inwestycja polega na wydobywaniu metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża "[...] metodą odkrywkową. Zaznaczono przy tym, że jak podano w Raporcie o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko autorstwa L. B. z grudnia 2018 r., wydobycie kopaliny odbywać się będzie w projektowanych obszarach górniczych wyznaczonych na łącznej powierzchni ok. 8,9 ha. Dodano również, że roczne wydobycie kopaliny ze wszystkich obszarów górniczych planuje się na poziomie 40-90 tyś. m3, zaś wydobywanie kopaliny prowadzone będzie sposobem odkrywkowym z wyrobisk eksploatacyjnych do głębokości udokumentowania złóż. Wyjaśniono także, że kopalina w złożu urabiana będzie przy użyciu koparek i ładowarek, przy wyprzedzającym zdjęciu nadkładu, transport kopaliny odbywać się będzie samochodami bezpośrednio do odbiorców, zaś po zakończeniu eksploatacji wyrobisko zostanie zrekultywowane w kierunku rolnym z ukształtowaniem docelowym skarp i dna wyrobiska nadkładem i glebą składowanymi na czasowych zwałowiskach. Organ odwoławczy podniósł też, że jak podano w Raporcie stan udokumentowania złóż "[...]" w obecnych granicach został prawnie ustalony poprzez decyzje administracyjne wydane przez Marszałka Województwa [...] i Starostę B., tj. decyzję zatwierdzającą "Dodatek nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego "[...] w kat. [...] położonego w miejscowości J., gmina B., powiat [...] która została wydana przez Marszałka Województwa [...] w dniu 8 listopada 2017 r. (znak: [...]) oraz decyzję zatwierdzającą "Dokumentację geologiczną złoża kruszywa naturalnego "[...] w kat. [...] położonego w miejscowości J., gmina B., powiat [...]", która została wydana przez Starostę B. w dniu 25 listopada 2014 r. (znak: [...]). Ponadto podkreślono, że teren przedsięwzięcia znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, zaś teren planowanego przedsięwzięcia obejmuje grunty rolne w większości odłogowane przez co wkraczają tu samosiewy zakrzaczeń. Wskazano również, że teren projektowanej eksploatacji był niezabudowany i zajmować będzie powierzchnię ok. 8,9 ha, a jedynym elementem był słup wysokiego napięcia, który zostanie przeniesiony w porozumieniu z dysponentem sieci energetycznej. W dalszej kolejności podano, że na zachód od omawianego terenu znajdują się zabudowania jednorodzinne oraz tereny przemysłowe (ponad 70 m), zaś od strony południowej rozwija się zabudowa jednorodzinna wzdłuż lokalnej drogi oraz występują tereny o podobnym charakterze (grunty rolne częściowo odłogowane). Z kolei od strony wschodniej występują grunty rolne o podobnym charakterze oraz kompleks leśny, przy czym odległość przedsięwzięcia do gruntów leśnych wynosi ok. 20 m od wschodniej granicy złoża "[...] Podano także, że od strony północnej przedsięwzięcie graniczy z drogą asfaltową, a w dalszym sąsiedztwie są tereny otwarte o niewielkim zróżnicowaniu przyrodniczym, podobnym do występującego na miejscu planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie zwrócono uwagę, że na omawianym obszarze prowadzona jest eksploatacja kopaliny na podstawie ważnych koncesji na łącznej powierzchni ok. 1,8 ha, jak również w obszarze tym znajdują się tereny poeksploatacyjne w fazie rekultywacji. Podniesiono także, że analizowany teren jest mało zróżnicowany pod względem występującej roślinności, zaś skład gatunkowy roślinności opisano dla każdego zwartego konturu projektowanej eksploatacji kopaliny. Dodatkowo wyjaśniono, że większość opisywanych powierzchni była do niedawna użytkowana rolniczo – prawdopodobnie uprawiano m.in. zboża, natomiast w obecnym stanie pozostawały jedynie ślady orki wykonanej kilka lat temu, a powierzchnie te zdominowała głównie nawłoć olbrzymia z młodymi samosiewami. Dodano też, że pozostałe rośliny należą do pospolitych gatunków z wyjątkiem laurowiśni, która nie jest gatunkiem cennym przyrodniczo, a nadto wskazano, iż nie stwierdzono obecności roślin objętych ochroną gatunkową. Ponadto zaznaczono, że autor Raportu dodał, iż w trakcie badań terenowych zaobserwowano migrację ssaków: sarna, zając, lis, z obserwacji której wynikało, iż jest to migracja o charakterze lokalnym, główny jej szlak przebiega przez teren lasu rozciągających się na wschód od planowanej inwestycji, zaś kierunek migracji to południowy wschód – północny zachód. Podano także, że wśród obserwowanych ptaków należało wyróżnić jastrzębia gołębiarza oraz bażanty, przy czym nie stwierdzono lęgów ptaków. Wyjaśniono także, iż nie zaobserwowano owadów chronionych lub rzadkich, jak też płazów, w odniesieniu, do których nie stwierdzono nawet potencjalnych miejsc ich rozrodu. Zaznaczono też, że jest to obszar suchy, który nie jest sprzyjający dla bytowania płazów, zaś planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza terenami o istotnych walorach przyrodniczych, a nadto wyjaśniono, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie występują gatunki objęte ochroną prawną. Ponadto wskazano, że jak stwierdził autor Raportu, funkcjonowanie kopalni i będzie oddziaływać na środowisko szczególnie w zakresie zmiany naturalnego kształtowania terenu, natomiast ochrona powierzchni ziemi realizowana będzie poprzez sukcesywne zajmowanie gruntów pod eksploatację przy racjonalnym ograniczeniu wyprzedzającego pasa zdejmowania nadkładu. Dodano także, że teren poeksploatacyjny zostanie zrekultywowany w kierunku rolnym oraz następnie przygotowany dla budowlanego zagospodarowania zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B.. W tym zakresie podano, że rekultywacja polegać będzie na profilowaniu skarp oraz dna wyrobisk masami ziemi do poziomu drogi od strony północnej, tj. rzędnej 222-223 m n.p.m., przy czym powierzchnia terenów przyległych do wyrobisk w części północnej wynosi ok. 222 m n.p.m., a w części południowej ponad 230 m n.p.m. Zaznaczono, że skarpy docelowe wyrobiska będą utrzymywane z nachyleniem 1:1 (45°), a nadto zachowane zostaną pasy ochronne dla działek obcych oraz dla dróg gminnych. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że rolą postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań (postępowania środowiskowego) jest ustalenie negatywnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnej inwestycji oraz wskazanie działań, które mają im zapobiec lub je zminimalizować do poziomu zgodnego z prawem. Wyjaśniono przy tym, że częścią postępowania środowiskowego jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której celem jest ustalenie, czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji uprawniających do realizacji inwestycji. Zaznaczono jednak, że wskazaną ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się z mocy prawa (obligatoryjnie) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a można tę ocenę przeprowadzić (fakultatywnie), jeśli taka potrzeba zostanie stwierdzona postanowieniem odpowiedniego organu, które jest wydawane dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do treści art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej. Podniesiono również, że w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określono przedsięwzięcia zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2) oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3), jak również odpowiednio przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył treść § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a ww. rozporządzenia, w którym określono w jakim przypadku do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a, bez względu na powierzchnię obszaru górniczego, a następnie wskazano, że w przedmiotowej sprawie rzeczą najistotniejszą było to, że postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a nadto powołując się na orzecznictwo dotyczące ww. przepisu wskazał, że organ występujący o uzgodnienie powinien we własnym zakresie dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za wydanie decyzji środowiskowej, gdzie określone zostają warunki realizacji przedsięwzięcia. Wyjaśniono jednak, że inaczej jest w przypadku negatywnego uzgodnienia decyzji przez organ ochrony środowiska, gdyż z ww. przepisu wynika, iż co do warunków realizacji przedsięwzięcia należy uzyskać uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Tym samym wskazano, iż przyjmuje się, że art. 77 ust. 1 ww. ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaznaczono również, że w orzecznictwie przyjęty jest pogląd, iż literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia", czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a nie dotyczy on decyzji negatywnej. Wyjaśniono przy tym, że wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się natomiast w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wskazał, iż planowanej inwestycji nie da się pogodzić z przepisami uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie obszaru [...] Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. [...]), która to uchwała wprowadzała ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów w celu zachowania ich trwałości i zwiększenia różnorodności biologicznej. W tym też zakresie organ II instancji przytoczył właściwe regulacje ww. uchwały, tj. § 2 pkt 2 i 3 odnoszący się do czynnej ochrony ekosystemów leśnych i nieleśnych oraz wodnych, a także § 3 ust. 1, w którym określono zakazy obowiązujące na objętym uchwałą obszarze, który to przepis prawa miejscowego – jak wskazano – stanowił konsekwencję art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U z 2018 r., poz. 1614 z późn. zm.), który formułuje zakazy obowiązujące na terenie obszaru chronionego krajobrazu. Wobec powyższego organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem sporu w sprawie była interpretacja przepisów § 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 4 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie obszaru [...] Chronionego Krajobrazu dotyczących zakazu wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów, a także wyjątków od tego zakazu, których treść następnie przytoczono. Podniesiono bowiem, że w istocie w przedmiotowej sprawie chodziło o ustalenie czy zastosowanie ma § 3 ust. 4 pkt 3 uchwały, w którym określono wyjątek od ww. zakazu dotyczący terenów przeznaczonych na cele wydobywania skał i minerałów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. Wyjaśniono bowiem, że w aktach sprawy znajdowało się zaświadczenie Burmistrza B. z dnia 18 lutego 2019 r. (znak: [...]), na podstawie którego stwierdzono, że tereny, na których jest planowane wydobycie kruszywa naturalnego ze złóż "[...] nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zaznaczył również, że w toku sprawy do materiału dowodowego włączono kopie ustaleń tekstowych dotyczących kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B., według których strefa wielkoprzestrzenna dzieli się na: strefę wielkoprzestrzenną centralną, strefę wielkoprzestrzenną południową, strefę wielkoprzestrzenną północną, lokalne kompleksy terenowe. W tym też zakresie wskazano, że zgodnie z przesłanym przez organ wypisem ze Studium dla tego terenu przewidywane są preferencje dla: skoncentrowanego mieszkalnictwa z usługami podstawowymi; usług podstawowych służących potrzebom własnym gminy i kilku gmin sąsiednich; przemysłu i rzemiosła produkcyjnego; baz, magazynów, handlu, budownictwa itp. dla potrzeb podregionu. Zwrócono jednak uwagę, że strona odwołująca się wskazała jednak, że zarządzeniem zastępczym Wojewody [...] z dnia 28 stycznia 2015 r. (znak: [...]) wprowadzono obszary udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., co jej zdaniem, powoduje, że można w tej sprawie zastosować wyjątek określony w § 3 ust. 4 pkt 3 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie obszaru [...] Chronionego Krajobrazu. Tym samym w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie należało zatem ustalić jaki charakter ma zarządzenie zastępcze Wojewody. W nawiązaniu do powyższego przytoczono treść art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 868 – dalej też jako: u.p.g.g.) oraz art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.), w oparciu o które wskazano, że gminy mają obowiązek ujawniania w studium udokumentowanych złóż kopalin, a gdy tego nie robią zastosowanie mają przepisy art. 95 i art. 96 u.p.g.g. określające konsekwencje bierności gminy, których treść następnie przytoczono. W oparciu o powyższe regulacje organ II instancji wskazał, że bezczynność we wprowadzeniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszaru udokumentowanego złoża kopaliny skutkuje wydaniem przez wojewodę zarządzenia zastępczego w tym przedmiocie. Zwrócono jednak uwagę, że w odniesieniu do powyższego istotnym jest znalezienie odpowiedzi na pytanie jak należy traktować owo zarządzenie zastępcze Wojewody [...], tzn. czy ma ono wyłącznie charakter informacyjny, mający na celu ochronę złóż, czy też – jak twierdziła strona odwołująca się – zarządzenie takie, ma taki sam skutek jak studium uchwalone przez radę gminy. W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przychyliło się do stanowiska przedstawionego przez organ l instancji, jak i argumentacji organu ochrony środowiska, iż ujawnienie złóż kopalin w studium nie prowadzi do innego rodzaju zmiany kierunków zagospodarowania, niż określenie jednego z możliwych sposobów wykorzystywania obszarów złóż kopalin, o czym decydują ponadto przepisy odrębne, do których odsyła art. 7 ust. 1 i 2 u.p.g.g. Zdaniem organu odwoławczego, takie zatem działanie nadzorcze skutkuje bezpośrednio wyłącznie obowiązkiem uwzględniania obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż w planach miejscowych (w tym ich zmiany) lub przy wydawaniu koncesji. Organ II instancji podkreślił przy tym, że powyższy pogląd został wywiedziony na podstawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Kr 97/15, LEX nr 1787759), którego obszerne fragmenty uzasadnienia następnie przytoczono, w tym w szczególności odnoszące się do dokonanej przez ten Sąd oceny charakteru zarządzenia zastępczego wojewody. Zaznaczono również, że w wyroku tym Sąd zwrócił uwagę, iż przepisy prawa, a w szczególności ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wyposażają wojewodę w kompetencję sporządzania studium lub planu miejscowego, tak jak to ma miejsce w przypadku inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym (art. 12 ust. 3 tej ustawy), wobec czego Sąd ten wskazał, że przy wydawaniu zarządzenia zastępczego wojewody na podstawie art. 96 u.p.g.g., nie stosuje się procedury właściwej dla uchwalania albo zmiany studium. Organ odwoławczy podniósł, iż rozstrzygając przedmiotową sprawę uwzględnił wyrażone w przywołanym wyroku stanowisko Sądu, a jednocześnie zaznaczył, że w jego ocenie, jest tak, iż w istocie przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze nie dają wojewodzie kompetencji do uchwalania zmian w zakresie takim, jakim mogą to robić rady gminy. Zwrócono bowiem uwagę, że jeżeli ustawodawca wiązałby zarządzenie zastępcze wojewody wydawane w trybie art. 96 u.p.g.g. z kompetencją zmiany studium, to taka prerogatywa zostałaby ujawniona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tak jak w przypadku inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym. Niemniej jednak organ odwoławczy przyznał, że ujawnienie poprzez zarządzenie zastępcze, złóż kopalin ma swoje dalsze konsekwencje, w następnym etapie, albowiem w przypadku uchwalenia planu miejscowego ta informacja będzie musiała zostać uwzględniona. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, według Samorządowego Kolegium Odwoławczego, brak było przesłanek do uznania decyzji organu l instancji za wadliwą. Zdaniem organu odwoławczego, Burmistrz B. prawidłowo bowiem przeprowadził postępowanie, które wykazało, iż nie było podstaw do uwzględnienia wniosku inwestora. Skargę na ww. decyzję "w zakresie zaskarżenia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (znak: [...]) z dnia 4 kwietnia 2019 r., na którym została oparta decyzja Burmistrza B. z dnia 9 maja 2019 r." wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. . W treści skargi strona skarżąca wskazała, że w jej ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się w żadnym stopniu do zarzutów wniesionych odwołaniem, w szczególności zaś: - został pominięty całkowicie fakt, że odwołanie odnosi się do uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 kwietnia 2019 r. (znak: [...]), - w żaden sposób nie odniesiono się do podnoszonego w odwołaniu zasadniczego faktu, że w obowiązującym (i niezmienionym od wielu lat) Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy B. wykazany jest obszar górniczy o nazwie [...]" o powierzchni 118997 m2, ustalony decyzją Wojewody [...] z dnia 13 września 1996 r. (znak: [...]), a obowiązujące studium prawnie utrzymuje ten obszar, - w odwołaniu w żaden sposób nie przywoływano zarządzenia zastępczego Wojewody [...] o wprowadzaniu nowych złóż do "Studium", lecz w sposób jednoznaczny przedstawiono dokumenty zdaniem strony skarżącej istotne w sprawie, tj.: - decyzję Wojewody T. z dnia 13 września 1996 r. (znak: [...]) określającą obszar górniczy [...]" w J. , który jest uwzględniony w obowiązującym "Studium", - decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. (znak : [...]) wskazującą na wydzielenie ze złoża [...]" (dla którego utworzono obszar górniczy [...]", złóż): "[...] Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie organ odwoławczy nie zapoznał się z treścią wniesionego odwołania i załączonych dokumentów, lecz skupił się na własnym uzasadnieniu, dlaczego odmowa uzgodnienia koncesji była uzasadniona. Tym samym zdaniem strony skarżącej, działania organu odwoławczego naruszają prawo, poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy, przy całkowitym pominięciu zarzutów zawartych w odwołaniu oraz zignorowaniu adresata zarzutów wskazanego w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 7 stycznia 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej, podtrzymał zarzuty skargi oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jednocześnie zaakcentował, że w toku postępowania organy nie przeprowadziły dogłębnego badania studium, wskazując zarazem, że przedmiotowe złoża są bezpośrednio wymienione w uchwale Sejmiku Województwa [...] dotyczącej krajobrazu chronionego. Ponadto zaznaczono, że wyeksploatowane zostały złoża sąsiednie, wskutek czego złoża nr [...] utworzyły skarpy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga została uwzględniona w zakresie wskazanym poniżej. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2019 r. (znak: [...]), którą organ odwoławczy - po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia 9 maja 2019 r. (znak: [...]) orzekającą o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny ze złóż kruszywa naturalnego [...] w obszarze działek ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości J.. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2018 r. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w J. zwróciła się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...] w miejscowości J.. Nie jest także kwestionowane, że według danych w Raporcie stan udokumentowania złóż "[...] w obecnych granicach został prawnie ustalony poprzez decyzje administracyjne wydane przez Marszałka Województwa [...] i Starostę B., tj. decyzję zatwierdzającą "Dodatek nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego "[...] położonego w miejscowości J., gmina B., powiat [...]", która została wydana przez Marszałka Województwa [...] w dniu 8 listopada 2017 r. (znak: [...]) oraz decyzję zatwierdzającą "Dokumentację geologiczną złoża kruszywa naturalnego "[...] położonego w miejscowości J., gmina B., powiat [...] która została wydana przez Starostę B. w dniu 25 listopada 2014 r. (znak: [...]). Jest także bezsprzeczne, że teren przedsięwzięcia znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, zaś teren planowanego przedsięwzięcia obejmuje grunty rolne w większości odłogowane przez co wkraczają tu samosiewy zakrzaczeń. Teren projektowanej eksploatacji jest niezabudowany i zajmować będzie powierzchnię ok. 8,9 ha, a jedynym elementem był słup wysokiego napięcia, który zostanie przeniesiony w porozumieniu z dysponentem sieci energetycznej. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym określono - w jakim przypadku - do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a, bez względu na powierzchnię obszaru górniczego, W związku z powyższym kontrolowanej sprawie istotna jest interpretacja przepisów § 3 ust. 1 pkt 3 w związku z § 3 ust. 4 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie obszaru [...] Chronionego Krajobrazu. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 ww. Uchwały na terenie Obszaru zakazuje się wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów. Powyższy przepis został złagodzony przez § 3 ust. 4 Uchwały, zgodnie z którym: Zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 nie dotyczy: 1) wydobywania kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów z wód w związku z utrzymywaniem wód, śródlądowych dróg wodnych oraz remontem urządzeń wodnych, wykonywanych w ramach obowiązków właściciela wód, o których mowa w art. 394 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2017 poz. 1566 z późn. zm.); 2) terenów objętych koncesjami na wydobywanie kopalin ze złóż wydanymi na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. 2017 poz. 2126 z późn. zm.); 3) terenów przeznaczonych na cele wydobywania skał i minerałów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały; 4) terenów przeznaczonych na cele wydobywania skał i minerałów w uchwalonych po dniu wejścia wżycie niniejszej uchwały miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, dla których przeprowadzona procedura strategicznej oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę Obszaru. Zatem chodzi o ustalenie czy w kontrolowanej sprawie zastosowanie ma § 3 ust. 4 pkt 3 ww. Uchwały. Sąd podkreśla, że zastosowanie wskazanego przepisu jest uzależnione od tego m.in., czy ew. Zarządzeniem Zastępczym Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r. wprowadzono obszary udokumentowanych złóż kopalin "[...] i "[...] do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Wtedy bowiem m.in. można rozważać zastosowanie wyjątku określonego w § 3 ust. 4 pkt 3 Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie obszaru [...] Chronionego Krajobrazu. A zatem w kontrolowanej sprawie należy m.in. w pierwszej kolejności ustalić jaka jest treść ww. zarządzenia, czy obejmuje ono przedmiotowe złoża "[...] i jaki charakter prawny ma zarządzenie zastępcze Wojewody. Kontrolowany organ powinien także zwrócić uwagę na inne normy ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie obszaru [...] Chronionego Krajobrazu, które wypowiadają się wprost o ww. złożach i ustalić czy ma to znaczenie dla wyniku sprawy. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2019 r. poz. 868): "1. Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach.2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach". W myśl art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1945): " W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla". A zatem gminy mają obowiązek ujawniania w studium udokumentowanych złóż kopalin. Gdy tego nie robią zastosowanie mają przepisy art. 95 i 96 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. W myśl art. 95 ust. 1 i 2 ww. ustawy Prawo geologiczne i górnicze : "1. Udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. 2. W terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Z kolei zgodnie z art. 96 ww. ustawy Prawo geologiczne i górnicze: "1. Wojewoda wprowadza obszar udokumentowanego złoża kopaliny albo obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze: 1)po upływie terminu określonego w art. 95 ust. 2 albo 2)w terminie 6 miesięcy od upływu terminu, o którym mowa w art. 95 ust. 3. 2. Zmiana studium sporządzona w trybie, o którym mowa w ust. 1, wywołuje skutki prawne takie jak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. 3. Koszty sporządzenia zmiany studium ponosi w całości gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze. 4. W przypadku niewydania zarządzenia zastępczego w terminie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ wyższego stopnia wymierza wojewodzie, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 1000 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. 5. Karę uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym postanowienie, o którym mowa w ust. 4, stało się ostateczne. W przypadku bezskutecznego upływu terminu kara podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 6. Postanowienie, o którym mowa w ust. 4, nie może zostać wydane po upływie 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek wydania zarządzenia zastępczego. 7. W przypadku złożenia przez radę gminy skargi na zarządzenie zastępcze, o którym mowa w ust. 1, sąd administracyjny wyznacza rozprawę w terminie 30 dni od dnia wpłynięcia skargi do sądu. 8. Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) stosuje się odpowiednio". Podsumowując, bezczynność we wprowadzeniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obszaru udokumentowanego złoża kopaliny skutkuje wydaniem przez wojewodę zarządzenia zastępczego w tym przedmiocie. Zatem istotne jest ustalenie charakteru prawnego/skutków prawnych wskazanego zarządzenia zastępczego Wojewody [...] czy ma ono wyłącznie charakter informacyjny, mający na celu ochronę złóż, czy też - jak twierdzi strona skarżąca - zarządzenie takie, ma taki sam skutek jak studium uchwalone przez radę gminy. W ocenie obecnie orzekającego Sadu zarządzenie to wywołuje skutki prawne jak studium uchwalone przez radę gminy o czym będzie mowa odpowiednio poniżej. Jednocześnie trzeba wskazać, że kontrolowana decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji wydaną we współdziałaniu z właściwym Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko:1. Jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego;". Zgodnie z art. 77 ust. 2 ww. ustawy: Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; Zgodnie z art. 77 ust. 3 i 4 ww. ustawy "Uzgodnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-1b i 4, dokonuje się w drodze postanowienia. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 3, regionalny dyrektor ochrony środowiska i organ właściwy w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - dyrektor urzędu morskiego:1) uzgadnia realizację przedsięwzięcia oraz określa warunki tej realizacji;(.....)" Jednocześnie co istotne w myśl art. 77 ust. 7 ww. ustawy " Do uzgodnień i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego". Sąd w tym miejscu stwierdza, że podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2471/11, jako znajdujące zastosowanie w kontrolowanej sprawie, że "chociaż uzgodnienia i opinie, które są wydawane w toku postępowania administracyjnego są niezaskarżalne (art. 77 ust. 7 ustawy środowiskowej), to jednak nie pozbawia to strony postępowania prawa do ich kwestionowania w odwołaniu od decyzji środowiskowej, ponieważ w świetle art. 142 kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji". Z powyższego zarazem jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy powinien wnikliwie rozpatrzyć zarzuty odwołania kwestionujące zgodność z prawem postanowienia uzgadniającego, czego jednak w ocenie Sądu nie uczynił naruszając art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a, art. 15 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Konfrontując powyższe przepisy ze stanem faktycznym i prawnym kontrolowanej sprawy - w ocenie Sądu kontrolowany organ odwoławczy naruszył art. 15, art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a., w zw. z m.in. art. z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy. W ocenie Sądu kontrolowany organ nie dokonał powtórnego pełnego aktu stosowania prawa, gdyż wydając kontrolowaną obecnie decyzję m.in. - nie dostrzegł, że istnieje istotna rozbieżność w przedmiocie ustalenia stanu faktycznego i odpowiednio w konsekwencji prawnego pomiędzy rozstrzygnięciem organu I instancji a treścią postanowienia z dnia 4 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia - i nie ustosunkował się wprost do tej rozbieżności. Tym samym organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w sposób naruszający art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art.80, art. 15 w konsekwencji w pewien sposób powtórzył błędy stosowania prawa organu I instancji i tym samym pozbawił stronę skarżącą "jednej instancji" w rozpatrzeniu jej sprawy co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego mające w związku z tym istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego można bowiem wyciągnąć pośredni wniosek, że przedmiotowe złoża objęte są treścią Zarządzenia Zastępczego Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r., gdyż organ ten przede wszystkim w treści uzasadnienia swojej decyzji koncentruje się na charakterze prawnym, znaczeniu i skutkach prawnych przedmiotowego zarządzenia. Jednakże co podkreśla Sąd kontrolowana decyzja organu odwoławczego nie zawiera ustaleń w tym zakresie. Ten brak wskazanych konkretnie ustaleń ze strony organu odwoławczego nie może być zastąpiony przez sąd administracyjny, gdyż sąd kontroluje działalność administracji publicznej a nie zastępuje jej w ustalaniu stanu faktycznego i prawnego dla potrzeb wydawanych decyzji administracyjnych. Organ ten nie rozważył także ewentualnej alternatywnej argumentacji strony skarżącej nawiązującej do tego, że jej zdaniem w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy B. wykazany jest obszar górniczy o nazwie [...]" o powierzchni 118997 m2, ustalony decyzją Wojewody T. z dnia 13 września 1996 r. (znak: [...]), a obowiązujące studium prawnie utrzymuje ten obszar. W tym miejscu Sąd zauważa, że kontrolowane obecnie organy, w tym przede wszystkim organ II instancji pominął szczegółowe ustosunkowanie się do ustaleń zawartych w uzasadnieniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 4 kwietnia 2019 r. postanawiającego odmówić uzgodnienia warunków realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia w myśl, których niezależnie od tego, że jak podaje w uzasadnieniu "Zgodnie z treścią pisma Urzędu Miejskiego w B. znak: [...] z dnia 21.03.2019 r., tereny złóż "[...] zostały uwidocznione w "Studium" na podstawie Zarządzenia Zastępczego Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r." – to jednak co podkreśla w tym miejscu Sąd – "Jednakże dokonane analizy wykazały, że złoża "[...] nie zostały jednak wprowadzone Zarządzeniem Zastępczym Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r. w sprawie wprowadzenia obszarów udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Kontury tych złóż nie odpowiadają też konturom złóż o innych nazwach wprowadzonych ww. Zarządzeniem i uwidocznionych na rysunku "Kierunki rozwoju przestrzennego" Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.". W konsekwencji organ uzgadniający konkluduje, że w związku z lokalizacją inwestycji na terenie obszaru chronionego krajobrazu, ustalając stan faktyczny Regionalny Dyrektor bada przeznaczenie terenu przeznaczonego pod eksploatację kruszyw w obowiązujących dokumentach planistycznych. Przeprowadzone analizy dowiodły, że zamierzona działalność wydobywcza na terenie złóż "[...] planowana jest na terenie, który w obowiązującym Studium nie jest przeznaczony wprost na cele wydobywania skał i minerałów a ponieważ przytoczona uchwała Sejmiku Woj. [...] posiada rangę aktu prawa miejscowego to w związku tym organ uzgadniający uznał, że nie ma obecnie możliwości zastosowania żadnego z ww. odstępstw od zakazu wydobywania do celów gospodarczych skał i minerałów na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu dla planowanej eksploatacji kruszywa naturalnego ze złóż kruszywa naturalnego [...] metodą odkrywkową w obszarze wnioskowanych działek ewidencyjnych. Z kolei jak wynika z uzasadnienia kontrolowanej obecnie decyzji organu odwoławczego organ ten w żaden sposób nie ustosunkowuje się merytorycznie, materialnoprawnie do kwestii tak zasadniczej jak konkluzja organu uzgadniającego podnosząca, że dokonane przez organ uzgadniający analizy wykazały, że złoża "[...] nie zostały jednak wprowadzone Zarządzeniem Zastępczym Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r. w sprawie wprowadzenia obszarów udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., gdyż kontury tych złóż nie odpowiadają też konturom złóż o innych nazwach wprowadzonych ww. Zarządzeniem i uwidocznionych na rysunku "Kierunki rozwoju przestrzennego" Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.". W ocenie Sądu ta kwestia ma pierwszorzędne znaczenie dla sprawy i nie została zweryfikowana przez organ odwoławczy pomimo odpowiednich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zamiast w pierwszej kolejności dokonać kontroli i wykładni dla potrzeb kontrolowanej sprawy samej treści Zarządzenia Zastępczego Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r. w sprawie wprowadzenia obszarów udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. konkretnie pod kątem, czy złoża "[...] objęte są treścią tego Zarządzenia Zastępczego Wojewody [...] znak: [...] z dnia 28.01.2015 r. w sprawie wprowadzenia obszarów udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. - organ bez poczynienia tych istotnych ustaleń zajął się przede wszystkim ustalaniem skutków prawnych przedmiotowego zarządzenia zastępczego, które sprowadziło się do powtórzenia uzasadnienia wskazanego przez organ Wyroku WSA w Krakowie. Jak wynika z analizy uzasadnienia kontrolowanej decyzji organu odwoławczego organ ten pominął ustosunkowanie się do zasadniczych zarzutów odwołania podnoszących, że Regionalny Dyrektor nie dokonał odpowiednio wnikliwej analizy odnośnie występowania udokumentowanych złóż na terenach wnioskowanego przedsięwzięcia, ograniczając się do stwierdzenia, że złoża "[...] nie zostały jednak wprowadzone zarządzeniem zastępczym Wojewody [...] z dnia 28 stycznia 2015 r. (znak: [...]) w sprawie wprowadzenia obszarów udokumentowanych złóż kopalin do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Organ odwoławczy nie ustosunkował się także do zarzutu odwołania skarżącego podnoszącego, że planowana działalność wydobywania kruszywa metodą odkrywkową z określonego w studium złoża i obszaru górniczego nie tylko nie narusza postanowień studium odnośnie sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium (koncesjonowane wydobycie kopalin), ale że wydobycie kopaliny jest niezbędnym środkiem dla wykorzystania zasobów złoża, prowadzącego w konsekwencji do powydobywczego "odblokowania" terenów udokumentowanego złoża dla kształtowania kierunkowo określonej strefy wielkoprzestrzennej – terenów zagospodarowania budowlanego; a ponadto do oceny strony wówczas odwołującej się, stwierdzającej, iż termin "kierunek rozwoju przestrzennego", wskazuje wprost na pożądany rozwój zagospodarowania, czyli celowe, kierunkowe zmiany zagospodarowania bez wskazywania konkretnych form działalności sprzyjających tym zmianom. Brak ustosunkowania się do tych zarzutów przez organ odwoławczy stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiana zaufania w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy a nadto w konsekwencji pozbawia Sąd poczynienia kontroli w tym zakresie. Sąd podziela ponadto zarzuty skargi, co jest uzasadnione lekturą uzasadnienia kontrolowanej decyzji, podnoszące, że został pominięty całkowicie fakt, że odwołanie odnosi się do uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 4 kwietnia 2019 r. (znak: [...]); w żaden sposób nie odniesiono się do podnoszonego w odwołaniu zasadniczego faktu, że w obowiązującym (i niezmienionym od wielu lat) Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy B. wykazany jest obszar górniczy o nazwie [...]" o powierzchni 118997 m2, ustalony decyzją Wojewody T. z dnia 13 września 1996 r. (znak: [...]), a obowiązujące studium prawnie utrzymuje ten obszar; - w odwołaniu w żaden sposób nie przywoływano zarządzenia zastępczego Wojewody [...] o wprowadzaniu nowych złóż do "Studium", lecz w sposób jednoznaczny przedstawiono dokumenty zdaniem strony skarżącej istotne w sprawie, tj.:- decyzję Wojewody T. z dnia 13 września 1996 r. (znak: [...]) określającą obszar górniczy [...]" w J. , który jest uwzględniony w obowiązującym "Studium" - decyzję Marszałka Województwa M. z dnia 8 kwietnia 2015 r. (znak : [...]) wskazującą na wydzielenie ze złoża [...]" (dla którego utworzono obszar górniczy [...]", złóż): "[...] Nawiązując do sposobu w jaki organ odwoławczy ustalił znaczenie prawnej zdolności wywoływania skutków prawnych przez zarządzenie zastępcze wojewody o jakim stanowi art. 96 ust. u.p.g.g. obecnie orzekający Sąd stwierdza w nawiązaniu do prawomocnego wyroku WSA w Białymstoku z dnia 10 maja 2018 r. syn. Akt II SA/Bk 62/18, że organ nadzoru wprowadza do studium obszary złóż kopalin w ten sposób, że obszary te ujawnia zgodnie z przyjętą dokumentacją geologiczną w uwarunkowaniach - część tekstowa i graficzna, a także w kierunkach - część tekstowa i graficzna - jeżeli w takiej prawidłowej formie gmina opracowała rzeczywiście studium. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. z 2004r. Nr 118, poz. 1233) projekt studium powinien zawierać część określającą uwarunkowania, o których mowa w art. 10 ust.1 u.p.z.p., przedstawioną w formie tekstowej i graficznej (pkt 1) oraz część tekstową zawierającą ustalenia określające kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, o których mowa w art. 10 ust. 2 u.p.z.p., przedstawione na rysunku (pkt 2 i 3). Powyższe unormowania potwierdzają, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co do zasady powinno się składać z wyodrębnionych części w zakresie uwarunkowań obrazujących istniejący stan faktyczny i prawny terenu oraz kierunków ustalających przeznaczenie terenu. Zarówno w art. 96 ust.1, jak i art. 208 ust. 2 u.p.g.g. ustawodawca wskazał, że "wojewoda wprowadza udokumentowany obszar kopalin do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". Już tylko z tej treści wynika, że wprowadzenie udokumentowanych złóż kopalin ma obejmować całe studium, a więc zarówno uwarunkowania, jak i kierunki. Potwierdza to wykładnia systemowa poniżej przytoczonych przepisów. Omawianych kompetencji Wojewody nie można interpretować w sposób zawężający, przede wszystkim z uwagi na cel wprowadzenia do studiów udokumentowanych obszarów kopalin z uwagi na ich ochronę. Pamiętać należy też, że organ nadzoru wydanym zarządzeniem zastępczym dopełnia tylko obowiązku, którego zaniechała gmina w zakresie ujawnienia w studium złóż kopalin. Zatem Wojewoda działa tylko zastępczo, z mocy szczególnego przepisu, w zakresie właściwości gminy w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego. W ocenie obecnie ozrekajcego Sądu ustawodawca wprost wskazuje, że zmiana studium w trybie zarządzenia zastępczego wywołuje takie same skutki prawne jak studium (art. 96 ust. 2 u.p.g.g.). Wojewoda ma więc w omawianym zakresie takie same kompetencje jak gmina. Gmina zaś, stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 11 u.p.z.p. ma obowiązek uwzględnienia w studium uwarunkowań wynikających w szczególności z występowania udokumentowanych złóż kopalin. Bezspornie więc złoża kopalin powinny być ujawnione w części studium dotyczącej uwarunkowań. O zakresie kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi zaś art. 10 ust. 2 u.p.z.p., z którego treści wynika, że w studium określa się przeznaczenie danego terenu w celu zapewnienia ładu przestrzennego. Przy czym, przy określaniu kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina musi uwzględniać zasoby naturalne środowiska podlegające ochronie, wynika to wprost z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p.. Przepis ten koresponduje z art. 72 ust 1 pkt 2 ustawie z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 poz. 799), zgodnie z którym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż. Cel ochronny ujawniania złóż kopalin w studium wskazany został wprost przez prawodawcę również w art. 95 ust. 1 u.p.g.g., gdzie mowa jest, że "udokumentowane złoża kopalin (...) w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa". Wprowadzenie obszarów udokumentowanych złóż kopalin w kierunkach zagospodarowania przestrzennego gminy nie zostało zatem pozostawione uznaniu gminy w ramach władztwa planistycznego. W wyroku z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 38/18 (publ. na stronie orzezcenia.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przekonująco argumentował na kanwie podobnego stanu faktycznego, że ujawnieniu w studium podlega cały obszar występowania udokumentowanych złóż. Rada gminy nie może wykonać częściowo tego obowiązku. Kierunki zagospodarowania danego terenu powinny uwzględniać istnienie złoża tak, aby możliwa była jego eksploatacja w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 2323/15, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 356/17, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawiązując do wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2015 r., syg. akt II SA/Kr 97/15 , kontrolowany organ zdaniem obecnie orzekającego składu nie wyciągnął odpowiednych wniosków z oceny zawartej w tym wyroku, zgodnie z którą "ujawnienie w studium obszarów złóż kopalin należy uznać za określenie sposobów wykorzystywania nieruchomości, które występuje obok już istniejącego przed wprowadzeniem zmiany w trybie zarządzenia zastępczego. Ewentualne sprzeczności w treści studium, które z uwagi na powyższe mogą powstać, rada gminy powinna wyeliminować poprzez wdrożenie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo dalszej zmiany studium. Do tego momentu tam, gdzie nie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, ewentualne sprzeczności rozstrzyga organ wydający koncesję, zasięgając przed wydaniem decyzji opinii organu wykonawczego gminy. Ujawnienie złóż kopalin w studium nie prowadzi natomiast do innego rodzaju zmiany kierunków zagospodarowania, niż określenie jednego z możliwych sposobów wykorzystywania obszarów złóż kopalin, o czym decydują ponadto przepisy odrębne, do których odsyła art. 7 u.p.g.g. w ust. 1 i 2.". Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu kontrolowany organ po jednoznacznym ustaleniu treści przedmiotowego dla sprawy zarządzenia zastępczego pod kątem obejmowania jego treścią złóż [...] powinien ew. odpowiednio zatem dążyć do wyważenia wartości jakie w związku z wydaniem ww. zarządzenia zostały wprowadzone do studium z kierunkami już wskazanymi na przedmiotowym terenie, mieszczącym się w strefie o nazwie: "Strefa wielkoprzestrzenna, centralna, urbanizacji typu miejskiego i podmiejskiego". Dla wyniku sprawy potencjalnie relewantne też mogą być ustalenia odnoszące się do zakresu przedmiotowego obszaru górniczego o nazwie [...]", o czym była mowa odpowiednio powyżej. Jak już było podnoszone, Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego z uwagi na to, że ta decyzja nie spełnia wymogów aktu ponownego stosowania prawa z przyczyn o których była mowa powyżej. W żadnym wypadku uchylenie jedynie decyzji organu II instancji nie oznacza jednak, że Sąd nie dopuszcza ew. wydania przez kontrolowany organ decyzji kasacyjnej jeżeli w sprawie zaistnieją przesłanki o których stanowi art. 138 § 2 k.p.a. Ta kwestia jest otwarta ze względu na wynik ponownego pełnego przeprowadzenia przez kontrolowany organ postępowania wyjaśniającego i ustosunkowania się względem wszystkich zarzutów odwołania. Organ odwoławczy powinien mieć także na uwadze, że choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia uzależniona jest od niezaskarżalnego i istotnie kształtującego ją postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, w szczególności w przypadku odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji, to jednak powinno ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawnionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., syg. akt VIII SA/Wa 549/14). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien kierować się ocenami wyrażonymi przez Sąd. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.