II SA/Kr 1207/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Izabela Dobosz Sędziowie WSA: Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA: Małgorzata Brachel- Ziaja Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R.S. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W." postanawia: skargę odrzucić W dniu 10 października 2006 r. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga R.S. datowana na dzień 6 października 2006 r. na uchwałę Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W.". Skarga ta została przekazana Radzie Miasta K. w dniu 17 października 2006 r. w celu udzielenia odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżący dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Jak wynika z akt sprawy i z treści skargi złożonej do sądu administracyjnego skarżący dwukrotnie występował z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia dokonanego w jego ocenie ustaleniami zaskarżonego planu, tj. pismem z dnia 3 lipca 2006 r. (data wpływu na dziennik podawczy Urzędu Miasta K. – 4 lipca 2006 r.) oraz pismem z dnia 18 sierpnia 2006 r. (data wpływu na dziennik podawczy Urzędu Miasta K. – 18 lipca 2006 r.). Istotne znaczenie z punktu widzenia skutków procesowych ma pierwsze wezwanie, tj. wezwanie z dnia 3 lipca 2006 r. (data wpływu na dziennik podawczy Urzędu Miasta K. – 4 lipca 2006 r.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu" (zob. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA z 2003 r., nr 1, poz. 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., II GSK/06 (publ. na stronie internetowej NSA), że "nie można traktować instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawnego jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby to działanie znaczenia prawnego, stanowiłby zaprzeczenie jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać jego bezpieczeństwo. Powodowałoby to również uprzywilejowanie podmiotów wnoszących skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001, nr 142, poz. 1591 ze zm.) od podmiotów wnoszących skargi na innej podstawie". W konsekwencji skarżącemu przysługiwała skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały Rady Miejskiej odpowiadającej na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawnego. Ocena zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest w niniejszej sprawie utrudniona, gdy uwzględni się niejasną treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz występujące w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotne rozbieżności interpretacyjne art. 53 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w odniesieniu do regulacji art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W szeregu orzeczeniach, w tym orzeczeniach publikowanych (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt: I OSK 785/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1634/04 (publ. Lex nr 186585), Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje pogląd, że w zmienionym stanie prawnym utraciło aktualność stanowisko wypracowane pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA, iż w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał organów gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy o NSA, którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu, jednakże gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ustala termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi. Termin ten odnosi się także do skarg na uchwały organów samorządowych podjętych w sprawie z zakresu administracji publicznej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Wynika to a contrario z art. 102a tej ustawy, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Oprócz wspomnianego art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mieć więc będzie zastosowanie art. 53 § 2 tej ustawy. Stanowi on, że termin na wniesienie skargi w wypadku nie udzielenia odpowiedzi przez organ na wezwanie go do usunięcia naruszenia prawa wynosi sześćdziesiąt dni od doręczenia wezwania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana zatem stanu prawnego upoważnia do weryfikacji tezy, że terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, do którego odsyła art. 101 ust. 3 ustawy w sprawach wezwania do usunięcia naruszenia prawa winny odpowiadać maksymalnemu terminowi przewidzianemu w art. 35 § 3 k.p.a., czyli terminowi dwumiesięcznemu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1634/04 (publ. Lex nr 186585) zwrócił też uwagę, że w praktyce dwumiesięczny termin do rozpoznania wezwania wynosiłby 62 dni (np. miesiące grudzień - styczeń, czy lipiec - sierpień), co uniemożliwiałoby złożenie skargi w terminie zakreślonym art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zachodzącą sprzeczność pomiędzy tymi przepisami można jedynie usunąć przyjmując, że na podstawie art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym organ gminy ma obowiązek rozpoznać wezwanie w terminie miesięcznym od jego wniesienia. Po bezskutecznym upływie tego terminu skarżący może wnieść skargę do sądu, przy czym ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi jest upływ ostatniego sześćdziesiątego dnia od dnia wniesienia wezwania. Za przyjęciem miesięcznego terminu do "udzielenia" odpowiedzi na wezwanie przemawia także to, iż wezwanie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi surogat środka zaskarżenia. Pogląd ten znalazł swe odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym wcześniej, bowiem już w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w składzie siedmiu sędziów, z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OSA 2/02 Sąd ten stwierdził, że skoro wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw by traktować je inaczej niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym (publ.: ONSA z 2003 r., nr 1, poz. 2). Jeśli tak - to uzasadnionym jest przyjęcie terminu miesięcznego do rozpatrzenia wezwania, bowiem termin ten odpowiada terminowi przewidzianemu w art. 35 § 3 k.p.a. do rozpatrzenia odwołania. Innymi słowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynosi 30 dni, liczony po upływie trzydziestego dnia od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli organ gminy nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Podkreślić przy tym należy, iż późniejsze udzielenie odpowiedzi na wezwanie nie powoduje, że skarga wniesiona między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest skargą przedwczesną, na pewno jednak skarga wniesiono po upływie sześćdziesięciu dni licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest skargą spóźnioną. Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeniach (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., II OSK 276/06, postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., II OSK 308/06) nie podzielił wyżej prezentowanego przez siebie stanowiska prezentując pogląd, że potrzeba rewizji wcześniejszego kierunku orzecznictwa sądowego jest wątpliwa i że zachowuje aktualność uchwała 7 sędziów z dnia 4 maja 1998 r., FPS 1/98, publ.: ONSA z 1998 r., nr 3, poz. 78, zgodnie z którą "w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 z późn. zm.) stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu; jednakże gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie". W konkluzji należy stwierdzić, że istnieje rozbieżność w orzecznictwie NSA co do tego, czy przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami ma zastosowanie przy obliczeniu terminów do wnoszenia skarg na zarządzenia i uchwały, o jakich mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminny (postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2007 r., II OSK 94/07, postanowienia NSA z dnia 22 lipca 2005 r., I OSK 108/05, publ.: Lex nr 186589), czy też zastosowania nie ma (postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., II OSK 276/06, postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., II OSK 308/06, postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2007 r., II OSK 1994/06). Mając powyższe na uwadze należy w pierwszej kolejności ustalić, czy właściwy organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wezwanie z dnia 3 lipca 2006 r. W ocenie sądu odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego nie może być udzielona przez którykolwiek organ gminy, lecz przez organ właściwy do ewentualnego uwzględnienia skierowanego przez wnioskodawcę wezwania. Wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego nie ma bowiem wyłącznie charakteru wymogu formalnego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, lecz jego istotą jest skłonienie organu, który podjął zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do ponownego przeanalizowania zasadności wydanego aktu z punktu widzenia zarzutów podniesionych w wezwaniu i do ich ewentualnego uwzględnienia. W sytuacji zaskarżenia uchwały rady gminy, to ona powinna udzielić odpowiedzi na wezwanie, a w sytuacji zaskarżenia zarządzenia wójta (burmistrza, prezydenta), to wójt (burmistrz, prezydent) powinien udzielić odpowiedzi na wezwanie. Podkreślić także należy, że nie można wykluczyć sytuacji konfliktu pomiędzy organem wykonawczym a stanowiącym i kontrolnym gminy, co dodatkowo umacnia tezę o konieczności udzielenia odpowiedzi na wezwanie przez właściwy organ. W przypadku skargi na uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego powinna zatem udzielić rada gminy, tj. na gruncie niniejszej sprawy Rada Miasta K. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 sierpnia 2006 r., II OSK 1009/06 (publ. na stronie internetowej NSA) wyraził pogląd, że "jakkolwiek w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia jest uchwała rady gminy, ten organ powinien być wezwany do usunięcia naruszenia, to skierowanie takiego wezwania do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie powoduje, iż wezwanie to jest prawnie bezskuteczne i może być traktowane tak jakby nie zostało wniesione. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym). Oznacza to, że obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia właściwego biegu, a w przypadku gdy wezwanie dotyczy usunięcia naruszenia uchwałą rady gminy, przedstawienie tego wezwania do rozpatrzenia radzie. (...) O bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wtedy, gdy organ nie uwzględnił wezwania (odmówił jego uwzględnienia), jak i wówczas, gdy organ nie zajął w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia żadnego stanowiska (milczenie organu). W przypadku wezwania do usunięcia naruszenia uchwałą rady gminy, stanowisko w sprawie wezwania powinna zająć rada gminy, ponieważ tylko rada gminy może zweryfikować uchwałę, której dotyczy wezwanie. Zajęcie stanowiska w sprawie wezwania przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i poinformowanie o tym wzywającego nie może być traktowane jako stanowisko rady gminy, jeżeli rada w tym przedmiocie nie zajmowała stanowiska. W takim przypadku, bez względu na przyczyny nieprzekazania radzie wezwania i nie zajęcia w tej sprawie stanowiska przez radę, należy przyjąć, że rada gminy nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie". Podobne stanowisko prezentował NSA już wcześniej podkreślając w postanowieniu z dnia 25 maja 1992 r., SA/Wr 545/92, publ. Wspólnota z 1992 r., nr 34, s. 21), że "wezwanie będzie bezskuteczne, gdy organ gminy, który podjął kwestionowaną uchwałę, odmówi usunięcia naruszenia, albo gdy nie wypowie się w tym przedmiocie w terminie, jaki obowiązuje do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym". Również w doktrynie prawa podkreśla się, że "o bezskuteczności wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym można mówić dopiero wówczas, kiedy organ gminy, który podjął daną uchwałę i został wezwany przez podmiot - który twierdzi, że uchwała ta narusza jego interes prawny lub uprawnienie - do usunięcia tego naruszenia, odmówił uchylenia lub zmiany swojej uchwały, lub też w terminie określonym w art. 35 § 3 ab initio k.p.a. nie udzielił wzywającemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia i nie wskazał nowego terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie, jak tego wymaga art. 36 k.p.a." (zob. T. Woś: Glosa do wyroku SN z dnia 26 czerwca 1992 r., III ARN 31/92, publ.: PiP z 1995 r., nr 2, s. 108, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 244). Z akt sprawy i oświadczeń złożonych na rozprawie wynika, że Rada Miasta K. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 lipca 2006 r. Odpowiedzi takiej udzielił Prezydent Miasta K., przy czym podkreślenia wymaga, że Rada Miasta K. nie podjęła uchwały upoważniającej Prezydenta Miasta K. do udzielania odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 lipca 2006 r. (data wpływu na dziennik podawczy Urzędu Miasta K. – 4 lipca 2006r.). Wobec tego należy przyjąć, że w zależności od wykładni art. 53 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna być złożona w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa (stosując art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy obliczeniu terminów do wnoszenia skarg na zarządzenia i uchwały, o jakich mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminny) bądź w terminie trzydziestu dni po upływie dwumiesięcznego okresu przewidzianego na udzielenie odpowiedzi przez Radę Miasta K. (zgodnie z cyt. wyżej poglądem drugiej linii orzeczniczej). Oznacza to, że skarga w myśl pierwszego stanowiska powinna być złożona najpóźniej w dniu 4 września 2006 r. (termin sześćdziesięciu dni mijał bowiem w sobotę 2 września 2006 r.) albo przyjmując – zgodnie z drugim stanowiskiem - że dwumiesięczny termin do udzielenia odpowiedzi przez Radę Miasta K. mijał z dniem 4 września 2006 – skarga powinna być złożona najpóźniej w dniu 4 października 2006 r. (środa). Tymczasem skarga datowana na dzień 6 października 2006 r., wpłynęła bezpośrednio do WSA w Krakowie w dniu 10 października 2006 r., a następnie została przekazana organowi administracji w celu udzielania odpowiedzi na skargę wobec faktu, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z zasady wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej (art. 54 § 1 cytowanej ustawy) wynika, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu sąd ten powinien przekazać niezwłocznie skargę właściwemu organowi administracji. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (tak: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 248, por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wykonał powyższe czynności niewątpliwie po dniu sporządzenia skargi i jej wpłynięciu do sądu. Skoro skarga została sporządzona w dniu 6 października 2006 r., tj. – przyjmując korzystniejszą dla skarżącego interpretację – po ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi, tj. po dniu 4 października 2006 r., stwierdzić należy, że nie mogła być wniesiona przed dniem 4 października 2006 r., a zatem skarga ta została złożona z przekroczeniem ustawowego terminu. Dodać należy, że skarżący złożył skargę po upływie terminu do jej złożenia także w sytuacji przyjęcia, że udzielona została odpowiedź na jego wezwanie pomimo tego, że uczynił to Prezydent Miasta K., a nie Rada Miasta K. W takiej sytuacji termin do wniesienia skargi wynosił 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent Miasta K. udzielił bowiem odpowiedzi na wezwanie z dnia 3 lipca 2006 r. pismem z dnia 4 sierpnia 2006 r. Wprawdzie w aktach sprawy brak dowodu doręczenia tego pisma skarżącemu, jednakże z pisma skarżącego datowanego na dzień 18 sierpnia 2006 r. wynika, że skarżący odpowiedź tę otrzymał i w dniu 18 sierpnia 2006 r. treść tej odpowiedzi była mu znana. Również więc i w tym przypadku skarga datowana na dzień 6 października 2006 r., która wpłynęła do WSA w Krakowie w dniu 10 października 2006 r. została złożona z przekroczeniem terminu, w tym wypadku trzydziestodniowego terminu od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze, że skarżący złożył skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W." z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który to termin – wobec braku wniosku skarżącego - nie został przywrócony, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.