II SA/Kr 121/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi "P" spółka jawna z siedzibą w J. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z dnia 9 września 2014 r. znak [....] , wydaną na podstawie art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał R.S. , prowadzącemu działalność pod firmą [....] Spółka Jawna w J. , wykonanie rozbiórki obiektu sprzedaży ulicznej posadowionego na działce nr [....] w M. obr. 2 o numerze rejestracyjnym [....] , wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. W uzasadnieniu PINB wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że na powyższej działce posadowiona została specjalistyczna przyczepa samochodowa zarejestrowana i posiadająca dowód rejestracyjny, a inwestor nie uzyskiwał zgody właściwego miejscowo organu architektoniczno – budowlanego na jej posadowienie. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa przyczepa stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, powołując przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych. Zaznaczył też, że posiadanie przez przyczepę elementów ruchomych oraz zarejestrowanie jej, umożliwiające legalne poruszanie się po drogach publicznych pozostają bez związku z funkcją, jaką pełni ta przyczepa, tj. prowadzeniem ciągłej sprzedaży asortymentu spożywczego bez przemieszczania obiektu w inne lokalizacje. W związku z powyższym organ wskazał, że na posadowienie przyczepy inwestor powinien uzyskać zgodę odpowiedniego organu w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego) lub wyjątkowo zgłosić posadowienie przyczepy odpowiedniemu organowi (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego). W konsekwencji nielegitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę organ uznał, że posadowioną przyczepę należy uznać za samowolę budowlaną, co skutkuje obowiązkiem nakazania jej rozbiórki. Organ zaznaczył też, że nie będzie możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego dotyczącego przedmiotowej przyczepy, gdyż jej posadowienie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. Od decyzji PINB odwołała się [....] Spółka jawna z siedzibą w J. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 28 kpa w związku z art. 52 Prawa budowlanego przez skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 4 kpa oraz naruszenie art. 3 pkt 5 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że sprawna technicznie, posiadająca tablice rejestracyjne i aktualne ubezpieczenie komunikacyjne OC przyczepa samochodowa jest tymczasowym obiektem budowlanym, a w konsekwencji - błędne orzeczenie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu odwołująca się Spółka wskazała, że R.S. – adresat decyzji organu I instancji nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, na której posadowiona jest przyczepa, a właścicielem przyczepy, jak i dzierżawcą terenu, na którym jest ona posadowiona jest spółka wnosząca odwołanie. W związku z powyższym decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania. Odwołująca się zaznaczyła też, że literalna wykładnia art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego nie prowadzi do wniosku, aby przyczepa samochodowa była podlegającym regulacjom tej ustawy obiektem budowlanym. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreśliła, że regulacje Prawa budowlanego odnoszą się tylko do takich obiektów, które są wytworem procesu budowlanego, tj. takich, które powstały w procesie budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego. Zatem jako, że przyczepa została jedynie posadowiona, ustawiona, co nie wymagało ingerencji w grunt i nie jest budową rozumieniu Prawa budowlanego, to nie istniał obowiązek uzyskania pozwolenia na ustawienie przyczepy, gdyż takiego obowiązku prawo nie przewiduje, a w konsekwencji brak było podstaw do nałożenia nakazu rozbiórki. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [....] z dnia 20 listopada 2014 r. znak [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 o art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego jako tymczasowego obiektu budowlanego. Wskazał, że przyczepa, jako obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, spełnia przesłanki art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego pozwalające na uznanie ją za drugi z rodzajów wymienionych w tym przepisie tymczasowych obiektów budowlanych. Na poparcie swojej oceny prawnej powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. MWINB zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie wymagane było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i nie zachodził wyjątek przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, zgodnie z którym nie trzeba uzyskać pozwolenia na budowę, a jedynie wystarczy dokonać zgłoszenia. Organ II instancji wskazał, że organ I instancji prawidłowo rozważył przed nałożeniem obowiązku rozbiórki możliwość przeprowadzenia procesu legalizacyjnego i w związku z ustaleniem, iż realizacja przedmiotowego obiektu narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzonego dla obszaru, na którym położona jest działka nr [....] obr. [....] w M. słusznie stwierdził, że w istniejącym stanie faktycznym brak było możliwości wszczęcia postępowania legalizacyjnego. MWINB uznał, jednak że decyzja PINB została skierowana do podmiotu niebędącego stroną postępowania, gdyż to odrębny podmiot prawa – [....] Spółka Jawna", a nie R.S. jest właścicielem przedmiotowej przyczepy oraz dzierżawcą terenu, na którym została ona posadowiona. Na powyższą decyzję MWINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [....] Spółka jawna z siedzibą w J. , zarzucając naruszenie: 1) art. 3 pkt 5 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że sprawna technicznie, posiadająca tablice rejestracyjne i aktualne ubezpieczenie komunikacyjne OC przyczepa samochodowa jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez przyjęcie na podstawie nieudowodnionej w żaden sposób okoliczności, że przyczepa samochodowa będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji nie została rozebrana ani przeniesiona w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie jej wykonalności. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że sprawna technicznie, posiadająca tablice rejestracyjne i aktualne ubezpieczenie komunikacyjne OC przyczepa samochodowa nie może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, zgodnie z literalną wykładnią tego przepisu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniosła, że odnoszące się do tymczasowych obiektów budowlanych przepisy art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dotyczą budowy tych obiektów, czyli wykonywania obiektu budowlanego oraz jego odbudowy, rozbudowy i nadbudowy, a w tej grupie nie mieszczą się działania polegające na postawieniu przyczepy samochodowej w określonym miejscu i podłączeniu jej do instalacji elektrycznej. Ponadto strona skarżąca wskazała, że skoro przyczepa nie jest obiektem budowlanym, to nie stosuje się do niej przepisów Prawa budowlanego. Podkreśliła też, że należy odróżnić budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego od ustawienia danego obiektu, co prowadzi do wniosku, że Prawo budowlane przewiduje jedynie udzielenie pozwolenia na budowę, natomiast udzielenia pozwolenia na ustawienie obiektu już nie. W konsekwencji braku obowiązku uzyskania pozwolenia na ustawienie przyczepy brak jest podstaw do nałożenia nakazu rozbiórki. Skarżąca podniosła również, że organ odwoławczy bez żadnych dowodów uznał, iż przyczepa nie została rozebrana ani przeniesiona w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, a tym samym nie zachodzi przesłanka do uznania, że w myśl przepisów art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie istniał obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a wystarczające było jedynie zgłoszenie. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. WSA w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, że przedmiotowa przyczepa odpowiada definicji tymczasowego obiektu budowlanego z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane oraz, że brak jest podstaw do wszczęcia w przedmiotowej sprawie postępowania legalizacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad przedmiotowa skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Niewątpliwie kluczowym dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięcie kwestii tego, czy przyczepa, której dotyczy nakaz rozbiórki wydany przez organ I instancji, może być uznana za tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Niektóre zatem rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych zostały wyraźnie wymienione (np. barakowozy, obiekty kontenerowe), ale redakcja tego przepisu wyraźnie wskazuje, że wyliczenie to ma charakter przykładowy. Dlatego przy ocenie innych typów obiektów, które nie zostały wyraźnie wskazane w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, konieczne jest zastosowanie dodatkowego kryterium. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego barakowozów, przyczep kempingowych, ruchomych kiosków lub innych podobnych obiektów, takim kryterium powinien być przede wszystkim cel, w jakim dany obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz okres funkcjonowania na tej nieruchomości (por. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08, wyrok NSA z 29 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 423/11 oraz wyrok NSA z 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12). W świetle ustaleń dokonanych w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie ulegało wątpliwości, że znajdująca się na działce nr [....] obr. [....] w M. specjalistyczna przyczepa samochodowa o numerze rejestracyjnym [....] jest wykorzystywana jako punkt sprzedaży produktów spożywczych. W ocenie Sądu uzasadniony był wniosek organów nadzoru budowlanego, że ta właśnie funkcja powinna rozstrzygać o charakterze spornego obiektu. Oczywiście istnieje teoretyczna możliwość przemieszczenia tej przyczepy i można także przypuszczać, że byłoby to praktycznie wykonalne. Jednakże celem postępowania administracyjnego nie jest prowadzenie hipotetycznych rozważań, ale wydawanie rozstrzygnięć opartych na realnie dokonanych ustaleniach faktycznych. Z tych zaś wynika, że opisana wyżej przyczepa została umieszczona na działce nr [....] na podstawie umowy dzierżawy i służy jako kiosk, z którego sprzedawane są produkty, co z kolei jest zgodne z profilem działalności prowadzonej przez stronę skarżącą, czyli właściciela przedmiotowej przyczepy. Z akt administracyjnych wynika też, że przyczepa stała na działce nr [....] w dniu oględzin dokonanych przez organ I instancji (....2013 r.), zaś strona skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że przyczepa jest przemieszczana. Przeciwnie fakt istnienia umowy dzierżawy potwierdza, iż rzeczywistym zamiarem właściciela przyczepy jest jej usytuowanie na działce przez dłuższy okres czasu i prowadzenie z tej przyczepy działalności handlowej. W ocenie Sądu zarzut skargi, że organy nie wykazały, iż przyczepa stoi przez cały czas na działce nr [....] , jest bezpodstawny, zaś całokształt ustalonych okoliczności wskazuje, że przyczepa stoi w miejscu ponad 120 dni. Nie można też wymagać od organów nadzoru budowlanego, by badały, czy w każdym pojedynczym dniu przyczepa nie opuszczała działki w sytuacji, gdy wszystkie pozostałe okoliczności przemawiają za tym, że przyczepa stoi w miejscu, a właściciel tej przyczepy nie przedstawia żadnych dowodów na to, że przemieszczanie przyczepy rzeczywiście nastąpiło. Ponadto nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że zgodnie z tokiem rozumowania przyjętym przez organy administracji każde zaparkowanie takiej przyczepy podlegałoby regulacjom Prawa budowlanego. Nie każdy bowiem postój przyczepy przystosowanej do ruchu drogowego wiązałby się z automatycznym uznaniem, że stanowi ona obiekt budowlany z chwilą jej zaparkowania. Wniosek taki można wywieźć wówczas, gdy przyczepa została ustawiona na nieruchomości w celu jej użytkowania jako obiektu budowlanego. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca nie użytkowała przyczepy jako mobilnego punktu usługowego, lecz jako stacjonarny kiosk uliczny, którego ustawienie w stwierdzonej przez organy lokalizacji można uznać za docelowe. Innymi słowy prowadzona działalność nie nosiła cech tymczasowości w stosunku do miejsca jej prowadzenia, a właśnie stałości, zaś strona skarżąca nie użytkowała przyczepy jako pojazdu, który okresowo zmieniał miejsce zaparkowania. Zgodzić się należy z organami nadzoru budowlanego, iż fakt zarejestrowania obiektu jako pojazdu mechanicznego i zawarcia związanej z tym faktem umowy ubezpieczenia OC nie stoi na przeszkodzie uznaniu tego obiektu za obiekt budowlany. Wyjaśnić trzeba bowiem, że zarejestrowanie pojazdu mechanicznego i zawarcie umowy OC stanowi dodatkową cechę obiektu, jednakże nie wyklucza ona uznania go za obiekt poddany regulacjom Prawa budowlanego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii poglądy wyrażone m. in. przez WSA we Wrocławiu (wyrok z 13 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 574/09), WSA w Poznaniu (wyrok z 6 lipca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 151/11) oraz NSA (wyrok z 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12). Ponadto ustawowa definicja tymczasowego obiektu budowlanego nie wyklucza potraktowania zarejestrowanych przyczep jako kiosków ulicznych, jeżeli zostały one przeznaczone do prowadzenia w nich stałej działalności handlowej w określonym miejscu. Także przepisy dotyczące prowadzenia ruchu drogowego nie zawierają normy zakazującej jednoczesnego traktowania przyczep jako obiektów budowlanych. Zatem potencjalna możliwość przemieszczania różni przyczepę od innych kiosków, w których prowadzona jest działalność handlowa, jednakże cecha ta w żaden sposób nie wpływa na realizację podstawowej funkcji, jaką jest działalność handlowa (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1398/13). Podsumowując zatem, Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego zasadnie potraktowały przedmiotową przyczepę jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, a skoro obiekt ten nie został przeniesiony ani rozebrany przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, to nie miało zastosowanie zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wynikające z art. 29 pkt 12 Prawa budowlanego. Podkreślić trzeba też, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać również na usytuowaniu w tym miejscu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy. Określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po ustawieniu jej w określonym miejscu z uwagi na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. W takim przypadku wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu polega na ustawieniu obiektu w określonym miejscu z zamiarem korzystania z niego (tak NSA w wyroku z 31 sierpnia 2005 r. sygn. akt OSK 1922/04 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanym postępowaniu bezspornym było, że strona skarżąca nie uzyskała stosownego pozwolenia na budowę, a więc miało miejsce samowolne posadowienie tymczasowego obiektu budowlanego. To zaś wymagało przeprowadzenia postępowania określonego w art. 48 Prawa budowlanego. Natomiast z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że skuteczność postępowania legalizacyjnego uzależniona jest m. in. od zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności przepisami prawa miejscowego w postaci obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w rozpatrywanym przypadku niecelowym było wszczynanie procedury legalizacyjnej, ponieważ przedmiotowy obiekt znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem "1.MN.17", dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [....] ustanawia zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych oraz mobilnych obiektów sprzedaży ulicznej za wyjątkiem kiosków z prasą i obiektów lokalizowanych na czas budowy (§ 4 pkt 2 ppkt 11). W związku z powyższym Sąd uznał, że w kontrolowanym postępowaniu organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie przesłanek nałożenia nakazu rozbiórki w stosunku do spornego obiektu w postaci przyczepy specjalistycznej i w tej kwestii niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art.7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na zapoznanie się z dokonanymi ustaleniami i motywami wydanego rozstrzygnięcia, a więc nie został naruszony art. 107 § 3 kpa. Z przedstawionych powyżej względów Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 3 pkt 5 i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wyjaśnić trzeba także, że wykonanie rozbiórki nie musi polegać wyłącznie na rozebraniu obiektu na poszczególne elementy i jego fizycznym unicestwieniu. Charakter bowiem rozbiórki zależy od rodzaju obiektu i sposobu jego wykonania, a rozbiórka może polegać na usunięciu obiektu z określonego miejsca, a nie na rozebraniu na części lub zniszczeniu. Na gruncie okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy nakaz rozbiórki należy rozumieć jako nakaz usunięcia przyczepy z określonego miejsca i zaprzestania jego eksploatacji. Natomiast wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej Sąd uznał za zasadne i podzielił stanowisko MWINB w K. , że decyzja PINB została skierowana do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Niewątpliwie bowiem [....] Spółka Jawna" z siedzibą w J. , a nie R.S. , jest właścicielem przedmiotowej przyczepy oraz dzierżawcą terenu, na którym została ona posadowiona. Dlatego też do tej Spółki powinien być kierowany nakaz rozbiórki, zaś błędne skierowanie nakazu przez organ I instancji do R.S. nie mogło zostać naprawione na etapie postępowania odwoławczego bez uchylenia decyzji PINB w M. i przekazania sprawy do ponownego rozparzenia przez ten organ. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, ze zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.