II SA/Kr 1239/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2010 r. M. B. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2008 r., znak: [...], orzekającej o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak [...]), ustalającej obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego - w kwocie 47,04 zł + VAT/miesiąc M. B. oparła swoje żądanie na przepisach art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 k.p.a. Wnioskodawczym wskazała, że decyzja z dnia 7 stycznia 2008 r., stanowi przedłużenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 15 grudnia 2006 r. znak: [...]), która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja z dnia 15 grudnia 2006 r., (utrzymana następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 stycznia 2007 r. ), została bowiem uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r., w sprawie III SA/Kr 1154/09. Ponadto wnioskodawczym podniosła, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności była niewykonalna w dniu jej wydania z uwagi na to, iż posesja w S. została przyłączona do czynnej sieci kanalizacji miejskiej. M. B. wskazała tu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 971/09, którym uchylona została decyzja nakładająca na wnioskodawczynię obowiązek przyłączenia nieruchomości położonej w S. nr [...] do sieci kanalizacyjnej. Decyzją z dnia 6 lutego znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r. nr [...]. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 k.p.a. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że złożony przez M. B. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2008 r. znak [...], był już rozpoznawany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Decyzją z dnia 19 września 2011 r., nr [...], Kolegium umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Na skutek złożonego przez M. B. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 grudnia 2011 r., nr [...]. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie II SA/Kr 381/12. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że nie można uznać, iż postępowanie z wniosku M. B. jest bezprzedmiotowe, gdyż wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy decyzji nieostatecznej. W dacie rozpoznawania wniosku z dnia 2 czerwca 2010 r. funkcjonowała już w obrocie prawnym drugoinstancyjna decyzja Kolegium odnosząca się do kwestionowanego rozstrzygnięcia Burmistrza. W takich okolicznościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] winno przyjąć, iż wniosek M. B. skierowany jest w stosunku do rozstrzygnięcia z dnia 30 czerwca 2008 r. nr [...], orzekającego o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2008 r., znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przesądził również, że nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu wniosku M. B. okoliczność, iż wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. w sprawie II SA/Kr 863/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. B. na decyzję Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2010 r. w sprawie II OSK 748/09 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Jak wskazał Sąd, powyższe nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania, gdyż żądanie strony dotyczące stwierdzenia nieważności nie pokrywa się z zakresem badania dokonanym przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 863/08. Poza zakresem rozpoznania i oceny Sądu znajdowały się bowiem okoliczności wskazywane we wniosku, które odnosiły się do zdarzeń mających miejsce już po wydaniu wyroku. Był to fakt wydania wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1154/09 stwierdzającego m.in. nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 31 stycznia 2007 r. i uchylającego decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 15 grudnia 2006 r., która również była decyzją przedłużającą obowiązek określony w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. Rozpoznając sprawę ponownie - i przyjmując zgodnie z wytycznymi Sądu, że wniosek M. B. dotyczy decyzji z dnia 30 czerwca 2008 r. nr [...] - Kolegium stwierdziło, że ww. decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie była niewykonalna w dniu jej wydania. Decyzja ta nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W oceni Kolegium, nie budzi żadnych wątpliwości, że istniały podstawy do wydania decyzji przedłużającej obowiązywanie decyzji ustalającej obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego. M. B., jako współwłaścicielka nieruchomości położonej w S., korzysta bowiem ze zbiornika bezodpływowego i nie zawarła stosownej umowy na jego opróżnianie. Do kanalizacji sanitarnej podłączony został wyłącznie lokal stanowiący własność T. S. Odnosząc się do powoływanych przez M. B. we wniosku okoliczności, tj. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Kolegium wskazało, że powodem stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia 20 lutego 2007 r., jak również decyzji Kolegium z dnia 31 stycznia 2007r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku sygn. akt III SA/Kr 1154/09 było rażące naruszenie prawa polegające na tym, że zaskarżona decyzja zawierała całkowicie odmienne co do treści rozstrzygnięcie (uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji) oraz uzasadnienie. Ponieważ powyższe nie nadawało się do sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., dlatego też wadą nieważności dotknięte było zarówno postanowienie o sprostowaniu, jak i objęta tym postanowieniem decyzja. W ocenie Kolegium powyższe rozstrzygnięcie Sądu nie wpływa na ważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r. Również okoliczność uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 15 grudnia 2006 r., znak [...], nie może mieć wpływu na ważność decyzji z 30 czerwca 2008 r. Powyższa decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. dotyczyła innego okresu, a jej uchylenie spowodowane było naruszeniem przez organ I instancji przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W ocenie Kolegium także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 971/09, nie może w jakikolwiek sposób przesądzić o tym, że decyzja Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., dotknięta jest wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd uchylił, na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., decyzję organu I i II instancji w przedmiocie nałożenia obowiązku przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, niemniej jednak Sąd nie przesądził, że nie ma podstaw do nałożenia tego obowiązku, a jedynie wskazał okoliczności wymagające wyjaśnienia. Na końcu Kolegium wskazało, że w dniu 16 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie II OSK 1286/11, oddalił skargę kasacyjną M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1499/10. W powołanym wyroku z dnia 16 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca fałszywie twierdzi, że jej nieruchomość została przyłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Ponadto NSA podkreślił, że ważne jest faktyczne gospodarowanie odpadami płynnymi, a nie teoretyczne dywagacje na temat ewentualnej współwłasności szamba. Zatem z faktu, że drugi współwłaściciel nieruchomości podłączył do kanalizacji sanitarnej wyłącznie użytkowany przez niego lokal mieszkalny, skarżąca nie może wywodzić, że jest zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła M. B. podtrzymując zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r. nr [...]. Rozpoznając powyższy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 24 maja 2013 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 6 lutego 2013 r. znak: [...]. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 157 § 1 i art. 158 k.p.a. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja wydana w dniu 30 czerwca 2008 r., nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również nie była niewykonalna w dniu jej wydania. Decyzja ta nie zawiera również wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że istniały podstawy do wydania decyzji przedłużającej obowiązywanie decyzji ustalającej obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego. M. B. jest bowiem współwłaścicielką nieruchomości położonej w S. (działka nr [...]) i korzysta ze zbiornika bezodpływowego. Nie zawarła natomiast stosownej umowy na jego opróżnianie. Kolegium po raz kolejny wskazało, że w dniu 16 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie II OSK 1286/11, oddalił skargę kasacyjną M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1499/10. Powyższym wyrokiem oddalono skargę M. B. na decyzję Kolegium z dnia 19 stycznia 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia 16 października 2009 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak [...]), ustalającej obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych. Tym samym Kolegium stwierdziło, że istniały podstawy do zobowiązania M. B. do ponoszenia opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego. W powołanym wyroku z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1286/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca fałszywie twierdzi, że jej nieruchomość została przyłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Ponadto Sąd podkreślił, że ważne jest faktyczne gospodarowanie odpadami płynnymi, a nie teoretyczne dywagacje na temat ewentualnej współwłasności szamba. Zatem z faktu, że drugi współwłaściciel nieruchomości podłączył do kanalizacji sanitarnej wyłącznie użytkowany przez niego lokal mieszkalny, skarżąca nie może wywodzić, że jest zwolniona z obowiązku opróżniania zbiornika bezodpływowego. Realizacja obowiązku utrzymania czystości i porządku nie polega na tym, że nieruchomość zostanie podłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej, tylko na tym, że do sieci tej będą odprowadzane powstające na nieruchomości ścieki, a celem ustawodawcy było nałożenie na właścicieli nieruchomości rzeczywistego, a nie pozornego obowiązku odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B.. Skarżąca zarzuciła, że organ nie rozpoznał jej żądań, jak również nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w zakresie jej wniosku z dnia 2 czerwca 2010 r. oraz z dnia 8 marca 2011 r. Nadto zarzuciła naruszenie art. 10, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a., w tym nie przeprowadzenia dowodów z warunków technicznych nr [...] wydanych dla całej nieruchomości nr [...] oraz z protokołu odbioru technicznego z dnia 8 kwietnia 2005 r. Skarżąca zarzuciła także rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 3-3b w związku z art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podniosła, że organ nałożył na nią dwa obowiązki tj. ponoszenia opłat za czyszczenie szamba oraz obowiązek przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Wskazała, że jej nieruchomość została podłączona do sieci kanalizacyjnej, na co wskazuje protokół odbioru technicznego z dnia 8 kwietnia 2005 r. Zaznaczyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 638/12 wskazał, że nie ma obowiązku podłączania się do sieci sanitarnej, bowiem posesja posiada już takie podłączenie. Zarzut ten został całkowicie pominięty przez Kolegium. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 maja 2013 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia 6 lutego 2013 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r. znak: [...]. Decyzją z dnia 30 czerwca 2008 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2008 r. znak: [...] orzekającą o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2008 r. do dnia 8 stycznia 2009 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. znak: [...] ustalającej obowiązek ponoszenia przez skarżącą M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości S.. Wyjaśnić na wstępie należy, że sprawa wniosku M. B. z dnia 2 czerwca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2008 r. była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 381/12 uchylił obie decyzje Kolegium wydane w tej sprawie. Powodem uchylenia było to, iż w dacie rozpoznawania wniosku skarżącej, w obrocie prawnym funkcjonowała już drugoinstancyjna decyzja Kolegium tj. decyzja z dnia 30 czerwca 2008 r. znak: [...] (utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia 7 stycznia 2008 r.) wydana na skutek rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji Burmistrza z dnia 7 stycznia 2008 r. Z tego też względu, mając na uwadze stanowisko Sądu wyrażone w ww. wyroku, mówiące, iż wniosek skarżącej z dnia 2 czerwca 2010 r. należy potraktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r., Kolegium prawidłowo przyjęło, że skarżąca domaga się w istocie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Równocześnie wskazać należy, że decyzja Kolegium z dnia 30 czerwca 2008 r. była także przedmiotem kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 863/08 oddalił skargę M. B. na wskazaną decyzję, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 748/09 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku. W wyroku z dnia 31 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 381/12 Sąd wyraził pogląd, iż wydanie wskazanych powyżej wyroków tj. wyroku WSA z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 863/08 oraz wyroku NSA z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 748/0 nie stanowi przeszkody do rozpoznania obecnie wniosku M. B., bowiem żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nie pokrywa się z zakresem badania dokonanym przez Sąd w sprawie sygn. akt II SA/Kr 863/08. Przystępując zatem do rozpoznania przedmiotowej sprawy zaznaczyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych i może ono mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niebudzący wątpliwości dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 357/08 – wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są przepisem art. 156 § 1 k.p.a. który stanowi, iż organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. We wniosku o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 7 stycznia 2008 r. skarżąca wskazała na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 k.p.a., przy czym w uzasadnieniu wniosku podniosła, że decyzja Burmistrza z dnia 7 stycznia 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, bowiem stanowi ona przedłużenie wcześniejszej decyzji Burmistrza z dnia 15 grudnia 2006 r., którą to decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1154/09 uchylił. Nadto w ocenie skarżącej decyzja Burmistrza z dnia 7 stycznia 2008 r. była w dniu jej wydania niewykonalna bowiem nieruchomość w S. została przyłączona do sieci kanalizacyjnej w 2005 roku. Odnośnie tego argumentu skarżąca wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 971/09. Za prawidłowe należy uznać stanowisko Kolegium, iż w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym w pkt 2, 5 i 7, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2008 r. (utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 7 stycznia 2008 r.). Wyjaśnić należy, że jeśli chodzi o przesłankę rażącego naruszenia prawa, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1206/11 orzekł, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w wyroku z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 333/12 stwierdził, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że błędne jest stanowisko skarżącej jakoby uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1154/09 decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 15 grudnia 2006 r. znak: [...] powodowało, iż decyzja Burmistrza z dnia 7 stycznia 2008 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić należy, że decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. znak: [...] ustalono obowiązek uiszczenia przez skarżącą M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3 m3 na miesiąc do punktu zlewnego. Powyższa decyzja była następnie przedłużana kolejnymi decyzjami zobowiązującymi skarżącą do uiszczania opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego, w tym między innymi decyzją z dnia 15 grudnia 2006 r. Otóż stwierdzić należy, że uchylenie jednej z decyzji przedłużających obowiązek ponoszenia opłat nie wpływa w żaden sposób na ważność innych "decyzji przedłużających". Każda z "decyzji przedłużających" wydana została w odrębnym postępowaniu administracyjnym, stanowi rozstrzygnięcie odnoszące się do innego okresu. Decyzje te funkcjonują w obrocie prawnym niezależnie od siebie i wyeliminowanie jednej z nich nie powoduje, że inne decyzje tracą swój byt prawny. Ewentualną nieważność "decyzji przedłużających" można by rozważać w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pierwotnej tj. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. ustalającej obowiązek ponoszenia opłat przez M. B.. Podkreślić jednakże należy, że decyzja ta także była już przedmiotem kontroli Sądu. Otóż wyrokiem z dnia 7 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1499/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 stycznia nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia 16 października 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 9 stycznia 2006 r. Na marginesie jedynie wskazać należy, powodem stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 31 stycznia 2007 r. (pkt I wyroku) było całkowicie odmienne co do treści rozstrzygnięcie i uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które nie nadawało się do sprostowania na podstawie art. 113 k.p.a.. Natomiast powodem uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 15 grudnia 2006 r. (pkt II) wyroku było nadto naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.. Odnosząc się z kolei do powołanej przez skarżącą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazać należy, że wyrokiem z dnia 30 września 2009 r. sygn. akt. II SA/Kr 971/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji zobowiązującą M. B. do przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Z rozstrzygnięcie tego skarżąca wyprowadza całkowicie błędny wniosek, że skoro nieruchomość posiada już podłączenie do sieci kanalizacyjnej, to skarżąca jest bezprawnie obciążana koszami za opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Otóż podkreślić należy, że kwestia podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej, a obowiązek ponoszenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego to dwa odrębne zagadnienia. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie II SA/Kr 971/09 była jedynie kwestia podłączenia nieruchomości do kanalizacji, Sąd nie badał w ww. sprawie kwestii związanej z obowiązkiem ponoszenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Uchylenie decyzji zobowiązującej skarżącą do podłączenia nieruchomości do kanalizacji jest więc całkowicie irrelewantne z punktu widzenia obowiązku ponoszenia opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego. Na marginesie zaznaczyć należy, że przyczyną uchylenia w ww. wyroku decyzji obu instancji było niewystarczające wyjaśnienie okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie. Okolicznością niekwestionowaną w sprawie jest natomiast to, że podłączenie do systemowej kanalizacji sanitarnej posiada tylko ta część budynku (położonego na nieruchomości nr [...]), która użytkowana jest przez T. i J. S. posiada, natomiast część budynku użytkowana przez M. B. jest podłączona do zbiornika nie nieczystości ciekłe. Podłączenie do zbiornika na nieczystości ciekłe jest równoznaczne z koniecznością jego opróżniania, a to z kolei wiąże się z koniecznością ponoszenia stosownych opłat. Wskazać w tym miejscu należy także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 638/12, którym Sąd oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nieobciążania obowiązkiem przyłączenia nieruchomości do sieci sanitarnej. Otóż w wyroku tym Sąd wyraźnie wskazał, że przedmiotem sądowej kontroli była tylko kwestia nałożenia na skarżącą obowiązku podłączenia nieruchomości do kanalizacji, a nie obowiązek zbierania powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie, gromadzenia nieczystości ciekłych w zbiornikach bezodpływowych, czy też pozbywania się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi, ani też zobowiązanie do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wyraźnie także zaznaczono, iż zagadnienia te mogą być, o ile zachodzą stosowne okoliczności faktyczne, przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Podsumowując, stwierdzić należy, że podniesione przez skarżącą okoliczności nie dają żadnych podstaw do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 czerwca 2008 r., zwłaszcza podstaw do uznania, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy też że była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), czy też zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Podstawą wydania przedmiotowej decyzji była ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), w szczególności przepis art. 6 ust. 10 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji), decyzja, o której mowa w ust. 7, ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji. Natomiast w myśl powołanego art. 6 ust. 7 ustawy, wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala: 1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych; 2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2 (tj. określonych przez radę gminy); terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1; sposób i terminy udostępniania urządzeń lub zbiorników w celu ich opróżnienia. Jak wskazano powyżej okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest, że skarżąca jako współwłaścicielka nieruchomości korzysta ze zbiornika bezodpływowego i nie zawarła stosowanej umowy na jego opróżnianie. Do kanalizacji sanitarnej podłączony jest bowiem jedynie lokal drugiej współwłaścicielki tj. T. S.. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd działając podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Końcowo należy zaznaczyć, iż wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu został rozpoznany przez Referendarza WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r.