II SA/Kr 1242/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. E. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w związku z art. 147 i art. 148 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. E. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 10 sierpnia 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, elektryczną, gazową, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, zewnętrznymi instalacjami: kanalizacji sanitarnej wraz ze zbiornikiem na nieczystości ciekłe, gazową, elektryczną i powierzchniami utwardzonymi na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. W 16 lutego 2018 r. do organu wpłynął wniosek M. E. gdzie stwierdziła, że powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 10 sierpnia 2017 r. Wnioskodawczyni podniosła, że decyzja jest niezgodna z prawem oraz wykazała moment w którym dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Z treści podania wynika że stanowi ono wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tzn. brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Z treści akt postępowania wynika, że wnioskodawczyni o przedmiotowej decyzji dowiedziała się co najmniej 21.10.2017 r. Powyższą okoliczność wykazują wydruki fotografii załączone przez M. E., które jak sama oświadczyła pochodzą z 21.10.2017 r. W dniu 2 listopada 2017 r. wnioskodawczyni złożyła pierwszy wniosek opatrzony nagłówkiem o uznanie za stronę postępowania. Podanie z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zostało pozostawione bez rozpoznania. M. E. złożyła ponowny wniosek o tożsamej treści w dniu 16 lutego 2018 r. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Natomiast art. 148 K.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wart. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Art. 150 § 1 K.p.a. wskazuje, iż organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji - a zatem w tym przypadku Prezydent Miasta K.. Wniosek w niniejszej sprawie został złożony w dniu 16 lutego 2018 r. Odnośnie daty uzyskania wiedzy o przedmiotowej decyzji wnioskodawczyni wykazała, że dowiedziała się w dniu 21 października 2017 r. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 991/10 powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 43/11 wyjaśnił, że dla przyjęcia, że strona dowiedziała się o decyzji wystarczające jest by posiadała ona informacje o organie, który decyzję wydał oraz sposobie rozstrzygnięcia sprawy, lecz nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wnioskodawczyni nie dochowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Ponadto jak wynika z akt postępowania zakończonego wydaniem w dniu 10 sierpnia 2017 r. decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia M. E. nie była strona postępowania ponieważ jej nieruchomość nie znalazła się w obszarze oddziaływania inwestycji. Od tego postanowienia M. E. wniosła zażalenie zarzucając nieuznanie za stronę w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 10 sierpnia 2017 r. Ponadto wskazała, że Prezydent Miasta K. odpowiedzi na pierwszy wniosek z 2 listopada 2017 r., udzielił po upływie ponad miesiąca, co według odwołującej stanowi naruszenie przepisów K.p.a. Wojewoda postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt wynika, że M. E. 2 listopada 2017 r. złożyła wniosek o uznanie za stronę postępowania w związku z decyzją z 10 sierpnia 2017 r. W powyższym wniosku wnioskodawczyni nie wskazała dnia w którym dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta K., oraz czy jest to wniosek o wznowienie postępowania. W związku z powyższym organ pierwszej instancji wezwał 13 grudnia 2017 r., wnioskodawczynię do uzupełnienia powyższych braków, jednocześnie pouczył, że nie usunięcie ich we wskazanym terminie będzie skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Kolejno 22 stycznia 2018 r. Prezydent Miasta K. wobec nieusunięcia braków wskazanych w powyższym wezwaniu pozostawił podanie bez rozpoznania. Skarżąca słusznie zaznaczyła, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał w uzasadnieniu pisma z 22 stycznia 2018 r., jako podstawę art. 64 § 1 K.p.a. jednakże według organu drugiej instancji jest to traktowane jako błąd pisarski, ponieważ w wezwaniu z 13 grudnia 2018 r., poprawnie zastosował art. 64 § 2. Wnioskodawczyni nie odebrała korespondencji, w związku z tym 20 grudnia 2017 r., pozostawiono zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej, następnie 28 grudnia 2017 r. kolejny raz awizowano przesyłkę. Ostatecznie 4 stycznia 2018 r., zwrócono korespondencje z uwagi na niepodjęcie jej w terminie. Wnioskodawczyni nie uzupełniła do dnia 12 stycznia 2018 r. braku podania z 2 listopada 2017 r., w wyznaczonym terminie 7 dniowym od dnia otrzymania wezwania z 13 grudnia 2017 r. pomimo skutecznego jego doręczenia w dniu 4 stycznia 2018 r. - dwukrotnie prawidłowo awizowaną przesyłkę po jej zwrocie do organu uważa się za skutecznie doręczoną. Wobec takich działań organu pierwszej instancji, M. E. 16 lutego 2018 r., złożyła kolejny wniosek o uznanie za stronę w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 10 sierpnia 2018 r., w którym wskazała, że dniem w którym dowiedziała się o prowadzonej inwestycji jest 21 październik 2017 r. Po jego rozpatrzeniu organ pierwszej instancji wydał zaskarżone postanowienie, w trybie postępowania nadzwyczajnego którego celem jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenia, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Według organu odwoławczego stanowisko jakie zajął Prezydent Miasta K. co do nie zachowania przez skarżącą terminu na podstawie art. 148 § 2 jest prawidłowe, gdyż termin do złożenia podania o wznowienie gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Pierwszy wniosek M. E. zawierał braki formalne, wobec których Prezydent Miasta K. prawidłowo wezwał o ich uzupełnienie. W orzecznictwie został wyrażony pogląd, że żądanie wznowienia postępowania złożone przez wnioskodawcę powinno odpowiadać nie tylko wymogom z art. 63 § 2 K.p.a., ale z podania powinno wynikać żądanie wznowienia postępowania oraz okoliczności wskazujące na zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Z treści podania z 2 listopada 2017 r. nie wynikało czy jest to żądanie złożone w trybie nadzwyczajnym, tym bardziej, że brak było oświadczenia wskazującego na datę, w jakiej wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji. W związku z tym, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. organ pierwszej instancji wezwał wnoszącą podanie do usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W wyniku niewykonania wytycznych wskazanych w wezwaniu organ pierwszej instancji orzekł o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku. Organy administracji publicznej obowiązane są stosować przy postępowaniach ogólne zasady w tym określoną w art. 9 K.p.a. tj. czuwać nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie można jednak pominąć okoliczności, że organ podejmuje działania - w przypadku wniosku strony na danych przez nią przekazanych, w tym danych osobowych - adres zamieszkania. Doręcza pisma wnioskodawcom lub ich pełnomocnikowi. M. E. nie ustanowiła pełnomocnika podczas swej nieobecności w kraju, który w zaistniałej sytuacji skutecznie odebrałby korespondencje i dokonał uzupełnienia wniosku, wiedząc że złożyła żądanie do organu. Kolejne pismo skarżącej z 1 lutego 2018 r., kierowane do organu pierwszej instancji również nie czyni zadość wymaganiom określonym w wezwaniu Prezydenta Miasta K. z 13 grudnia 2017 r. w szczególności nie określiła terminu, w którym dowiedziała się o decyzji. Dopiero w kolejnym wniosku z 16 lutego 2018 r., poinformowała kiedy dowiedziała się o ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z 10 sierpnia 2018 r.. Oświadczyła, że o rozstrzygnięciu dowiedziała się w dniu 21 października 2017 r. przedkładając na tą okoliczność dokumenty w postaci fotografii, na których m.in. widnieje tablica informacyjna budowy z dokładnymi danymi decyzji pozwolenia na budowę. Termin miesięczny do złożenia podania o wznowienie postępowania nie został zachowany, gdyż pierwsze żądanie w tej kwestii wpłynęło do organu właściwego w dniu 6 listopada 2017 r. lecz nie było skutecznie wniesione co zostało wykazane powyżej. Drugie żądanie z dnia 16 lutego 2018 r. w tej sprawie wpłynęło po upływie ponad 3 miesięcy od dnia kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta K.. Na uchybienie powyższemu terminowi według oceny organu odwoławczego - jak zarzuca skarżąca, nie miała wpływu długość procedowania przez organ pierwszej instancji sprawy z jej wniosku. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. E. zarzucając naruszenie: 1/ art. 64 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że strona została skutecznie wezwana do usunięcia braków formalnych pisma podczas, gdy do skutecznego wezwania do usunięcia braków formalnych pisma nie doszło; 2/ art. 35 § 3 K.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie wskazanym w przepisie tj. miesiąca; 3/ art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawo budowlane poprzez nieuznanie skarżącej za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu i instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest decyzja o odmowie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu, wnioskująca o wznowienie tego postępowania nie dotrzymała miesięcznego terminu o którym mowa w 148 § 1 k.p.a. Przepis art. 45 § 1 k.p.a stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.) Z kolei przepis art. 149 k.p.a. przesądza, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3). Postępowanie administracyjne po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania jest podzielone na dwie fazy. W pierwszej fazie, organ bada czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek tj. stwierdzenie, że podanie nie jest oparte na przyczynie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a lub też jest spóźnione, uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. W tej sytuacji nie dochodzi do drugiej, merytorycznej części tego postępowania, w której organ weryfikuje wskazywane przez strony przyczyny i podstawy wznowienia. W sytuacji zatem, gdy organ stwierdza, iż strona wnosząca podanie o wznowienie postępowania, czyni to z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiącej podstawę wznowienia, obowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie II OSK 773/09, iż przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W przypadku, kiedy podstawą wznowienia jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o wydanej decyzji w zakresie niezbędnym do jej identyfikacji. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r. II OSK 1661/17, iż zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (tak samo w wyroku NSA z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie II OSK 714/08). Ciężar dowodu co do okoliczności dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc wykazać, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Organ z kolei ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Złożenie podania o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od daty uzyskania przez wnioskodawcę informacji o wydaniu decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenie czego decyzja ta dotyczyła (jej identyfikacji) nie tylko upoważnia ale wręcz obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a. Niezastosowanie się przez organ do tej zasady i rozpoznanie sprawy wznowieniowej, jak mowa o tym wyżej, doprowadziło by do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności. W niniejszym postępowaniu skarżąca pierwsze pismo, traktowane przez organ jako wniosek o wznowienie postępowania (w ocenie sądu wobec braku precyzyjnie sformułowanego żądania w tym przedmiocie organ prawidłowo zakwalifikował to podanie) złożyła w dniu 2 listopada 2017 r. Pismo to nie wykazywało w jakiej dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji, wydanej w postępowaniu wznowienia którego się domagała. Organ prawidłowo wadliwość tą potraktował, jako brak formalny i wezwał ją do wykazania tej okoliczności. W zakreślonym terminie skarżąca czynności tej jednak nie dokonała – nie wskazała kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji, w wyniku czego organ orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W ocenie sądu postępowanie to miało usprawiedliwione podstaw. Zgodnie bowiem z art. 64. § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jaka mowa wyżej, wznowienie postępowania może nastąpić tylko wtedy, gdy strona nie biorąca bez własnej winy udziału w postępowania zgłosi podanie o wznowienie tego postępowania w terminie do 1 miesiąca kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji. Niezachowanie tego terminu stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Pismo inicjujące wznowienie musi zawierać zatem dane umożliwiające organowi dokonanie oceny, czy wnoszący podanie zachował ustawowy termin. Bez wiedzy czy miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. jest zachowany, organ nie może bowiem ani wznowić, ani odmówić wznowienia postępowania - nie może zatem dokonać wstępnej oceny złożonego wniosku a co za tym idzie zakończyć fazę wstępną postępowania poprzez wydanie stosownego rozstrzygnięcia procesowego. Słusznie zatem organ wezwał skarżącą, do uzupełnienia tego braku a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił podanie bez rozpoznania. Błąd we wskazaniu podstawy prawnej pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 64 § 1 k.p.a. zamiast art. 64 § 2 k.p.a.) jest bez znaczenia, istotnym jest bowiem treść wezwania do usunięcia braków wniosku o wznowienie postepowania. Organ natomiast wzywał do usunięcia braków wniosku o wznowienie postępowania poprzez wyjaśnienia od kogo, kiedy i w jakich okolicznościach wnioskodawczyni dowiedziała się o wydaniu decyzji oraz przedłożenia dowodów wykazujących w/w okoliczności. Pismo to wskazywało także prawidłową podstawę prawną wezwania tj. art. 64 § 2 k.p.a. Skutek tego orzeczenia (pozostawienie podania bez rozpoznania) jest taki, że nie zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe. Jak wskazuje zasadnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2018 r. II OSK 1914/18 celem wezwania do usunięcia braku formalnego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest wymuszenie na stronie, by ta usunęła przeszkodę uniemożliwiającą rozpoznanie sprawy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest sankcją za brak wymaganego od strony działania. Ponownie wniesienie przez skarżącą podania o wznowienie postępowania nastąpiło 1 lutego 2018 r. i także nie wykazywało, kiedy skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji. Termin te wskazany został dopiero w piśmie z dnia 16 lutego 2018 r. Według tego pisma, o wydaniu decyzji skarżąca odwiedziła się 21 października 2017 r. podczas osobistej wizyty na działce, na dowód czego dołączyła zdjęcia placu budowy oraz tablicy informacyjnej. Tablica informacyjna zawiera dane dotyczące między innymi rodzaju inwestycji, inwestora oraz numeru decyzji o pozwoleniu na budowę. Dane te w sposób dostateczny pozwalają na przyjęcie, że skarżąca uzyskała dostateczną wiedzę o wydaniu decyzji, na podstawie której inwestycja ta jest realizowana i od tego terminu liczy się miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Skarżąca podanie to wniosła 1 lutego 2018 r. a więc ze znacznym przekroczeniem terminu 1 miesiąca od daty dowiedzenia się o fakcie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wcześniejsze podanie (z 2 listopada 2017 r. ) wobec nieuzupełnienia braków które uniemożliwiały organowi nadanie biegu sprawy tj. bądź wznowieniu postępowania bądź odmowie tego wznowienia, pozostawiono bez rozpoznania, co ma ten skutek, że postępowaniu w oparciu o to pismo nie zostało wszczęte. Zasadnie zatem organ przyjął, że z powodu przekroczenia terminu w jakim można żądać wznowienia postępowania z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, odmówił tego wznowienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.