II SA/Kr 133/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. B. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta K. decyzją [....] z 26 kwietnia 2013r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu, c.o. na działce nr [....] oraz zjazdu z drogi gminnej nr [....] (działka nr....) w miejscowości L. gmina M. Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie współwłaściciele sąsiedniej działki nr [....] - A.K. oraz M.B. Odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 i art. 35 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie art. 7, 10, 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewoda [....] decyzją z dnia 10 lipca 2013r., nr [....] , uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził m.in., że przepisy prawa zezwalają na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości 1,65 m od granicy działki sąsiedniej, ze względu na wymiary działki. Jest to możliwe przy spełnieniu określonych w przepisach prawa wymogów, co wynika z treści znajdującego zastosowanie w tym przypadku § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda [....] zobligował przy tym organ I instancji do zbadania czy poprzez udzielenie pozwolenia na budowę, nie zostanie naruszony interes osób trzecich - właścicieli (wieczystych użytkowników) sąsiednich nieruchomości. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji potwierdził zarzut odwołujących się, iż skarżona decyzja Starosty K. wydana została z naruszeniem art. 10 k.p.a. Wojewoda wskazał, iż jak wynika z akt sprawy, wobec stwierdzonych braków w zgromadzonych materiałach, organ I instancji wezwał inwestora o uzupełnienie złożonej w sprawie dokumentacji (postanowienie z 3 kwietnia 2013r.), m.in. o wykazanie spełnienia warunków technicznych, dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wynikających z przepisów ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Po uzupełnieniu braków przez inwestora, w tym o istotne dla sprawy spełnienie warunków technicznych, dotyczących ochrony przeciwpożarowej obiektu w związku z planowaną lokalizacją obiektu, Starosta K. wydał zaskarżoną decyzję bez ponownego zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z całością materiału w sprawie oraz o możliwości złożenia złożeniu ewentualnych uwag. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że zatwierdzony skarżoną decyzją projekt budowlany jest niezgodny z przepisani Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012, poz.462). W projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiona została przez uprawnionego geodetę obowiązująca linia zabudowy, której odległość od drogi publicznej (dz. nr 195) ustalona została w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy M. z 26.07.2012r. Stwierdzono również, że pomiędzy projektem zagospodarowania terenu, a projektem architektonicznym budynku istnieje niespójność. Jak wynika z rzutów, przekrojów i elewacji budynku, od strony południowej zaprojektowana została wiata o wymiarach 3,0 m x 3,0 m, która nie wykazana została na projekcie zagospodarowania terenu. W opisie do projektu budowlanego brak jest również wyjaśnienia dotyczącego jej budowy oraz wskazania jaką funkcję będzie ona pełnić. Następnie Wojewoda zakwestionował nie wyjaśnienie przez organ I instancji kwestii dotyczącej odprowadzenia wód deszczowych. W ocenie organu odwoławczego zaproponowane w projekcie rozwiązania naruszają przepis § 28 i 29 ww. rozporządzenia. Niezależnie od tego Wojewoda [....] wskazał, że dołączona do projektu budowlanego kserokopia decyzji Wójta Gminy [....] z 31.01.2013r., znak: [....] , wydana w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [....] (nr dz......) na działkę nr [....] w m. L. , nie posiada klauzuli ostateczności. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygniecie organu I instancji wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, a sprawa inwestycji na ww. działkach wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z tego też względu należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przedmiotowa decyzja Wojewody [....] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez M.B. , który zarzucił jej naruszenie: przepisów prawa administracyjnego materialnego i prawa procesowego t j. art.5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, że ze względu na zgodność inwestycji z przepisami o warunkach technicznych brak jest podstaw do twierdzenia, iż w niniejszej sprawie planowana inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich; art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na nie wyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W związku z podniesionymi wobec decyzji zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Rozpoznając przedmiotową skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 10.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1199/13 orzekł o oddaleniu skargi M.B. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd stwierdził m.in., iż sądowa kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego sprowadza się przede wszystkim do ustalenia, czy organ odwoławczy był uprawniony w realiach niniejszej sprawy do uchylenia się od obowiązku wydania decyzji merytorycznej i rozstrzygnięcia o uchyleniu orzeczenia organu pierwszej instancji, połączonego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Tym samym Sąd zbadał, czy Wojewoda prawidłowo uznał, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, a jednocześnie, czy wobec tych naruszeń konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym zakresie WSA w Krakowie przypomniał, iż na organie administracji publicznej ciąży wyrażony w art. 7 k.p.a. obowiązek dążenia do ustalenia prawdy materialnej. Tym samym obowiązany jest on zatem do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę niezwykle istotnym elementem jest sam projekt budowlany. To on jest bowiem przedmiotem zatwierdzenia przez organ administracji architektoniczno – budowlanej. Artykuł 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przewiduje szereg elementów, które winien sprawdzić organ przed wydaniem pozwolenia na budowę. Nadto z samej istoty projektu jako przedmiotu zatwierdzenia przez organ w drodze decyzji administracyjnej, kształtującej prawa i obowiązki inwestora oraz stron postępowania wynika, że musi być to opracowanie jednoznaczne i spójne. Zapisy poszczególnych części projektu budowlanego nie mogą być ze sobą sprzeczne, ponieważ uniemożliwiałoby to ustalenie na etapie realizacji inwestycji, czy prowadzone roboty budowlane odpowiadają projektowi zatwierdzonemu. Z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że projekt budowlany powinien zawierać m.in.: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. WSA w Krakowie podkreślił, iż uszczegółowieniem powyższego przepisu art. 34 ust. 1 pkt 3 są przepisy o rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012r., poz. 462). Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. W § 8 ust. 3 pkt 2 wprowadzono wymóg, aby część rysunkowa, o której mowa w ust. 1 określała: granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. W ocenie orzekającego wówczas Sądu z analizy projektu budowlanego (rzutów, przekrojów i elewacji budynku) wynika, że od strony południowej zaprojektowana została wiata o wymiarach 3,0 m x 3,0 m, której nie ujęto w projekcie zagospodarowania terenu. W opisie do projektu budowlanego brak jest również wyjaśnienia dotyczącego jej budowy oraz wskazania jaką funkcję będzie ona pełnić. Ponadto w projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiona została przez uprawnionego geodetę obowiązująca linia zabudowy, której odległość od drogi publicznej (dz. nr......) ustalona została w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy [....] z 26.07.2012r. W opisywanym wyroku WSA w Krakowie podzielił ocenę organu odwoławczego, że w ten sposób zatwierdzony został projekt niespójny, wewnętrznie sprzeczny oraz niezgodny z przepisami ww. rozporządzenia. Ponadto Sąd zgodził się również z Wojewodą [....] , że organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie kwestii odprowadzenia wód deszczowych. Zgodnie bowiem z przepisami § 28 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Natomiast zgodnie z § 29 ww. rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Orzekający wówczas Sąd podkreślił także, iż w opisie do projektu, odprowadzenie wód deszczowych odbywać się będzie po terenie działki inwestora, bowiem planowana inwestycja nie ma możliwości podłączenia do kanalizacji opadowej. Powyższe rozwiązanie jest zgodne z zapisem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy z 26.07.2012r., z którego wynika, że odprowadzenie wód opadowych - w oparciu o rozwiązanie indywidualne - na terenie wnioskowanej działki. WSA w Krakowie podkreślił także, że ukształtowanie terenu w obszarze inwestycji wskazuje na spadek w kierunku północno-zachodnim (vide mapa sytuacyjno - wysokościowa). Słusznie zatem w jego ocenie uznał organ odwoławczy, że ulokowanie rur spustowych od strony wschodniej, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką nr [....] , przy dużej powierzchni utwardzonej od strony północnej oraz przyjętym w projekcie rozwiązaniu ukształtowania terenu wokół projektowanego budynku narusza § 28 i 29 ww. rozporządzenia. Reasumując WSA w Krakowie w opisywanym wyroku stwierdził, iż brak jednoznacznych ustaleń organu pierwszej instancji we wszystkich wskazanych wyżej kwestiach oznacza naruszenie przez Starostę K. dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Brak wewnętrznej spójności projektu budowlanego, jego niezgodność z przepisami prawa (ww. rozporządzeń) stanowi o tym, że decyzja organu I instancji jest wadliwa i wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w którym organ skoryguje swoje błędy zgodnie z zaleceniami Wojewody [....] . Rozpoznając kolejny raz sprawę Starosta K. decyzją z dnia 8 października 2013 r. znak [....] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.M. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu, c.o,. na działce nr [....] oraz zjazdu z drogi gminnej nr [....] (dz. Nr....) - na działkach o nr [....] , [....] w miejscowości L. gmina M ". W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji przypomniał, iż wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w związku z decyzją Wojewody [....] z 12.07.2013 r., znak: [....] , działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z 16 sierpnia 2013 r. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie kompletności projektu budowlanego oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń do dnia 9 września 2013 r. tj.: - na mapie sytuacyjno - wysokościowej uprawniony geodeta winien nanieść obowiązującą linie zabudowy, której odległość od drogi publicznej (dz. nr.....) ustalona została w załączniku nr 2 do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy [....] z dnia 26.07.2012 r., znak: [....] ; - doprowadzić do spójności projekt zagospodarowania terenu z projektem architektonicznym w zakresie projektowanej wiaty od strony południowej, która nie została wykazana w projekcie zagospodarowania terenu a jest na rzutach, przekrojach i elewacjach budynku. Ponadto w opisie do projektu budowlanego brak jest również wyjaśnienia dotyczącego jej budowy oraz wskazania jaką funkcje będzie pełnić; - uzupełnić część opisową projektu zagospodarowania działki w zakresie szczegółowych informacji o doprowadzeniu wód opadowych zgodnie z § 28 ust. 1 oraz § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. nr 109 poz. 1156 z 2004 r. z późn. zm./ mając na uwadze ukształtowanie ternu wokół budynku oraz znaczne utwardzenie od strony północnej i ulokowanie rur spustowych od strony wschodniej, w odl. 1,5 m od granicy z sąsiednia działką nr [....] ; - w części rysunkową projektu zagospodarowania terenu należy nanieść projektowany zjazd przez projektanta sporządzającego projekt zjazdu ponadto projektu zagospodarowania terenu winien zawierać podpis projektanta opracowującego projekt zjazdu; - przedstawić analizę zacieniana oraz przesłaniania (część opisowa, graficzna, linijka słońca) obrazująca spełnienie wymogów § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - analiza winna obejmować sąsiednią działki budowlane niezabudowane (z uwzględnieniem prognozy zabudowy i zabudowane wraz z istniejącymi na nich obiektami); - decyzję Wójta Gminy [....] z 31.01.2013 r., znak: [....] wydana w przedmiocie zezwolenia na lokalizacją zjazdu indywidualnego z drogi gminnej nr [....] (nr dz.....) na działkę nr [....] w m. L. należy uzupełnić o klauzulę ostateczności; - dostarczyć aktualny wpis do właściwej izby samorządu zawodowego dla projektantów sporządzających ww. poprawki; Organ I instancji stwierdził, iż pełnomocnik reprezentujący inwestora przy piśmie z 9 września 2013 r. złożył dokumenty i wyjaśnienia stanowiące odpowiedź na postanowienie z 16 sierpnia 2013 r.. W opinii Starosty przedłożone uzupełnienia i wyjaśnienia uczyniły zadość żądaniom postanowienia. W ocenie Starosty K. analiza projektu budowlanego oraz dokumentacji formalno-prawnej, przeprowadzona po uzupełnieniu braków wykazała, iż: projekt budowlany jest zgodny z wytycznymi ostatecznej decyzji Wójta Gminy M. z 26 lipca 2012 r., znak: [....] ustalającej warunki zabudowy wydanej na wniosek B.M. dla działki nr [....] położonej w L. gmina M. dla inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu, co oraz zjazdu z drogi gminnej" utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydana 14 grudnia 2012 r., znak: [....] . Jednocześnie organ I Instancji podkreślił, iż projekt jest kompletny, sporządzony przez osoby uprawnione mające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które ponoszą odpowiedzialność za dane przyjęte do opracowania projektu, ich prawdziwość oraz zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z przepisami prawa. Projektanci legitymują się właściwymi zaświadczeniami, potwierdzającymi wpis do odpowiedniej izby samorządu zawodowego. Projekt wykonano w terminie ważności zaświadczeń. Posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, w tym np.: ostateczną decyzję Wójta Gminy M. wydaną 26 stycznia 2012r., znak [....] o wyrażeniu zgody na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego na działce nr [....] od strony drogi gminnej (dz. nr....) w L. w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, określone zostały warunki uzgodnienia projektowanej lokalizacji inwestycji. Projektanci przedłożyli informację BIOZ oraz oświadczenie o sporządzeniu dokumentacji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Końcowo organ I instancji zaznaczył, iż inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które mogłoby znacząco oddziaływać na środowisko w znaczeniu ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko. Inwestycja nie jest przedsięwzięciem, które oddziałuje na obszar Natura 2000. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [....] wniósł współwłaściciel sąsiedniej działki nr [....] M.B. . Odwołujący się zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie art. 7, 10, 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednocześnie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wywiedzionego odwołania jego autor podniósł, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zostało przesłane do ustanowionego przez M.B. pełnomocnika w osobie radcy prawnego S.K. Jego zdaniem jest to o tyle istotne, że pełnomocnik na etapie postępowania odwoławczego przedłożył odpowiedni dokument pełnomocnictwa, który upoważniał jego osobę do działania w imieniu M.B. w ramach całego postępowania administracyjnego, w tym także do występowania w sprawie prowadzonej ponownie przez organ I instancji. W związku z tym w ocenie odwołującego się, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Starostwa K. był zobowiązany nie tylko do doręczenia pełnomocnikowi decyzji kończącej postępowanie, ale także do zawiadomienia pełnomocnika o wszczęciu postępowania oraz o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie, co nie nastąpiło. M.B. podkreślił, iż taki obowiązek wynika jednoznacznie z treści zdania pierwszego art. 40 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Równocześnie autor odwołania zaznaczył, że pełnomocnik M.B. dowiedział się o tym, że organ prowadzi postępowanie, pomimo złożenia skargi od decyzji organu II instancji do sądu administracyjnego, dopiero na ostatnim etapie postępowania. W celu zagwarantowania swojej osobie możliwości zapoznania się z aktami sprawy, pełnomocnik niezwłocznie wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania, powołując się m.in. na fakt zaskarżenia decyzji organu II instancji do sądu administracyjnego. Przedmiotowy wniosek nie został jednak uwzględniony, o czym pełnomocnik dowiedział się dopiero z treści postanowienia zapadłego w dniu 7 października 2013 roku, a zatem wydanego na jeden dzień przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W dalszej części odwołania podniesiono, że decyzja Wojewody [....] z dnia 10 lipca 2013 roku, którą uchylono poprzednią decyzję Starosty K. , została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Ze względu na charakter zarzutów podniesionych w skardze, w ocenie M/.B. prowadzone postępowanie administracyjne powinno zostać zawieszone do czasu rozpatrzenia powyższej skargi. Tymczasem, organ I instancji, pomimo zaskarżenia decyzji Wojewody [....] , przeprowadził ponownie postępowanie, które zakończone zostało wydaniem przez organ zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego autor odwołania stwierdził, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem interesów osób trzecich, a tym samym z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W świetle powyższego w ocenie M.B. nie budzi wątpliwości, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ prowadząc w trybie zwykłym postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego w bliskiej odległości od nieruchomości sąsiedniej, obowiązany był do wyczerpującego zbadania, czy w wyniku realizacji tej inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich. Jeżeli więc zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę budynku usytuowanego w odległości 1,5 metra od nieruchomości sąsiedniej, to jest oczywiste, że kwestia uzasadnionych interesów osób trzecich - właścicieli sąsiedniej nieruchomości, winna być w sposób wyczerpujący rozważona, co winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnych. Tymczasem w ocenie M.B. , w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji w ogóle nie odniósł się do twierdzeń stron postępowania co do naruszenia ich uzasadnionych interesów. Zdaniem skarżącego z treści uzasadnienia nie wynika, że organ I instancji dokonał w tym zakresie jakichkolwiek rozważań. Ponadto, odwołujący się podniósł m.in., że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, zgodnie z którym rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy sąsiedniej nieruchomości, organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. Niedopuszczalne jest całkowite lekceważenie interesów którejkolwiek ze stron (właścicieli sąsiednich nieruchomości). Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Stanowisko takie jak zaznaczył przyjęte zostało m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn..II OSK 1955/2006. Niezależnie od powyższego odwołujący się podniósł, że treść uzasadnienia faktycznego i prawnego, zgodnie z art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, musi zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, gdy zaś chodzi o uzasadnienie prawne - obligatoryjne jest wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia z podaniem przepisów prawa. W omawianej sytuacji rozstrzygnięcie organu I instancji nie zawiera praktycznie żadnego z wymienionych powyżej elementów składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. Pomimo wniesionych przez właścicieli działki nr [....] uwag i zastrzeżeń na etapie postępowania przed organem I instancji, Starostwa Krakowski nie wyjaśnił w wystarczający sposób, czy w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów skarżących, w szczególności mając na uwadze regulacje dotyczące kwestii ochrony przeciwpożarowej. Organ nie wskazał jakimi motywami kierował się w tym zakresie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. W opinii M.B. zaskarżona decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) oraz wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), a jej uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego. Tym samym więc jego zdaniem naruszono także zasady ogólne, którymi organ powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym - art. 6, 7, 8, 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewoda [....] decyzją z dnia 11 grudnia 2013 roku, znak. [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy za nietrafny uznał zarzut naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a. .Wojewoda w tym zakresie podniósł, iż w przedmiotowej sprawie, strony postępowania: A.K. oraz M.B. ustanowili pełnomocnika w osobie radcy prawnego J.O. , pełnomocnictwo z dnia 20 marca 2013 r. znajduje się w aktach sprawy. Strony postępowania nie poinformowały organu o wypowiedzeniu powyższego pełnomocnictwa i powołaniu przez M.B. nowego pełnomocnika, radcy prawnego S.K. . Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa wpłynęło do organu I instancji 26.09.2013r., przesłane z Kancelarii Radców prawnych [....] Spółka Partnerska. Zatem, jak wynika z powyższego, strona postępowania działająca przez pełnomocnika ustanawiając nowe pełnomocnictwo, nie powiadomiła organu o wycofaniu pełnomocnictwa wcześniejszego i powołaniu nowego pełnomocnika. Powyższa informacja wpłynęła do organu w trakcie prowadzonego postępowania, po wydanym 10.09.2013 r. zawiadomieniu stron postępowania o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym dotyczącym przedmiotowej sprawy. Równocześnie organ II instancji przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wyrażone w wyroku z 19 kwietnia 2012 r., sygn. Akt II SA/Go 114/12, " (...) W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 33 kp.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepis art. 40 § 1 i 2 kp.a. stanowi, iż pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Ustawodawca nowelizując przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (od dnia 11 kwietnia 2011 r.) uwzględniając praktykę orzeczniczą doprecyzował treść art. 40 § 2 k.p.a. w ten sposób, że jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Obecnie obowiązujący przepis wprost stwierdza, iż przysługuje stronie prawo ustanowienia tylu pełnomocników, ilu uzna za celowe. Jednakże nie wiąże się to z obowiązkiem organu doręczania pism wszystkim ustanowionym w sprawie pełnomocnikom, lecz tylko jednemu z nich. W judykaturze oraz piśmiennictwie prawniczym wykształcił się jednolity pogląd, który Sąd podziela bez zastrzeżeń, że w przypadku zaniedbania wskazania przez stronę pełnomocnika, którego upoważnia do odbioru kierowanych do niej pism, organ łub sąd doręczy pismo jednemu z pełnomocników według swojego uznania (...) ". Analizując powyższe stanowisko Wojewoda [....] stwierdził, że organ I instancji prawidłowo skierował ww. zawiadomienie do rąk właściwego pełnomocnika, skoro nie został powiadomiony o odwołaniu poprzedniego, co było obowiązkiem strony postępowania. Zatem w ocenie organu II instancji skarżący nie może w skardze skutecznie podnosić, że przez doręczenie pisma niewłaściwemu pełnomocnikowi strona postępowania nie mogła zapoznać się z aktami sprawy, a w związku z tym naruszony został art. 10 k.p.a.. Odnośnie zarzutu dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania Wojewoda [....] wskazał, że przyjęte stanowisko organu I instancji w tej materii jest prawidłowe. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. "organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu ". Zatem, zawieszenie postępowania w trybie przytoczonego powyżej artykułu może nastąpić wyłącznie w przypadku spełnienia łącznie czterech przesłanek, tj. postępowanie w danej sprawie administracyjnej musi być w toku, inne strony postępowania zawieszeniu nie sprzeciwią się, nie może ono zagrażać interesowi społecznemu oraz postępowanie to zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało wszczęte na wniosek B.M. , a zatem przepis art. 98 k.p.a., na podstawie którego organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie nie może mieć zastosowania, gdyż nie została spełniona jedna z ww. przesłanek - z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie wystąpiła bowiem strona, która zainicjowała przedmiotowe postępowanie. Natomiast odnośnie przesłanki zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Wojewoda [....] zauważył, iż z treści tego przepisu wynika, że to do organu prowadzącego postępowanie należy ocena i ostateczne rozstrzygnięcie czy zawieszenie postępowania nastąpi. Organ odwoławczy przypomniał, iż w niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było przez organ I instancji po uchyleniu decyzji Nr [....] z 26 kwietnia 2013 r. decyzją Wojewody [....] z 10 lipca 2013 r., znak: [....]. Decyzja Wojewody [....] była decyzją ostateczną i obowiązującą z mocy prawa. Zatem skarga złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie ww. decyzji nie stanowiła zagadnienia wstępnego, od którego zależało ponowne rozpatrzenie postępowania w sprawie wydania przez organ I instancji pozwolenia na budowę. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 35 ust. 4 art. ustawy Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę Wojewoda wskazał, że skarżący nie wyjaśnił na czym polegało powyższe naruszenie. Równocześnie za niezasadny organ II instancji uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie Wojewoda zauważył, iż zgodnie ze wskazanym przepisem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wojewoda przypomniał, iż skarżący wywodzi ograniczenie prawa do swobodnego dysponowania swoją nieruchomością z faktu, iż zatwierdzony skarżoną decyzją obiekt budowlany zlokalizowany został w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Zdaniem Wojewody zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym, przed stwierdzeniem, że zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, wymagane jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno -budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. W tym zakresie Wojewoda przypomniał, iż w przedmiotowej sprawie, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy wydaną 26.07.2012 r. przez Wójta Gminy [....], znak: [....] , utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 14.12.2012, znak: [....] . Zatem inwestor posiada prawo do zabudowy swojej działki w sposób określony w ww. decyzji lokalizacyjnej. Ze względu na szerokość działki inwestycyjnej nr [....] , wynoszącej ok. 11 m oraz ograniczenie tej szerokości, wynikające z ustaleń ww. decyzji a dotyczące obowiązującej linii zabudowy, wyznaczonej w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (dz. Nr......), projektowany budynek usytuowany został w odległości 1,65 m od granicy z działką nr [....] . Jak podkreślił Wojewoda przepisy prawa zezwalają na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości min. 1,50 m od granicy działki sąsiedniej, jeżeli wymiary działki nie pozwalają na zachowanie odległości wynikających z przepisów szczególnych. Zgodnie bowiem z przepisem § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. z późn. zm.), budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m, na działce budowlanej w przypadku, gdy szerokość tej działki jest mniejsza niż 16 m, przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz zawartych w §13, 60 i 271-273 ww. rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, bezspornym jest że na całej długości działka nr [....] jest wąska i jej szerokość nie przekracza 16m. Zatem, ze względu na wskazane ograniczenie istnieje możliwość usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia, jednakże przy spełnieniu warunku, że ściana w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią będzie ścianą oddzielenia pożarowego. Organ odwoławczy podkreślił, iż jak wynika z projektu budowlanego (ust. 11 opisu technicznego dotyczącego ochrony pożarowej) projektowany budynek mieszkalny jest budynkiem niskim i zalicza się do kategorii zagrożenia ZLIV o wymaganej odporności pożarowej "D". Zgodnie z § 216 dla obiektów o klasie odporności pożarowej "D" elementy budynku winny spełniać wymagania nośności ogniowej R, szczelności ogniowej E i izolacyjności ogniowej I - dla konstrukcji nośnej R 30, dla stropu REI 30, dla ścian zewnętrznych El 30. Projektowany budynek, od strony działki sąsiedniej nr [....] posiada ścianę oddzielenia pożarowego REI 60, tym samym spełniony został warunek § 232 oraz ww. § 271 rozporządzenia, gdyż obiekt spełnia warunki p.pożarowe dla obu budynków - zatwierdzonego w skarżonej decyzji oraz planowanego na działce nr [....] . Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda [....] zaznaczył, że organ podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, a nie wyłącznie na podstawie przepisów procesowych zawartych bezpośrednio w kodeksie postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Wojewody [....] z 10 lipca 2013 r., znak: [....] , przeprowadził ponownie postępowanie administracyjne, które zakończone zostało skarżoną decyzją. Z uzasadnienia do powyższej decyzji wynika wyraźnie, że projekt został poddany analizie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, przy uwzględnieniu konieczności uzupełnienia materiału dowodowego wskazanego w ww. decyzji organu II instancji. Zatem wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia poprzez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów, na podstawie których wydał swoje rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż inwestor w niniejszej sprawie przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym ww. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Wojewoda podkreślił przy tym, iż w sprawie bezspornym jest również, iż projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zatwierdzony decyzją Nr [....] Starosty [....] projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymogami ochrony środowiska. Ponadto, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Obowiązująca linia zabudowy została naniesiona na projekt zagospodarowania terenu przez geodetę posiadającego stosowne uprawnienia. Do projektu budowlanego dołączona została opinia geotechniczna, warunki o przyłączeniu do drogi publicznej, warunki przyłączenia do sieci energetycznej, gazowej, gminnej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej. Inwestor uzyskał decyzję o wyłączeniu części powierzchni działki nr [....] z produkcji rolnej, decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu. Wojewoda podkreślił, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko. Zatem w ocenie organu odwoławczego projekt budowany został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.B. . W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego tj.: * art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, że ze względu na zgodność inwestycji z przepisami o warunkach technicznych brak jest podstaw do twierdzenia, iż w niniejszej sprawie planowana inwestycja narusza uzasadnione interesy osób trzecich, * art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez nieuzasadnione zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, * art. 10 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu, * art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, * naruszenie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. * Art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia. Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu omawianej skargi, skarżący stanął na stanowisku, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy błędnie uznał za bezzasadny wskazany w odwołaniu zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem interesów osób trzecich, a tym samym z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie M.B. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ prowadząc w trybie zwykłym postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego w bliskiej odległości od nieruchomości sąsiedniej, obowiązany był do wyczerpującego zbadania, czy w wyniku realizacji tej inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich. W tym zakresie skarżący wskazał m.in., że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, zgodnie z którym rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy sąsiedniej nieruchomości, organ administracji publicznej powinien mieć zwłaszcza na uwadze konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. W opinii skarżącego niedopuszczalne jest całkowite lekceważenie interesów którejkolwiek ze stron (właścicieli sąsiednich nieruchomości). Pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości (w zbliżeniu do granicy) może być wydane wyłącznie wyjątkowo, gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny. Stanowisko takie przyjęte zostało m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., II OSK 1955/2006. Odwołując się m.in. do wyroku wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1090/2005 skarżący stwierdził m.in. że wbrew stanowisku organu odwoławczego okoliczność, że dana inwestycja spełnia wymagania wynikające z przepisów o warunkach technicznych nie oznacza, że równocześnie ze względu na szczególne uwarunkowania danej sprawy, nie narusza ona uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie M.B. taka szczególna sytuacja ma miejsce właśnie w niniejszej sprawie. Inwestycja objęta zakresem zaskarżonej decyzji uniemożliwia bowiem racjonalną zabudowę nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu skargi powtórzono także, argumentację zawartą w odwołaniu wskazującą na konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego, do czasu rozpoznania przez WSA w Krakowie skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia 10 lipca 2013 roku. Podobnie skarżący ponownie podniósł , iż pomimo przedłożenia do akt sprawy pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu S.K. , nie został on zawiadomiony o fakcie ponownego prowadzenia postępowania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi zaznaczono, iż pełnomocnikowi skarżącego nie została zagwarantowana możliwość rzetelnego ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, a także do zaprezentowania własnego stanowiska w sprawie. Autor skargi zarzucił także, iż rozstrzygnięcie organu I instancji jak i II instancji nie zawiera praktycznie żadnego z elementów wymienionych w art. 107 § 3 k.p.a., które składają się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wywiedziona przez M.B. skarga okazała się zasadna w zakresie w jakim doprowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Wojewody [....] z dnia 11 grudnia 2013 roku, znak. [....] utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z dnia 8 października 2013 r. znak [....] , którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono B.M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu, c.o. na działce nr [....] oraz zjazdu z drogi gminnej nr [....] (działka nr....) w miejscowości L. gmina [....]. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się ponownie na skutek kasacyjnej decyzji Wojewody [....] z dnia 10 lipca 2013r. znak [....] . Jak przedstawiono to w części historycznej niniejszego uzasadnienia przedmiotowa decyzja Wojewody [....] podlegała kontroli sądowoadministracyjnej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1199/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o oddaleniu skargi na przedmiotową decyzję. W przywołanym wyroku Sąd przyznał rację organowi odwoławczemu w zakresie w jakim zakwestionował on zabrany w sprawie materiał dowodowy w szczególności w zakresie jego braków i niespójności w odniesieniu do części graficznej jak i opisowej projektu budowlanego. W trakcie ponownego postępowania przed organem I instancji inwestor w odpowiedzi na realizujące zalecenia organu odwoławczego oraz WSA w Krakowie postanowienie Starosty [....] z dnia 16.08.2013r prawidłowo uzupełnił przy piśmie z dnia 6.09.2013r. w wymaganym zakresie przedłożoną wraz z wnioskiem dokumentację projektową. Należy zaznaczyć, iż inwestor w toku postępowania uzupełnił i uszczegółowił także projekt zagospodarowania terenu w zakresie części opisowej jak i graficznej dotyczących informacji o sposobie odprowadzenia wód opadowych na gruncie, z których wynika, iż realizowana inwestycja nie zakłóci stosunków wodnych panujących na gruntach sąsiednich. Podobnie przedstawiona w opisie zagospodarowania terenu analiza zacienienia oraz przesłaniania wykazuje, iż projektowany budynek spełnia wymagania §13 oraz §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze zm.).Przeprowadzona analiza wykazała, iż usytuowanie projektowanego budynku nie będzie negatywnie wpływało na zacienie budynków już istniejących, czy też prognozowanych. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż w świetle uzupełnionej dokumentacji projektowej planowana inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych oraz norm budowlanych, które wskazywałyby na naruszenie uzasadnionych interesów skarżącego w rozumieniu art.5 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U 2010.243.1623 j.t) – zwana dalej w skrócie p.b. - należy uznać, iż zarzut skargi wskazujący na obrazę wskazanego przepisu jest bezzasadny. W tym zakresie podkreślenia wymaga, iż ochronie w procesie budowlanym podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja - tak jak w niniejszej sprawie - w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. ( por wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22.05.2013r. sygn.IV SA/Po 183/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 06.07.2012 sygn, VII SA/Wa 2249/11, wyrok NSA z dnia 13.04.2011 sygn. II OSK 643/10 ) W tym miejscu odpowiadając także na zarzut skargi należy podkreślić, iż Starosta K. prawidłowo postąpił prowadząc ponownie postepowanie pomimo zaskarżenia ostatecznej decyzji kasacyjnej Wojewody [....] z dnia 10 lipca 2013r. znak [....] do sądu administracyjnego. Zgodzić się bowiem należy z zaprezentowanym przez organy administracyjne I i II instancji stanowiskiem co do tego, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję kasacyjną Wojewody [....] nie mogło stanowić przesłanki do zawieszenia postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji celem oczekiwania na rozpatrzenie tejże skargi przez ten sąd. Ocena legalności decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, przekazującej sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia, nie jest bowiem żadnym zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97§1 pkt.4 k.p.a., od rozstrzygnięcia którego uzależnione byłoby ponowne jej rozpatrzenie i ponowne wydanie decyzji. Ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny takiej decyzji kasacyjnej, wobec stwierdzenia jej niezgodności z prawem, oznaczałoby jedynie tyle, że jego konsekwencją byłaby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego, w trybie art.145 k.p.a., rozstrzygnięć, jakie w międzyczasie na podstawie takiej decyzji zostały wydane. Należy jednak przypomnieć, iż w realiach niniejszej sprawy prawomocnym wyrokiem z dnia 10.12.2013r. sygn. akt II SA/Kr 1199/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o oddaleniu skargi. Rozpoznając obecną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podzielił także zarzutu naruszenia art.10 k.p.a. W tym zakresie zasadnie bowiem organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przypomniał o treści art. 40 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono natomiast kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Skoro więc w niniejszej sprawie strona takiego wskazania zaniechała, a zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dla radcy prawnego J.O. wpłynęło do organu I instancji dopiero w dniu 26.09.2013 r., to Starosta K. prawidłowo postąpił doręczając zawiadomienie z dnia 10.09.2013r. o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym temu właśnie pełnomocnikowi . Niezależnie od tego należy zauważyć, iż inwestor uzupełnił plan zagospodarowania terenu m.in. poprzez wrysowanie na nim linii zabudowy zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu 26.07.2012 r. przez Wójta Gminy [....] , znak: [....] , a utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14.12.2012, znak: [....] . Przedmiotowa decyzja ustala dla planowanej inwestycji obowiązującą linie zabudowy w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej [....] dz, nr ...)- ulica [....] . Analiza tak uzupełnionego projektu zagospodarowania terenu inwestycji wskazuje, iż lico ściany elewacji frontowej projektowanego budynku nie przebiega dokładanie w miejscu wytyczenia przedmiotowej linii zabudowy, albowiem elewacja frontowa została nieco cofnięta w głąb działki nr [....] . Część tekstowa projektu budowlanego (k. 7b) wskazuje , iż ściana frontowa planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowana jest w odległości 5.1 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej ul. [....] . Rację ma więc skarżący wskazując w piśmie procesowym z dnia 17.02.2014r., iż autor projektu zakwalifikował przedmiotową linię jako nieprzekraczalną linię zabudowy. W tym zakresie należy jednak przypomnieć, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione frontony budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy terenu. Linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego. Linia zabudowy (linia regulacyjna) w rozumieniu § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), określa, więc nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać więc w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. To do inwestora należy precyzyjne określenie lokalizacji inwestycji na jego nieruchomości. Wydanie, zatem decyzji w niniejszej sprawie o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy elewacja frontowa nie przylega dokładnie do wyznaczonej linii zabudowy lecz jest od niej cofnięta w głąb działki o 0,6 m było prawnie dopuszczalne. (por. podobnie wyrok NSA z dnia 08.07.2008r. sygn. II OSK 789/07, wyrok NSA z dnia 08.07.2008r. sygn.. II OSK 779/07, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30.11.2011r. sygn. akt II SA/Łd 994/11, wyrok WSA we Wrocławiu sygn. II SA/Wr 737/12, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8.01.2013r., sygn. II SA/Sz 1310/06 - wszystkie orzeczenia dostępnie w bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy nie można jednak zapominać, iż inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi tj. Wójta Gminy [....] w decyzji z dnia 26.01.2012r. IGK.7230.1.9.2012 na usytuowanie projektowanego budynku od strony drogi gminnej nr [....] w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej po warunkami, iż żaden z elementów budynku tj. okapy, balkony, taras, schody, wiatrołap nie mogą zmniejszać ww. odległości oraz wjazd do garażu nie może znajdować się na ścianie od strony drogi. Należy przypomnieć, iż przedmiotowe odstępstwo miało bezpośredni wpływ na odległość w jakiej ten sam organ ustalił w decyzji o warunkach zabudowy linie zabudowy. W przypadku braku wydania przedmiotowego odstępstwa zgodnie z dyspozycją art.43 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach gminnych w terenie zbudowanym powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 metrów. Samo więc usytuowanie elewacji frontowej budynku w odległości większej od dopuszczalnej w ww. odstępstwie nie narusza warunków zgody zarządcy drogi, gdyż bliższe jest ustawowemu minimum . Należy jednak podkreślić, iż wskazana decyzja zarządcy drogi wyraźnie zastrzega, iż nie tylko ściana budynku lecz także żaden z jego elementów takich jak: okapy, balkony, taras, schody, wiatrołap nie mogą zmniejszać ww. odległości. Tymczasem jak słusznie zaznaczył przy piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2014r. skarżący poza wrysowaną na planie zagospodarowania terenu linią zabudowy - przekraczając tym samym dopuszczoną odległość od drogi - znalazł się element budynku w postaci części zewnętrznego stopnia, pełniącego rolę postumentu na którym wsparty jest projektowany wiatrołap przy wejściu do budynku. Dokładna wartość przedmiotowego przekroczenia przez wspomniany stopień jest trudna do ustalenia albowiem nie jest on precyzyjnie wrysowany na planie zagospodarowania ternu inwestycji. Należy jednak wstępnie przyjąć, iż wartość ta na wysokości wejścia do budynku przekracza 0,5 metra. Na stronach projektu budowlanego o nr 64, 68, 71 i 72 wyraźnie widać, iż na wspomnianym stopniu zostanie wsparta jedna ściana wiatrołapu, sam zaś stopień posiada wysokość 45 cm nad projektowanym poziomem terenu. W projekcie budowlanym nie naniesiono parametrów obrazujących szerokości oraz długości przedmiotowego stopnia. W projekcie oznaczono jedynie precyzyjnie powierzchnię wiatrołapu na 2,72 m2 Z uwagi na ustalenia części graficznej projektu budowlanego bezspornym jest, iż kwestionowany stopień pełniący de facto rolę niewielkiego tarasu przed wejściem do budynku jest szerszy niż szerokość projektowanej ściany wiatrołapu o ok.50 cm. Tym samym więc już wstępna analiza projektu budowlanego wskazuje, iż ta właśnie część stopnia wykracza poza wyznaczoną linię zabudowy kolidując z ustaleniami , a zarazem warunkami pod którymi zarządca drogi udzielił inwestorowi zgody na usytuowanie projektowanego budynku od strony drogi gminnej nr [....] w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Niezależnie od tego w toku dalszego postępowania należy precyzyjnie rozstrzygnąć czy także projektowany wiatrołap częściowo nie znalazł się – jak sugeruje skarżący (w załączniku graficznym do pisma z dnia 17.02.2014r. k.36)- za linią zabudowy, co jak wskazano naruszało by także wskazane warunki odstępstwa zarządcy drogi. W świetle ustaleń projektu budowlanego bezspornie zakwestionowany element inwestycji w postaci wysokiego na 45 cm stopnia, podobnie jak sam wiatrołap stanowi element budynku, o którym mowa w decyzji Wójta Gminy M. z dnia 26.01.2012r. [....]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rolą organów będzie zobowiązanie inwestora do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego, poprzez odpowiednie skorygowanie aktualnego projektu oraz precyzyjne oznaczenie parametrów wiatrołapu oraz znajdującego się przed wejściem do budynku podwyższenia – stopnia w taki sposób, aby można było precyzyjnie zweryfikować czy żaden z elementów budynku nie wykracza nadal poza wyznaczoną linię zabudowy, a tym samym nie narusza warunków decyzji Wójta Gminy [....] z dnia 26.01.2012r. [....] . Niezależnie od tego należy podkreślić, iż inwestor winien uzupełnić plan zagospodarowania terenu m.in. poprzez wyraźne naniesienie na nim ww. stopnia- podwyższenie terenu. Mając więc uwadze, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty K. zatwierdziły projekt budowlany, który w aktualnym kształcie narusza zgodę zarządcy drogi tj. Wójta Gminy [....] wyrażoną w decyzji z dnia 26.01.2012r. [....] prowadząc tym samym do obrazy art.35 ust.1 pkt. 2 p.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając w oparciu o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także powyższa decyzja została wydana z naruszeniem wskazanego powyżej przepisu prawa materialnego, jej uchylenie stało się konieczne. Równocześnie w punkcie II. wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono natomiast w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.