II SA/Kr 1456/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H. K. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania udrożnienia przepustu pod drogą I. odrzuca skargę H. K. ; II. oddala skargę W. R. R. M. oraz E. G. zwróciły się do Wójta Gminy [...] o wszczęcie postępowania w związku zasypaniem fosy oraz przepustu drogowego znajdującego się między granicami działek nr [...] oraz [...] przez właściciela działki W. R. W podaniu tym wskazano, iż na skutek zasypania fosy może zostać zalany dom znajdujący się na działce nr [...] . Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 15 grudnia 2014r. nakazał: 1. W. R., przywrócenie stanu poprzedniego wodnicy poprzez udrożnienie przepustu pod nowo wyremontowaną drogą dojazdową do swojego gospodarstwa (...) w obrębie własnej nieruchomości na działce nr [...] w miejscowości [...] i skierowanie wody pochodzącej z wodnicy do studzienki betonowej, usytuowanej na gruncie H. K., działka nr [...], z której to woda rurą znajdującą się w ziemi odprowadzana jest do rzeki [...]; 2. R. i M. M. oraz E. i K. G. przywrócenie stanu poprzedniego wodnicy poprzez wykonanie wodnicy po stronie północnej działki nr [...] należącej do E. i K. G., na odcinku od ogrodzenia R. i M. M., a dalej po stronie północnej działki nr [...] i działki nr [...] należącej do R. i M. M. (...) w obrębie własnych nieruchomości i odprowadzenie wód gruntowych i opadowych do rzeki [...] w celu uniknięcia zalewania gruntów (...). Na skutek odwołania stron, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. (sygn. akt: [...]) uchyliło decyzję organu l instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ww. rozstrzygnięcie Kolegium było przedmiotem skargi do WSA w Krakowie. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt: II SA/Kr 407/15, WSA w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 lutego 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Sąd administracyjny nie zgodził się z kierunkiem wykładni art. 29 prawa wodnego, prezentowanym przez organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu. WSA w Krakowie wskazał, że w ww. przepisie jest mowa o każdym rodzaju wody opadowej. (...) z uwagi na konfigurację terenu na danej hipotetycznej działce mogą znajdować się wody opadowe "pierwotnego" pochodzenia tj. wprost z opadu atmosferycznego na dany teren jak i wody opadowe, które napływają na tę działkę/działki z terenu innych sąsiednich działek. Zdaniem Sądu, nie ma żadnych podstaw ku temu, aby przypuszczać, że ustawodawca zamierzał wyeliminować tego rodzaju stany faktyczne spod hipotezy normy art. 29 Prawa wodnego. WSA w Krakowie nie zgodził się z poglądem wyrażonym w poprzedniej decyzji Kolegium z dnia 9 lutego 2015 r., iż zmiana stanu wody na gruncie, jakiej dokonał W. R. nie jest objęta dyspozycją art. 29 Prawa wodnego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wójt Gminy [...], decyzją z dnia 9 sierpnia 2016r, (znak:[...] ) odmówił nakazania W. R. udrożnienia przepustu pod drogą dojazdową, znajdującą się na działce nr [...] w miejscowości [...] w celu kierowania wody opadowej, pochodzącej z wodnicy do studzienki betonowej, usytuowanej na działce nr [...] w miejscowości [...]. Powodem odmowy spełnienia żądań stron było ustalenie przez organ I instancji, poprzedzone opinią biegłego, że "większość zmian na spornym terenie dokonywali Państwo R. i M. M. z korzyścią dla swoich działek, np. poprzez podniesienie terenu swojej niezabudowanej działki. Za stan pierwotny na gruncie autor opinii uznał okres przed 2001 lub 2000 rokiem, kiedy właścicielem działki był jeszcze Pan K., wówczas były dwa rowy odprowadzające wody opadowe lub roztopowe z górnych partii terenu do rzeki [...]. W stosunku do ustalonego stanu pierwotnego, doszło wielokrotnie do zmian stosunków wodnych na spornych gruntach". Od powyższej decyzji odwołanie złożyli R. M., M. M., i E. G., K. G. W odwołaniu podniesiono, że konieczne jest udrożnienie przepustu ponieważ woda spływająca z góry niszczy drogę dojazdową. Zakwestionowano opinię biegłego wskazując, że błędnie przyjęto, iż to odwołujący zmienili stan wody. Dołączono również nagrania filmowe obrazujące stan, jaki istnieje po spływie wody na skutek opadów deszczu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w decyzji z dnia 29 września 2016r., (sygn. akt [...]), na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r, poz. 23), art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołując się do wskazań Sądu administracyjnego, organ II instancji stwierdził, że W. R. dokonał zmiany stanu wód na gruncie, przy czym chodzi tu o wodę, która do tej pory spływała z działek R. M. i M. M. oraz E. G. i K. G. i była zbierana za pomocą rowka do korytek betonowych usytuowanych wzdłuż wyremontowanej drogi, a następnie spływała do studzienki rewizyjnej i dalej przepustami betonowymi wzdłuż ogrodzenia H. K. do potoku [...]. Na skutek braku drożności przepustu woda ta rozlewa się po terenie drogi dojazdowej do nieruchomości odwołujących i wywołuje niszczenie tej drogi. Jak wynika z dołączonych do odwołania nagrań filmowych woda, nie mogąc wpłynąć do przepustu i dalej do studzienki rewizyjnej, płynie szerokością drogi dojazdowej, wypłukując materiał, którym ta droga jej utwardzona i tym samym przyczyniając się do niszczenia tej drogi. Zdaniem SKO, organ l instancji powinien zatem po pierwsze, uwzględnić wiążące wskazania Sądu, a po drugie rozważyć, czy dla przywrócenia zmienionych stosunków wodnych wystarczającym będzie przywrócenie drożności przepustu, czy też konieczne będzie wykonanie jeszcze jakichś innych urządzeń, które mogą zapobiegać szkodom. Następnie organ odwoławczy uznał, że opinia wykonana przez biegłego bazuje na błędnym założeniu, że stosunki wodne należy analizować począwszy aż od 2000 r. Zdaniem SKO, wówczas stosunki wodne wyglądały inaczej - wg dokonanych ustaleń istniały dwa rowy odprowadzające wody z poszczególnych nieruchomości. Przedmiotem sprawy nie jest jednak to, kto jako pierwszy dokonał zmiany stanu wody na gruncie i czy ta zmiana miała wpływ na stosunki wodne, tylko to, czy konkretna zmiana polegająca na zasypaniu przepustu przez W. R. zmieniła stosunki wodne, i czy zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie, a także, czy wystarczającym będzie przywrócenie stanu poprzedniego, czy też konieczne będzie wykonanie jeszcze urządzeń zapobiegających szkodom w przyszłości. Taki powinien być przedmiot opinii biegłego. Dalej organ II instancji wyraził pogląd, że biegły powinien się skupić na tej konkretnej zmianie, nie zaś analizować zmiany na gruncie sprzed kilkunastu lat. Takie wnioski płyną również z wydanego w sprawie wyroku Sądu. WSA w Krakowie nakazał bowiem dokonanie analizy wpływu tej konkretnej zmiany, przy założeniu, że dyspozycją art. 29 Prawa wodnego, objęte są nie tylko te wody, który znajdują się na nieruchomości podmiotu dokonującego zmiany, ale również te które napływają na teren nieruchomości tego podmiotu. Zdaniem SKO, bez wątpienia chodzi tu o wody spływające wcześniej (przed zasypaniem przepustu) do studzienki znajdującej się na nieruchomości H. K. Podkreślić należy, że aprobaty Sądu nie zyskało stanowisko Kolegium, iż woda która do tej pory spływała przez nieruchomość W. R. (w części będącej droga dojazdową), pochodząca z działek R. M. i M. M. oraz E. G. i K. G., powinna zostać skierowana nie - jak dotychczas - przez grunt W. R., lecz powinna być odprowadzana po gruncie właścicieli. Skargę na powyższą decyzję organu II instancji wniósł do WSA w Krakowie H. K. i W. R., zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika adw. T. B., zarzucając jej: - naruszenie prawa procesowego, tj. art.10, art. 104 k.p.a. przez pominięcie przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu skarżących, w tym analizę stanu wód przed zgłaszaną zmianą przez wnioskodawców w nawiązaniu do sprawy zawisłej przed Wójtem Gminy (a wskazanej w piśmie PINB w [...] z dnia 10.11. 1999 r. znak [...]) dotyczącej tożsamego terenu objętego niniejszym postępowaniem, którego genezą jest zalewanie drogi i działki spowodowanego zmianą stosunków wodnych poprzez zasypanie wodnicy na działkach wnioskodawców, a którą wskazał na szkicu zawartym w aktach sprawy ówczesny pełnomocnik W. R. – S. R.; - art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i naruszenie tym samym zasady słusznego interesu obywateli oraz nie przeprowadzenie postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, w tym pominięcie sprzecznie z art. 29 ust. 1 prawa wodnego, a tym samym uznanie braku wpływu nie zakończonego postępowania w sprawie przywrócenie wodnicy na gruntach sąsiednich, które winno skutkować nakazaniem likwidacji celowych immisji wód opadowych z tych nieruchomości na grunty skarżących trwającej od 1999 i z kolejnych lat aż do dnia dzisiejszego (...); - naruszenie prawa materialnego, a to art. 29 Prawa wodnego wobec nie wzięcia pod uwagę analizy stosunków wodnych zawartej w opinii i jej uzupełnieniu sporządzonej przez biegłego M. K. stanowiącej w oparciu całokształt materiału dowodowego, w tym wykazywaną przez skarżącego permanentną zmianę stosunków wodnych co najmniej od 1999 roku (...) wobec braku szkody na gruncie wnioskodawców. W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 618 ze. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być całkowicie bezzasadna. Na wstępnie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ma charakter kasatoryjny, wobec czego w swoim uzasadnieniu powinna zawierać elementy, które dotyczą oceny podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy ma w pełni kompetencję i może uchylić zaskarżoną decyzją w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec tego wbrew zarzutom skargi, istotą niniejszej sprawy jest zbadanie przez Sąd prawidłowości rozstrzygnięcia kasatoryjnego, a więc spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Skoro zatem skarżony organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji i wskazał podstawy swojego rozstrzygnięcia, to ocenie Sądu podlega decyzja kasacyjna jedynie pod kątem przyjętych przez organ podstaw kasacyjnych. W ocenie Sądu skarżony organ odwoławczy w sposób prawidłowy wykazał spełnienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten wymaga, aby organ odwoławczy wykazał, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy czym WSA w Krakowie aprobuje wykładnię art. 138 § 2 k.p.a. eksponującą w ogólności naruszenie przepisów postępowania (ale nie tylko rażące naruszenie) i konieczność wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygniecie - jest w przeważającej mierze akceptowany przez sądy administracyjne (przykładowo: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 314/14, opub. w LEX nr 1503795; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Gl 41/14, opub. w LEX nr 1513589; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 339/14, opub. w LEX nr 1467859, wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 maja 2015 r, II SA/Kr 271/15, LEX nr 1755686 ). Natomiast podkreślenia wymaga, że wykładnia art. 138 § 2 k.p.a. nie może być dokonywana rozszerzająco. W kontrolowanej sprawie istotną, okolicznością była ocena działań podjętych przez W. R., polegających na zlikwidowaniu przepustu w drodze dojazdowej (na dz. [...]) umożliwiającego spływ wód z działek R. M. i M. M. oraz E. G. i K. G. do studzienki betonowej usytuowanej na działce nr [...], w kontekście przesłanek z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2011r. Prawo wodne. Mając na uwadze wskazania WSA w Krakowie zawarte w wyroku z dnia 18 czerwca 2015r., sygn. akt II SA/Kr 407/15 (które zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążą w przedmiotowej sprawie organy administracyjne, a także sądy), należy jako prawidłową ocenić konstatacje SKO w [...] wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że skarżący W. R. dokonał zmiany stanu wód na gruncie, przy czym chodzi tu o wodę, która do tej pory spływała z działek R. M. i M. M. oraz E. G. i K. G. i była zbierana za pomocą rowka do korytek betonowych usytuowanych wzdłuż wyremontowanej drogi, a następnie spływała do studzienki rewizyjnej i dalej przepustami betonowymi wzdłuż ogrodzenia H. K. do potoku [...]. Zadaniem organu administracyjnego było powiązanie konsekwencji prawnych ze skutkiem działania skarżącego powodującego niedrożność przedmiotowego przepustu. Z kolei zasypanie przepustu spowodowało rozlewanie się wody po terenie drogi dojazdowej do nieruchomości R. i M. M. oraz E. i K. G., które w efekcie wpływa destrukcyjnie na stan drogi oraz ich działek. Jak zwrócił uwagę WSA w Krakowie w poprzednim swoim wyroku z dnia 18 czerwca 2015r., istotnym dowodem przeprowadzanym w postępowaniach prowadzonych w oparciu o art. 29 Prawa wodnego jest opinia biegłego. W takiej opinii biegły powinien ustalić aktualny stan stosunków wodnych, zmianę tego stanu i przyczyny takiej zmiany, a także ewentualne szkody, jakie spowodowała lub może spowodować dokonana zmiana stosunków wodnych. W tej sprawie opinia została sporządzona przez biegłego mgr inż. M. K. (akta administracyjne sprawy), ale wymaga ona krytycznej oceny. Zgodnie bowiem ze wskazaniami WSA w Krakowie, przedmiotem opinii biegłego powinno być określenie wpływu jaki na stosunki wodne wywarło zasypanie przepustu przez W. R. i udzielenie odpowiedzi na pytanie czy działanie to spowodowało zmianę stanu wody na gruncie, a w konsekwencji czy wpływa ono szkodliwie na grunty sąsiednie. Jednak zamiast na zasadniczych dla sprawy kwestiach biegły skupił się na historycznych opisach przebiegu stosunków wodnych na analizowanym obszarze sięgających czasów sprzed 2000 roku. Sąd administracyjny wskazał wyraźnie w swoim uzasadnieniu, że to wniosek stron zakreśla przedmiot postępowania prowadzonego na podstawie art. 29 prawa wodnego. Rację ma organ odwoławczy, że dokonany przez biegłego opis zaszłości historycznych, zawarty we wnioskach opinii, chociaż obrazujący całokształt zmian stosunków wodnych na tym terenie na przestrzeni ostatnich lat, czyni ten dowód nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokonane przez biegłego ustalenia w żaden sposób nie wyjaśniają bowiem rzeczywistych powodów zalewania drogi dojazdowej, a tylko zaciemniają stan faktyczny sprawy. Zadaniem biegłego nie jest także sugerowanie rozstrzygnięcia organowi administracyjnemu jak ma to miejsce w niniejszej sprawie w pkt VI Wnioski podpkt 7 – str.52 Opinii mgr inż. M.K . Podsumowując, ten obszar postępowania zakreślony wnioskiem R. M. i E. G. wymaga przeprowadzenia postępowania w całości, tak w zakresie dowodowym, jak i następnie ustaleń faktycznych, wobec tego nie podlegał on w żadnym wypadku uzupełnieniu w trybie art. 136 k.p.a. Czynienie tak rozległych ustaleń i prowadzenie dowodów po raz pierwszy przez organ II instancji naruszyłoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania. "Organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji, tj. nie może wchodzić w rolę organu załatwiającego sprawę administracyjną, ponieważ naruszyłby w ten sposób prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organów niższego rzędu (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., I OSK 2086/10, LEX nr 1149301). Jeśli organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął sprawy co do istoty, organ odwoławczy nie może wydać decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2, gdyż w takiej sytuacji decyzja organu odwoławczego byłaby jedyną decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty. Takie rozstrzygnięcie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania (por. wyroki NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., I OSK 904/10, LEX nr 1081076, oraz z dnia 24 lutego 2011 r., I OSK 613/10, LEX nr 1070866). Wobec powyższego bezbłędnie zastosowano w sprawie przepis art. 138 § 2 k.p.a. Nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszeń w zakresie procedury administracyjnej przez organ odwoławczy (art. 7, art.77, art.80, art.107, a zwłaszcza art.10 k.p.a.), a także prawa materialnego, tj. art. 29 prawa wodnego. Skoro bowiem, jak wyżej wskazano, opinia biegłego została oceniona jako nieprzydatna dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, organ II instancji nie mógł wziąć pod uwagę jej wniosków i zastosować się do przedstawianej w niej analizy stosunków wodnych, zgodnie z życzeniem autora skargi. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien zatem – zgodnie ze wskazaniami SKO w [...] zawartymi w zaskarżonej decyzji oraz uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 czerwca 2015r. – wezwać biegłego do uzupełnienia Opinii z maja 2016r. poprzez jednoznaczne stwierdzenie w kontekście dyspozycji art.29 Prawa wodnego, czy W. R. wskutek zasypania fosy oraz przepustu drogowego znajdującego się między granicami działek nr [...] oraz [...] dokonał zmiany stanu wody na gruncie (kierunku jej spływu, intensywności spływu itp.) oraz czy nastąpiło to ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Do odpowiedzi na te dwa kluczowe pytania oraz od oceny czy wystarczy przywrócenie gruntu do stanu poprzedniego, czy też niezbędne będzie wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, mają się ograniczać konkluzje sporządzonej w tym postępowaniu opinii biegłego. Pozostałe kwestie podnoszone przez biegłego w opinii z maja 2016r., także przez obie strony w tym postępowaniu administracyjnym dotyczące zmian stosunków wodnych na przestrzeni ostatnich lat są dla tego postępowania prawnie irrelewantne i mogą być co najwyżej impulsem do wspólnego działania wszystkich zainteresowanych i zawarcia ugody administracyjnej w tym postępowaniu, albo skierowania do sądu powszechnego stosownego pozwu o zaniechanie w trybie art.144, albo też wszczęcia z odrębnego wniosku innego postępowania na podstawie art.29 prawa wodnego w stosunku do podmiotów, które swoimi działaniami rzekomo naruszyły stosunki wodne. Nawiązując do odrzucenia skargi H. K., Sąd stwierdza, że została ona wniesiona w dniu 3 listopada 2016r. (za pośrednictwem poczty), a zatem po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesiona. Jak wynika z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie skarżący H. K. winien wnieść skargę najpóźniej w dniu 2 listopada 2016r., licząc od dnia doręczenia, to jest od dnia 3 października 2016r., natomiast skarga została wniesiona w dniu 3 listopada 2016r. Tym samym skarga jest wniesiona po terminie i jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w pkt 1 sentencji wyroku. Z wymienionych wyżej przyczyn Sąd oddalił skargę W. R. w oparciu o art. 151 p.p.s.a.