II SA/Kr 1528/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewody z dnia 4 października 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala. Wojewoda postanowieniem z dnia 4 października 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia J. S. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 20 sierpnia 2018 r. (znak: [...]) o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2018 r. J. S. wystąpił o wydanie zaświadczenia, iż "w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego". Wnioskodawca wskazał, że zaświadczenie jest konieczne do przedłożenia w Wydziale Ksiąg Wieczystych w K., gdyż na podstawie tego zaświadczenia nastąpi zmiana wpisu w księdze wieczystej, a lokal ten zostanie oznaczony jako mieszkalny. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. (znak: [...]), na podstawie art. 219 w zw. z art. 123 i art. 124 k.p.a., Prezydent Miasta K. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej, wyżej wskazanej treści. W uzasadnieniu postanowienia organ l instancji wskazał, że nie było możliwe wydanie zaświadczenia, iż w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w K. lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego, ponieważ zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania nie zostało skutecznie dokonane. Wyjaśniono bowiem, że J. S. w dniu 29 września 2015 r. zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania lokalu gospodarczego położonego na IV piętrze budynku mieszkalnego, wielorodzinnego, przy ul. [...] na lokal mieszkalny, jednak wobec zgłoszenia, po wezwaniu do uzupełnienia braków w złożonej dokumentacji, a następnie uznaniu uzupełnienia za niewystarczające, Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 3 listopada 2015 r. (znak: [...]) wniósł sprzeciw wobec ww. zmiany sposobu użytkowania, od której to decyzji odwołanie wniósł J. S.. W następstwie powyższego podano, że Wojewoda ponownie przeanalizował załączone do zgłoszenia robót budowlanych dokumenty, w tym opracowanie "Ekspertyza budowlana lokalu mieszkalnego nr [...], ul [...]" wskazując, że w ww. Ekspertyzie, na rys. nr [...], nr [...] i nr [...], przedstawiono inwentaryzację lokalu nr [...], według stanu na dzień 7 kwietnia 2015 r., który posiadał charakterystyczne cechy lokalu mieszkalnego, posiadał pomieszczenie mieszkalne z wnęką kuchenną, łazienkę z wanną i ustępem, łazienkę z ustępem na antresoli, przestrzeń komunikacji wewnętrznej. Podkreślono przy tym, że wątpliwości organu odwoławczego wzbudził fakt, iż lokal nr [...], określony jako gospodarczy, posiadał charakterystyczne cechy lokalu mieszkalnego (przy deklaracji inwestora, że przy zmianie sposobu użytkowania nie będą wykonywane żadne prace budowlane, że zakupiony lokal posiadał wszystkie pomieszczenia przeznaczone na cele gospodarcze), czy zatem w pomieszczeniach gospodarczych nie dokonano samowolnego wykonania robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ponadto zaznaczono, że w przedmiotowej sprawie istotne było również położenie lokalu, którego wejście znajdowało się na IV piętrze budynku wielorodzinnego (na 5. kondygnacji), a antresola w pokoju dziennym znajdowała się na V piętrze budynku (na 6. kondygnacji) i była częścią mieszkania dwupoziomowego. W tym zakresie przytoczono treść § 54 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w wersji obowiązującej na dzień wydania decyzji – tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – dalej jako: rozporządzenie) dotyczący wyposażania budynków w dźwigi osobowe, podnosząc zarazem, że w rozporządzeniu tym przewidziano wyjątek dopuszczający niewyposażenie w dźwigi budynku mieszkalnego wielorodzinnego do 5. kondygnacji nadziemnej włącznie, jeżeli wszystkie pomieszczenia na ostatniej kondygnacji są częścią mieszkań dwupoziomowych (§ 55 ust. 3 rozporządzenia) oraz gdy decyzja o pozwoleniu na budowę budynku niewyposażonego w dźwigi wydana została przed dniem 1 kwietnia 1995 r. Podano bowiem, że w takim przypadku na poddaszu usytuowanym bezpośrednio nad 4. kondygnacją dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń na mieszkania. Wobec powyższego zaznaczono, że przedmiotowy lokal nr [...] był dostępny z 5. kondygnacji z antresolą w pokoju dziennym na 6. kondygnacji, w budynku bez windy, a według oświadczenia J. S. z dnia 23 października 2015 r. budynek wielorodzinny [...] został wybudowany na podstawie wniosku o wydanie decyzji przed dniem 12 kwietnia 1995 r., zaś decyzja została wydana w dniu 6 maja 1996 r. (znak: [...]). Tym samym Wojewoda uznając, że żaden z wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nie występował w odniesieniu do budynku przy ul. [...] w K., decyzją z dnia 9 lutego 2016 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję sprzeciwu wydaną przez Prezydenta Miasta K.. Podniesiono jednak, że skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, J. S., w następstwie której wyrokiem z dnia 30 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 394/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody z dnia 9 lutego 2016 r. (znak: [...]) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 3 listopada 2015 r. (znak: [...]). W tym zakresie wskazano, że w związku z ponownie prowadzonym postępowaniem odwoławczym (po ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie) organ odwoławczy zwrócił się, na podstawie art. 136 k.p.a., pismem z dnia 1 lutego 2017 r., do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z prośbą o przeprowadzenie czynności kontrolnych celem wyjaśnienia wątpliwości dotyczących rozpatrywanej sprawy. Wyjaśniono przy tym, że z pisma z dnia 1 kwietnia 2017 r., przesłanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki wynikało, że mieszczący się w budynku przy ul. [...] w K. lokal nr [...] (w projekcie budowlanym określony jako pomieszczenie suszarni i poddasze nieużytkowe) pełnił funkcję lokalu mieszkalnego, posiadał kuchnię, dwie łazienki, pokoje, jak również, że lokal nr [...] nie został objęty postępowaniem administracyjnym, w wyniku którego wydano decyzję nr [...] z dnia 17 sierpnia 1998 r. (znak: [...]) udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego w budynku przy ul. [...] w K. na lokale mieszkalne. Tym samym podano, że fakt pełnienia przez lokal nr [...] funkcji lokalu mieszkalnego (co wynikało z ww. pisma z dnia 1 kwietnia 2017 r.), bez uprzedniego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania skutkował wydaniem przez Wojewodę decyzji z dnia 25 maja 2017 r. (znak: [...]) uchylającej zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umarzającej postępowanie przed organem I instancji w sprawie wniesionego zgłoszenia, z uwagi na treść art. 30 ust. 5 u.p.b., tj. że rozstrzygnięcie w sprawie zgłoszenia rozpoczęcia robót budowlanych mogło dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, a nie, jak w rozpatrywanym przypadku już zrealizowanego zamierzenia zmiany sposobu użytkowania poprzez zamieszkanie w lokalu nr [...]. Podniesiono również, że w rozpatrywanym przypadku fakt pełnienia przez pomieszczenie gospodarcze funkcji lokalu mieszkalnego skutkował tym, iż nie można było załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Organ odwoławczy zwrócił bowiem uwagę, że wydanie decyzji z dnia 25 maja 2017 r. (znak: [...]) nie oznaczało legalizacji (wykonanej przed uzyskaniem decyzji administracyjnej), zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na lokal mieszkalny. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania nie zostało skutecznie dokonane. Podkreślono bowiem, że lokal nr [...] – pomieszczenie gospodarcze w budynku przy ul. [...] w K. było użytkowane jako lokal mieszkalny przed rozstrzygnięciem w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego nr [...] na lokal mieszkalny, co spowodowało zakończenie przedmiotowego postępowania bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ odwoławczy nadmienił, że w obecnym stanie faktycznym organem właściwym w sprawie zmiany sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego w budynku przy ul. [...] w K. na lokal mieszkalny był organ nadzoru budowlanego – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki, wobec czego nie było możliwe wydanie zaświadczenia, iż w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w K. lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego. Skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – J. S., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania, podnosząc, że nieprawidłowy tok postępowania ze strony Wydziału Architektury i Urbanistyki nie może być właściwym uzasadnieniem dla odmowy wydania żądanego zaświadczenia. Skarżący zarzucił bowiem, że Urząd Miasta K. nie ustalił kto i kiedy dokonał zmiany funkcji lokalu z gospodarczego na mieszkalny oraz kto z pracowników Wydziału Architektury i Urbanistyki dopuścił do zmiany tej funkcji bez zgłoszenia, obciążając konsekwencjami tej zmiany skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym. Tym samym uwzględniając poczynione na wstępie uwagi, w ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył bowiem przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanego postanowienia. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 4 października 2018 r. (znak: [...]), utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 20 sierpnia 2018 r. (znak: [...]) o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Tym samym istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści, tj. że "w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego". Podstawę prawną wydania kwestionowanego postanowienia stanowił przede wszystkim art. 219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Należy w tym miejscu również zaznaczyć, iż kwestia wydawania zaświadczeń została uregulowana w dziale VII k.p.a. i tak stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W drugim z wymienionych przypadków organ administracji publicznej obowiązany jest – w myśl art. 218 § 1 k.p.a. – wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie, przed wydaniem zaświadczenia, o którym stanowi art. 218 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z przytoczonych regulacji prawnych wynika zatem, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego, względem postępowania jurysdykcyjnego, postępowania o charakterze administracyjnym, zaś wydawane w jego następstwie zaświadczenie jest oświadczeniem (aktem) wiedzy organu administracji publicznej opartym na danych będących w jego posiadaniu, mającym na celu potwierdzenie jedynie istnienia określonego obiektywnego stanu faktycznego i prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1403/17, LEX nr 2433837 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1475/16, LEX nr 2527576). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się przy tym, że przepisy art. 217-219 k.p.a. określające prawny reżim wydawania zaświadczeń muszą być intepretowane przez organy administracji publicznej w sposób ścisły, przy uwzględnieniu, iż zaświadczenie jako dokument urzędowy poświadczający określone fakty lub stan prawny, potwierdzający istnienie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z wcześniej wydanej decyzji lub innego indywidualnego aktu prawnego, korzysta m.in. z prawnego domniemania prawdziwości zawartych w nim danych, mogąc zarazem stanowić dowód w rozumieniu przepisów prawa procesowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2579/16, LEX nr 2501205 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 700/13, LEX nr 1574681). Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zaistniałego w kontrolowanej sprawie sporu ma zatem ustalenie czy ziściły się przesłanki uzasadniające odmowę wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, tj. że "w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego". W tym zakresie wskazać należy, że wśród okoliczności przemawiających za odmową wydania zaświadczenia, relewantnych z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, wymienia się brak możliwości spełnienia żądania odnośnie do treści zaświadczenia m.in. ze względu na treść posiadanych przez organ danych lub dokumentów. Zaświadczenie nie ma bowiem charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy także nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje stosunku prawnego. Nie może ono również stanowić podstawy dla zmiany istniejącego stanu prawnego, która to zmiana może nastąpić wyłącznie w wyniku czynności prawnej, a nie czynności faktycznej, jaką jest wydanie zaświadczenia o określonej treści. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż za niedopuszczalne należy uznać dokonywanie w trybie właściwym dla wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tymczasem w ocenie Sądu, poświadczenia tego rodzaju okoliczność domagał się w przedmiotowej sprawie skarżący, wnosząc o wydanie zaświadczenia, iż "w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego". Jak zasadnie zwróciły na to uwagę organy obu instancji, zainicjowany przez skarżącego zgłoszeniem z dnia 29 września 2015 r. zamiar zmiany sposobu użytkowania lokalu gospodarczego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na lokal mieszkalny, nie został skutecznie dokonany. W obrocie prawnym pozostaje bowiem decyzja Wojewody z dnia 25 maja 2017 r. (znak: [...]), którą – po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek zapadłego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 394/16) – uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 3 listopada 2015 r. (znak: [...]) wnoszącego sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez J. S. zmiany sposobu użytkowania lokalu gospodarczego na lokal mieszkalny, w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K. i umorzono postępowanie przed organem I instancji w sprawie wniesionego zgłoszenia. Z uzasadnienia ww. rozstrzygnięcia wynika z kolei, że Wojewoda zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki z prośbą o przeprowadzenie czynności kontrolnych celem wyjaśnienia wątpliwości dotyczących rozpatrywanej sprawy, w następstwie których ustalono, że lokal nr [...] pełnił funkcję lokalu mieszkalnego, posiadał kuchnię, dwie łazienki, pokoje (w projekcie budowlanym określone jako pomieszczenie suszarni i poddasze nieużytkowe), jak również, że nie został on objęty postępowaniem administracyjnym, w wyniku którego wydano decyzję nr [...] z dnia 17 sierpnia 1998 r. (znak: [...]) udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego w budynku przy ul. [...] w K. na lokale mieszkalne, a mimo to pełnił on funkcję lokalu mieszkalnego, co - zdaniem organu odwoławczego - przesądzało o bezprzedmiotowości postępowania organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie przyjęcia zgłoszenia, gdyż jak wyjaśniono rozstrzygnięcie w sprawie zgłoszenia rozpoczęcia robót budowalnych, stosownie do treści art. 30 ust. 5 u.p.b., mogło dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. W treści ww. decyzji zaznaczono zarazem, że kwestie dotyczące oceny prawidłowości realizowania inwestycji właściwe są oceniać jedynie organy nadzoru budowlanego. Wymaga w tym miejscu podkreślenia - na co trafnie zwrócił również uwagę w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy - że wydanie ww. decyzji z dnia 25 maja 2017 r. (znak: [...]) nie oznaczało legalizacji (wykonanej przed uzyskaniem decyzji administracyjnej), zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego na lokal mieszkalny. Stąd też mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, należało przyjąć, że wobec istnienia w obrocie prawnym ww. decyzji Wojewody z dnia 25 maja 2017 r. (znak: [...]) nie było możliwe wydanie skarżącemu w kontrolowanej sprawie zaświadczenia, iż w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] lokal nr [...] pełni funkcję lokalu mieszkalnego. Tego rodzaju zaświadczenie nie odpowiadałoby bowiem swoją treścią istniejącemu stanowi prawnemu, a zarazem zawarte w nim potwierdzenie nie wynikałoby z treści posiadanych przez organ dokumentów, w szczególności zaś pozostawałoby ono w sprzeczności z ww. decyzją Wojewody z dnia 25 maja 2017 r. Tym samym zdaniem Sądu, wobec niedokonania w świetle ww. decyzji administracyjnej Wojewody prawnie skutecznego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania lokalu gospodarczego nr [...] w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] na lokal mieszkalny, żądanie potwierdzenia ww. okoliczności nie znajdowało żadnego uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. W świetle powyższych ustaleń, pozostałe twierdzenia skarżącego kwestionujące prawidłowość podjętego przez Wojewodę rozstrzygnięcia należało uznać za bezpodstawne, gdyż w ocenie Sądu, wobec znajdowania się ww. decyzji w obrocie prawnym nie mają one znaczenia dla wyniku sprawy. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie należało uznać za uzasadnione i zgodne z prawem, a w konsekwencji wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.