II SA/Kr 1574/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 września 2024 r. znak SKO.ZP/415/419/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz A. M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1574/24 UZASADNIENIE Wójt Gminy R. decyzją nr 13/22 z 13 października 2022 r., znak: RGPiN.6733.13.2022, odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] w Z. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 9 grudnia 2022 r., znak: SKO.ZP/415/565/2022, wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. w W., orzekł kasatoryjnie. Wójt Gminy R. decyzją nr 13/22 z 24 sierpnia 2023 r., znak: RGPRiOŚ.6733.13.2022, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] w Z. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 23 listopada 2023 r., znak: SKO.ZP/415/497/2023, wydaną po rozpatrzeniu P. M., orzekł kasatoryjnie. Wójt Gminy R. decyzją nr 13/22 z 24 lipca 2024 r., znak: RGPRiOŚ.6733.13.2022, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] w Z. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 23 września 2024 r., znak: SKO.ZP/415/419/2024, wydaną po rozpatrzeniu odwołań P. M. i A. M., utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i przesłany do uzgodnienia właściwym organom. W zakresie ochrony środowiska i ochrony przyrody wskazano, że budowa stacji bazowej nie wpłynie na stan środowiska gruntowo-wodnego, wód powierzchniowych, powierzchni ziemi oraz nie przekroczy dopuszczalnych norm hałasu. Decyzja obejmuje załącznik graficzny, w którym oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej przez istniejący zjazd z drogi gminnej na działce nr [...] (zgoda wójta z 2 sierpnia 2022 r.). Projektowane uzbrojenie terenu w energię elektryczną jest wystarczające na warunkach dysponenta sieci (pismo z dnia 8 marca 2022 r.). Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntu rolnego lub leśnego na cele nierolnicze i nieleśne (postanowienie Starosty Myślenickiego z 28 marca 2023 r.). Nie stwierdzono niezgodności z jakimikolwiek innymi przepisami odrębnymi, w szczególności nie stwierdzono wpływu inwestycji na siedliska i obszary chronione na mocy ustawy Prawo ochrony środowiska, na obiekty dziedzictwa kulturowego lub dobra kultury współczesnej, a także nie stwierdzono położenia inwestycji na ternach górniczych. Podano, że planowany obiekt infrastruktury technicznej nie może naruszać interesów i prawa osób trzecich. Wskazać należy, ze szczegółowe rozwiązania w tym zakresie zawierają przepisy Pb, a zatem na obecnym etapie procesu inwestycyjnego nie ma podstaw do ich badania. Jednakże przekazana przez inwestora dokumentacja w sposób precyzyjny określa rozmieszczenie anten sektorowych, ich ilość i moc oraz kąty nachylenia głównej wiązki promieniowania, co pozwoliło na określenie zasięgu oddziaływania stacji. Maszt będzie wyposażony w system antenowy złożony z 9 anten sektorowych oraz w 4 radiolinie umieszczone na wieży na maksymalnej wysokości 53,3 m. Na ziemi, bezpośrednio pod wieżą, umieszczone zostaną urządzenia nadawczo-odbiorcze oraz transmisyjne. Maksymalny zasięg ponadnormatywnego promieniowania (pola elektromagnetycznego o gęstości większej od dopuszczalnej) wynosi 6,7 m, przy czym ta wartość dotyczy tylko dwóch radiolinii (RL3 i RL4). Te dwie radiolinie skierowane są w kierunku nieobjętej wnioskiem części działki nr [...] i dalej w stronę działki nr [...] (azymut 202° - na południowy zachód i 319° - na północny zachód), a nie w stronę działek autorki odwołania, która położona jest po stronie wschodniej terenu inwestycji. W stronę jej działki skierowane mają być radiolinie RL1 i RL2, w przypadku których maksymalny zasięg, w którym pola elektromagnetyczne mogą przekraczać normy wynikające z rozporządzenia Ministra Zdrowia, wynosi 4,2 m, a zatem mieści się w graniach terenu inwestycji. Anteny sektorowe mają oddziaływanie mniejsze, maksymalnie do 5,9 m w przypadku anteny L083M1 i L083M2, przy czym anteny te skierowane są na azymut 320°, a więc na północny zachód w kierunku działki nr [...]. Z kolei działki autora odwołania położone są w większej odległości, min. 50 m od granic terenu inwestycji, a więc na pewno poza zasięgiem ponadnormatywnego promieniowania. Niezależnie od powyższego nie ma wątpliwości co do tego, że działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji, w tym działka autorki odwołania, na dzień wydawania decyzji stanowią użytki rolne, nie są zabudowane, nie wydano także dla nich żadnych decyzji lokalizacyjnych. Nie ma zatem podstaw aby uznać, że aktualnie stanowią one obszar przeznaczony na stały pobyt ludzi. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości 220 m od granic terenu inwestycji, a więc daleko poza zasięgiem możliwego występowania ponadnormatywnych natężeń pola elektromagnetycznego. Zawarte w aktach materiały, w szczególności klasyfikacja przedsięwzięcia, są wystarczające dla zweryfikowania siły i zakresu oddziaływania stacji. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania przedłożonego przez inwestora opracowania ("Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" z czerwca 2022 r). Kolegium wskazało, że decyzja, a w szczególności jej załącznik obejmujący "warunki ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego" dotknięte są pewnymi uchybieniami. Polegają one na bezpodstawnym powoływaniu przepisów i norm dotyczących ustalania warunków zabudowy, które to przepisy nie mają zastosowania. Ponieważ jednak decyzja zawiera wszystkie niezbędne z punktu widzenia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalenia, a materiał dowodowy jest kompletny, to uchybienia te nie mają wpływu na wynik i nie uzasadniają kolejnego orzekania kasatoryjnego. Zbędne są na str. 3 sformułowanie, zgodnie z którym w sprawie spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zbędne jest powołanie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w pkt 4.1 załącznika nr 1 oraz analizowanie kwestii zasadności ustalania dla inwestycji linii zabudowy i negowanie tej potrzeby na zasadzie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W załączniku nr 3 (analiza oraz wyniki analizy uwarunkowań do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie było potrzeby powoływania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w kontekście możliwości ustalenia licp dla części działki ewidencyjnej, niezrozumiały jest cały pkt 5 załącznika nr 3, gdzie autorka analizy odwołuje się do zasady dobrego sąsiedztwa i przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2,3, 4 i 5 - ten fragment decyzji pozbawiony jest znaczenia i nie determinuje żadnych warunków dla inwestora. Również powołanie we wnioskach końcowych z analizy art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 oraz art. 60 ust. 4 jest zbędne i pozbawione znaczenia, przepisy te nie mają bowiem zastosowania Co do odwołań Kolegium wskazało, że jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji, a decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Odnosząc się do obaw związanych z wpływem planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców i rzetelności podawanych danych co do emitowanego promieniowania, Kolegium podkreśliło, że zgodnie z przedłożoną klasyfikacją przedsięwzięcia i obecnie obowiązującymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa nie kwalifikuje się ono jako mogące zawsze lub potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że deklarowane przez inwestora parametry stacji, w szczególności emitowane przez nią promieniowanie elektromagnetyczne, nie przekracza poziomów bezpiecznych dla ludzi. Wydanie decyzji nie przesądza jeszcze, że inwestycja powstanie, jest to bowiem dopiero pierwszy etapie procesu inwestycyjnego. Dopiero na kolejnych etapach będzie weryfikowana zgodność inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym dotyczącymi emisji fal elektromagnetycznych. Jeśli zaś chodzi o rozbieżności w oznaczeniu terenu inwestycji w Studium, gdzie w poprzednio wydanej decyzji w sprawie (z 2022 r.) wskazano, że działka ma przeznaczenie RS, a teraz podano, że przeznaczenie działki to LŁ, Kolegium wskazało, że wynika to stąd, że okoliczność ta była ustalana na podstawie nowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w poprzedniej decyzji obowiązywało jeszcze studium z 1999 r. Kwestia ta zresztą nie ma wpływu na wynik postępowania, bo przeznaczenie działki inwestycyjnej w studium nie stanowi przesłanki ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze na powyższą decyzję A. M. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia wójta z 28 października 2024 r. na okoliczność błędnych ustaleń organów, zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 6, art. 7 i art. 8 w związku z art. 10 i art. 77 k.p.a. przez błędne ustalenie, że działka inwestycyjna ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi działka nr [...], podczas gdy z zaświadczenia wójta z 28 października 2024 r. wynika, że działka nr [...] nie stanowi drogi publicznej, a jej stan prawny jest nieuregulowany; 2) art. 50, art. 53 i art. 54 w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez pominięcie zasad obsługi komunikacyjnej działki inwestycyjnej w zakresie dostępu do drogi publicznej; 3) art. 61 ust 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. przez naruszenie reguł "dobrego sąsiedztwa" i niewłaściwą oceną faktu dostępu nieruchomości do drogi publicznej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że dostęp do działki inwestycyjnej może być limitowany przez osoby legitymujące się prawem do działki nr [...], która jest jedynie we władaniu gminy. Brak statusu drogi publicznej w dniu 31 grudnia 1998 r. uniemożliwia gminie skorzystanie z dobrodziejstwa art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Obecny konsensus właścicieli działki nr [...] i właścicieli okolicznych działek co do sposobu jej wykorzystywania na szlak drogowy nie może być utożsamiamy z publicznym charakterem drogi. Art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wymaga dostępu do drogi publicznej, a nie do drogi wewnętrznej. Organy mają obowiązek wyjaśnić, czy drogę na działce nr [...] można uznać za drogę wewnętrzną, następnie czy droga ta posiada podmiot, który sprawuje nad nią zarząd oraz czy właściciele tej drogi wyrażają zgodę na korzystanie przez inwestora z tej działki. Skarżący wskazał też, że doszło do naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanki dobrego sąsiedztwa (na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt podobny co do pełnionej funkcji). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że: 1) zasada dobrego sąsiedztwa i dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej nie stanowią przesłanek ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) teren inwestycji przylega do działki drogowej, która może zapewnić obsługę komunikacyjną inwestycji, zaś ze względu na specyfikę inwestycji potrzeby z tym związane są bardzo ograniczone i występować będą sporadycznie, bo stacja nie wymaga stałej obsługi obecnej na miejscu, a jedynie okresowych działań konserwacyjnych; 3) nawet jeżeli błędnie podano, że droga na działce nr [...] jest drogą publiczną, podczas gdy ma nieuregulowany stan prawny, to uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik. Do sprawy przystąpiło w charakterze uczestnika [...] Stowarzyszenie [...] w K. W piśmie procesowym z dnia 5.02.2025r. wnosiło o stwierdzenie nieważności kontrolowanych decyzji, zarzucając: 1/ brak określenia w decyzji organu I instancji zasad i szczegółowych warunków ochrony środowiska, zdrowia i interesów osób trzecich poprzez brak określenia zasad i warunków w tym zakresie, w szczególności poprzez brak podania konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radiolinii, ani częstotliwości anten i ich typów, żadnych parametrów torów antenowych i urządzeń RRU i ODU; 2/ zaniechanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, nie ustalenie dokładnie miejsc dostępnych dla ludności i nie podanie przepisów odrębnych i nie zbadanie poziomu pól elektromagnetycznych w tych miejscach; 3/ pominięcie przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12.06.2018r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy; 4/ niepowołanie biegłego sądowego SO w K. J. G. w celu ustalenia, czy podane w analizie moce EIRP oraz inne parametry techniczne anten i innych urządzeń oraz przedstawiony obszar oddziaływania – są prawidłowe; czy dokumentacja jest kompletna i czy zawiera wszystkie parametry techniczne stacji; 5/ brak samodzielnego ustalenia, jakie są charakterystyczne parametry techniczne stacji bazowej oraz jakie są dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko i czy inwestor podał prawidłowo wszystkie dane w zakresie jej wpływu na środowisko; 6/ zaakceptowanie dokumentacji inwestora, gdzie nie podano mocy EIRP anten radioliniowych ani żadnych innych parametrów, a moce EIRP anten sektorowych podano błędnie i w sposób zaniżony nie podając współczynnika PAPR anten oraz nie załączając kart katalogowych; 7/ nieustalenie zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego ( nie tylko ponadnormatywnego), a tym samym wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być częściowo zasadna, jakkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy R. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. obiekt infrastruktury technicznej – "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" na działce nr ew. [...] w miejscowości Z.". Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 r. poz. 977, dalej: u.p.z.p.). Wobec wpływu wniosku w dniu 14.06.2022r., zastosowanie miała wersja ustawy sprzed 24.09.2023r. Albowiem zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688) - Do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez łączność publiczną art. 4 pkt 18 u.g.n. nakazuje rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne stanowi, że infrastrukturą telekomunikacyjną są urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. W ocenie Sądu w sprawie wykazano, że planowana inwestycja z zakresu łączności publicznej ma charakter inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 września 2023r. sygn. akt II SA/Kr 505/23, zauważyć należy, że brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględniania w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak wynika z przytoczonego art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. Sytuacja prawna zmieniła się więc o tyle, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale musi dokonać stosownej analizy i oceny samodzielnie. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). "W decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie samego rodzaju inwestycji, lecz konieczne jest także precyzyjne wskazanie: z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży - ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie w jaki sposób anteny powinny być skierowane" ( tak wyrok NSA z dnia 3 lipca 2019 r. II OSK 2157/17, publ. CBOSA). W wyroku z dnia z dnia 30 stycznia 2024 r. II OSK 1122/21, publ. CBOSA – NSA wskazał iż: "na to, że brak szczegółowego określenia parametrów planowanej inwestycji (stacji bazowej telefonii komórkowej) stanowi wadliwość decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z 18 stycznia 2022 r., II OSK 496/19; z 8 marca 2023 r., II OSK 2733/19, LEX nr 3559262; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2157/17, LEX nr 2723919)". Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, należało dostrzec, że inwestor we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie przedstawił charakterystykę inwestycji. Zawarto tam m.in. planowane anteny sektorowe i radiolinii, ich moc, rysunki obrazujące planowany obiekt oraz kopię mapy zasadniczej, na której przedstawiono teren objęty wnioskiem, zasięg oddziaływania inwestycji, a nadto umiejscowienie wieży. Co istotne, inwestor w opisie przedsięwzięcia podkreślał, że podane modele anten i ich parametry pracy stanowią przykładową konfigurację antenową bazującą na aktualnie dostępnym na rynku sprzęcie telekomunikacyjnym. Inwestor wskazał, iż ma prawo wykorzystać urządzenia innego typu, stosownie do ich dostępności na rynku, pod warunkiem zachowania zadeklarowanych wartości mocy promieniowanych izotropowo (EIRP) i wskazanych, maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek ( tillt) /k.36/119 akt adm./. Jest to w ocenie Sądu istotna okoliczność, gdyż przenosi ciężar zagadnienia z modelu anteny na jej właściwości, w tym moc EIRP. Ta ostatnia (wedle Wikipedii) to zastępcza moc wypromieniowana izotropowo czyli moc jaka musiałaby zostać doprowadzona do anteny izotropowej, aby w odbiorniku otrzymać taki poziom sygnału, jaki wystąpiłby przy wykorzystaniu anteny kierunkowej w kierunku jej maksymalnego promieniowania. Tak więc współczynnik EIRP jest istotny, gdyż skupia się na mocy wypromieniowanej przez antenę. Tymczasem w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, a dokładnie w załączniku nr 1 do decyzji, wbrew art. 54 pkt 1 u.p.z.p., pomimo określenia zamierzenia inwestycyjnego jako "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej", nie określono w decyzji wszystkich parametrów koniecznych dla prawidłowej charakterystyki przedsięwzięcia ( na tym etapie). W szczególności podano ilość anten sektorowych i radiolinii, wysokość ich zainstalowania, ilość anten na poszczególnych azymutach i ich typy ( modele) oraz ponadnormatywny maksymalny zasięg występowania pola ( jakiego?). W ocenie Sądu kwestia zasięgu pola jest podana nieprecyzyjnie, albowiem należałoby ewentualnie wskazać taki zasięg w odniesieniu do ponadnormatywnej gęstości mocy pola elektromagnetycznego. Wobec dłuższego okresu dzielącego złożenie wniosku od ewentualnej realizacji ( pozwolenie na budowę) - słusznym wydaje się twierdzenie inwestora o możliwej przyszłej zmianie modelu anten, tak więc określanie konkretnego modelu w decyzji lokalizacyjnej nie wydaje się użyyteczne. Nie ulega natomiast wątpliwości, że prawidłowo decyzja wskazuje na podane wyżej parametry anten. Brakuje jednak dwóch bardzo istotnych parametrów. Mianowicie brakuje podania równoważnej mocy promieniowania izotropowo poszczególnych anten (EIRP) oraz wskazania maksymalnego pochylenia osi głównej wiązki ( tillt), które to dane są ujęte w tabeli na k. 122 akt adm. Łącznie z pozostałymi danymi, o których już wspomniano, muszą one być ujęte w decyzji. Albowiem okoliczność, że wskazano je w dokumentacji sprawy, nie sanuje braku w tym zakresie w decyzji ( por. cytowany już wyrok NSA II OSK 1122/21). Stąd też w omawianym zakresie decyzja winna być uzupełniona, przy jednoczesnym rozważeniu, czy na tym etapie należy przesądzać, jaki model anteny należy zamontować. Wydaje się bowiem, że będzie to dopiero etap pozwolenia na budowę. Wspomniane braki to braki istotne w charakterystyce inwestycji, z tego względu Sąd na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił decyzję organu odwoławczego z zaleceniem reformatoryjnego uzupełnienia w powyższym zakresie załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji. Przechodząc natomiast do zarzutów nietrafnych, rozpocząć trzeba od skargi. Zarzucono tam, że działka nr [...], przez który odbywa się dostęp do drogi publicznej, jest jedynie we władaniu Gminy, podczas gdy art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wymaga dostępu do drogi publicznej, a nie do drogi wewnętrznej. Nie wyjaśniono, czy działkę nr [...] można uznać za drogę wewnętrzną. W pierwszej kolejności należy wskazać, że art. 2 pkt 14 u.p.z.p. powiada, że jeżeli w ustawie jest mowa o "dostępie do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Prawidłowa wykładnia art. 2 pkt 14 u.p.z.p. polega na przyjęciu, że droga wewnętrzna może być samodzielnym (jedynym) dostępem do drogi publicznej. Nieuprawnione jest stwierdzenie, że dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną jest zależny jeszcze od dodatkowego tytułu prawnego, z którego wynikać ma uprawnienie do korzystania z drogi wewnętrznej, np. odpowiedniej służebności drogowej ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2012 r. II SA/Gd 419/12 LEX nr 1379553). Dokonując wykładni zwrotu "dostęp do drogi publicznej", trzeba wziąć pod uwagę, że ów dostęp ustalany jest w pierwszej fazie procesu inwestycyjno-budowlanego, obejmującej postępowanie prowadzące do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która w myśl art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z tego też względu adresat tej decyzji nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu, będącego przedmiotem ustaleń, jak również do terenu (terenów) mających zapewnić dostęp do drogi publicznej z terenu, którego dotyczą warunki zabudowy.(tak wyrok NSA z dnia 5 października 2023 r. II OSK 1103/22 LEX nr 3645415). Ponadto przepis art. 2 pkt 14 u.p.z.p. dotyczy sytuacji, gdy w ustawie jest mowa o dostępie do drogi publicznej. Tymczasem przepisy dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mówią o dostępie do drogi publicznej, ale w art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. mówią o konieczności określenia w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności: obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W tej sprawie Wójt Gminy R. wyraził zgodę na korzystanie z gminnej drogi wewnętrznej dz. ewid.., nr [...] w celu dojazdu do działki nr [...] /k.70 akt adm./. Natomiast w piśmie do skarżącego, odpowiadając na jego pytanie Wójt wyjaśnił, że działka nr [...] ma nieuregulowany stan prawny i co najmniej od roku 1989 jest wpisana na rzecz Gminy jako władającego /k. 5 akt sądowych/. W związku z tym poprawnie w decyzji ujęto w ramach obsługi komunikacyjnej działkę nr [...] ( co należy rozumieć jako dojazd do drogi publicznej). Zarzuty skarżącego w tym zakresie nie mogą odnieść skutku. Co się tyczy pisma procesowego uczestnika [...] Stowarzyszenia [...] w K. z dnia 5.02.2025r., to Sąd uchylając zaskarżoną decyzję i nakazując uzupełnienie decyzji pierwszoinstancyjnej odnośnie określenia warunków i szczegółowych zasad w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi ( art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p.) – stwierdził jednocześnie, że dostrzeżone uchybienie pokrywa się z zarzutem wystosowanym w tym względzie przez Stowarzyszenie. Natomiast pozostałe zarzuty uczestnika nie są trafne. 1/ Nie jest prawdą, że organ nie dokonał analizy w przedmiocie warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, albowiem nie ustalił miejsc dostępnych dla ludności w okolicy. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2024.54 t.j.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W załączniku nr 1 do decyzji ( pkt 4.2 warunki w zakresie ochrony środowiska) wskazano, że "w wyniku analizy oddziaływania inwestycji" ustalono najbliższą zabudowę mieszkaniową i odległości konkretnie wskazanych działek ewidencyjnych od wnioskowanego masztu ( 237m, 220m, 343m, 458m, 318m, 294m, 294m, 261m). Przy okazji stwierdzić trzeba, że w załączniku nr 1 do decyzji organ wskazał szereg przepisów odrębnych, tak w formie konkretnych aktów prawnych, jak i nazwanych bardziej ogólnie ( np. ochrona gruntów rolnych i leśnych, ochrona konserwatorska, ochrona przyrody), do których się odnosił. 2/ Nie ma racji uczestnik, że nie zbadano właściwie obszaru oddziaływania, a tym samym nie ustalono prawidłowo kręgu stron. Stroną postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio lub w dalszej odległości od nieruchomości objętej wnioskiem, jednakże pod warunkiem, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku braku tego rodzaju praw, po stronie podmiotów wykazujących wolę uczestnictwa w postępowaniu zachodzi zatem jedynie interes faktyczny, który nie jest tożsamy z interesem prawnym, będącym warunkiem koniecznym do uznania za stronę postępowania ( WSA w Rzeszowie wyrok z dnia 24 czerwca 2020 r. II SA/Rz 196/20, LEX nr 3033091). Stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - a konsekwentnie również w przedmiocie stwierdzenia nieważności takiej decyzji - są: inwestor, który nie musi mieć tytułu prawnego do nieruchomości, której wniosek dotyczy oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. Stronami tego postępowania mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich oraz, w zależności od okoliczności, właściciele i użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych ostatnich przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości.(wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2018 r. II SA/Bd 1363/17 LEX nr 2491772). Stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są: inwestor (który nie musi mieć tytułu prawnego do nieruchomości, której dotyczy jego wniosek) oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją. Stronami tego postępowania mogą być również inne podmioty, z zastosowaniem reguł ogólnych tj. gdy spełnione są ogólne warunki z art. 28 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Przy czym podkreślenia wymaga, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki osobie przysługuje ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2024 r. II SA/Kr 1028/24 LEX nr 3785423). W świetle powyższego właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z terenem inwestycji są w sposób oczywisty stronami postępowania. Pozostali zaś, w tym właściciele działek odleglejszych – jeśli wykażą interes prawny, powiązany rzecz jasna z zasięgiem oddziaływania inwestycji. Odnośnie promieniowania elektromagnetycznego inwestor wykazał, mając na względzie Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. (Dz.U.2019.2448), że oddziaływanie inwestycji w zakresie pola o poziomach wyższych od dopuszczalnych nie przekroczy granic działki nr [...] (por. rysunek k. 123). Powstaje pytanie, czy promieniowanie dopuszczalne w świetle tego Rozporządzenia można uznać za oddziaływanie inwestycji nakazujące ustalać jego zasięg ( który zapewne jest obrazowany zasięgiem odbioru sygnału przez telefon komórkowy), a tym samym właścicieli nieruchomości, do których ten zasięg dociera. W ocenie Sądu jest to całkowicie bezpodstawne. Wspomniane Rozporządzenie wskazuje bowiem dopuszczalne wartości poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i te dopuszczalne nie są w żaden sposób prawnie relewantne. Innymi słowy, tylko promieniowanie w zakresie innym niż dopuszczalne jest monitorowane przez prawo i wskazywane w związku z tym przez inwestora. Ponadto promieniowanie dopuszczalne jest oddziaływaniem, które nie jest notowane przez zmysły człowieka. Zatem tylko prawna ingerencja w zakres tego oddziaływania (przesunięcie granicy oddziaływania dopuszczalnego) mogłaby spowodować, aby uznać je za oddziaływanie istotne dla ustalenia zasięgu oddziaływania inwestycji. 3/ Uczestnik podnosi, że w decyzji nie podano parametrów torów antenowych oraz urządzeń RRU i ODU. Uczestnik wskazuje, że sygnał jest dostarczany do anten elementami torów antenowych. Kable te biegną od szaf telekomunikacyjnych, w których sygnał jest wytwarzany, a następnie transportowany kablami do urządzeń nadawczo – odbiorczych oraz transmisyjnych (RRU i ODU), a z nich przekazywany do anten. W ocenie Sądu, skoro sygnał o danej mocy jest wypromieniowany z anteny ( choć w niej nie powstaje), to określenie EIRP promieniowania anteny jest wystarczające, albowiem urządzenia wcześniejsze wytwarzające i przesyłające sygnał muszą go dostosować do założonego dla anten współczynnika EIRP. Przy tej okazji należy powtórzyć, ze w ocenie Sądu co do anten – powinno się podać parametry promieniowania i inne wyżej wskazane, natomiast kwestia konkretnych modeli jest domeną uzyskania pozwolenia na budowę. Trudno bowiem na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji przesądzać zastosowanie konkretnych modeli anten w zmieniających się warunkach rynkowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy postępowanie lokalizacyjne może być odległe w czasie od momentu realizacji inwestycji. 4/ Uczestnik podnosi, że podano znacznie zaniżone EIRP anten, że nie uwzględniono współczynnika PAPR, że skorzystano przy obliczaniu EIRP z błędnych wzorów. Zarzuty te są zupełnie niezrozumiałe. Przede wszystkim w kwalifikacji przedsięwzięcia nie wskazano żadnych wzorów, dzięki którym obliczono EIRP, a tylko efekt tych obliczeń ( tabela k. 122). Nie można więc zarzucić, że użyto "fałszywych wzorów". Znikąd nie wynika, że podane moce EIRP anten są zaniżone. Wreszcie - EIRP – to zastępcza moc wypromieniowana izotropowo i jest przydatna w dziedzinie ochrony środowiska gdyż umożliwia porównanie poziomu pola elektromagnetycznego dla różnych anten. Jest to kluczowy parametr w projektowaniu systemów nadawczych, gdyż wpływa na zasięg i jakość sygnału ( Wikipedia). Natomiast tzw. współczynnik PAPR mierzy stosunek mocy szczytowej do średniej mocy sygnału. Jest to ważne w kontekście modulacji sygnałów, ponieważ wysoki PAPR może prowadzić do zniekształceń sygnału i obniżenia wydajności systemu. Współczynniki EIRP (Equivalent Isotropically Radiated Power) i PAPR (Peak-to-Average Power Ratio) odnoszą się do różnych aspektów transmisji sygnału w systemach komunikacji bezprzewodowej, jednak nie są bezpośrednio związane ze sobą. Chociaż oba współczynniki dotyczą sygnałów radiowych, odnoszą się do różnych aspektów: EIRP skupia się na mocy wypromieniowanej przez antenę, natomiast PAPR na charakterystyce samego sygnału ( źródło – Wikipedia). Jak z tego wynika, do charakterystyki promieniowania istotnej z punktu widzenia ochrony środowiska współczynnik PAPR nie jest przydatny; zatem nie ma potrzeby jego podawania. Trzeba jeszcze odnieść się do zarzutu w kwestii braku dołączenia katalogów producenta dla celów sprawdzenia danych wskazanych przez producenta w kwalifikacji przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, oczywiście jeśli organ chciałby porównać dane z kwalifikacji co do konkretnych podanych tam modeli anten – z danymi producenta, nic nie stało na przeszkodzie aby takich katalogów zażądać. Jednak trzeba też zauważyć, że wszystkie modele anten sektorowych podanych w tabeli na k. 122 akt adm. są dokładnie opisane i scharakteryzowane na stronie producenta ( H. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce numer katalogowy z tabeli i producenta i można zapoznać się z pełną charakterystyką każdej anteny ( co Sąd kontrolnie uczynił). Tak więc aktualnie nawet w przypadku pojawienia się wątpliwości w tym zakresie istnieje dostęp do katalogów na stronie producenta. 5/ Uczestnik zarzuca, że nie wzięto pod uwagę rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12.06.2018r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy ( zmienionego Rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 18.02.2011r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy DZ.U. 2021r. 325),. Otóż ewentualne parametry zawarte w tym rozporządzeniu mają zastosowanie w środowisku pracy. Natomiast zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, najbliższe sąsiadujące działki stanowią użytki rolne, zaś w odległościach wskazanych przez Sąd uprzednio - znajduje się zabudowa mieszkaniowa. Wobec tego nie może tu być mowy o środowisku pracy. 6/ Uczestnik wspierając skargę zarzucił niepowołanie biegłego sądowego SO w K. J. G. w celu ustalenia, czy podane w analizie moce EIRP oraz inne parametry techniczne anten i innych urządzeń oraz przedstawiony obszar oddziaływania – są prawidłowe; czy dokumentacja jest kompletna i czy zawiera wszystkie parametry techniczne stacji. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wskazanie parametrów technicznych inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej i ocena jej wpływu na środowisko przez pryzmat obowiązujących uregulowań wymaga niewątpliwie wiadomości specjalnych. Temu celowi służy tzw. kwalifikacja przedsięwzięcia pod nazwą: "analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej – instalacja radiokomunikacyjna [...]" /k.115 akt adm./. Kwalifikacja zawiera dane pozwalające ocenić jej wpływ na środowisko – z zaznaczeniem, że ma to mieć miejsce w ramach obowiązujących przepisów. Kwalifikacja jest dowodem w sprawie zaliczonym do dokumentów prywatnych. Oczywiście, jak każdy dowód, musi być oceniona i może być przez organ w sytuacji, gdy zawiera dane budzące wątpliwości - zakwestionowana. W takim wypadku rzeczywiście należałoby powołać biegłego w tym samym celu, któremu służy kwalifikacja. Jeśli, jak w niniejszej sprawie, organ nie dopatrzył się jakichś błędów i nielogiczności, względnie nie powziął innego rodzaju wątpliwości i oparł się na przedstawionej analizie – nie miał obowiązku powołania biegłego. "Z przepisu art. 84 § 1 k.p.a. wyraźnie wynika, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na podstawie zacytowanego artykułu nie jest obowiązkiem organu, a uprawnieniem. Organ administracji ma swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych" ( np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2021 r. II OSK 462/21 LEX nr 3264440 oraz z dnia 1 grudnia 2020 r. II OSK 1571/18 LEX nr 3092911 ). Tak więc w podsumowaniu stwierdzić należy, że zarzuty uczestnika, z wyjątkiem tego, który tak czy inaczej był przedmiotem rozważań Sądu, nie okazały się trafne. Co więcej, część z nich wskazuje na brak uważnej lektury decyzji organu I instancji. Warto końcowo zauważyć, że przy ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej, należy określić warunki brzegowe inwestycji, w szczególności te, które mają wpływ kluczowy na środowisko ( jak np. moce, ilość i rozmieszczenie anten). Natomiast typy i modele urządzeń, w ocenie Sądu, stanowią domenę decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów, na podstawie wskazanych przepisów, orzeczono jak w sentencji.