II SA/Kr 285/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skarg W. J., M. B. i L. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących: W. J., L. B. oraz M. B. kwoty 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z 16 września 2015 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla: [...] Sp. z o.o. w W. (dalej "inwestor"), dla zamierzenia budowlanego: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] na powierzchni dachu istniejącego budynku, w skład której wchodzić będą następujące elementy: antenowa konstrukcja wsporcza w postaci trzonu rurowego z trzema odciągami, montowana do żelbetowego wieńca budynku. Konstrukcja o całkowitej wysokości 11,60 m (wraz z odgromnikiem i podstawą trzonu) wznosić się będzie na wysokość 23,20 m n.p.t. (wraz z odgromnikiem); zespół 9 anten sektorowych; system 900 MHz - 3 anteny K80010305 (azymuty 80°, 200°, 330°, wysokość zawieszenia 20,90 m n.p.t.), system 1800 MHz - 3 anteny K742215 (azymuty 80°, 200°, 330°, wysokość zawieszenia 21,30 m n.p.t.), system 2100 MHz - 3 anteny K742215 (azymuty 80°, 200°, 330°, wysokość zawieszenia 21,31 m n.p.t.) oraz 2 anteny radioliniowe. Anteny zawieszone zostaną na powierzchni antenowej konstrukcji wsporczej za pomocą ramek systemowych; montaż rusztu stalowego pod urządzenia sterujące; instalacja na ruszcie nośnym urządzeń sterujących: APM30H + BC - 2 kpl; skrzynki TBSB, 12 sztuk urządzeń RRU; ułożenie drogi kablowej; wykonanie instalacji zasilającej urządzenia stacji bazowej w energię elektryczną, na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.." Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a." oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), dalej "P.b.". Jako obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 P.b. organ wskazał teren obejmujący działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo organ wyjaśnił, że wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o udzielenie pozwolenia na budowę, złożony został przez inwestora na podstawie i w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 5 listopada 2014 r. nr [...], znak: [...] Dalej organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki organ ocenił jako zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Następnie organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz jest wykonany przez osobę uprawnioną. Kolejno organ opisał przebieg postępowania, wskazując m.in. że inwestor uzupełniał braki wniosku na wezwania organu, a do organu wpływały liczne protesty, zastrzeżenia i uwagi okolicznych mieszkańców niebędących stronami postępowania. Organ zreferował częściowo liczne wnioski i zastrzeżenia przedłożone przez strony postępowania – właścicieli działek sąsiednich do terenu inwestycji: 1. M. P., M. P. i K. P. – właściciele m.in. działki nr [...] w piśmie z 14 sierpnia 2015 r. stanowczo sprzeciwili się budowie stacji bazowej, podnosząc szkodliwe oddziaływanie fal elektromagnetycznych na zdrowie ludzkie na terenie ich działki oraz obniżenie atrakcyjności i wartości ich nieruchomości; 2. W. J. – właściciel działek nr [...], [...], [...] – pisma z 6 sierpnia 2015 r. i 7 września 2015 r.; 3. M. B. i L. B. – właściciele odpowiednio działek nr [...] i [...] – wnieśli w piśmie z 20 sierpnia 2015 r. o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych na okoliczność: prawidłowego ustalenia zakresu promieniowania wytwarzanego przez anteny wskazanego przez inwestora, planowanego poziomu pól elektromagnetycznych, zakresu promieniowania w każdym z możliwych technicznie ustawień anten z osobna oraz łącznie przy uwzględnieniu ich maksymalnej mocy, możliwych zmian kierunków wiązki promieniowania każdej z anten będących wynikiem działania ludzi lub sił natury oraz oceny przyjętych przez inwestora zabezpieczeń. Dalej organ wskazał, że 6 sierpnia 2015 r. i 20 sierpnia 2015 r. wpłynęły do organu wnioski o zawieszenie postępowania, odpowiednio W. J. oraz M. B. i L. B.. Postanowieniem z 8 września 2015 r. Prezydent Miasta K. odmówił zawieszenia niniejszego postępowania. W piśmie z 14 września 2015 r. M. B. i L. B. wnieśli o przedłużenie wyznaczonego terminu do zapoznania się z całością materiału dowodowego i złożenia wniosków i zastrzeżeń. Odnosząc się do powyższego, organ w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji wyjaśnił, że ze względu na termin na wydanie decyzji wynikający z art. 35 ust. 6 P.b. nie mógł przedłużyć ww. terminu. Dalej organ wskazał, że w przedmiocie zgłoszonych uwag i zastrzeżeń znaczenie ma art. 4 P.b. Powtórzył, że projekt budowlany jest kompletny i zgodny z przepisami oraz zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony życia. W części telekomunikacyjnej dokonano analizy oddziaływania stacji na środowisko. Ponadto do wniosku dołączono opracowania: "Klasyfikacja przedsięwzięcia" (winno być "Kwalifikacja przedsięwzięcia" – dopisek Sądu) oraz "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej", na podstawie których organ stwierdził, że rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Organ wskazał, że stanowisko to zostało potwierdzone w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 21 lipca 2015 r., w którym wyjaśniono, że przy obecnym stanie zagospodarowania terenu stacja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle powyższego organ uznał za bezzasadny wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych. L. B., M. B., a także W. J. oraz M. P., M. P. i K. P., wnieśli od powyższej decyzji trzy odwołania. Zarzuty i ich uzasadnienia zawarte w odwołaniach zostały w większości powtórzone w skargach do Sądu i zostaną omówione poniżej. W. J. wniósł również o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na toczące się postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 5 listopada 2014 r. nr [...] W. J. w swym odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji m.in. naruszenie art. 81 w zw. z art. 10 oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. a także art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. M. B. i L. B. prócz odwołania wnieśli również zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta K. z 8 września 2015 r. odmawiające zawieszenia postępowania. W odwołaniu M. B. i L. B. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 35 ust. 4, ust. 6 i ust. 8 P.b. w zw. z art. 140 i art. 143 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r., poz. 1025), dalej "K.c."; § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dalej "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.,"; art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405), dalej "u.u.i.ś."; art. 78, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art. 10, art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101 § 3 oraz art. 107 § 3 K.p.a.; W. J., M. B. i L. B. zarzuty odwołań poparli obszernymi uzasadnieniami, wraz z przywołaniem licznych tez z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. M. P., M. P. i K. P. "podtrzymali sprzeciw" powtarzając dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewoda postanowieniem z 20 stycznia 2016 r. znak [...] stwierdził niedopuszczalność zażaleń M. B. i L. B.. Z kolei postanowieniem z 22 stycznia 2016 r. znak [...] Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wskazując, że sprawa wznowienia postepowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 5 listopada 2014 r. nr [...] nie stanowi kwestii prejudycjalnej dla sprawy niniejszej, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie Wojewoda decyzją z 22 stycznia 2016 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 P.b. utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że 24 sierpnia 2015 r., Prezydent Miasta K. wszczął na wniosek inwestora postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę opisanej na wstępie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K.. Przeprowadzona w postępowaniu odwoławczym analiza dokumentacji sprawy wykazała zdaniem organu odwoławczego poprawność ustaleń organu I instancji. Organ przywołał treść art. 6 K.p.a. i art. 35 ust. 1 P.b. Wskazał, że tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Podkreślił, że organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cyt. przepisu. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to z treści art. 35 ust. 1 P.b. i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 P.b. Wyjaśnił, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Organ przywołał art. 20 ust. 4 P.b. wskazując, że sprawdzający dołączyli do projektu stosowne oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ przywołał orzeczenia sądów administracyjnych wskazując, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wskazał, że zgodnie z wymogami P.b., osoby projektujące i sprawdzające legitymowały się stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniach przede wszystkim podniesione zostały argumenty dotyczące przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego przez przedmiotową stację bazową. Cytując odwołanie organ wskazał, że "w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego teren objęty wnioskiem zakwalifikowany został jako M3, pod zabudowę mieszkaniową. Taki jest także faktyczny sposób zagospodarowania terenu (...) Miejsca dostępne dla ludzi to także planowana zabudowa, która może powstać w przyszłości, a tej ani Inwestor, ani organ nie wzięli pod uwagę". W odwołaniach podniesiono też kwestię istnienia w bliskiej odległości w stosunku do projektowanej inwestycji innej stacji bazowej tego samego operatora. W jednym z odwołań zawarto wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. W odwołaniach podniesiono, że organ I instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) między innymi poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego (5-dniowego) terminu do zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym, nieuwzględnienie żądania strony o przedłużenie tego terminu i ustosunkowanie się do tego żądania dopiero w treści decyzji, doręczenie postanowienia o odmowie zawieszania postępowania już po doręczeniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołań organ odwoławczy wyjaśnił, że do akt przedmiotowej sprawy dołączona została "Kwalifikacja przedsięwzięcia", sporządzona przez mgr inż. K. F., w której wskazano: "na podstawie obliczeń przeprowadzonych w niniejszej dokumentacji stwierdza się, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów w w/wym. rozporządzeniu (...) wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". W Kwalifikacji tej wskazano również, że niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko. Odnośnie do podnoszonego w jednym z odwołań argumentów organ wyjaśnił również, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, dlatego też inwestor był zobowiązany dołączyć do wniosku decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883), dalej "rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r.", stwierdzenia o braku występowania miejsc dostępnych dla ludności są poprawne dla aktualnego stanu zagospodarowania terenu, na którym, jak w niniejszej sprawie, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że najbardziej zbliżone do przedmiotowej inwestycji tereny, dla których został uchwalony plan zagospodarowania, to nieruchomości położone na południowy-wschód od działki inwestycyjnej. Objęte one zostały miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" i oznaczone symbolem strukturalnym MW3 (tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), gdzie (§ 31) wysokość zabudowy nie może przekraczać - dla budynków mieszkalnych - 13 m. Biorąc zatem pod uwagę, iż nieruchomość, na której planowana jest do wykonania przedmiotowa inwestycja to budynek 4 kondygnacyjny o wysokości około 12,4 m n.p.t. oraz, że wysokość antenowej konstrukcji wsporczej wynosi 11,60 m, to nie ma możliwości, by w tej sytuacji, w odległościach wskazanych przepisami w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występowały miejsca dostępne dla ludzi. Dalej organ wskazał, że do akt sprawy dołączono również "Analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" (sporządzoną również przez mgr inż. K. F.), w której wskazano, że w otoczeniu przedmiotowej stacji bazowej nie występują instalacje radiokomunikacyjne i radionawigacyjne ani inne emitujące pola elektromagnetyczne o zbliżonym zakresie częstotliwości, których oddziaływanie należałoby uwzględnić. Najbliższa tego typu instalacja - stacja bazowa operatora telefonii komórkowej [...], znajduje się w odległości 230 m na północ od przedmiotowej stacji bazowej, wobec powyższego nie ma zagrożenia, że superpozycja pól elektromagnetycznych pochodzących od obu stacji spowoduje występowanie pola elektromagnetycznego o wartościach gęstości mocy wyższych niż 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludzi. Odnosząc się do powyższego organ przywołał art. 78 K.p.a. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie znalazł podstaw do powoływania biegłego w powyższych kwestiach, gdyż wszystkie one wyjaśnione zostały w sposób wyczerpujący, nie ma podstaw do kwestionowania sporządzonych przez uprawnioną osobę Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz Analizy rozkładu pól elektromagnetycznych. Okoliczność mająca znaczenie w sprawie została wyjaśniona przez uprawnioną osobę i nie ma podstaw do kwestionowania poprawności tego dowodu. To samo co powyżej organ wskazał co do zarzutu pominięcia przez organ I instancji wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i w wydanej decyzji oparcia się jedynie na materiałach dostarczonych przez inwestora. Prowadząc postępowanie organ uwzględnia jedynie te żądania, które jego zdaniem mają znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Niezależnie od powyższego organ wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się (o czym wspomniał w swojej decyzji organ I instancji) pismo Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. z 21 lipca 2015 r., w którym wskazano: "Po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji (...) Wydział Kształtowania Środowiska podtrzymuje uprzednio zajęte stanowisko, że w przedstawionej przez wnioskodawcę konfiguracji, pozostającej w zgodzie z konfiguracją wyszczególnioną w uprzedniej opinii z dnia 09.10.2014 r., przy obecnym stanie zagospodarowania terenu stacja bazowa [...] nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Dalej organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż pismem z 24 sierpnia 2015 r., Prezydent Miasta K. poinformował strony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym w sprawie, wyznaczając jednocześnie termin 5 dni od otrzymania zawiadomienia w tej sprawie. Przepisy K.p.a. w żaden sposób nie określają ram czasowych, jakie organ administracji winien wyznaczać stronie na zapoznanie się z aktami sprawy. Zatem nie można uznać (bo nie ma ku temu prawnej przesłanki), że termin 5 dni jest terminem niewystarczającym dla strony do zapoznania się z aktami, nawet jeśli takie są jej subiektywne odczucia związane z mnogością akt i skomplikowaniem sprawy. Z żadnego również przepisu prawa nie wynika, by organ administracji miał obowiązek odrębnym pismem odpowiadać stronie na wniosek o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy, a zatem uprawniony był do ustosunkowania się do tego żądania dopiero w rozstrzygnięciu kończącym sprawę. Również fakt wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie uzasadniał antycypowania przez stronę, że wniosek ten będzie rozpatrzony pozytywnie, a zatem otrzymując zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, strona jeśli chciała się z nimi zapoznać, winna była to uczynić. Po sprawdzeniu planowanej inwestycji, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., z wymaganiami ochrony środowiska, organ stwierdził, że w oparciu o załączoną Kwalifikację przedsięwzięcia przedmiotowa stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającym obligatoryjnie lub mogącym wymagać sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko. Nie jest zatem wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności, uwzględniając również podstawowe przeznaczenie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Organ stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b., został sporządzony przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 P.b.). Planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wymaganego przepisami o ochronie środowiska (art. 32 ust. 1 pkt. 1 P.b.). Końcowo organ przywołał art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b. wskazując, że z analizy akt sprawy wynika, że inwestor spełnił warunek wskazany w przywołanym przepisie. Przywołując art. 35 ust. 4 P.b. stwierdził, że nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję trzy skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli: W. J., a także jednobrzmiące L. B. i M. B.. Zaskarżonej decyzji W. J. zarzucił naruszenie następujących przepisów: a) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia decyzji organu I instancji, mimo popełnienia przez ten organ szeregu uchybień i naruszeń prawa procesowego oraz materialnego; b) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niepowołanie prawidłowej podstawy prawnej decyzji; c) art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. w zw. z art 143 K.c., poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę podmiotowi, który nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; d) art. 35 ust. 1 P.b., poprzez brak sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz brak sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi określone przez Prawo budowlane; e) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799), dalej "P.o.ś.", poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "miejsca dostępne dla ludności"; f) § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., poprzez błędną kwalifikację planowanej stacji bazowej i uznanie, że nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; g) art. 71 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej bez uzyskania wcześniej przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; h) art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 63 ust. 1 i ust. 2 u.u.i.ś. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę mimo braku postanowienia właściwego organu o konieczności lub o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; i) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego w sprawie, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, brak oceny dowodów przedstawionych przez inwestora zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego przez co uznano, że planowana stacja bazowa nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska; j) art. 78 § 1 w zw. z art. 84 § 1 w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego, mimo że przedmiotem dowodu miały być okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; k) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego, pomimo toczącego się przed Prezydentem Miasta K. postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej, znak [...], które to stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie oraz utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została bez zawieszenia postępowania, choć istniało wskazane zagadnienie wstępne; l) art. 81 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana bez zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do całego materiału dowodowego; m) art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i nie uwzględnił zasadności argumentów skarżącego; n) art. 15 K.p.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jedynie do odpowiedzi na niektóre z zarzutów i argumentów skarżącego, a co za tym idzie brak ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w całości przez organ odwoławczy. W związku z powyższymi uchybieniami skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości decyzji Wojewody z dnia 22 stycznia 2016 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 16.09.2015 r., znak [...]; 2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych; 3. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi, na okoliczność ich treści. Do skargi załączono m.in. informację o wynikach kontroli Najwyższej Izby Kontroli w przedmiocie postępowań administracyjnych związanych z budową i funkcjonowaniem stacji bazowych telefonii komórkowych oraz rezolucję Rady Miasta K. z 8 października 2014 r. L. B. i M. B. w swoich skargach zarzucili wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem: 1. przepisów prawa materialnego, a to art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 i ust. 4 P.b. w zw. z art. 140 i art. 143 K.c., poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo niedysponowania przez inwestora zgodą skarżących na realizację zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji, gdy ingeruje ono bezpośrednio w prawo własności skarżących; 2. przepisów postępowania, a to: a) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów prawa, tj, z naruszeniem: - art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 35 ust. 4 P.b. w zw. z art. 140 i art. 143 K.c. - poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo braku weryfikacji prawidłowości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy skarżący podnosili zarzuty o braku wyrażenia przez nich zgody na dysponowanie ich nieruchomościami, które to zgody były niezbędne, gdyż inwestycja będzie bezpośrednio ingerować w prawo własności skarżących, - § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. – poprzez stwierdzenie, że przy aktualnym stanie zagospodarowania terenów sąsiednich zamierzenie inwestycyjne stanowiące przedmiot skarżonej decyzji nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy organ powinien dokonywać kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego z uwzględnieniem planowanego zagospodarowania terenów sąsiednich, co skutkowałoby prawidłowym jego zakwalifikowaniem jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. a z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. - poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowalnego i wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo braku uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, podczas gdy inwestor realizujący przedsięwzięcie, które należy zakwalifikować jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zobowiązany jest do uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji; - art. 78 K.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, podczas gdy przedmiot zawnioskowanej przez stronę opinii stanowią okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, które nie zostały stwierdzone innymi dowodami, zatem wniosek dowodowy strony winien być uwzględniony; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. - poprzez pominięcie wniosku dowodowego strony, nierozpatrzenie podniesionych przez stronę zarzutów dotyczących błędniej kwalifikacji przedsięwzięcia, jako niemogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz zarzutów w przedmiocie naruszenia prawa własności strony, jak również poprzez brak dokonania przez organ samodzielnej oceny przedsięwzięcia w zakresie wymogu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a oparcie się w tym zakresie wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez inwestora oraz opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, wydanej przed uzupełnieniem przez inwestora jego wniosku w zakresie dokumentacji projektowej, co przesądza o braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, podczas gdy obowiązkiem organu jest zgromadzenie w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego oraz podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i samodzielnego wyjaśnienia sprawy; - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez wyznaczenie stronie 5-dniowego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i całością zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało jedynie iluzorycznym, a nie rzeczywistym zapewnieniem stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu, gdyż wyznaczony przez organ termin nie dawał stronie gwarancji i realnej możliwości zbadania zgromadzonej w sprawie dokumentacji oraz ewentualnego zgłoszenia wniosków i podniesienia zastrzeżeń; - art. 35 ust. 6 i ust. 8 P.b. - poprzez uznanie, że uzasadniony wniosek strony nie stanowi podstawy do przedłużenia wyznaczonego przez organ terminu do zapoznania się całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwagi na to, że prowadziłby do przedłużenia trwania postępowania ponad termin określony w art. 35 ust. 6 P.b., podczas gdy art. 35 ust. 8 P.b. stanowi, iż do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się okresów opóźnień powstałych z przyczyn niezależnych od organu; - art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez niepełne uzasadnienie decyzji, pomijające wyczerpujące odniesienie się do wniosków dowodowych strony oraz brak odniesienia się do zarzutów merytorycznych podniesionych przez stronę w trakcie postępowania, podczas gdy organ ma obowiązek wyczerpująco uzasadnić decyzję zarówno, co do jej podstawy faktycznej jak i prawnej; - art. 97 § 1 ust. 4 K.p.a. - poprzez wydanie postanowienia z dnia 8 września 2015 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania będącego skutkiem uznania, że rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest rozpatrzenie wniosków i przeprowadzenie postępowań w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 5 listopada 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy legitymowanie się przez Inwestora ostateczną decyzją o "ulicp" jest warunkiem niezbędnym dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tak więc rozpoznanie w/w wniosku o wznowienie postępowanie oraz zakończenie postępowania wszczętego na jego skutek, stanowi zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97 § 1 ust. 4 K.p.a.; - art. 97 § 1 ust. 4 w zw. z art. 101 § 3 K.p.a. - poprzez zakończenie postępowania i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę, pomimo wniesienia przez stronę zażalenia na postanowienie z dnia 8 września 2015 r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, które to do dnia wydanie decyzji przez organ I instancji nie zostało rozpoznane, a zatem zakończenie postępowania pomimo trwania postępowania w przedmiocie wniosku strony o jego zawieszenie. - art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez niepełne uzasadnienie decyzji, pomijające odniesienie się do podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 ust. 4 K.p.a., poprzez wydanie postanowienia z dnia 8 września 2015 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu drugiej i pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedziach na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Wojewoda podniósł, że twierdzenia skarżących kwestionujące wnioski opracowań "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej", a także stanowisko Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, nie zostały poparte dowodami podważającymi rzetelność i prawidłowość sporządzonych ekspertyz. Wojewoda wskazał również, że wbrew zarzutom skarg, organ przeprowadził również analizę oddziaływania inwestycji na ewentualne przyszłe inwestycje w sąsiedztwie. Taka analiza, zdaniem Wojewody, została przeprowadzona, przy uwzględnieniu zachowania na terenie sąsiadującym z przedmiotową inwestycją zabudowy jak w terenach sąsiednich objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a., na rozprawie 24 maja 2016 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Kr 285/16, II SA/Kr 416/16 oraz II SA/Kr 461/16 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 285/16. Powyższy przepis stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Sąd postanowił o połączeniu tych trzech spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem wszyscy skarżący zaskarżyli odrębnie tę samą decyzję. Ponieważ wszystkie skargi mogłyby być objęte jedną skargą, uzasadnione było więc połączenie trzech postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Na rozprawie 13 września 2018 r. Sąd postanowił dopuścić do udziału w sprawie I. G. w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skargi były zasadne, choć nie w uwzględnieniu wszystkich podniesionych w nich zarzutów, a przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na powierzchni dachu istniejącego budynku wielomieszkaniowego, w skład której będą wchodzić m.in.: - antenowa konstrukcja wsporcza o całkowitej wysokości 11,60 m, na wysokości 23,20 m n.p.t.; - zespół 9 anten sektorowych; system 900 MHz - 3 anteny K80010305 (azymuty 80°, 200°, 330°, wysokość zawieszenia 20,90 m n.p.t.), system 1800 MHz - 3 anteny K742215 (azymuty 80°, 200°, 330°, wysokość zawieszenia 21,30 m n.p.t.), system 2100 MHz - 3 anteny K742215 (azymuty 80°, 200°, 330°, wysokość zawieszenia 21,31 m n.p.t.). Anteny zostaną zawieszone na powierzchni antenowej konstrukcji wsporczej za pomocą ramek systemowych; - montaż rusztu stalowego pod urządzenia sterujące; - instalacja na ruszcie nośnym urządzeń sterujących. Głównym przedmiotem sporu była prawidłowość ustalania przez organy - na podstawie opracowań przedłożonych przez inwestora - zakresu promieniowania wytwarzanego przez anteny i planowanego poziomu pól elektromagnetycznych. W konsekwencji kwestionowane było przez skarżących niezaliczenie przez organy przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Większość zarzutów naruszenia przepisów procesowych, w tym nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, stanowiła implikację podnoszonych przez skarżących błędów w ustalaniu przez organy stanu faktycznego oraz błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych. Kluczowa i rozstrzygająca w niniejszej sprawie była zaprezentowana przez organ błędna wykładnia pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" używanego § 1, § 2 i załącznika nr 1 i nr 2 rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r., § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a także art. 122 P.o.ś., w rozumieniu art. 124 ust. 2 P.o.ś. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Trzeba podkreślić, że od kwalifikacji, czy zamierzone przedsięwzięcie stanowi bądź to przedsięwzięcie mogące zawsze, bądź też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie, zależy tryb postępowania, jaki winien był zostać przyjęty w związku ze złożonym przez inwestora wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (u.u.i.ś.), inwestycja stanowiąca przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na stanowisko wymaga – a przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - może wymagać - przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku anten sektorowych, rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r., jako kryterium kwalifikacji do wymienionych wyżej rodzajów przedsięwzięć uznaje to, czy we wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. odległości wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, od środka elektrycznego każdej z anten sektorowych o określonej mocy EIRP, przy jej maksymalnym pochyleniu, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Należy tu zdecydowanie stwierdzić, co wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, że przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wniosek taki należy wyprowadzić z treści art. 143 i art. 144 K.c. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej ograniczać może jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczące ochrony środowiska. Słusznie w tym zakresie skarżący powoływali się na przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią - art. 143 zdanie 1 K.c. Dla ustalenia miary przestrzennego zasięgu własności gruntu - we wnętrzu ziemi i w przestrzeni powietrznej tj. pionowego zasięgu własności nieruchomości gruntowej - zastosowano funkcjonalne kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. O przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają uzasadnione potrzeby jej właściciela, zależne od rodzaju i przeznaczenia jego nieruchomości. Pamiętać przy tym należy, iż społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005 r., III CK 129/04, Prok. i Pr. 2005, nr 7-8, s. 52). Aktywne wykorzystanie przez właściciela gruntu przestrzeni powietrznej następuje najczęściej w toku inwestycyjnej działalności budowlanej i późniejszej eksploatacji obiektów budowlanych. Skoro według wskazań art. 143 K.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela należy wykluczyć ingerencję sąsiadów oraz innych osób trzecich, jak chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem. W stosunkach sąsiedzkich chodzi głównie o unikanie niedozwolonych immisji (art. 144 K.c.) (por. E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001. – komentarz do art. 140 – 144). Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż ta, na terenie której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny. To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska. Kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Należy ocenić bowiem, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym przypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich, w tym zabudowy planowanej (por. wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 419/13 – powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ administracji publicznej jest obowiązany do badania i uwzględniania ewentualnej wysokościowej zabudowy działek leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność, do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki, w tym czy wydano decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które określałyby parametry tej zabudowy. Dokonanie stosownych ustaleń i ocen jest obowiązkiem organów orzekających w sprawie. Organy w niniejszej sprawie temu wymogowi nie sprostały, tym samym udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę należało uznać za co najmniej przedwczesne. Wbrew nakreślonym wyżej powinnościom, w niniejszej sprawie organy ograniczyły treść pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" do aktualnego zagospodarowania terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją. Taką błędną wykładnię pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" przyjął autor "Kwalifikacji przedsięwzięcia", co wadliwie zaakceptowały organy. Na stronie 5 ww. opracowania autor opracowania wskazał wprost, powołując się na przewodnik wydany przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska pn.: "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko – przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów", że wyznaczenie odległości dla miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Jak słusznie podnosił W. J. już w piśmie z 9 października 2015 r., ww. przewodnik po pierwsze nie ma charakteru źródła prawa, co jest w nim podkreślone, po drugie został wydany w 2011 r., co wobec dynamicznie ewoluującego prawa ochrony środowiska stawia pod znakiem zapytania jego aktualność i przydatność. Za nieuprawnione należy uznać stwierdzenie organu odwoławczego, jakoby zgodnie z rozporządzeniem z dnia 30 października 2003 r. brak występowania miejsc dostępnych dla ludności miał być oceniany dla aktualnego stanu zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika, by organ w jakikolwiek sposób samodzielnie, bądź w razie potrzeby przy pomocy biegłego, dokonywał w zakresie tym jakichkolwiek ustaleń bądź ocen. Organ I instancji ograniczył się do biernego zaakceptowania stanowiska inwestora, zawartego w sporządzonej na jego zlecenie "Kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz "Analizie rozkładu pól elektromagnetycznych", zasłaniając się profesjonalnym charakterem opracowań sporządzonych przez "uprawnioną osobę". Organ I instancji nie dokonał żadnych samodzielnych ocen co do tego, czy w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia znajdują się obecnie lub mogą się znajdować miejsca dostępne dla ludzi. Nie poddał zatem przedłożonych mu dokumentów weryfikacji ani też nie uzasadnił, z jakiego powodu przyjmuje zawarte w nich tezy, bez dodatkowych ustaleń. Dowodów na to, by takich samodzielnych ocen dokonał organ II instancji nie zawiera także uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody. W konsekwencji tych uchybień organów Sąd nie był w stanie ocenić prawidłowości przyjętej przez organy tezy, iż projektowana inwestycja nie stanowi ani przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco na środowisko oddziaływać. Przypomnieć należy, iż rozporządzenie z dnia 30 października 2003 r. określa dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla odrębnie określonych terenów: przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (§ 1 pkt 1 lit. a) i miejsc dostępnych dla ludności (§ 1 pkt 1 lit. b). Podkreślić trzeba, że ustawodawca mówiąc o miejscach dostępnych dla ludzi, nie zastrzega, że chodzi o miejsca dostępne dla ludzi w danym momencie, w tej chwili, w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. A jeśli przepis nie określa cezury czasowej dla dokonania oceny, czy dane miejsce jest miejscem dostępnym dla ludności, to należy przyjąć, że ustawodawca mówiąc w art. 124 ust. 2 P.o.ś. o miejscach dostępnych dla ludności ma na uwadze nie tylko miejsca dostępne dla ludzi w dacie składania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę czy też wydania decyzji przez właściwy organ, ale także w przyszłości. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ winien zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób bowiem rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji. Wyniki dokonania przez organ takiej analizy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zakwalifikowanie, bądź też brak podstaw do zakwalifikowania danej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - nie może sprowadzać się do powtórzenia stanowiska zawartego w kwalifikacji przedsięwzięcia złożonej przez inwestora. Podkreślić trzeba, że składana przez inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" czy też "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej", nie mają charakteru wiążącego dla organu; są dowodami, które jak każdy inny dowód podlegają ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę. Tymczasem w niniejszej sprawie organy obu instancji nie dokonały żadnej oceny sporządzonej na zlecenie inwestora Kwalifikacji przedsięwzięcia, ograniczając się do powtórzenia jej stwierdzeń i wniosków. Zaznaczyć należy, iż organ może oprzeć się na złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, ale pod warunkiem, że dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja ta zawiera fachowe i przekonywujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., w tym takie jak azymuty, możliwość pochylenia anteny, tzw. tilt, możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury), przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silnych wiatrów), odległość na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne, uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku. Aby ta ocena, w świetle K.p.a., nie nosiła znamion oceny dowolnej, winna być dokonana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego należycie w danej sprawie, a nie wybiórczo na podstawie jedynie części materiału dowodowego bądź materiału dowodowego zgromadzonego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W niniejszej sprawie ocena ta nosi znamiona dowolnej. Nadto z uzasadnienia decyzji organu winno wynikać, czy na danym terenie istnieje zabudowa (i w jakiej wysokości), jak również czy może być wznoszona zabudowa (i w jakiej wysokości). Dane te są konieczne dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Trzeba zauważyć, że organ trafnie wskazał, że najbardziej zbliżone do przedmiotowej inwestycji tereny, dla których uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta K. nr [...] z dnia 11 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. Ż.'" – Dz.Urz. Woj. [...]), a to nieruchomości położone na południowy-wschód od działki inwestycyjnej, rzeczywiście są oznaczone symbolem strukturalnym MW3 (tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). Zgodnie więc z § 31 ww. planu wysokość zabudowy nie może przekraczać dla nich 13 m. Biorąc zatem pod uwagę, iż nieruchomość, na której planowana jest do wykonania przedmiotowa inwestycja to budynek 4 kondygnacyjny o wysokości około 12,4 m n.p.t. oraz, że wysokość antenowej konstrukcji wsporczej wynosi 11,60 m, to nie ma możliwości, by w tej sytuacji, w odległościach wskazanych przepisami w linii prowadzonej w wiązce promieniowania, występowały miejsca dostępne dla ludzi. Wbrew jednak twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, powyższej trafnej analizy dotyczącej objętych planem działek mieszczących się po drugiej stronie ulicy, nie sposób ekstrapolować na położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji działki [...], [...], [...] i [...]. Brak bowiem podstaw do kategorycznego przyjęcia, że warunki zabudowy na tych działkach zostaną ustalone analogicznie, jak w planie miejscowym obowiązującym dla terenów leżących w pobliżu. Również z przywoływanego przez organy stanowiska Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 21 lipca 2015 r. wynika jednoznacznie, że zdaniem tej jednostki inwestycja (stacja bazowa) nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy obecnym stanie zagospodarowania terenu (podkreślenie Sądu). Organy jednak z niewiadomych przyczyn zignorowały pozostałą treść ww. pisma z 21 lipca 2015 r., w której wskazano na dwa toczące się postępowania dotyczące uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zabudowy wielorodzinnej na działkach sąsiednich o nr [...] i [...] oraz [...], polegające na budowie budynków mieszkalnych o czterech i pięciu (podkreślenie Sądu) kondygnacjach naziemnych. Wydział Kształtowania Środowiska wprost wskazał, że realizacja ww. inwestycji kubaturowych może spowodować, przy przedstawionej konfiguracji anten stacji bazowej, w szczególności wzdłuż azymutu 200°, osiągnięcie progów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W związku z powyższym zasadne byłoby przeanalizowanie przez operatora możliwości zmiany konfiguracji anten tak, aby w przypadku zrealizowania ww. zabudowy nie pozostawała ona w kolizji z planowaną stacją bazową. Powyższe potwierdza stanowisko M. B. i L. B., którzy już w piśmie z 17 sierpnia 2015 r. podnosili, że toczą się dotyczące ich działek postępowania o ustalenie warunków zabudowy, znak [...] Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, że dla oceny legalności projektu budowlanego nie jest wystarczające stwierdzenie, iż organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, za rozwiązania odpowiada projektant i sprawdzający kwestiach, a sporne kwestie zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący w sporządzonej przez uprawnioną osobę Kwalifikacji przedsięwzięcia oraz Analizie rozkładu pól elektromagnetycznych. Szczególnie, że jak słusznie wskazał sam organ odwoławczy, organy architektoniczno-budowlane są uprawnione i zobowiązane do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Okoliczność, że rzeczywiście na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym i to oni ponoszą odpowiedzialność za zastosowanie konkretnych rozwiązań projektowych, nie oznacza, że organ administracji jest zwolniony od dokonania oceny, czy projekt zawiera w swojej treści niejako potwierdzenie, że przyjęte rozwiązania są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Nie chodzi tu bowiem tylko o posiadanie wiedzy fachowej, ale dokonanie subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod konkretną normę prawną. Ponadto w sprawie powinna zostać dokonana przez organy - w ramach postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) - stosowna ocena danego rozwiązania projektowego. Istotą bowiem obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, Prawa ochrony środowiska i powołanych wyżej rozporządzeń jest zapewnienie stanu, który w związku ze zrealizowaniem inwestycji, nie będzie powodował zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że organ odwoławczy, a wcześniej organ I instancji, naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 w zw. z art 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek właściwego sporządzenia uzasadnienia decyzji wiąże się bowiem z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś orzeczenia w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji. Należy wskazać, że rozstrzygnięcia obu instancji zostały wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), której realizacja wymaga, by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ II instancji jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. Dlatego też Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył art. 8, art. 11, a także art. 15 K.p.a., przez brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia przyczyn, dla których utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie uzasadnił bowiem, dlaczego nie uwzględnił zasadności argumentów odwołujących się, którzy na poparcie swoich tez przywołali także adekwatne orzeczenia sądów administracyjnych. Tymczasem organ odwoławczy wadliwie ograniczył się do odpowiedzi na tylko niektóre z zarzutów i argumentów skarżących, których duża część była zresztą podnoszona już w toku postępowania przed I instancją, a co za tym idzie, nie dokonał rzetelnie ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w całości. W tym kontekście należy także uznać za wadliwe takie niepełne uzasadnienie decyzji, pomijające m.in. wyczerpujące odniesienie się do wniosków dowodowych stron oraz brak odniesienia się do zarzutów merytorycznych podniesionych przez strony w trakcie postępowania, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Mimo tego, że istotnie twierdzenia skarżących kwestionujące wnioski opracowań "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" nie zostały poparte dowodami podważającymi rzetelność i prawidłowość sporządzonych ekspertyz, to mając na uwadze zasadę prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.), należy uznać że organy naruszyły również art. 78 K.p.a., poprzez co najmniej niewystarczające, jeżeli nie zupełnie błędne uzasadnienie odmowy przeprowadzenia żądanego dowodu. Dlatego też w opisanych wyżej okolicznościach zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę należało uznać jako co najmniej przedwczesne. Uchybienia procesowe i błędna wykładnia art. 124 ust. 2 P.o.ś. uniemożliwiła merytoryczną ocenę zarzutów dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia i naruszenia art. 32 i art. 35 P.b., art. 59, art. 63, art. 71 i art. 72 u.u.i.ś, a także § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Sąd wskazuje również, że w uwzględnieniu wniosku z k. 929 akt sądowych, postanowił (k. 1011 akt sądowych) dopuścić I. G. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika, jako że wobec wątpliwości dotyczących ustalania przez organy obszaru oddziaływania inwestycji należało stwierdzić wykazanie przez nią interesu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią zawartą w niniejszym uzasadnieniu wykładnię przepisów prawa, w szczególności art. 124 ust. 2 P.o.ś. Odniosą się również wyczerpująco do argumentacji stron postępowania i kwestii superpozycji i sumowania pól elektromagnetycznych z anten. Organy dokonają wreszcie samodzielnej oceny dokumentów przedłożonych przez inwestora, korzystając - w razie potrzeby - z pomocy biegłego. Trzeba przy tym zaznaczyć, że niniejszy wyrok nie rozstrzyga, jaka będzie decyzja organu po prawidłowej, rzetelnej analizie sprawy. Należy też zaznaczyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z 25 maja 2009 r., sygn. I OSK 23/09). Dlatego też zbędne było odnoszenie się przez Sąd do zarzutów naruszenia art. 10, art. 81, czy art. 107 § 1 K.p.a. Na marginesie warto jedynie wskazać, że Sąd podziela pogląd organów na kwestię braku prejudycjalnego charakteru dla niniejszej sprawy, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 5 listopada 2014 r. nr [...] Sąd podziela również, w kwestii zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego, przyjętą przez organy wykładnię art. 101 § 3 K.p.a. (por. np.: wyrok NSA z 19 lipca 2018 r., sygn. I OSK 2272/16, z 17 lipca 2014 r., sygn. II GSK 1651/14, z 18 lipca 2014 r., sygn. II OSK 340/13). Natomiast przywołana przez skarżących uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 22 maja 2000r., OPS 4/00, dotyczyła brzmienia tego przepisu sprzed nowelizacji K.p.a., która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. i zmieniła treść art. 101 § 3 K.p.a., dlatego też nie znajduje w sprawie niniejszej zastosowania. Sąd w składzie orzekającym nie podziela natomiast stanowiska zawartego w odosobnionym wyroku NSA z 13 marca 2013 r., sygn. II OSK 452/13. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących po [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzone kwoty składają się uiszczone przez skarżących wpisy od skargi w wysokości po [...] zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości po [...] zł - wynagrodzenie pełnomocnika oraz uiszczone opłaty skarbowe od pełnomocnictw w wysokości [...] zł