II SA/Kr 415/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na uchwałę Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010r., nr XLII/396/10 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis" w Bochni postanawia: odrzucić skargę. Rada Miasta w Bochni w dniu 25 lutego 2010r., podjęła uchwałę nr XLII/396/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Trinitatis w Bochni. Pismem z dnia 18 marca 2010r., które wpłynęło do Rady Miasta w Bochni w dniu 19 marca 2010r. B. M. wystąpiła o usunięcie naruszenia prawa w w/w uchwale. Rada Miasta w Bochni pismem z dnia 22 kwietnia 2010r., poinformowała skarżącą, iż wobec braku dokumentacji nie jest w stanie zająć stanowiska w sprawie. Pismem z dnia 9 grudnia 2010r., które wpłynęło do Rady Miasta w Bochni w dniu 14 grudnia 2010r., B. M. ponownie wystąpiła o usunięcie naruszenia prawa w w/w uchwale. Rada Miasta w Bochni pismem z dnia 9 lutego 2011r., poinformowała skarżącą, iż nie jest w stanie ustosunkować się do wezwania w terminie 60 dni. B. M. pismem z dnia 10 lutego 2011r., które wpłynęło do Rady Miasta w Bochni w dniu 10 lutego 2011r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na w/w uchwałę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Sąd obowiązany jest stwierdzić, iż bieg terminu do wniesienia przedmiotowej skargi należy liczyć od dnia skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 18 marca 2010r. Ponowne wystosowanie przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 9 grudnia 2010 r. dotyczące uchwały Rady Miasta Bochnia z dnia 25 lutego 2010r., nr XLII/396/10 nie może zostać uznane za skuteczne. Wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02 wydane na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz następnie powtórzone w obecnie obowiązującym stanie prawnym w postanowieniu z dnia 20 września 2006r., sygn. akt II GSK 212/06 i 26 lutego 2009r. II OSK 264/09, a także postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r. w sprawie sygn. akt II OSK 754/08 - LEX nr 506026, postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009r., sygn. akt II SA/Ol 605/09 Wspólnota z 2009r., nr 38, poz., 16 listopada 2009r. sygn. akt II SA/Ol 970/09 – LEX nr 530204, 25 listopada 2009r., II SA/Ol 963/09 – LEX Nr 531743, oraz postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2008r., sygn. akt II SA/Łd 678/08 - LEX nr 504538). Ugruntowane stanowisko zajęte przez sądy administracyjne wskazuje, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74, ze zm.) traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. W konsekwencji ustalono, iż skarżąca wyczerpała uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, a kolejne wezwane nie mogło wywołać skutku procesowego polegającego na przesunięciu początku biegu terminu do wniesienia skargi. Tym samym należy zaakcentować, że termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę upłynął po upływie 60 dni od daty złożenia pierwszego wezwania (z dnia 18 marca 2010 r.), zatem niniejsza skarga złożona w dniu 10 lutego 2011r. została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.