II SA/Kr 493/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: specjalista Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2016 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz D. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. R. kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. – dalej jako: p.b.), Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. B. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z częścią usługową wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., gazową, ogrzewczą z kotłownią, wewn. obsługą komunikacyjną, parkingami zewnętrznymi, murkami oporowymi, instalacją wewn. kanalizacji sanitarnej, instalacją wewn. kanalizacji deszczowej z drenażem, instalacją wewnętrzną NN wraz z likwidacją nieczynnego odcinka linii kablowej SN oraz wjazdem przez istniejący zjazd na działkę nr [...]" przy ul. [...] w K. zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] P. W uzasadnieniu organ I instancji podał: Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Lokalizacja budynku mieszkalnego na terenie [...] i budynku mieszkalno-usługowego na terenie [...] jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 31 marca 1999 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 27 kwietnia 1999 r., Nr 16, poz. 184). Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a także z wymaganiami dotyczącymi ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby uprawnione, a projektant i sprawdzający dołączyli do niego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. wniosła liczne zastrzeżenia, wskazując że na dz. nr [...] został wykonany parking służący do obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...], który to parking nie został uwzględniony w projekcie zagospodarowania dz. nr [...], w następstwie czego nie zostały zachowane wymagane prawem odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a dodatkowo – zdaniem Wspólnoty – projektowana inwestycja poprzez zapewnienie jedynie 30% zapotrzebowania na miejsca postojowe zwiększa istniejący już problem parkowania w okolicy inwestycji. Ponadto Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że nie wyraża zgody na lokalizację bramek, od strony północnej dz. nr [...], stanowiącej wejście na dz. nr [...], podnosząc, że kolidują one z istniejącymi miejscami postojowymi, do których dostęp zapewniony jest przez istniejący wjazd i bramkę na dz. nr [...]. Wspólnota podała także, że nie wyraża zgody na korzystanie z własnej nieruchomości przez właścicieli dz. nr [...] i [...], podkreślając przy tym, że zgodnie z księgą wieczystą nr [...], prawo przejazdu i przechodu posiada jedynie dz. nr [...]. Jednocześnie Wspólnota sprzeciwiła się wejściu przez inwestora na teren jej nieruchomości (tj. dz. nr [...]) celem wykonania kanalizacji deszczowej i przeprowadzenia mediów. Na poszczególne zastrzeżenia podnoszone przez Wspólnotę odpowiedź złożył inwestor. Wskazał on m.in., że z mapy sytuacyjno-wysokościowej, na której oparł się projektując inwestycję, wynikało, że od strony północnej dz. nr [...], będącej własnością Wspólnoty oraz od strony południowej dz. nr [...], będącej własnością inwestora nie ma zinwentaryzowanych żadnych miejsc postojowych, a jedynie uwidoczniony został chodnik, na którym parkują samochody. Inwestor podniósł przy tym, że fakt, iż miejsca postojowe przeznaczone do obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] zostały zrealizowane dla innej inwestycji, nie może stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, tym bardziej, że projektowana inwestycja spełnia zapisy § 5 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]., który obliguje do zapewnienia co najmniej 4 miejsc postojowych na 10 budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy danej ulicy, podczas gdy inwestor dla inwestycji obejmującej budowę 28 mieszkań przewidział 11 miejsc parkingowych na jej terenie. W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących lokalizacji bramek, inwestor wskazał, że bramka wejściowa na teren inwestycji, od strony dz. nr [...], stanowiąca element ogrodzenia inwestycji, nie jest przedmiotem wystąpienia o pozwolenie, jednak jej lokalizacja zapewnia możliwość realizacji prawa przejazdu i przechodu po północnej stronie dz. nr [...], dochodzącej do dz. nr [...], która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] stanowi teren tras komunikacyjnych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod lokalizację istniejących i projektowanych ulic wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi oznaczonych symbolem [...]. Inwestor podał również, że wszystkie działki objęte pozwoleniem na budowę (tj. dz. nr [...], [...], [...]) stanowią własność jednego inwestora i dojazd do nich odbywa się z drogi publicznej (ul. [...]) poprzez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na dz. nr [...] ([...]) i [...], [...], [...] oraz [...]. Ponadto inwestor wskazał, że projekt budowlany złożony do zatwierdzenia, swoim zakresem nie obejmuje przyłączy, a w związku z tym na etapie pozwolenia na budowę nie ma konieczności posiadania zgody właściciela dz. nr [...] na włączenie do sieci. Nadmienił przy tym, że posiada on prawo nieodpłatnego przyłączenia dz. nr [...], [...], [...] do instalacji wodno-kanalizacyjnej, gazowej i elektrycznej, wyrażone przez ówczesnych właścicieli dz. nr [...], natomiast w celu zaprojektowania i wykonania przyłącza energetycznego inwestor podał, że zawarł stosowną umowę z dostawcą energii. Odwołanie od ww. decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 2 grudnia 2015 r. (znak: [...]) oraz o odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla H. B. dotyczącego ww. zamieszenia budowlanego albo przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponadto Wspólnota wniosła o przeprowadzenie dowodów szczegółowo wskazanych w treści odwołania. Wspólnota zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 – dalej jako: u.w.l.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9, art. 28 ust. 2, art. 34 i art. 36 p.b., a także § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) i § 5 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 31 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 27 kwietnia 1999 r., Nr 16, poz. 184). Wskazała, że organ I instancji niezasadnie uniemożliwił branie czynnego udziału w postępowaniu właścicielom lokali wyodrębnionych w nieruchomości przy ul. [...] w K. (dz. nr [...]), która graniczy bezpośrednio z dz. nr [...], na której zlokalizowane jest zamierzenie budowlane stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła przy tym, że udział w nieruchomości przysługuje poszczególnym właścicielom lokali, zaś sama Wspólnota nie jest właścicielem działki. Ponadto zdaniem skarżącej organ I instancji nie zgromadził w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach wnioskodawcy, jako inwestora, niezasadnie przyjmując, że od strony północnej dz. nr [...], przy granicy z dz. nr [...], którą objęta jest zaskarżona decyzja, nie urządzono miejsc postojowych, pomimo odmiennym twierdzeniom skarżącej. Strona skarżąca podniosła również, że – wbrew stanowisku inwestora – na dz. nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...], w ramach jej zagospodarowania zostały urządzone, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w K. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta nr [....] z dnia 21 kwietnia 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (znak: [...]), zgodnie z wymogami zawartymi w § 5 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. W ocenie strony skarżącej wybudowanie na podstawie zaskarżonej decyzji obiektu budowlanego na dz. nr [...] spowoduje, że istniejące miejsca postojowe, urządzone na dz. nr [...] będą się znajdowały w odległości mniejszej niż wskazana w § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uniemożliwiając pozostawienie urządzonych dotychczas na dz. [...] miejsc postojowych dla samochodów, co tym samym przesądza – zdaniem skarżącej – o niezgodności projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją z ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca podniosła także, że jedynie dz. nr [...], objęta księgą wieczystą nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej i to wyłącznie drogą służebną przebiegającą przez nieruchomość stanowiącą dz. nr [...], objętą księgą wieczystą nr [...], w następstwie czego jedynie właściciele nieruchomości stanowiącej dz. nr [...], mają prawo przejazdu i przechodu przez dz. nr [...]. Zaznaczyła przy tym, że dz. nr [...] i [...], na których zlokalizowane jest również zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją nie wchodzą w skład nieruchomości stanowiącej dz. nr [...] i stanowią odrębne nieruchomości, przez co pozbawione są one dostępu do drogi publicznej. Zdaniem skarżącej nie jest bowiem dopuszczalne przyjęcie, że dla spełnienia wymogu dostępu terenu zamierzenia budowlanego do drogi publicznej wystarczy, aby jedna działka składająca się na teren zamierzania budowlanego miała dostęp do drogi publicznej. Decyzją z dnia 24 lutego 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 p.b., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego załączone zostało oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w o możliwości przyłączenia dz. nr [...], [...], [...] do drogi publicznej, tj. ul. [...] poprzez urządzoną po terenie dz. nr [...], [...], [...], [...], [...] drogę dojazdową, zaś wjazd na teren inwestycji znajduje się na dz. nr [...]. Na terenie projektowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a działki objęte inwestycją położone są w terenie zabudowy jednorodzinnej oznaczonej [...] i zabudowy mieszkalnej oznaczonej [...] w granicach, których dopuszczalna jest lokalizacja budynków mieszkalno-usługowych. W projekcie budowlanym spełnione zostały warunki dotyczące wskaźnika intensywności zabudowy określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu [...] do 0,4 (budynek [...]– 0,39) oraz dla terenu [...] w przedziale 0,4-0,85 (budynek [...] – 0,85). Oba projektowane budynki spełniają wymagania planu miejscowego dotyczące kąta nachylenia połaci dachowych 37o przy przewidzianym w planie przedziale 37÷45o oraz wysokości budynków do poziomu kalenicy – 10,96m przy określonej w planie wysokości 11,0m. Projekt budowlany spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej oraz sanitarno-higieniczne, zaś projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu i dotychczasowym korzystaniu z działek nr [...] i nr [...]. Zgodnie z księgą wieczystą nr [...], dz. nr [...], której właścicieli reprezentuje skarżąca Wspólnota, obciążona jest służebnością gruntową przejazdu i przechodu (wzdłuż północnej granicy działki, pasem szerokości 5m na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy m.in. dz. nr [...], stanowiącej teren inwestycji, a ta część działki [...] stanowi obecnie ogólnie dostępną drogę wraz z chodnikiem. Również dz. nr [...] i [...] obciążone są służebnością gruntową przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli dz. nr [...], [...] i [...]. Wjazd do terenu planowanej inwestycji znajduje się na terenie dz. nr [...] za 3m pasem ustanowionej służebności gruntowej na tej działce, zaś 3m pas dz. nr [...] i dz. nr [...] od strony wschodniej oraz 3m pas dz. nr [...], [...] i [...] od strony zachodniej stanowią obecnie istniejący ciąg pieszo-jezdny. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, zarówno wzdłuż ulic usługowych, usługowo-mieszkalnych obowiązuje urządzanie pasów postojowych dla samochodów osobowych, jak i w terenach zabudowy mieszkalnej, gdzie wzdłuż ulic lokalnych należy przewidzieć pasy postojowe dla samochodów osobowych w ilości co najmniej 4 miejsca na 10 budynków zlokalizowanych przy danej ulicy. Od południowej strony ul. [...], wzdłuż dz. nr [...] i [...] został wyznaczony pas postojowy dla samochodów osobowych, który z kolei nie został przewidziany w północnej części dz. nr, [...]. Dlatego też argumenty podnoszone przez skarżącą, a dotyczące istnienia miejsc postojowych na dz. nr [...] przy granicy z dz. nr [...], nie znajdują potwierdzenia. Skargi od decyzji Wojewody z dnia 24 lutego 2016 r. (znak: [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz D. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących kosztów postępowania. Skarżąca Wspólnota zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 10 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b., poprzez umożliwienie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I i II instancji właścicielom nieruchomości położonych w K., stanowiących dz. nr [...] i nr [...] w obr. [...] P. bezpośrednio graniczących z dz. nr [...], [...] i [...], na których zlokalizowano zaprojektowane zamierzenie budowlane stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji, jak również po których to dz. nr [...] i nr [...] częściowo będzie się odbywał zjazd na dz. nr [...] i które to obie działki znajdują się również w obszarze oddziaływania obiektu, b) art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9, art. 34, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i art. 36 p.b. oraz: § 79 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 430), § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) i § 5 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 31 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K. (Dz. U. Woj. [...]. z dnia 27 kwietnia 1999 r. Nr 16, poz. 184), c) § 12 ust. 1-3 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 31 marca 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K., d) uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta K. W uzasadnieniu skargi skarżąca Wspólnota powtórzyła argumentację zawartą we wniesionym uprzednio odwołaniu, a ponadto wskazała, że wbrew rzeczywistemu stanowi faktycznemu w projekcie architektonicznym "A" oświadczono, że istniejący zjazd z ul. [...] na dz. nr [...] służyć będzie jako dojście i dojazd do planowanej inwestycji, podczas gdy jedyny zjazd z ul. [...] na dz. nr [...] istnieje poprzez wschodnią część dz. nr [...] i nr [...], natomiast pomiędzy dz. nr [...] a dz. nr [...], objętą księgą wieczystą nr [...], która stanowi własność właścicieli lokali tworzących skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową, znajduje się chodnik dla pieszych oraz urządzone miejsca postojowe dla samochodów osobowych. Zdaniem skarżącej Wspólnoty pomimo wyraźnego wskazania na dz. nr [...] i [...] organ odwoławczy niezasadnie uniemożliwił właścicielom nieruchomości położonych w K., stanowiących dz. nr [...] i [...] branie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Zdaniem skarżącej Wspólnoty – wbrew stanowisku organu odwoławczego – zaprojektowany zjazd na teren inwestycji po 3m pasie służebności gruntowej na dz. nr [...], nr [...] i nr [...] oraz zaprojektowany ciąg komunikacyjny (pieszo-jezdny) z 3m pasem na dz. nr [...], [...] i [...] jest niezgodny z przepisami zawartymi w § 79 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r., który stanowi, że zjazd indywidualny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 4,5m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,0m i nie większej niż szerokość jezdni na drodze. W ocenie skarżącej Wspólnoty, organ II instancji bezpodstawnie przyjął w zaskarżonej decyzji – opierając się zdaniem Wspólnoty na niezgodnych ze stanem faktycznym twierdzeniach inwestora – że w północnej części dz. nr [...] nie został wyznaczony pas postojowy dla samochodów osobowych oraz że część dz. nr [...] stanowi obecnie ogólnie dostępną drogę wraz z chodnikiem (ul. [...]), podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że ul. [...] stanowi drogę prywatną, na której od strony granicy z dz. nr [...] urządzono miejsca postojowe. Zdaniem skarżącej Wspólnoty zaprojektowany budynek wielorodzinny oznaczony symbolem [...] stanowi – wbrew ustaleniom planu miejscowego – budynek wielorodzinny z 11 zaprojektowanymi mieszkaniami o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 360,25m2 i z powierzchnią usługową na parterze wynoszącą 10,68m2, przy czym – w ocenie skarżącej – z projektu architektonicznego wynika, że powierzchnia mieszkań stanowi całkowitą powierzchnię użytkową budynku [...] (tj. 360,25m2), a tym samym powierzchnia usługowa 10,68m2 została określona w sposób fikcyjny mający na celu obejście postanowień § 12 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego. Skarżąca Wspólnota wskazała również, że oba zaprojektowane budynki znacznie przekraczają ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskaźnik intensywności zabudowy, a dodatkowo budynek wielorodzinny oznaczony symbolem [...] wykracza poza teren dz. nr [...] znajdującej się na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] (teren zabudowy mieszkalnej) i zachodzi na dz. nr [...], która znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (teren zabudowy jednorodzinnej). W ocenie skarżącej organy nie dokonały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, jako że na dz. nr [...] i [...] zaprojektowano 11 miejsc parkingowych zewnętrznych dla 28 wyodrębnionych lokali, wbrew obowiązującemu programowi obsługi parkingowej dla miasta K., zgodnie z którym liczba miejsc parkingowych dla obu budynków powinna wynosić co najmniej 34. Skarżący D. R. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego, tj.: art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo jego sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w K., art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niekompletny oraz niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, art. 33 ust. 1 p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowalnego dla obiektów, które nie będą mogły samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na brak objęcia projektem przyłączy oraz brak dokonania zgłoszenia wykonania przyłączy na podstawie odrębnych przepisów, art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., poprzez brak uznania współwłaścicieli dz. nr [...] obr. [...] P. za strony postępowania, a tym samym bezpodstawne pozbawienie ich prawa do czynnego udziału w sprawie, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowalnego dla inwestycji, która narusza uzasadnione interesy osób trzecich związane z prawem do korzystania z istniejącej na terenie inwestycji drogi wewnętrznej, § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zaprojektowanie niewystarczającej liczby miejsc parkingowych, art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez strony postępowania, art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi, skarżący D. R. wskazał, że powinien być on uznany za stronę postępowania, jako że jest on współwłaścicielem dz. nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji i na której znajduje się część drogi wewnętrznej, poprzez którą ma się odbywać dojazd do planowanej inwestycji. Skarżący D. R. podał również, że przysługuje mu służebność przechodu i przejazdu przez teren dz. nr [...] i [...], które objęte są zakresem planowanej inwestycji, co zdaniem skarżącego dodatkowo przemawia za uznaniem jego legitymacji do wniesienia skargi. Ponadto w ocenie skarżącego D. R., organy obu instancji wadliwie uznały, że dz. nr [...] nie znajduje się w granicach obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, pomimo że działka ta jest ścisłe powiązana funkcjonalnie z terenem inwestycji poprzez zagospodarowanie tych działek wspólną drogą dojazdową. W ocenie skarżącego D. R. zatwierdzony projekt budowlany w sposób ewidentny narusza również ustalenia obowiązującego planu miejscowego w zakresie przeznaczenia terenu w obszarze [...], w którym dopuszczono lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków mieszkalno-usługowych, natomiast zdaniem skarżącego nie sposób za zgodną z planem uznać realizację przez inwestora obiektu, w którym oprócz części usługowej przewiduje się na tym terenie, wydzielenie kilkunastu lokali mieszkalnych. Skarżący D. R. podniósł podobnie jak skarżąca Wspólnota, że w projekcie nie wskazano i nie zaprojektowano poprawnie także lokali usługowych, m.in. nie przewidziano miejsc postojowych dla klientów, nie zaprojektowano zewnętrznych wejść do lokali, a nadto że w budynku [...] w rzeczywistości nie przewidziano żadnego lokalu usługowego oraz że jego część została zlokalizowana w granicach obszaru [...]. W ocenie skarżącego D. R. zatwierdzony projekt budowlany narusza również ustalenia planu w zakresie zasad obsługi komunikacyjnej, gdyż przewiduje on, że dojazd ma się odbywać w części po drodze o szerokości 4,5m, a na wysokości budynku przy ul. [...] – jedynie 3,5m, podczas gdy zgodnie z planem ulice dojazdowe do działek – nie wyznaczone w planie – należy zaprojektować jako drogi o min. szerokości 5,5m. Skarżący wskazał również, że inwestor nie legitymuje się prawem do korzystania z drogi wewnętrznej istniejącej na dz. nr [...] i [...] w odniesieniu do całego terenu inwestycji. Projekt nie spełnia również wymagań ochrony przeciwpożarowej, jako że nie przewiduje wykonania drogi pożarowej zapewniającej odpowiedni dostęp do obu przewidzianych do realizacji budynków. Zaprojektowana liczba 11 miejsc postojowych jest niewystarczająca dla przedmiotowej inwestycji, jako że zgodnie z przyjętym przez Radę Miasta programem parkingowym dla miasta K., dla jednego mieszkania w zabudowie wielorodzinnej wskaźnik liczby miejsc postojowych powinien wynosić 1,2, a nie jak w przypadku planowanej inwestycji 0,39. Projekt nie obejmuje budowy przyłączy niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania obiektów, a inwestor nie dokonał skutecznego zgłoszenia wykonania tych przyłączy na podstawie odrębnych przepisów. Dodatkowo skarżący wskazał, że przedłożony projekt nie zawiera oświadczenia o odprowadzaniu wód deszczowych, co czyni go niekompletnym. W odpowiedzi na wniesione skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie organu odwoławczego podnoszona przez obu skarżących okoliczność zapewnienia niedostatecznej liczby miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, naruszająca w ocenie skarżących program obsługi parkingowej dla miasta K., nie może stanowić aktu wykluczającego stosowanie aktualnie obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego dla osiedla "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że D. R. legitymuje się interesem prawnym, a w związku z tym winien być stroną postępowania administracyjnego i jest uprawniony do wniesienia skargi. Jego skarga została wniesiona w terminie otwartym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję organu II instancji doręczono. D. R. jest współwłaścicielem nieruchomości (działki nr [...]) obciążonej służebnością drogową na rzecz nieruchomości stanowiących teren inwestycji. Między innymi tę służebność tę inwestor wskazał jako połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną. Z tego powodu nie można twierdzić, że działka nr [...] pozostaje poza zasięgiem oddziaływania inwestycji. Służebność drogowa ogranicza prawa właścicielskie, właściciel zatem ma prawo uczestniczyć w postępowaniu, w którego wyniku może zostać inaczej niż dotychczas ukształtowany sposób i zakres wykonywania prawa ze służebności. Dlatego też, w ocenie Sądu, D. R., stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest osobą zainteresowaną w sprawie. W znacznej mierze zarzuty obu wniesionych skarg są tożsame. Nie wszystkie te zarzuty Sąd uznał za uzasadnione. W obu skargach podniesiono, że postępowanie administracyjne toczyło się bez udziału innych stron zainteresowanych, w szczególności właścicieli poszczególnych lokali mieszkalnych w domu nr [...] przy ul. [...] zarządzanym przez skarżącą Wspólnotę. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony już jest pogląd, że na podstawę "wznowieniową" z art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie może powoływać się ta strona, której podstawa ta nie dotyczy. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 51/08 z dnia 26 maja 2009 r., sygn. II OSK 832/08; z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09II; z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1886/10, z dnia z dnia 26 marca 2013 r. II OSK 2276/11. Sąd rozpoznający sprawę poglądy te podziela, a w konsekwencji omawiany zarzut w zakresie dotyczącym właścicieli lokali w domu nr [...] przy ul. [...] uznaje za nieuzasadniony. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w żadnej ze skarg nie wskazano okoliczności, które miałyby stanowić podstawę do uznania w/w osób za strony postępowania, legitymujące się własnym, indywidualnym interesem prawnym. W obu skargach też podniesiono zarzut niezgodności zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tego zarzutu także Sąd nie podziela. Teren inwestycji znajduje się w obszarze osiedla [...] objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu 31 marca 1999 r. (uchwała nr [...] Rady Miasta), w terenach oznaczonych symbolami [...]– tereny zabudowy jednorodzinnej oraz [...] - tereny zabudowy mieszkalnej. Wedle zapisów planu w terenach [...] dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalno – usługowych, a wskaźnik intensywności zabudowy nie może przekraczać 0,4. Dla wyodrębnionego w ramach [...] terenu [...] (część terenu inwestycji) dopuszczono m.in. lokalizację usług tylko w obiektach wbudowanych w budynki mieszkalne. Teren [...] przeznaczony jest zasadniczo pod lokalizację budynków mieszkalnych i mieszkalno – usługowych, z dopuszczeniem m.in. budynków mieszkalno – usługowych, a wskaźnik intensywności zabudowy dla wyodrębnionego terenu [...] (część terenu inwestycji) określono w granicach od 0,4 do 0,85. Prawdą jest, że zapisy w/w planu nie są zredagowane czytelnie. Najistotniejsze w sprawie ustalenie, czy w terenie [...] możliwa jest lokalizacja obiektu nazwanego w projekcie jako budynek [...], wymaga wykładni tych przepisów. Dokonując tej wykładni Sąd kierował się dyrektywą wynikającą z konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, w tym prawa do zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Prawa właścicielskie nie są prawami absolutnymi, ale ich ograniczenie może wynikać tylko z wyraźnej normy prawnej. Jest oczywiste, że zapisy planów zagospodarowania, stanowiące prawo miejscowe, mogą w prawo zabudowy ingerować i kształtować inaczej, niż oczekiwaliby tego właściciele. Takie jednak ograniczenia muszą być klarownie nazwane i nie mogą wynikać z domniemań. W tym kontekście rozważeniu poddano zapisy, które zarówno dla terenów [...] jak i terenów [...], jako dopuszczalną, wskazują lokalizację budynków mieszkalno – usługowych, (choć dla terenów [...] takie budynki wskazano też jako przeznaczenie podstawowe). Założyć należy, że uchwałodawca, w ramach jednego aktu, określonym zwrotom przyporządkowuje taką samą treść, bez względu na to, w którym miejscu uchwały zwrot taki się mieści. Użytemu zatem zarówno w § 12 planu (teren [...]), jak i w § 13 (teren [...]) określeniu "budynki mieszkalno – usługowe" nie można nadawać różnego znaczenia tylko dlatego, że mieści się ono w odrębnie oznaczonych jednostkach redakcyjnych aktu. Pojęcie to nie zostało w akcie zdefiniowane. Nie wprowadzono też żadnych innych kryteriów dodatkowych, które pozwalałyby na nadanie różnego znaczenia omawianego pojęcia w zależności od podstawowego przeznaczenia danego terenu. W obowiązującym zaś w dacie uchwalania planu rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pojęcie "budynek mieszkalny" został zdefiniowany jako " budynek wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej". Także więc i treść tego przepisu ( § 3 pkt 2 rozporządzenia) nie dostarcza argumentu mającego uzasadniać zarzuty skarg w omawianej kwestii. Ostatecznie przyjąć należy, że plan, także w terenach [...], dopuszcza lokalizację budynków wielorodzinnych, a jedynym kryterium rozróżniającym tereny [...] i [...] pod tym względem jest wskaźnik intensywności zabudowy. Dodać też trzeba, że w ramach dopuszczalnego przeznaczenia terenu na lokalizację "budynku mieszkalno – usługowego" dopuszczalne jest także lokalizowanie budynku mieszkalnego, w tym wielomieszkaniowego. Zakres przewidzianego planem dopuszczalnego przeznaczenia znacznie szerzej odbiega od przeznaczenia podstawowego niż tylko zabudowa wielomieszkaniowa. Prawidłowość takiego rozumowania potwierdza treść zapisu odnoszącego się do terenu [...], zgodnie z którym "dopuszcza się lokalizację usług jedynie w obiektach wbudowanych w budynki mieszkalne". Skoro w cytowanym zapisie usługi potraktowano jako kategorię dopuszczalną w ramach dopuszczalnej zabudowy mieszkalno – usługowej, to przyjąć należy, że podstawową kategorią dopuszczoną mogą być w istocie budynki wielomieszkaniowe. W świetle powyższego zarzut skarżącej Wspólnoty o "fikcyjności" projektu w zakresie lokalu usługowego w budynku nr [...] traci znaczenie. Wskazać jednak trzeba, że w projekcie budowalnym rzeczywiście, jako powierzchnię użytkową podano sumę powierzchni mieszkań (360,25 m2) bez uwzględnienia powierzchni lokalu użytkowanego. Ten jednak lokal został wymieniony i uwzględniony w wyliczeniu powierzchni netto budynku, w ramach której zsumowano powierzchnię mieszkań, powierzchnię ruchu i powierzchnię usługową (patrz rzut parteru budynku nr [...]). Tym samym zarzutu "fikcyjności" projektu w tym zakresie nie można uwzględnić. Zasadniczy powód, dla którego negatywnie oceniono zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzje, dotyczy połączenia zamierzonej inwestycji z drogą publiczną. Droga publiczna, z którą teren inwestycji, jako teren budowalny, musi być skomunikowany, to ulica [...]. Stanowiąca jej przecznicę ulica [...] nie jest drogą publiczną. Ulica ta przebiega po działkach stanowiących własność osób fizycznych, a urządzenie po tych działkach drogi związane było z ustanowionymi służebnościami drogowymi. Ze znajdujących się w aktach odpisów ksiąg wieczystych wynika (i jest to w sprawie niesporne), że składające się na teren budowy działki [...], [...] i [...] są nieruchomościami władającymi w stosunku do obciążonych służebnościami działek nr [...], [...] i [...]. Tylko zaś działka [...] jest nieruchomością władającą w stosunku do obciążonej działki nr [...]. Dla nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...] służebność po działce nr [...] nie została ustanowiona. Sąd nie podziela stanowiska organu co do tego, że cały teren inwestycji ma zagwarantowany dostęp do drogi publicznej poprzez władającą działkę nr [...], która taki dostęp posiada poprzez służebność ustanowioną po działce nr [...]. Prawdą jest, że faktyczne korzystanie z tak określonego dostępu nie nastręcza trudności, skoro północna część działki nr [...] stanowi część znacznie dłuższego ciągu urządzonej drogi dojazdowej. Rzecz jednak w tym, że aprobując taki stan, organ dopuszcza się naruszenia praw osób trzecich, co pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Właścicielami działki nr [...] są właściciele lokali w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. [...]. Każde obciążenie ich nieruchomości ingeruje zatem w ich prawa właścicielskie. Nie jest przecież obojętne, czy ich nieruchomość będzie wykorzystywana jako dojazd do jednej, czy też do większej liczby działek. Zakres i skutki obciążenia nieruchomości służebnością gruntową charakteryzują przepisy prawa cywilnego, a nie prawa budowlanego. Skoro służebność została ustanowiona na rzecz nieruchomości składającej się z działki nr [...], a nie na rzecz nieruchomości odrębnej, składającej się z innych działek, to uprawnionym do korzystania z tej służebności jest każdoczesny właściciel działki [...], a nie właściciele wszystkich innych nieruchomości (działek) dostępnych z działki nr [...]. Przesądzając, że służebność po działce nr [...] ma służyć komunikacji z ulicą Sodową także działek [...] i [...] (wchodzących w skład terenu inwestycji), organ pozbawił właścicieli działki nr [...] prawa do decydowania o losach ich nieruchomości, prawa do zwalczania ewentualnie zgłoszonego roszczenia o ustanowenie służebności (w tym do wykazania, że działki te mają inny dostęp do drogi publicznej), wreszcie prawa do żądania odpowiedniego wynagrodzenia za ustanowienie służebności. Z tych też powodów Sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez organ (a także inwestora). Wskazać też trzeba, że mający potwierdzać ten pogląd wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2013 syg. II OSK 504/12, wydany został w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, a nie w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W sprawie doszło także do naruszenia innego przepisu prawa materialnego – art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Analiza dokumentacji projektowej oraz akt administracyjnych wykazuje, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje wyłącznie inwestycję kubaturową oraz instalacje wewnętrzne, natomiast poza jego zakresem pozostają przyłącza. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1a) i 9 ustawy – Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zaś przez urządzenia budowlane - urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Stosownie do art. 33 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę musi dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Pozwolenie musi więc obejmować całość zamierzenia budowlanego w tym jego części składowe i to w takiej postaci, by mógł on być użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem. Niniejsza sprawa dotyczy pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych, zatem inwestycji, która nie może funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez wykonania przyłączy mediów, które w myśl definicji stanowią część obiektu budowlanego. Przyłącza te, mimo pominięcia przez inwestora we wniosku i projekcie, muszą stanowić część założenia budowlanego, zaś wyodrębnienie ich w celu uzyskania osobnego zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę stoi w sprzeczności z przytoczonym art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie cześć, niemogącą prawidłowo funkcjonować samodzielnie zamierzenia budowlanego stanowi zatem naruszenie prawa materialnego, ewidentnie mające wpływ na wynik kontrolowanej sprawy. Odmiennie od przedstawionej należy ocenić jedynie sytuację, w której istnieje już uprzednio obiekt budowlany, co do którego zachodzi potrzeba budowy przyłączy. Powyższą tezę potwierdzają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. § 11 ust. 2 pkt 7 wymaga, aby opis techniczny określał rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano - instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, gazowych, elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi i punkty pomiarowe, założenia przyjęte do obliczeń instalacji oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, z uzasadnieniem doboru, rodzaju i wielkości urządzeń budowlanych. Natomiast § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia wymaga z kolei, aby część rysunkowa projektu przedstawiała podstawowe urządzenia instalacji ogólnotechnicznych i technologicznych lub ich części oraz zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiające użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym m. in. instalacje oraz urządzenia budowlane: sanitarne, grzewcze, wentylacyjne i gazowe. Projekty branżowe, z uwagi na niedopuszczalne ograniczenie ich zakresu przez wyłączenie z przedmiotu inwestycji przyłączy - nie przewidują połączeń z sieciami zewnętrznymi. Rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego, którego przedmiotem jest budynek mieszkalny, polegające na eliminowanie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części stanowi obejście prawa. W tej kwestii Sąd podziela poglądy wyrażone np. w wyrokach: WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2010 r. II SA/Kr 895/10, NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. II OSK 503/11 WSA we Wrocławiu z dnia 8 sierpnia 2013 r. II SA/Wr 74/11 Po części Sąd podziela także inne, podniesione w skargach zarzuty. Nie została bowiem należycie wyjaśniona sporna kwestia usytuowania na działce nr [...] miejsc postojowych, mających służyć mieszkańcom domu nr [...]. Nie jest wystarczające powtórzenie za inwestorem, że zgodnie z mapą sytuacyjno- wysokościową, w północnej części działki nr [...] znajduje się jedynie chodnik, na którym parkują samochody, nie ma zaś urządzonych miejsc postojowych. Przy tak spornej kwestii, rzeczywisty stan faktyczny należy zweryfikować w nawiązaniu odo istniejących w terenie realiów (a nie tylko mapy sytuacyjno-wysokościowej), w nawiązaniu do projektu budowlanego, a w szczególności projektu zagospodarowania terenu, na podstawie którego wzniesiono dom nr [...], wreszcie w nawiązaniu do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym " w terenie zabudowy mieszkalnej, wzdłuż wszystkich ulic lokalnych należy przewidzieć pasy postojowe dla samochodów osobowych w ilości co najmniej 4 miejsca na 10 budynków mieszkalnych zlokalizowanych przy danej ulicy (§ 5 pkt 4). Dopiero ostateczne i miarodajne ustalenie, czy wzdłuż północnej granicy działki nr [...] znajdują się (i ew. w jakiej liczbie) miejsca postojowe, pozwoli na zweryfikowanie zarzutu Wspólnoty o niezgodnej z warunkami technicznymi odległości ściany budynku nr [...] od tych miejsc. Nie mają natomiast racji skarżący twierdząc, że przewidziana w projekcie budowlanym liczba miejsc postojowych jest niewłaściwa. Zacytowany powyżej przepis planu zagospodarowania przestrzennego zawarty został w ustaleniach obowiązujących na całym obszarze objętym planem. Odniesienia tego zapisu do budynków jednorodzinnych nie nastręcza wątpliwości, w odniesieniu natomiast do domów wielomieszkaniowych zapis ten wydaje się zupełnie nieadekwatny. Rzecz jednak w tym, że przepis ten obowiązuje, a stanu tego nie zmienia uchwała Rady Miasta nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r. w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta K., która prawem miejscowym nie jest. W tej sytuacji przyjąć należy, że zaprojektowana liczba miejsc postojowych, nawet przy najmniej korzystnym dla inwestora założeniu, że w wypadku domów wielomieszkaniowych wskazana w planie liczba 4 dotyczyć ma 10 mieszkań (a nie domów), jest prawidłowa. Nie jest uzasadniony zarzut Wspólnoty o wadliwym zaprojektowaniu zjazdu z ulicy [...]. Zarzut ten bowiem wywiedziono z przepisów dotyczących zjazdu z drogi publicznej, którą ulica [...] nie jest. Z naruszeniem art. 107 kpa natomiast, organy nie wyjaśniły i nie odniosły się do podnoszonego zarzutu "przekroczenia" przez budynek [...] granicy terenu [...]. Ustalenie i wyjaśnienie tej okoliczności, jakkolwiek w aspekcie samego przeznaczenia trenerów w planie jest obojętne, to może mieć istotne znaczenie dla zweryfikowania wyliczonych przez inwestora wskaźników intensywności zabudowy przewidzianych planem. Nie jest uzasadniony zarzut niewłaściwej szerokości dróg dojazdowych. Z prawidłowych ustaleń organów wynika bowiem, że szerokości wymagane przepisem § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ostatecznie stwierdzić należy, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały bez wyjaśnienia istotnych, wskazanych powyżej okoliczności (z naruszeniem art. 7, 77 kpa), postępowanie przeprowadzono bez udziału D. R. legitymującego się interesem prawnym, co stanowi wg. art. 145 § 1 pkt 4 kpa podstawę wznowieniową, wreszcie decyzje naruszają przepisy prawa materialnego tj. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1, art. 35 ust 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Prawidłowe rozstrzygnięcie możliwe będzie po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego i po uwzględnieniu powyżej sformułowanych poglądów co do znaczenia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145§ 1 pkt 1a, 1b i 1c, w związku z art.. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylono decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.