II SA/Kr 60/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "A. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej "A. " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011r., znak: [....] po rozpatrzeniu wniosku A.K. pełnomocnika [....] Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w K. z dnia 4 sierpnia 2011r. odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokali o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonych nr: "[....] " i "[....] ", w budynkach przy ul. [....] w K. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. radca prawny A.W. reprezentujący [....] Sp. z o.o. Sp. komandytową z siedzibą w K. SKO w K. postanowieniem z dnia 2 listopada 2011r., znak: [....] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2011r. W uzasadnieniu wskazano m.in. na brzmienie art. 2 ust 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, a także na art. 217 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto podniesiono, iż z przepisów ustawy o własności lokali nie wynikają wytyczne, w oparciu o jakie dokumenty może nastąpić wydanie zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali mieszkalnych lub o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. W tym miejscu zaznaczono, że art. 2 ust. 5 w/w ustawy stanowi, iż lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego. Dodano, iż dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu. Z kolei art. 2 ust. 6 stanowi, że w razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o udostępnieniu własności lokalu nie postanowiły inaczej. Kolegium wskazało, iż powyższe przepisy dotyczą wymogów dokumentacji na potrzeby aktów ustanawiających odrębną własność lokalu, a nie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotem prowadzonego przez organ I instancji postępowania było wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali "[....] " i "[....] " znajdujących się w budynkach przy ul. [....] nr [....] w K. na wniosek złożony w dniu 4 sierpnia 2011r. Zdaniem Kolegium z dokumentacji dołączonej do akt sprawy wynikało, że żaden z lokali, tj. ani lokal "[....] ", ani lokal "[....] ", nie mógł być uznany za samodzielny, gdyż w ścianach ograniczających te lokale znajdował się otwór bramowy łączący lokal "[....] " z lokalem "[....] ". Otwór ten stanowił jedyny dojazd do lokalu "[....] ", który mógł odbywać się jedynie przez lokal "[....] ". Dalej SKO w K. uzasadniając swoje stanowisko wskazało, że z załączonych akt wynikało również, iż lokale "[....] " i "[....] " posiadały odrębne wejścia od strony klatek schodowych stanowiących części wspólne budynków nr [....] i [....]. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, samodzielnym lokalem jest lokal, który tworzy wyodrębnioną całość od pozostałych pomieszczeń i części budynku. Chodzi o fizyczne wydzielenie lokalu, jako całości, od pozostałych części budynku. Lokal taki ma służyć do użytku właściciela z wyłączeniem innych osób, w szczególności innych właścicieli lokali w budynku, a zatem nie można było w opinii Kolegium uznać za samodzielny lokalu "G3", skoro tylko i wyłącznie przez ten lokal mógł odbywać się dojazd do lokalu [....] . Podobnie lokalu [....] nie można było uznać za samodzielny, skoro nie było możliwości korzystania z niego (w postaci dojazdu do niego) bez konieczności korzystania z innego lokalu. Kontynuując Kolegium wyjaśniło, że zgodnie ze skonstruowanymi w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali przesłankami uznania lokalu za samodzielny, samodzielność lokalu determinuje jego realne wydzielenie w obrębie danego budynku ścianami trwałymi, przy czym muszą być to ściany wykonane z trwałych, solidnych materiałów. W tym miejscu powołano się na judykaturę podkreślając, że lokal samodzielny to lokal spełniający odpowiednie wymagania budowlano-techniczne, z którego można korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 153/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 31 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 52/11). W konkluzji uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ II instancji stwierdził, że jego ustalenia uniemożliwiły uznanie lokali [....] i [....] za samodzielne lokale. Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, iż otwór bramowy (choć znajdowała się w nim stalowa brama przesuwana), o którym tam mowa, był przesłanką do odmowy stwierdzenia samodzielności lokalu, albowiem powodował brak trwałości wyodrębnienia lokalu za pomocą ścian w obrębie budynku. Tym samym zasadne, zdaniem Kolegium, było stanowisko organu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Prezydent Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2011r., znak: [....] . Z częścią postanowienia SKO w K. z dnia 2 listopada 2011r., znak: [....] nie zgodziła się [....] Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w K. i reprezentowana przez radcę prawnego M.K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaznaczono, że w/w skarga dotyczy w zasadzie części postanowienia SKO utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2011 roku, znak [....] o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonego nr: [....] w budynku nr [....] przy ul. [....] w K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa w zakresie: art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, art. 217 k.p.a., a to poprzez odmowę wydania wnioskowanych przez stronę skarżącą zaświadczeń. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 listopada 2011r. w zaskarżonej części, utrzymującej w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. dotyczące samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne oznaczonego nr: [....] w budynku nr [....] przy ul. [....] w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że lokal nr [....], znajdujący się w budynku nr [....] , wydzielony został z budynku [....] trwałymi ścianami. W ścianach tych znajdowały się jedynie zamykane otwory, służące potrzebom komunikacji, w tym drzwi wejściowe prowadzące na klatkę schodową budynku [....] oraz dwie przesuwane stalowe bramy przeciwpożarowe, oddzielające lokal jedna od wjazdu i druga od powierzchni nieruchomości wspólnej budynku [....] w postaci pomieszczenia [....] . Dalej, powołując się orzecznictwo (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11 grudnia 2008r., sygn. akt: III SA/Gd 213/08), podkreślono, iż stalowa brama stanowiła trwałe wydzielenie lokalu i stwierdzono, że trwałość materiałów z których wykonane zostały przegrody determinowała samodzielność lokalu. W podsumowaniu stwierdzono, że lokal [....] stanowił samodzielny lokal o przeznaczeniu innym niż mieszkalny, który posiadał trzy niezależne wejścia, umożliwiające komunikację "z" i "do" lokalu [....] z "własnym" budynkiem i z nieruchomościami sąsiadującymi, trwale zamykane, wobec tego lokal [....] wydzielony był trwałymi ścianami i można było zdaniem skarżącej spółki z niego korzystać w sposób samodzielny, tzn. bez konieczności korzystania z innego lokalu. Lokal [....] ", ani żadna jego część nie służyły również do korzystania z innego lokalu (w tym w szczególności lokalu.....), gdyż z takowymi lokalami – lokal [....] " - nie graniczył. W ocenie strony skarżącej organy obydwu instancji błędnie oceniły stan faktyczny w zakresie oceny funkcji i technicznego charakteru otworów komunikacyjnych lokalu [....] i sposobu ich zamykania oraz oceny charakteru lokalu [....] , który w nie był samodzielnym lokalem, lecz integralną częścią sąsiedniej nieruchomości "budynkowej" tj. budynku [....] , znajdującego się na odrębnej nieruchomości gruntowej. Dodatkowo w opinii skarżącej spółki obydwa organy zastosowały przesłankę "negatywną" nie wymienioną w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, czyli przesłankę, którą "sobie same dorozumiały". Mianowicie, zdaniem strony skarżącej, organy ustaliły, że lokal [....] służył do dojazdu do lokalu [....] , a taki służebny charakter dyskwalifikował lokal [....] (dopisek Sądu) jako lokal samodzielny. Twierdzenia takie spółka uznała za dowolne i bezzasadne. Jej zdaniem z żadnego dowodu w sprawie nie wynikało bowiem to, że lokal [....] służył do dojazdu do lokalu [....] , a samo istnienie bramy między tymi lokalami nie pozwalało na takie domniemanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008r., sygn. akt: II OSK 795/07, LEX nr 483232). Zaskarżone postanowienie SKO w K. z dnia 2 listopada 2011r. zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz art. 217 § 1 i 2, art. 219, art. 141, art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Niewątpliwie sprawa o stwierdzenie spełnienia przez lokal mieszkalny lub użytkowy wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali prowadzona z wniosku podmiotu zainteresowanego uzyskaniem potwierdzenia samodzielności lokalu ma charakter administracyjny i mają do niej zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. (art. 217 - 220 k.p.a.). Artykuł 217 § 2 k.p.a. stanowi o sytuacjach, w których organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie wydaje się jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) oraz gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy skład orzekający stwierdził przede wszystkim, że organ odwoławczy winien był w pierwszej kolejności ustalić czy obiekt mieszczący się przy ul. [....] w K. został oddany do użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., I OSK 646/11). Podkreślić bowiem należy, że norma zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wskazuje na przesłankę funkcjonalną kwalifikowania, jako samodzielnego, lokalu mieszkalnego lub o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Samodzielnym lokalem jest wydzielona trwałymi ścianami izba czy zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami przynależnymi służą zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych lub innych niż mieszkalne (w przypadku lokali przeznaczonych na cele inne niż mieszkalne). Zatem poza wydzieleniem trwałymi ścianami w obrębie budynku, lokal samodzielny (izba lub zespół izb) ma mieć cechy korespondujące z jego przeznaczeniem. Analiza normatywna treści postanowień art. 2 ust. 2 prowadzi do rezultatu wskazującego, że ustawodawca wyraźnie powiązał w konstrukcji tego przepisu pewien stan techniczny budynku, w którym znajdują się lokale z ich przeznaczeniem, czyli funkcją, którą mają spełniać w sposób docelowy, polegającą na zaspokojeniu potrzeb osób korzystających z lokali. Tylko taki lokal zapewnia cel wskazany w ustawie, jakim jest samodzielność lokalu. Te normatywne właściwości architektoniczno-funkcjonalne lokalu determinują ocenę samodzielności tego lokalu. Od ich spełnienia zależy to, czy możliwe będzie ustanowienie w budynku odrębnej własności lokalu (mieszkalnego lub użytkowego). Stwierdzenie przez starostę spełnienia wymagań techniczno-budowlanych jest czynnością materialno-techniczną, która charakteryzuje się szczególną specyfiką. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 23 lipca 2009r., sygn. akt I OSP 2/09 "Zaświadczenie wydawane przez starostę, mimo, iż polega na "urzędowym potwierdzeniu określonych faktów" - odmiennie niż wynika to z art. 218 § 1 k.p.a. - opiera się najczęściej na określeniu stanu samodzielności lokalu w oparciu nie o materiały znajdujące się w wyłącznym posiadaniu organu, lecz na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia (dokumenty typu rzut kondygnacji z wyszczególnieniem lokalu, odnośnie do którego ma zostać wydane zaświadczenie o jego samodzielności, inwentaryzacja architektoniczno-budowlana w przypadku braku dokumentacji technicznej"). Złożony w dniu 4 sierpnia 2011r. wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] i [....] oraz załączniki do niego, nie mogły być wystarczające do stwierdzenia przez organy samodzielności lokalu w kontekście spełnienia przez w/w lokal odpowiednich wymagań budowlanych. Nie ustalono, czy budynek [....] mieszczący się przy ul. [....] w K. został oddany do użytkowania, co ma w sprawie znaczenie, gdyż w trakcie procesu budowlanego projekt budowlany może podlegać zmianom i przekształceniom, a pomieszczenia, które według zatwierdzonego projektu spełniają przesłanki samodzielności - wcale nie muszą ich spełniać po zakończeniu tego procesu, co jest przeszkodą ustanowienia odrębnej własności lokalu, a ponadto nie można przyjąć, że wydzielenie tego lokalu jest zgodne z warunkami pozwolenia na budowę. W wypadku zawiadomienia o zakończeniu budowy, jak też udzielenia pozwolenia na użytkowanie inwestor zobowiązany jest do dołączenia szeregu dokumentów wymienionych w przepisie art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, których ocena oddziałuje z kolei na ocenę samodzielności lokalu. Wydanie więc zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001r., sygn. akt II SA/LU 393/00, ONSA 2003/3/102, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010r., VII SA/Wa 1991/09, Lex 554257). W ocenie składu orzekającego obowiązkiem organu odwoławczego było wezwać wnioskodawcę o przedłożenie dokumentów pozwalających na zajęcie stanowiska w kwestii stwierdzenia samodzielności lokalu (art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali), czego nie uczyniono. Podnieść przy tym należy również, że przedłożenie przez wnioskodawcę pozwolenia na użytkowanie nie jest potrzebne do stwierdzenia, czy lokal może nadawać się do użytkowania (co w istocie jest kwestią odrębną), lecz dla ustalenia, jaki jest rzeczywisty aktualny stan faktyczny lub prawny lokalu mający podlegać urzędowemu potwierdzeniu. Zaświadczenie dotyczy stanu aktualnie istniejącego, a zatem organy powinny czuwać nad tym, aby w drodze wydawanych przez siebie zaświadczeń taki właśnie stan potwierdzać. Pozwolenie na użytkowanie obiektu pozwala na poczynienie ustaleń, czy lokal jest lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, tj. m.in., czy służy (a zatem czy taka jest jego funkcja) zaspokajaniu potrzeb zgodnie z przeznaczeniem tego lokalu. Przedstawione powyżej okoliczność uzasadniały zdaniem Sądu uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w K. z dnia 2 listopada 2011r., znak: [....] , albowiem dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy będąca podstawą rozstrzygnięcia wskazuje, że organy obydwu instancji nie zweryfikowały wszystkich - wskazanych wyżej – okoliczności pozwalających na zajęcie stanowiska w kwestii wydania żądanego przez wnioskodawcę zaświadczenia. Naruszono tym samym zasady ogólne określone w art. 7 k.p.a. w stopniu, który zdeterminował bezpośrednio treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a tym samym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Na marginesie skład orzekający zauważa, że o ile nie kwestionuje braku podstaw do stwierdzenia samodzielności lokalu [....] – nie czyni zresztą tego sam skarżący - to odmiennie ocenić należy sytuację w przypadku lokalu [....] , przy założeniu oczywiście spełnienia warunków, o których była mowa we wcześniejszych rozważaniach Sądu. W tym zakresie podzielić należy zarzuty strony skarżącej zawarte w skardze do sądu. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powinno również ustalić na dzień orzekania kto jest właścicielem lokali oznaczonych jako [....] i [....] znajdujących się w budynkach przy ul. [....] w K. albowiem w sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o zaświadczenie powinna wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynika jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Źródłem interesu prawnego jest zawsze norma prawa materialnego. Mieć interes prawny to znaczy wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności prawnej z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli stan, w którym wnioskodawca jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa, mogącym stanowić podstawę żądania stosownych czynności. Na konieczność badania legitymacji do uzyskania zaświadczenia zwraca się również uwagę w orzecznictwie NSA, w którym podkreśla się jednocześnie, że brak takiej legitymacji skutkuje koniecznością odmowy wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011r., I OSK 696/11). Zwrócić uwagę należy także, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia wszczynane jest na wniosek strony, nigdy zaś z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998r., I SA 645/98, LEX nr 45634, wyrok NSA z dnia 18 maja 2010r., II OSK 844/09, LEX nr 597905). Stronami są tu osoby, które występują o zaświadczenie z uwagi na przepis prawny lub swój interes prawny. Przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym "spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia" zawiera normę kompetencyjną upoważniającą starostę do wydania zaświadczenia, nie ma natomiast charakteru podstawy prawnej, która wymagałaby urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (jak np. art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiący podstawę do nałożenia obowiązku przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego). Jak podnosi się w orzecznictwie organ administracji nie jest uprawniony do badania, czy osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w wydaniu zaświadczenia, jeżeli osoba ta powoła się na przepis prawa wymagający potwierdzenia zaświadczeniem stanu faktycznego lub prawnego (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2010r., II SA/Gd 471/09, LEX nr 559717). W przedmiotowej sprawie organ II instancji (jak również organ I instancji) powinny zweryfikować kwestię legitymacji strony skarżącej do uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu [....] i [....]. Zdaniem Sądu należy zwrócić uwagę, że zaświadczenie o samodzielności lokalu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ustawy o własności lokali potwierdza wystąpienie określonych faktów na dzień wydania zaświadczenia, nie zmienia natomiast sytuacji prawnej podmiotu, którego zaświadczenie to dotyczy. Zaświadczenie stwierdzające samodzielność lokalu wywołuje w sposób pośredni skutki w sferze prawnej podmiotu, umożliwiając ustanowienie odrębnej własności lokalu. Powyższy skutek prawny nie wynika jednak z faktu wydania zaświadczenia. Niewątpliwie więc o wydanie przedmiotowego zaświadczenia mogą ubiegać się podmioty, które chcą ustanowić na nieruchomości lokalowej odrębną własność lokalu, tj. właściciele nieruchomości. Sposób sformułowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego uniemożliwia Sądowi uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w części dotyczącej lokalu [....]. Dlatego też Sąd zmuszony był uchylić zaskarżone postanowienie w całości. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu II instancji wymienione w art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiących, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).