II SA/Kr 666/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Nr XLV/592/2013 Rady Miasta Zakopane z dnia 26 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szymony-Ustup I. stwierdza nieważność § 7 pkt 3 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr 124/2 i południowo- zachodniej części działki nr 123/2 obr. 35 Zakopane; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Rady Miasta Zakopane na rzecz skarżącej A. W. kwotę [...]( trzysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.W. pismem z dnia 14 kwietnia 2017r. wniosła do WSA w Krakowie skargę na uchwalę nr XLV/592/2013 podjętą przez Radę Miasta Zakopane w dniu 26 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szymony - Ustup, zarzucając jej naruszenie: - art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części odnoszącej się do stanowiących jej własność położonych w obrębie 35 w Zakopanem działek o nr: 123/2 i 124/2. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi skarżąca uwiarygodniła, że jest współwłaścicielką ww. działek, które - jak wynika z zapisów Studium uwarunkowania i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane zostały usytuowane na obszarze oznaczonym symbolem OP4, dopuszczającym przede wszystkim utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej i usługowej. Natomiast w zaskarżonym planie, ww. działki w całości znalazły się na terenie oznaczonym symbolem RZ, w którym ustalono następujące zasady zagospodarowania: 1. Przeznaczenie podstawowe terenów – tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska; 2. Dopuszcza się realizację zieleni niskiej i wysokiej, 3. Zakazuje realizacji obiektów budowlanych. W ocenie skarżącej, wyżej opisana rozbieżność, występująca między zapisami ww. studium a zaskarżonego planu, uzasadnia zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Skarga ta poprzedzona została wezwaniem Rady Miasta Zakopane do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na ustaleniu w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego niebudowlanego przeznaczenia dz. 124/2 oraz południowo-zachodniej części dz. ew. 123/2. Skarżąca zarzuciła, że przeznaczenie to zostało ustalone w sposób sprzeczny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Zakopane przyjętym uchwałą nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r., które przewiduje dla tak wskazanych terenów możliwość utrzymania i rozwijania funkcji mieszkaniowej i usługowej. Rada Miasta Zakopane w dniu 30 marca 2017r. podjęła uchwałę nr XXXII/504/2017, w której za uzasadnione uznała wezwanie A.W. z dnia 28 lutego 2017r. do usunięcia naruszenia interesu prawnego dokonanego uchwałą nr XLV/592/2013 r. w sprawie przedmiotowego planu miejscowego. W uzasadnieniu uchwały podano, że uwzględnienie wezwania wiąże się z przystąpieniem do zmiany planu miejscowego. Odpowiadając na skargę, organ planistyczny wniósł o jej odrzucenie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie organu, skarga w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, może być wniesiona jedynie w przypadku bezskuteczności wezwania, o czym w przedmiotowej sprawie nie może być mowy z uwagi na pozytywne rozpatrzenie przez Radę wniesionego przez skarżącą wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie zaś z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej - Ppsa), sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, Sąd zbadał czy spełnione zostały wymogi formalne jej skutecznego wniesienia. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżąca dopełniła, obowiązującego na dzień złożenia skargi, wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Zakopane. Sąd stwierdził również, że skarga została wniesiona w terminie. Odnosząc się do stanowiska organu planistycznego wnoszącego o odrzucenie skargi, wskazać należy, iż jest ono nieuprawnione. W przedmiocie podnoszonej w odpowiedzi na skargę kwestii, dotyczącej "bezskuteczności wezwania" jako warunku formalnego do wniesienia skargi opartej na art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, w sposób pośredni wypowiedział się, w obowiązującym dla sprawy stanie prawnym, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., II OPS 2/07 ( vide: ONSAiWSA 2007, Nr 3, poz. 60, także ZNSA 2007/2/83 ). W jej uzasadnieniu NSA wskazał przede wszystkim, że wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, ustawa o samorządzie gminnym uzależnia od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. To odesłanie do postępowania administracyjnego oznacza stosowanie w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia przepisu art. 35 Kpa, który stanowi, że organy administracji są obowiązane załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki; sprawa wymagająca postępowania wyjaśniającego powinna być załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowana nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, w postępowaniu odwoławczym zaś - w ciągu miesiąca. Z tak sformułowanych przepisów o terminach załatwiania spraw (art. 35 Kpa) wynika, że terminy te mają charakter instrukcyjno-porządkowy oraz są terminami maksymalnymi, w tym znaczeniu, że organ ma załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, nie później niż we wskazanych terminach. Analiza art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 Kpa nie daje podstaw do wnioskowania, że po stronie organu powstaje uprawnienie do załatwiania wezwania do usunięcia naruszenia w terminie dwóch miesięcy od dnia wniesienia wezwania oraz, że tego rodzaju uprawnienie organu gminy jest przeszkodą do wniesienia skargi przed załatwieniem wezwania przez organ gminy. Z przepisów tych wynika tylko tyle, że organ gminy powinien załatwić wezwanie bezzwłocznie, ewentualnie nie później niż w terminie określonym w art. 35 Kpa. Należy mieć też na uwadze, że ustawa o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiąże wniesienia skargi z terminem załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. W kontekście poczynionych wywodów, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie wniesienie skargi (14 kwietnia 2017r. - data nadania przesyłki w UP k.16 a.s.) nastąpiło w obowiązującym terminie 60 dni, liczonym od dnia doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa (28 lutego 2017r.), które pozostawało bezskuteczne, na dzień wniesienia ww. skargi (odpowiedź na wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 19 kwietnia 2017r.). Wprawdzie organ podzielił zarzuty skarżącej i podjął działania zmierzające do punktowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wiec przychylił się do wniesionego przez nią wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to jednak przyjąć należy, że jest ono nadal bezskuteczne. W tym kontekście należy bowiem w sposób szczególny uwzględnić specyfikę zaskarżonej uchwały – jest to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako aktu prawa miejscowego. Po pierwsze wskazane wezwanie byłoby bezskuteczne, gdyby organ w uwzględnieniu wezwania dokonał zmiany zaskarżonego aktu zgodnie z żądaniem skarżącej przed wniesieniem skargi do Sądu. Faktem jest, iż w przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jest bardzo trudne, ze względu na konieczność wszczęcia i przeprowadzenia skomplikowanej i długotrwałej procedury planistycznej. Po drugie w przypadku dokonania przez organ stosownej zmiany w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego, weszłaby ona w życie w określonej dacie ze skutkiem ex nunc. Tymczasem przedmiotem kontroli sądowej i oceny związanej z wniesieniem skargi na uchwałę zawierającą miejscowy plan zagospodarowania oraz z żądaniem stwierdzenia jej nieważności w całości lub w części byłby także okres pomiędzy wejściem w życie zaskarżonej uchwały a dniem wejścia w życie jej zmiany lub uchylenia przez właściwy organ, gdyż przez ten okres uchwała taka wywoływała określone skutki prawne. Stąd też, w ocenie Sądu, niezasadny pozostawał wniosek organu o odrzucenie skargi. Zgodnie z treścią art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia skargi: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa". Art. 53 § 2 p.p.s.a. zaś stanowi, iż "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". Sąd podziela argumentację, zgodnie z którą nie ma podstaw do nakładania na skarżącą obowiązku oczekiwania na odpowiedź organu, bądź też oczekiwania na upływ określonego terminu od wezwania, zanim wniesie ewentualną skargę do WSA. Strona skarżąca bowiem może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dowolnym okresie pomiędzy dniem następującym po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, a 60 dniem po takim wezwaniu (ew. maksymalnym terminem jest 30 dni po uzyskaniu odpowiedzi na wezwanie gdyby odpowiedź uzyskano wcześniej). Warunkiem wniesienia skargi jest jedynie uprzednie wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, a nie otrzymanie odpowiedzi na to wezwanie. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi nie wskazuje terminu początkowego na złożenie skargi. Wskazywanie zatem takiego terminu w sytuacji, gdy nie czyni tego sama ustawa jest w istocie nieuprawnionym ograniczeniem prawa do wniesienia skargi. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. odnosi się jedynie do terminu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a to dotyczy wyłącznie sposobu określenia terminu końcowego. Przepis ten domyka termin, zakreślając tym samym moment do którego z prawa do wniesienia skargi uprawniony podmiot może skorzystać. Należy także uznać, że minimalnym okresem, jaki należy zachować w przypadku wniesienia skargi po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa jest 1 dzień. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy obliczane są według przepisów prawa cywilnego. Artykuł 111 § 2 kodeksu cywilnego, do którego odsyła art. 165 kodeksu postępowania cywilnego wynika, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Jak wskazuje WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 3 października 2008 r. (sygn. II SA/Rz 482/08), "przenosząc tę zasadę na terminy ustanowione w art. 53 § 2 p.p.s.a. przyjąć należy, że (...) początkiem terminu 60 dniowego jest dzień następny po dniu doręczenia tego wezwania organowi (...). Skoro skarżąca jednocześnie złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skargę do sądu, skarga tak wniesiona jest niedopuszczalna, bowiem nie nastąpiła przesłanka jej dopuszczalności (bezskuteczności wezwania) jak i nie został zachowany termin do jej wniesienia (wniesienie przedwczesne). To zaś obliguje Sąd do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a." (podobne stanowisko wyraził WSA w Poznaniu w postanowieniu z dnia 3 września 2009 r., sygn. II SA/Po 571/09). Stąd uprawnionym jest wniosek, iż skarga może być wniesiona nawet następnego dnia po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżąca wniosła skargę w dniu 14 kwietnia 2017r,. a wezwanie 28 lutego 2017r. Odpowiedź organu na wezwanie skarżącej została udzielona w dniu 19 kwietnia 2017r. (data odebrania przesyłki przez skarżącą), a zatem po dacie wniesienia przez nią skargi do Sądu. Sąd podziela pogląd wyrażone przez WSA w Krakowie, iż "skarżący nie musi wyczekiwać na odpowiedź właściwego organu, tzn. ma prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wnieść skargę do sądu, a skarga taka nie będzie skargą przedwczesną" (postanowienie WSA w Krakowie z dnia 29 września 2009 r., sygn.. II SA/Kr 814/09). Stanowisko takie potwierdza ugruntowana w ostatnim czasie linia orzecznicza. NSA w wydanych przez siebie postanowieniach z dnia 19 grudnia 2011 r. (sygn. II FSK 2762/11 oraz II FSK 2763/11) wyraził pogląd, zgodnie z którym: "Skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego ma jedynie obowiązek wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie musi natomiast czekać na odpowiedź organu". Podobne stanowisko wyraził J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010 r., Komentarz do art. 53, teza 5). W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. II OSK 790/12 orzekł, iż prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego lub zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02). Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że skarżąca wykazała, iż zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny, bowiem w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały i jej wejścia w życie (a także w dniu wniesienia skargi) pozostawała współwłaścicielem nieruchomości objętych powyższą uchwałą. Sąd na wstępnie, z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Kontrola legalności aktu prawa miejscowego jest sprawowana wg stanu prawnego z daty jego podjęcia. Z mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) - wg stanu prawnego, obowiązującego w dniu podjęcia uchwały, plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Organ planistyczny stwierdził wystąpienie niezgodności pomiędzy zapisami planu a regulacjami zawartymi w studium odnośnie przeznaczenia działek skarżącej. Zdaniem Sądu stanowisko organu gminy jak i skarżącej jest w tym zakresie prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 4). Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Z kolei, w myśl art. 20 ust.1 tej ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (...), zaś zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy, uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w całości lub w części w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Jak wskazuje się w orzecznictwie, wyrażona w ww. przepisach zasada zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie została w ustawie wyrażona wprost w formie przepisu materialnego, jednak wyłania się ona z przepisów proceduralnych. Przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu ze studium ustawodawca pozostawił uznaniu rady gminy. Rada jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. Stopień związania planu ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Punktem wyjścia do oceny zgodności planu ze studium jest zawsze przedmiot i sposób ujęcia ustaleń studium. Zgodność ta nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności ze studium. Z przyjętego w powszechnym rozumieniu pojęcia "zgodności" danego planu ze studium wynika, że jest to stopień związania znacznie silniejszy niż spójność bądź niesprzeczność. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania miejscowego pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Natomiast plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium a nie ich dowolną interpretację czy wręcz całkowitą zmianę (vide: wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 466/11). Z analizy dokumentacji przedłożonej przez Burmistrza Miasta Zakopane, obejmującej m.in. wypisy i wyrysy: ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane, przyjętego uchwałą nr XV/140/ 99 Rady Miasta Zakopane z dnia 15.12.1999r.; z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr N/ll/42/ 94 z dnia 7 listopada 1994r.; z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Szymony - Ustup, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Zakopane nr XLV/592/2013 z dnia 26 września 2013r.; a także z rysunku planu z rysunkiem studium z zaznaczeniem nieruchomości skarżącej oraz fotografii obrazujących aktualny stan zagospodarowania działek, wynika, że wystąpiły rozbieżności pomiędzy przeznaczeniem przedmiotowych działek (124/2 w całości i nr 123/2 w części południowo – zachodniej) w zapisach ww. studium a dotyczącymi tej kwestii regulacjami zawartymi w zaskarżonej uchwale. Stanowisko skarżącej odnośnie wskazanej sprzeczności zostało uznane przez Radę Miasta Zakopane (vide: uchwała Rady Miasta Zakopane Nr XXXII/504/2017 z 30 marca 2017 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego, odpowiedź organu na skargę, informacja Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Zakopane z dnia 5 października 2017r., dotycząca obszarowego zakresu niezgodności przeznaczenia działek nr 124/2 i 123/2 między planem zagospodarowania przestrzennego a studium). Po przeprowadzeniu analizy dokumentów planistycznych organ planistyczny stwierdził niezgodność ze studium w przeznaczeniu: całości działki nr ew. 124/2 obr. 35 (o powierzchni 47 m2), na południowo-zachodniej części działki nr ew. 123/2 obr. 35 (vide: pismo z dnia 5 października 2017r.) Porównując treść planu dla obszaru ww. działek przeznaczonych pod tereny oznaczone RZ z zakazem zabudowy dla wskazanego powyżej obszaru (§ 7 pkt 3 ) z odpowiadającym w studium temu obszarowi terenem OP (strefa peryferyjna o dominującej funkcji mieszkaniowe usługowej), obejmującym obszary zabudowy oznaczone symbolem OP4, stwierdzić należy, że plan, we wskazanym zakresie, narusza ustalenia studium. Zgodzić się należy z organem planistycznym, że pozostała część działki nr ew. 123/2 obr. 35 ma zgodne ze studium przeznaczenie ustalone w miejscowym planie, jako tereny zieleni urządzonej RZ z zakazem zabudowy. Wskazana działka w tym zakresie usytuowana została w studium w strefie TOw - tereny otwarte o wysokim reżimie ochrony (w tym ciągi i korytarze ekologiczne) i ograniczonym zakresie wykorzystania dla turystyki i rekreacji obejmującej tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i osuwiskami itp.). Zdaniem Sądu, kontrolowany plan odnośnie przedmiotowych działek skarżącej w swoich rozwiązanych przestrzennych nie uwzględnia zasad i kierunków zagospodarowania terenu OP w obszarze OP4 przyjętym w studium, które, co należy podkreślić, ustaliło dla omawianego terenu - jako warunek i standard jego wykorzystania, utrzymanie i rozwijanie funkcji mieszkaniowej i usługowej, z udziałem funkcji zagrodowej i ograniczeniem funkcji turystycznej. W tych okolicznościach przeznaczenie w zaskarżonym planie działek skarżącej (124/2 całość i częściowo dz. 123/2) jedynie pod tereny ozn. RZ z zakazem zabudowy (§ 7 pkt 3 ww. uchwały), w sposób oczywisty koliduje z jej przeznaczeniem przewidzianym w studium. Wskazane naruszenie interesu prawnego strony skarżącej nie mieści się przy tym w ramach określonego przez ustawodawcę dopuszczalnego władztwa planistycznego gminy, rozumianego jako możność legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Przeznaczenie bowiem w planie miejscowym terenu, na którym położone są działki skarżącej, obwarowane zakazem zabudowy było niezgodne z prawem albowiem nie stanowiło kontynuacji przeznaczenia tego terenu określonego w studium. Uznać zatem należało, iż w sposób dowolny Rada Miasta skorzystała z przysługującego jej władztwa planistycznego. Powyższe narusza art. 9 ust. 4 oraz 20 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania. Wskazaną powyżej sprzeczność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium należy zakwalifikować jako naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego wyrażonych we wskazanych wyżej art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ww. ustawy w stopniu powodującym nieważność zaskarżonej uchwały w § 7 pkt 3 w stosunku do działki nr 124/2 (w całości) i południowo - zachodniej części działki 123 /2. Zdaniem Sądu, pozostałe zapisy planu pozostają zgodne ze studium i nie zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności planu miejscowego pozostałej części, aby doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. W szczególności brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności § 7 pkt 3 zaskarżonej uchwały w stosunku do pozostałej części działki nr 123/2, jak i innych zapisów planu odnoszących się do działki nr 124/2 (w całości) oraz południowo - zachodniej części działki 123 /2. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 147 § 1 Ppsa, orzeczono jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 151 Ppsa oddalając skargę w pozostałej części jako nieuzasadnioną (punkt 2 sentencji). O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 Ppsa, zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 300 złotych odpowiadającą uiszczonemu przez nią wpisowi od skargi.