II SA/Kr 728/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant : starszy referent sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 marca 2023 r. znak WI-I.7840.15.81.2022.BU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej J. R. kwotę 997,00 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi J. R. (dalej: skarżąca) jest decyzja Wojewody Małopolskiego z 23 marca 2023 r. znak WI-I.7840.15.81.2022.BU utrzymująca w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia 16 sierpnia 2022 r. znak AB.6740.541.2021.AL w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W stanie faktycznym sprawy C. w Z. (dalej: inwestor) wniósł o pozwolenie na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego rozbiórkę trzech budynków gospodarczych oraz budowę nowego budynku internatu sportowego wraz z przewiązką o funkcji administracyjno-socjalnej oraz usługach komercyjnych w zakresie przyjmowania i obsługi sportowców na czas zgrupowań wraz z rozbudową wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, sieci gazowej oraz likwidacją odcinka kabla energetycznego, likwidacją odcinka i przebudową sieci gazowej, likwidacją odcinka i przebudową odcinka wodociągu, dojściami, dojazdami, miejscami postojowymi, miejscami na gromadzenie odpadów stałych, na działce nr [...] obręb [...] w Z. . W toku postępowania skarżąca, jako właścicielka zabudowanej działki sąsiedniej nr [...] podniosła, że projektowana inwestycja ma ponadnormatywną wysokość w stosunku do odległości budynku od działki skarżącej, co uniemożliwi w przyszłości zabudowę działki skarżącej zgodnie z przepisami w zakresie nasłoneczniania i przesłaniania. Wskazała również na różnicę 2 m rzędnych terenu inwestycyjnego i działki skarżącej, przy czym lokalizowanie muru oporowego będzie w ocenie skarżącej niedopuszczalne, ze względu na zagrożenie zniszczenia zieleni pod ochroną konserwatorską w obszarze chronionym Parceli Urzędniczych. Decyzją z 16 sierpnia 2022 r. organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty. Wskazała również, że decyzja została skierowana do podmiotu, który nie może występować w charakterze strony, bowiem inwestor jest jednostką organizacyjną instytucji gospodarki budżetowej. Dodała ponadto, że projekt jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie uzyskał decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją z 23 marca 2023 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA, zatwierdzony Uchwałą nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane 27 lutego 2014 r., (Dz.Urz.Woj.Małop. z 2014 r. poz. 1557). Inwestycja zlokalizowana jest w jednostce strukturalnej planu [...] - tereny zabudowy usługowe. W § 9 ust. 9 planu określono: - przeznaczenie podstawowe: usługi komercyjne związane z obsługą sportu i rekreacji realizowane na istniejących działkach ewidencyjnych; - przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego: obsługa techniczna i socjalno-administracyjna, miejsca postojowe, obiekty budowlane infrastruktury technicznej. W punkcie 3 planu dopuszczono realizację obiektów takich jak: hotel z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi, hala sportowa, basen kryty, obiekty klubowe, ośrodki odnowy biologicznej oraz o funkcji leczniczej i rehabilitacyjnej, restauracje, puby, kawiarnie, a także obiekty socjalno-administracyjne, magazyny i warsztaty. Jak wynika z dokumentacji projektowej, planowany obiekt internatu sportowego jest zgodny z przeznaczeniem ustalonym w § 9 ust. 9 planu. Organ również stwierdził zgodność inwestycji z pozostałymi zapisami planu określającymi m.in.: - maksymalną powierzchnią zabudowy ustaloną w planie na poziomie 60% - w przypadku wnioskowanej inwestycji nie będzie ona przekraczać 27,02%; - minimalną powierzchnię biologicznie czynną ustaloną w planie na poziomie 20% - w przypadku wnioskowanej inwestycji wynosi ona 36,75%; - minimalną liczbę miejsc postojowych: dla obsługi planowanego budynku, na terenie inwestycji przewidziano 34 miejsca postojowe, w tym dwa dla osób niepełnosprawnych oraz jedno dla autobusu (wskaźnik z planu: nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 50 m powierzchni użytkowej obiektów usługowych; powierzchnia użytkowego projektowanego internatu to 1675,642 m2 co daje 34 miejsca postojowe). Dalej organ wskazał, że nowy internat sportowy, sklasyfikowany jako NRO (nierozprzestrzeniający ogień) zostanie wybudowany w odległościach: – 4,70 m od północno-zachodniej granicy działki budowlanej, tj. od granicy z działkami nr [...] (działka skarżącej) i [...]; – 5,88 m od północnej granicy działki budowlanej, tj. od granicy z działką nr [...] (zabudowana w granicy budynkami "i1" o parametrach NRO); – 3,82 m od północno-wschodniej granicy działki budowlanej, tj. granicy z działką [...] (zabudowana budynkiem o parametrach NRO). W odniesieniu do zgodności inwestycji z przepisami przeciwpożarowymi, należy wskazać, że w projekcie zawarto stosowny opis (karta 21 oraz karty 54-63), a sam projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych (por. odpowiednia klauzula na projekcie zagospodarowania terenu). Organ zaznaczył, że nie znalazł podstaw do podważenia opinii projektanta i rzeczoznawcy, co do zgodności inwestycji z przepisami o warunkach technicznych dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej. Kolejno organ zauważył, że budynek skarżącej zlokalizowany jest w odległości 19,23 m od granicy z terenem inwestycji i 24,48 m od planowanego budynku. Podkreślił, że na działce nr [...] zlokalizowany jest również niewielki budynek oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu "g", przy czy budynek ten częściowo zlokalizowany jest również na działce inwestycyjnej (przebieg granic jest odmienny od przebiegu istniejącego ogrodzenia na korzyść właściciela działki oraz skarżącej). W projekcie nie przewidziano wyburzenia tej części budynku lub przesunięcia ogrodzenia tak, aby pokrywało się z faktycznym przebiegiem granic. Projektant zdecydował się na wybudowanie bezpośrednio przy tym budynku "g" ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Organ zaakcentował, że nie posiada wiedzy o toczącym się postępowaniu rozgraniczającym lub orzeczeniu o zasiedzeniu gruntu przez skarżącą, zatem brak jest podstaw do podważenia aktualności mapy do celów projektowych, na kopii której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu. Następnie organ podał, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zawierają unormowania wyłącznie w zakresie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i zapewnienia światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Warunki te odnoszą się do istniejącej (ewentualnie zatwierdzonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę) zabudowy - obostrzenia dotyczące konieczności zapewnienia nasłonecznienia wynikające z wt, nie odnoszą się do zabudowy potencjalnej. Budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju. Oceniając natomiast spełnienie warunków w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w § 13 warunków technicznych stwierdzono, że warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest w sprawie spełniony, bowiem między ramionami kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Organ zwrócił uwagę, że w toku postępowania projektant wielokrotnie składał wyjaśnienia stanowiące odpowiedzi na zarzuty podnoszone w pismach skarżącej. Podkreślenia wymaga, że wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przez planowaną inwestycję przepisów techniczno-budowlanych dotyczą ewentualnej potencjalnej zabudowy na działkach sąsiednich (zatem nie mają żadnego znaczenia przy ocenie zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi). W ocenie organu odwoławczego nie budzi żadnych wątpliwości zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno- budowlanym w zakresie nasłonecznienia. Co więcej, planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa (nie uniemożliwia/znacząco utrudnia zabudowy terenów sąsiednich, które notabene są już zabudowane). Organ podkreślił, że podnoszona przez skarżącą możliwość ograniczenia swobodnej zabudowy jej działki była podstawą do uznania skarżącej za stronę, natomiast nie może być podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem organu usytuowanie projektowanej nadbudowy nie narusza przepisów § 13 oraz § 60 wt. Przyjęte do analizy założenia, tj. rzędne terenu na terenie inwestycji i na terenie działki skarżącej, zostały opracowane ze szczególną dbałością (ponowne prace geodezyjne w terenie, w celu dokładnego określenia rzędnych stanowiących podstawę do przeprowadzenia analiz nasłonecznienia i przesłaniania). Co więcej, inwestor wychodząc naprzeciw oczekiwaniom skarżącej zmienił parametry inwestycji (na etapie postępowania pierwoszoinstacyjnego) w celu ograniczenia jej wpływu na nieruchomości sąsiadujące oraz dokonał analizy nasłonecznienia, również w kontekście potencjalnej zabudowy na działce skarżącej. W ocenie organu na działce skarżącej jest możliwość zrealizowania kolejnego budynku z oknami od strony inwestycji i nawet przy założeniu, że takie okna, będą w ścianie zlokalizowanej w odległości 4 m od granicy działki (odległość minimalna) i będą jedynymi oknami w pokoju mieszkalnym, to i tak warunek nasłonecznienia wynikający z § 60 wt zostanie spełniony. Analizy graficzne, dotyczące potencjalnej zabudowy nieruchomości sąsiedniej (załączone do wyjaśnień) przestawiają zakres cienia w dniu 21 marca 2022 r. od godziny 9:00. Co prawda, analiza ta przeprowadzona dla potencjalnej zabudowy odnosi się tylko do jednego z dwóch dni równonocy, niemniej stanowi ona jedynie odpowiedź na wątpliwości i obawy, co do przyszłego zagospodarowania jej działki. Powyższa, szczątkowa analiza nie rzutuje na możliwość oceny zgodności inwestycji z wt, które odnoszą się do istniejącej zabudowy, a które to przepisy zostały spełnione (co nie budzi wątpliwości organów oraz skarżącej). Organ dodał, że na etapie postępowania odwoławczego projektant przedłożył do akt sprawy dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wyników przeprowadzonej dla dni równonocy w 2022 r. analizy zacieniania, z których definitywnie wynika, że projektowana inwestycja nie ograniczy ponadnormatywnie nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach sąsiednich. Jak wskazano, w toku postępowania żadna ze stron nie kwestionowała wynikających z dokumentacji projektowej wniosków, co do spełnienia przez inwestycję przepisów dotyczących nasłonecznienia w odniesieniu do istniejącej zabudowy. Analiza przesłaniania została opracowana dla potencjalnej oraz istniejącej zabudowy działki skarżącej. Wynika z niej, że odległość przesłaniania jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkiem skarżącej a budynkiem projektowanym. Podobne wnioski wynikają z analizy dotyczącej potencjalnej zabudowy w odległości 4 m od granicy działki ścianą z oknem, którego parapet jest na wysokości takiej, jak w istniejącym budynku. Rozległe opracowanie w tym zakresie zawarto w wyjaśnieniach z 24 czerwca 2022 r. Organ zaakcentował, że projektant sporządził analizę możliwości nowej zabudowy dla nieruchomości skarżącej, z uwzględnianiem zapisów planu dotyczących wielkości nowowydzielanych działek. Jak zaznaczył organ - w swoich zarzutach dotyczących ograniczenia możliwości potencjalnej zabudowy swojej działki, skarżąca pominęła fakt, że ta przyszła niepewna zabudowa będzie ograniczać nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w jej budynku istniejącym i to bez względu na to, jakie parametry urbanistyczne będzie mieć budynek internatu sportowego. Zwrócono ponadto uwagę, iż z mapy dostępnej na popularnym i ogólnodostępnym portalu google.maps (oraz z projektu zagospodarowania terenu) wynika, że teren między obecnymi budynkami gospodarczymi, przeznaczonymi do rozbiórki a nieruchomością skarżącej pokryty jest zielenią wysoką (drzewami). W wyniku planowanej inwestycji cześć drzew na działce inwestycyjnej zostanie wycięta, zatem warunki nasłonecznienia działki skarżącej się nie pogorszą, a nawet - jeśli skarżąca zdecyduje się na wycięcie drzew na swojej posesji, ulegną polepszeniu. Mając na uwadze powyższe, organ uznał zarzut skarżącej za niezasadny - tym bardziej w kontekście obecnego zagospodarowania pasa terenu oddzielającego dom na działce nr [...] od budynków gospodarczych na działce nr [...]. W odniesieniu do możliwości wystąpienia inwestora, jako strony w sprawie, organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego inwestor przedłożył pełnomocnictwo z 4 lutego 2021 r. dla S. D. - Dyrektora C. w Z. do występowania w imieniu C. w Z. do realizacji planowanej inwestycji, tj. przed dniem złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę. Jednocześnie wyjaśniono, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączono pełnomocnictwo udzielone przez ówczesnego Dyrektora C. . Organ odwoławczy skonstatował, że nie znalazł podstaw do podważenia możliwości złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę. W odniesieniu do zgodności z miejscowym planem, w ocenie Wojewody mamy do czynienia z budynkiem wielofunkcyjnym o funkcji głównej zgodnej z przeznaczeniem podstawowym oraz o funkcji dodatkowej wynikającej z przeznaczenia podstawowego. Przy czym, projektowany obiekt nie stanowi budynku wielofunkcyjnego z częścią hotelową - projektant nie skorzystał z możliwości zwiększenia dopuszczalnej wysokości takiego budynku, co zostało dopuszczone w lit a przywołanego zapisu. Niewątpliwie forma zaprojektowanego budynku nawiązuje do formy budynku połączonego z nim przewiązką (który jest niewiele wyższy i również posiada prostą bryłę i płaski dach (por. karta 74 w projekcie) i urbanistycznie tworzy jedną, spójną wizualnie całość. Nawiązując do kwestii analizy inwestycji pod kątem konieczności uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ wyjaśnił, że drogi wewnętrzne na terenie inwestycji nie stanowią elementu parkingu, zatem ich powierzchnia nie powinna być wliczana do powierzchni parkingów, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przez parking nie można ponadto rozumieć całego układu komunikacyjnego na terenie działki nr [...], w tym terenu dróg wewnętrznych należących do Tatrzańskiego Parku Narodowego. Powierzchnia stanowisk postojowych to 2833 m2 czyli, 0,28 ha. Podkreślono, że powstaje jedynie 19 nowych miejsc postojowych (19 nowych - przy sumarycznej liczbie istniejących i projektowanych miejsc postojowych wynoszącej 216, co stanowi 8,7%). Analiza projektu zagospodarowania terenu skutkuje stwierdzeniem, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, co jest spójne z informacją zawartą projekcie zagospodarowania terenu. Organ dodał, że zmiany wprowadzone w projekcie na etapie postępowania pierwszo- i drugoinstancyjnego nie wymagały ponownego uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - element projektu stanowiący ścianę oddzielenia przeciwpożarowego już w chwili uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą był naniesiony na projekcie zagospodarowania terenu. Wszelkie uzupełnienia miały na celu wyjaśnienie zastosowanych już rozwiązań projektowych, które jak już wyżej wspomniane zostały wcześniej uzgodnione. W zakresie braku wystarczających danych w analizie nasłonecznienia i przesłaniania organ wskazał, że przedłożone opracowania są szczegółowe i czytelne. Organ zaznaczył, że nie posiada kompetencji do podważania branżowych analiz przedstawionych przez uprawnionego projektanta. Ocena spełnienia przez inwestycję przepisów techniczno-budowlanych w odniesieniu do sąsiedniej zabudowy została opisana w ww. decyzji. Końcowo, odnosząc się do zarzucanych niespójności pomiędzy dokumentacja projektową, a załączoną do wyjaśnień mapą organ stwierdził, że wiążące są rozwiązania projektowe zawarte w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym, który podlega ocenie w ramach niniejszego postępowania. Mapa załączona do wyjaśnień ma jedynie charakter poglądowy. Ponadto, wszelkie nieścisłości w metrykach rysunków i numeracji dokumentacji zostały usunięte. W skardze na powyższą decyzję skarżąca J. R. podniosła zarzuty naruszenia: 1. art. 35 ust. 1 pkt 2) ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – (dalej "kpa") poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w sytuacji, gdy jest on sprzeczny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (w tym z § 13, § 19, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) w zakresie odległości projektowanej zabudowy (budynku i miejsc postojowych) od istniejących budynków, w tym od budynku położonego w Z. przy ul. Z. [...], a także nasłonecznienia i przesłaniania, 2. art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji naruszającej zasadę dobrego sąsiedztwa i uzasadnione interesy osób trzecich, gdyż uniemożliwia właścicielom działek sąsiednich, w tym działki nr [...], zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem, 3. art. 35 ust. 1 pkt 1) lit a) ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w sytuacji, gdy jest on sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4. art. 35 ust. 1 pkt 1) lit a) ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w sytuacji, gdy poszczególne elementy projektu są ze sobą niespójne, a w niektórych przypadkach wręcz wewnętrznie sprzeczne, 5. art. 34 ust. 3 lit. d) ustawy Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu sporządzony na nieaktualnej mapie do celów projektowych, w tym w szczególności nie zawierającej oznaczenia istniejącej zieleni wysokiej (drzew istniejących na terenie inwestycji zarówno w dniu projektowania, wydania decyzji obu instancji, jak i sporządzania i wnoszenia tej skargi), 6. § 14 pkt 3) lit. f) oraz § 15 ust. 2 pkt 9) i § 20 ust. 1 pkt 9) lit e) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez brak uwzględnienia w projekcie budowlanym układu istniejącej zieleni, z oznaczeniem jej elementów podlegających likwidacji, a także brak uwzględnienia w projekcie budowlanym wpływu na środowisko przyrodnicze i brak przewidzenia zabezpieczeń dla istniejącej zieleni na czas prowadzenia robót, 7. § 14 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak zawarcia w części opisowej projektu zagospodarowania terenu wszystkich danych dotyczących warunków ochrony przeciwpożarowej, w tym w szczególności braku wskazania tam rozwiązań dodanych lub zmienionych przez projektanta w toku postępowania (powodując jednocześnie, że część opisowa PZT nie jest zgodna z jej częścią graficzną), 8. art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 pkt 58) lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz § 3 ust. 2 pkt 3) tego rozporządzenia w związku z art. 138 § 1 pkt 2) kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie została ona poprzedzona wydaniem obowiązkowej dla takiej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 9. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20) Prawa budowlanego poprzez nieuznanie za strony postępowania wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na które inwestycja może oddziaływać, to jest w szczególności wszystkich współwłaścicieli działek o numerach ewidencyjnych [...] obręb [...] Zakopane, jak również Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. T. [...], a w efekcie naruszenie również art. 10 § 1 kpa, to jest obowiązku zapewnienia czynnego udziału wszystkim stronom postępowania, 10. naruszenie przepisów postępowania, w tym: a) art. 7, 77 § 1 oraz 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak przeprowadzenia w prawidłowy sposób postępowania wyjaśniającego, to jest brak przeprowadzenia z urzędu przez organ II instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w efekcie oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowo zgromadzonym i niepełnym materiale dowodowym, w szczególności poprzez błędne uznanie, że wystarczającym substytutem postępowania wyjaśniającego jest oparcie się na oświadczeniach osób sporządzających projekt lub go opiniujących o zgodności założeń projektowych z przepisami prawa i brak przeprowadzenia czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych i umotywowanych wątpliwości i zastrzeżeń, jakie zgłaszały w toku postępowania strony, b) art. 29 kpa w związku z art. 23 i następnych ustawy o finansach publicznych poprzez wydanie decyzji skierowanej do podmiotu, który nie może występować w charakterze strony postępowania administracyjnego, to jest wobec C. w Z. , który jest jednostką organizacyjną instytucji gospodarki budżetowej i jako taka jednostka nie posiada możliwości bycia stroną, czy też adresatem decyzji administracyjnej, c) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i utrzymanie wadliwej decyzji w mocy, w sytuacji, gdy zastosowanie winien znaleźć art. 138 § 1 pkt 2 Kpa (uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy) albo ewentualnie art. 138 § 2 kpa (uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na naruszenie ww. art. 7, 77 § 1 oraz 80 oraz 107 § 3 kpa), d) art. 97 § 1 pkt 4) kpa poprzez brak zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy w sprawie części terenu objętego wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, a także osoby trzecie zgłaszają roszczenia o zasiedzenia części działki ewidencyjnej nr [...], a także utrzymanie w mocy decyzji I instancji, którą wydano w ramach postępowania obarczonego tą samą wadą. Uzasadniając skargę skarżąca podkreśliła, że odnośnie do braku zachowania wymagań w zakresie odległości projektowanego budynku od granic działek [...] i [...], to wynika on przede wszystkim z faktycznego przebiegu granic tych działek wzdłuż istniejącego w terenie ogrodzenia, który jest inny, niż wynika to z granic ewidencyjnych ujawnionych na mapie przyjętej do sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. Właściciele działek [...] i [...] z uwagi na upływ ponad 30 lat, przez które w sposób niezakłócony posiadają teren znajdujący się za istniejącym ogrodzeniem, nabyli własność tego gruntu i nie powinien on być wliczany do terenu inwestycji. Zatem zgodnie z prawem granica nieruchomości (terenu do jakiego tytułem do dysponowania na cele budowlane dysponować może inwestor), ma inny przebieg niż ujawniono na mapie stanowiącej podkład dla części graficznej projektu zagospodarowania terenu, co wpływa na odległości, w jakich znajdować powinien się projektowany budynek, a także dodatkowo na kwestię liczenia współczynników w ramach bilansu terenu. Wojewoda w ocenie skarżącej nieprawidłowo uznał, że osobna, wolnostojąca konstrukcja (budynek "g") może spełniać wymagania, by uznać ją za ścianę oddzielenia pożarowego. Wojewoda przy tym nie zawarł w swojej decyzji przekonującego uzasadnienia dla zajmowanego stanowiska i ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że podziela pogląd inwestora, który także zacytował. Wojewoda pominął też zupełnie, że zmiany w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego nie zostały uwzględnione w części tekstowej projektu architektoniczno-budowlanego (strony 62 : 53 projektu), gdzie nadal widnieje informacja, że najbliższym budynkiem jest budynek mieszkalny wielorodzinny znajdujący się w najbliższym punkcie w odległości 8,68 m od planowanego budynku, nie uwzględniono budynku "g", zlokalizowanego znacznie bliżej). Dalej skarżąca wskazała, że stanowisko Wojewody dawałoby ochronę interesom tylko tego inwestora, który w pierwszej kolejności skorzysta z prawa do zabudowy, co jest nie do pogodzenia choćby z art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie, zdaniem skarżącej, Wojewoda bez żadnego uzasadnienia i oparcia w konkretnych argumentach dał wiarę stanowisku inwestora, choć skarżąca również przedstawiła opracowanie sporządzone przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami. Ponadto sugestia, że warunki nasłonecznienia ulegną poprawie, jak skarżąca wytnie drzewa, narusza zarówno przepisy w zakresie warunków technicznych, jak i w zakresie wymagań co do prawidłowego uzasadniania decyzji administracyjnych. Dalej skarżąca wskazała, że miejsca postojowe planowane są pod samymi oknami budynków istniejących już na działce [...], a inwestor zamierza zaliczyć do miejsc postojowych, te miejsca, które już istnieją i służyć mają innym obiektom wybudowanym w oparciu o inne decyzje. Dalej skarżąca podtrzymała zarzut dotyczący niespełnienia przez projekt wymagań miejscowego planu, bowiem brak jest uzasadnienia dla zastosowania korzystniejszych parametrów dachu budynków sportu i rekreacji w przypadku budynków administracyjnych, czy socjalnych – jak internat. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie ze statutem C. podmiot w postaci "C. w Z. " jest jednostką organizacyjną C. , któremu żaden z przepisów nie nadał osobowości prawnej. Dlatego też inwestor nie może być stroną postępowania administracyjnego, ani tym bardziej adresatem praw i obowiązków z decyzji administracyjnej. Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt utraty mocy przez pozwolenie konserwatorskie nr [...] z dnia 10 stycznia 2022 r. i wydania przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nowego pozwolenia w dniu 6 lipca 2022 r., czego nie uwzględnili projektant i organy. Skarżąca podniosła również, że w odniesieniu do tej samej nieruchomości (dziatki o numerze [...]) toczyło się drugie odrębne postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę dla innej inwestycji. Skarżąca zakwestionowała brak dostępu dla siebie i Sądu do akt tamtego postępowania. Zdaniem skarżącej uniemożliwia to zweryfikowanie samodzielnie, czy druga inwestycja wpływa na jej prawą i interesy. Końcowo skarżąca nadmieniła, że w wyjaśnieniach projektanta w piśmie opatrzonym datą 31 marca 2021 r. zaznaczono, że "na projekcie zagospodarowania terenu wskazano drzewa do usunięcia na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 29.09.2021 znak: WOŚ.5031.208.2023". Z analizy projektu wynika jednak, że usunięcia jakichkolwiek drzew w ogóle nie uwzględniono na części graficznej projektu zagospodarowania terenu. Zaś w samej części opisowej projektu na stronie 19 znajduje się oświadczenie projektanta, zgodnie z którym Burmistrz zezwolił na usunięcie drzew i drzewa te zostały już usunięte z terenu inwestycji i nie widnieją na mapie zagospodarowania terenu. To oświadczenie z kolei jest niezgodne z treścią decyzji o zgodzie na wycinkę załączonej do akt, w której wyraźnie wskazano, że "zezwolenie na usunięcie drzew może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę". Dodatkowo, zarówno w trakcie trwania postępowania na terenie inwestycji znajdowały się drzewa, w tym klon, który koliduje z planowaną zabudową. Zdaniem skarżącej świadczy to dobitnie o tym, że projekt budowlany narusza przepisy (nie został sporządzony w oparciu o aktualną mapę), a także treść decyzji o zgodzie na wycinkę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że toczące się postępowania zasiedzeniowe, czy rozgraniczeniowe, na które powołuje się skarżąca, nie stanowią ani podstawy do zawieszenia, jak również nie świadczą o nieaktualności map do celów projektowych. Organ podkreślił również, że zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu skutecznie podnieść może wyłącznie strona, która uznaje, że do takiego uchybienia doszło. Dodał, że stronami mogą być również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r Prawo budowlane, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami , w tym techniczno budowlanymi, w tym dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oswiadczeń , o których mowa w art. 33 ust 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia , o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl ust. 4 art. 35 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z powołanym wyżej art. 32 ust. 4 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, że złożony projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno budowlany nie jest kompletny, bowiem nie zawiera wymaganego prawem uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciw pożarowych, poza tym kilka ze szczegółowych zarzutów skargi było trafnych, co wszystko razem doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji. 1.Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie sprostały tym wymaganiom ustawy, co trafnie zarzuca skarga. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno budowlany nie jest jednak kompletny, bowiem nie zawiera wymaganego prawem uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciw pożarowych. W projekcie zawarto opis zabezpieczeń przeciwpożarowych (k – 21, 54-63), oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (k – 77-81), a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (k – 39-43). Wbrew temu co napisano na stronie 6 zaskarżonej decyzji projekt nie został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych i w aktach administracyjnych - projekcie budowlanym brak odpowiedniej klauzuli na projekcie zagospodarowania terenu, bądź projekcie architektoniczno-budowlanym. Jest to istotne uchybienie wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 3 ust 1 pkt 1 w zw. z § 5 ust 1, 2, 3 i 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 września 2021 r (obowiązującego w dacie wydania decyzji organów obu instancji) w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu , projektu architektoniczno budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. 2021.1722 z dnia 2021.09.17 ). Bez wątpienia konsultowano rozwiązania projektowe w zakresie oceny ich zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej z rzeczoznawcą inż. R. K. o czym świadczy wydane przez niego oświadczenie (k – 98 akt adm.). Brak jednak formalnego potwierdzenia uzgodnienia. Projektowany budynek zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL V (k – 21 projektu) jest obiektem istotnym ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty zagospodarowania działki lub terenu, projekty architektoniczno-budowlane oraz projekty techniczne wymagają uzgodnienia. Odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy, potwierdzające uzgodnienie projektu umieszcza się: 1- w przypadku projektu zagospodarowania działki lub terenu – w części rysunkowej projektu na rysunku zagospodarowania działki lub terenu, sporządzonym na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii; 2- w przypadku projektu architektoniczno-budowlanego- w części rysunkowej projektu na rzucie pierwszej kondygnacji nadziemnej, a gdy cześć rysunkowa projektu go nie zawiera, na rzucie najwyższej kondygnacji podziemnej albo na rzucie najniższego charakterystycznego poziomu; 3- w przypadku projektu technicznego- w części rysunkowej projektu na rzucie kondygnacji albo poziomu o których mowa w pkt 2 , a gdy część rysunkowa projektu ich nie zawiera, na schemacie i rysunku z projektowanymi rozwiązaniami zasadniczych elementów wyposażenia instalacyjno-budowlanego, istotnych dla bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego; 4- w przypadku projektu urządzenia przeciwpożarowego- w części rysunkowej projektu na rzucie kondygnacji albo poziomu, o których mowa w pkt 2 , a gdy projekt ich nie zawiera, na rysunku z projektowanymi rozwiązaniami zasadniczych elementów urządzenia przeciwpożarowego. Wzór pieczęci określa załącznik do rozporządzenia. Potwierdzenia uzgodnienia projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego lub projektu urządzenia przeciwpożarowego , sporządzonego w oprawie wielotomowej, dokonuje się co najmniej w jednym z tomów tego projektu, z adnotacją o tomach, których to uzgodnienie dotyczy. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego. Ścianka oddzielenia pożarowego przy budynku "g" jest w projekcie budowlanym (k. 28). Zarzucane niespójności z częścią tekstową nie mają wpływu na zgodność z przepisami warunków technicznych. Jednak trafnie zarzuca skarga, że zmiany w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego nie zostały wszystkie uwzględnione w części tekstowej projektu architektoniczno budowlanego ( k – 62-63) Wbrew zarzutom skargi zakres badania projektu budowlanego przez organ wynika wprost z ustawy prawo budowlane - zarzut, że "wystarczającym substytutem postępowania jest oparcie się na oświadczeniach osób sporządzających projekt lub go opiniujących" jest zbyt daleko idący i pozbawiony podstaw. Co do zasady - zgodzić się należy z organem, że na mocy art. 35 ustawy Prawo budowlane zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Jednocześnie, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane uprawniające do jego wykonania. Jednak, co istotne organ musi również ocenić czy projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych. Nie jest to wyłącznie ocena formalnej kompletności projektu, ale również jego ocena w kontekście merytorycznej zawartości, w pełnej zgodzie z obowiązującymi przepisami, do których stosowania obowiązany jest organ (art. 6 i art. 11 k.p.a). Organ oparł się w całości na informacjach, twierdzeniach i ocenach przedstawionych w projekcie budowlanym. Nie przeprowadził w wystarczający sposób własnej analizy przedłożonych materiałów. 2. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Prawidłowe jest stanowisko organu, że trwające postępowanie o zasiedzenie czy rozgraniczenie (czego skarżąca nie wykazuje) nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Istota zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polega na tym, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd. Organy obu instancji prawidłowo wyjaśniły, że pomiędzy sprawą zawieszaną a sprawą stanowiącą zagadnienie wstępne musi istnieć ścisła zależność - związek przyczynowo skutkowy. Stosownie do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 2108/11 , LEX nr 1336372) . Jak trafnie wskazano, powołując się na utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne – zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że ustalenie przebiegu granic na gruncie jest możliwe w postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym zgodnie z przepisami rozdziału 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2023.1752 t.j. z dnia 2023.08.31), ewentualnie w trybie postępowania nieprocesowego przez sąd. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do ingerowania w istniejący w tym zakresie między stronami spór (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2021 r., II OSK 2074/20). Skoro jednym z wymogów wniosku jest złożenie przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i jest to w zakresie wykazania takiego prawa wymóg wystarczający, to dopóki takie oświadczenie nie zostanie skutecznie zakwestionowane, korzysta ono z domniemania jego zgodności ze stanem prawnym (por. wyrok NSA z 20 października 2022 r., II OSK 1540/21). W wyroku z 21 października 2021 r., II OSK 3070/18 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że zatwierdzenie projektu budowlanego ustawodawca uzależnił między innymi od przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie (art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.). To właśnie aktualne dane ewidencyjne, w tym przebieg granicy stanowią dla organu administracji architektoniczno-budowlanej punkt odniesienia w ocenie zgodności projektu z warunkami techniczno-budowlanymi. W rozpatrywanej sprawie taka zależność pomiędzy postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia na budowę a postępowaniem cywilnym, w sprawie zasiedzenia części działki objętej terenem inwestycji, czy rozgraniczeniem nie zachodzi. Inwestor zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy prawo budowlane złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. To prawidłowo złożone oświadczenie jest wiążące dla organu budowalnego, a samo zainicjowanie prowadzenia przed sądem powszechnym postępowanie o stwierdzenie zasiedzenie części działki [...] bądź rozgraniczenie nie jest zagadnieniem wstępnym dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W żadnym razie nie wpływa na "odległości w jakich znajdować się powinien projektowany budynek ", jak zarzuca skarga. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący cześć projektu budowlanego wykonano na kopii aktualnej mapy do celów projektowych w skali 1:500, zgodnie z przepisami w tym techniczno budowlanymi. Kwestie istniejącej zieleni wysokiej zostały w wystarczający sposób wzięte pod uwagę i rozważone przez organ wydający decyzję. Z opisu układu zieleni wynika, że drzewa w postaci brzozy brodawkowatej, klonów jaworów zostały usunięte na podstawie decyzji zezwalającej. Istotnie cześć rysunkowa projektu zagospodarowania terenu nie określa układu istniejącej zieleni wbrew wymogom § 15 ust 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2022.1679 t.j. 2022.08.10), co powinno również znaleźć odzwierciedlenie w części opisowej (§ 14 pkt 3 f.) a także wpływ planowanej inwestycji na obiekty sąsiednie – istniejący drzewostan (§ 20 ust 1 pkt 9 pkt 6), co wymaga uzupełnienia. Ewentualne postępowania cywilne (zasiedzeniowe czy rozgraniczeniowe) nie świadczą o nieaktualności map do celów projektowych. 3. Zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do kwestionowania przez skarżącą udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji w zakresie naruszenia zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania inwestycji, przesłaniania jej działki (braku nasłonecznienia) oraz w zakresie odległości projektowanej zabudowy (budynku i miejsc postojowych) od istniejących budynków, w tym od budynku przy ul. Z. [...] w Z. , naruszenia postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie jednak organ odwoławczy, uznał, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, §§ 13, 19, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, jak i odpowiednie przepisy obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Przede wszystkim, obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek. Organ administracji, dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego, nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Analiza projektu budowanego pod kątem możliwości zabudowy sąsiedniej działki może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba posiadająca tytuł prawny, dający podstawę do zabudowy tej działki, posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji. W takim przypadku organ administracji ma realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 455/20, LEX nr 3509228, por. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1447/20, LEX nr 3559794). Zakres ochrony uprawnień osób trzecich, do której zobowiązany jest organ, wyznaczają przepisy prawa materialnego. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2290/21, LEX nr 3478968). Jak wynika z akt sprawy, organy administracji architektoniczno-budowlanej wzięły pod uwagę zarówno interes inwestora, jak i skarżącej, właścicielki działki [...]. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się graficzna analiza zabudowy działki, z której wynika, że możliwości jej zabudowy są niewielkie. Natomiast fakt, że skarżąca nie posiada skonkretyzowanych planów inwestycyjnych, co do swojej działki (wspomina jedynie o "zagospodarowaniu zgodnie z przeznaczeniem"), oznacza, że nie przedstawiła ona przepisów prawa materialnego, które przedmiotowa inwestycja miałaby naruszać oraz, że nie może w ten sposób doprowadzić do ograniczenia prawa do zabudowy inwestora. Skoro skarżąca nie ma żadnych skonkretyzowanych planów zabudowy swojej działki to, nie sposób ograniczać inwestora, który w zgodzie z przepisami zaplanował inwestycję. Powoływanie się w tej sytuacji przez skarżącą na art. 5 ust 1 pkt 9 prawa budowlanego nie jest uprawnione. Nie były też zasadne zarzuty naruszenia § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń i minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń, już z tego powodu, że powyższe przepisy odnoszą się do sąsiedniej istniejącej zabudowy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2183/15, LEX nr 2468908). Działka skarżącej jest działką częściowo niezabudowaną, nie było więc możliwości analizowania projektu budowlanego w tym zakresie. Poza tym działka skarżącej jest częściowo zabudowana w ten sposób, że wyklucza to problem zacieniania, czy przesłaniania przez planowaną inwestycję. Jak słusznie podkreślił organ, zostało to wskazane na rysunku analizy zasięgu cienia, wykonanej na potrzeby niniejszej sprawy. Podobnie, nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów planu miejscowego. Organ administracji dokonuje samodzielnej wykładni oraz stosowania zawartych w miejscowym planie przepisów, w tym też dokonuje wykładni i stosowania przepisów miejscowego planu zawierających zwroty niedookreślone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 614/22, LEX nr 3391180). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ ocenia zgodność danej inwestycji m.in. z przepisami obowiązującego planu miejscowego – takiej oceny, w sposób prawidłowy, dokonały organy w niniejszej sprawie. Inwestycja pozostaje w zgodzie z warunkami określonymi dla terenu inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA, zatwierdzonego Uchwałą nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r, w szczególności z § 9 ust 9 planu (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2014r. poz. 1557). Wykładnia postanowień planu zaprezentowana przez organy, a następnie zastosowana w sprawie nie budzi wątpliwości. Prawidłowo zaliczono obiekt do "budynków sportu i rekreacji" w terenie zabudowy usługowej jednostki strukturalnej planu [...] Zarzuty dotyczące nieprawidłowego nachylenia głównych połaci dachu planowanej inwestycji są pozbawione podstaw. Ponieważ postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, ale w razie spełnienia wskazanych w przepisach przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. 4.Zgodnie ze statutem (załącznik do zarządzenia Nr 28 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 12 grudnia 2018 r) Centralny Ośrodek Sportu jest instytucją gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r o finansach publicznych, którego przedmiotem działalności podstawowej jest tworzenie warunków organizacyjnych, ekonomicznych i technicznych dla szkolenia sportowego prowadzonego przez polskie związki sportowe i inne podmioty działające w zakresie kultury fizycznej , w tym realizacja zadań związanych z przygotowaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich , igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, w szczególności poprzez budowę, przebudowę , montaż, remont i utrzymanie obiektów sportowych (§ 6 pkt 1 statutu). C. w Z. jest samobilansująca się jednostką organizacyjną (oddziałem) i może występować jako strona w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dyrektor C. w Z. miał pełnomocnictwo od Dyrektora C. w W. z dnia 10 sierpnia 2022 r (WA.DOK.012.10.2022.IB). Wbrew twierdzeniom skargi przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r o finansach publicznych (Dz.U.2023.1270 t.j. z dnia 2023.07.04) w szczególności wskazany art. 29 w zw. z art. 23 nie zostały naruszone. W prawie budowlanym przepisy prawa wprost nie definiują pojęcia inwestora, jednak jest to szeroka kategoria pojęciowa. To podmiot który finansuje inwestycję, posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i organizuje cały proces budowlany. Zarzuty skargi, że z wnioskiem o pozwolenie na budowę nie wystąpiła jednostka do tego uprawniona i że decyzja została skierowana do podmiotu, który nie może być adresatem decyzji są chybione. 5. Kwestia dotycząca braku potrzeby wydawania decyzji środowiskowej na podstawie art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2023.1094 t.j. z dnia 2023.06.12) wymaga bardziej pogłębionej analizy, czego brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podczas ponownego rozpoznania sprawy należy rozwinąć i uzasadnić obliczenia organu, dotyczące stanowisk postojowych, które zamknęły się stwierdzeniem, że na podstawie obliczeń własnych jest to 2833 m kw czyli 0,28 ha. Rzeczywiście jest to mniej niż 0,5 ha (wynikające z § 3 ust 1 pkt 58 a i b, w zw. z § 3 ust 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Dz.U.2019.1839 z dnia 2019.09.26 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania obu decyzji) ,ale nie wskazano w jaki sposób dokonano obliczenia, jaką powierzchnię zajmują miejsca postojowe. Brak możliwej weryfikacji, jakiego terenu wyliczenie dotyczy, co konkretnie wliczano i w jaki sposób. Nie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji czy inwestor "zamierza zaliczyć do miejsc postojowych, jakie ma obowiązek zapewnić te miejsca które już istnieją i służyć mają innym obiektom wybudowanym w oparciu o inne decyzje", co trafnie punktuje skarga. Budzi istotne wątpliwości fakt, że mimo wymaganych przez przepisy 34 miejsc postojowych (wskaźnik planu nie mniej niż 1 miejsce postojowe na 50 m ˛ powierzchni użytkowej obiektów usługowych, powierzchnia projektowanego internatu to 1675,642 m ˛) inwestor zamierza wykonać tylko 19 nowych, a co do reszty ma wykorzystać już istniejące miejsca. Inwestor wyróżnił miejsca parkingowe już istniejące i projektowane, a organ zaliczył inwestycję do "punktowego przedsięwzięcia inwestora zlokalizowanego na jednej dużej i zagospodarowanej działce [...]" (k – 4 decyzji). 6. Art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane nie zostały naruszone. Wbrew zarzutom skargi brak uczestnictwa w sprawie innego podmiotu może być przedmiotem zarzutu wyłącznie tego podmiotu, którego udział w sprawie został pominięty. Z tego względu bezzasadny jest zarzut "nieuznania za strony postępowania wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na które inwestycja może oddziaływać, to jest w szczególności wszystkich współwłaścicieli działek ewidencyjnych [...] obręb [...] Z. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul [...]". Jak jednak podkreśla się jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten podmiot, który bez własnej winy został w postępowaniu pominięty. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Również sąd administracyjny rozpoznający sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu nie ma podstaw, by z urzędu stwierdzić, że w toku postępowania administracyjnego pominięte zostały inne strony i w następstwie zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uchylić zaskarżony wyrok (por. wyrok NSA z 23 marca 2023 r., II OSK 483/22; wyrok NSA z 22 września 2021 r., II OSK 647/21; wyrok NSA z 20 listopada 2020 r., II OSK 1964/20; wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r., II OSK 328/19). 7. Pomimo uzyskania nowego pozwolenia konserwatorskiego z dnia 6 lipca 2022 r (nr 18/2022, k- 95 akt adm) nie dokonano aktualizacji projektu (ani na karcie 20 ani 104). Pozwolenie konserwatorskie nr 1/2022 z dnia 10 stycznia 2022 r utraciło moc z dniem 8 lipca 2022 r. Te szczegółowo naprowadzone kwestie nie zostały w wystarczający sposób zbadane przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji , a złożony projekt budowlany wymaga uzupełnienia o wymagane prawem uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciw pożarowych. To wszystko sprawia, że organ II instancji będąc zobowiązany do merytorycznej oceny sprawy nie sprostał wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), a postępowanie wyjaśniające nie zostało przez organ w wystarczającym stopniu prawidłowo przeprowadzone. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zastosowanie się do szczegółowych wskazań sądu, następnie organ dokona ponownej analizy spełnienia przesłanek z art. 35 ust 1 i 4 ustawy prawo budowlane, przy uwzględnieniu zawartej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.