II SA/Kr 729/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] M. P., R. K. Spółka Jawna z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia 28.12.2012 r. znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 oraz 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1-3 kpa oraz art. 82 ust. 2 Pb, stwierdził, że decyzja nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 10 lipca 2012 r. znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu (dla "[...]" Sp. z o.o. Sp. K.A., ul. [...], [...] K.), pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: [...] -budowa zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, podziemnym garażem, instalacjami wewnętrznymi: wód.-kań., stacją wymiennikowni ciepła, centralnego ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji, elektryczną, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, budową zjazdów z ulicy [...] oraz ulicy [...], zagospodarowanie terenu poprzez urządzenie zieleni, budowę chodników, zatok parkingowych, zatok do odbioru śmieci, elementów małej architektury oraz budową instalacji poza budynkami: wód.-kań., Uniami kablowymi oświetlenia ulicznego, budową sieci wodociągowej, budową przyłączy wod.-kan. i SN 15 kV, pomiędzy ul. [...] i [...] K., działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...] (część), [...](część) obręb [...] P., przeniesiona decyzją nr [...] Prezydenta Miasta z 06.03.2013 r. znak: [...], na nowego inwestora: [...] Sp. z o.o. Sp. K., ul. [...], [...] K.,została wydana z naruszeni art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wniosek o wznowienia postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę złożył "[...]" M. P., R. K., A. Z. Sp. j. z siedzibą w K., powołując jako przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Organ l instancji postanowieniem z dnia 26.10.2012 r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie i decyzją z 28.12.2012 r. stwierdził, że decyzja z dnia 10.07.2012 r. o pozwoleniu na budowę wydana została z naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki "[...]" -Wojewoda decyzją z dnia 5.04.2013 r. znak: [...], uchylił decyzję Prezydenta Miasta z z 28.12.2012 r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja wojewody z 5.04.2013 r. została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14.10.2013 r. sygn. akt II SA/Kr 743/13 ze względu na nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 138 § 2 i naruszenie art. 136 kpa. Sąd wskazał, że organ l instancji ustalił, że przechowywanie w pomieszczeniach budynku - magazynu na działce skarżącej spółki [...]. P., R. K., A. Z. Sp. Jawna w K. butli gazu propan butan oraz ich wykorzystywanie, nie czyni tych pomieszczeń zagrożonych wybuchem w rozumieniu § 271 ust. 3 rozporządzenia. Jeżeli organ U instancji uznał, że okoliczność ta nie została wyjaśniona należycie, to na zasadzie art. 106 § 4 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. mógł w tym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, bądź sam dokonać stosownej oceny zebranego w prawie materiału dowodowego, okoliczności faktycznych i prawnych przesłanek. Wojewoda decyzją z dnia 20 kwietnia 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 ) - w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 743/13, po ponownym rozpatrzeniu odwołania "[...]" M. P., R. K., A. Z. Sp. j. z siedzibą w K. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z 28 grudnia 2012 r. znak:. [...]". W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że odnośnie rozbieżności pomiędzy wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę (sprecyzowanym 15.06.2012 r.), a udzielonym zezwoleniem budowlanym z 10.07.2012 r. o nietożsamej treści, wyjaśnił, że jest to pozorna rozbieżność, wynikająca ze zmian redakcyjnych w nazwie zamierzenia, a zgodność pozwolenia na budowę z wnioskiem inwestora potwierdza fakt, że inwestor nie składał odwołania od decyzji. Wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania § 271 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), który odnosi się do budynku zawierającego pomieszczenie zagrożone wybuchem. Nie potwierdziło się, że w budynku magazynowym Spółki "[...]" znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem. Wezwanie organu w postanowieniu z dnia 22.05.2013 r. do przedłożenia przez Spółkę "[...]" dokumentacji technicznej budynku magazynowego wraz z instrukcją bezpieczeństwa pożarowego oraz książką obiektu budowlanego, pozostało bez odpowiedzi. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że w budynku funkcjonuje pomieszczenie zagrożone wybuchem. Inwestycja nadto uzyskała potwierdzenie przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (na projekcie zagospodarowania terenu -1 tom i w części opisowej projektu budowlanego - III tom). Wskazano, że na działce skarżącego nr [...], w odległości ok. 1,5 m od granicy działki z projektowanym budynkiem wielorodzinnym "E", usytuowany jest budynek o funkcji niemieszkalnej (magazyn) - nie posiadający okien w ścianie zwróconej do granicy z terenem inwestycji. Budynek "E" w miejscu najbardziej zbliżonym do działki sąsiedniej tj. działki nr [...] położony jest w odległości 10 m, po czym odległość ta się zwiększa do 11,3 m w kierunku północnym. Wysokość budynku "E" zaprojektowanego wzdłuż granicy działki [...] wynosi 22,3 m. Skarżący wskazał na ograniczenie możliwości nowej zabudowy na jego działce, o funkcji i wysokości równej bądź nawet mniejszej niż obecnie projektowany budynek "E", w odległości 4 m od granicy. Projektowany budynek "E" wymusza odsunięcie ewentualnej nowej zabudowy na działce sąsiedniej nr [...], co najmniej 8 m od granicy - jak wskazuje skarżący. Odnosząc się do powyższego zważono, że projektowany budynek jest oddalony od granicy działki sąsiedniej nr [...] minimum 10 m - dlatego skarżący będzie mógł zagospodarować swoją działkę w inny sposób niż obecnie. W sprawie uwzględniono aktualne zagospodarowanie działki nr [...] budynkiem magazynowym, spełniono też wymagania przepisów § 12 i 13 rozporządzenia, w świetle analizy sporządzonej przez projektanta. Warunki przeciwpożarowe § 271 warunków technicznych (...) są spełnione (odległość między budynkami wynosi ponad 10 m, przy wymaganych 8 m), natomiast zacienienie analizowane jest w stosunku do okien istniejących. Organ uznał, że skarżąca strona przedstawiając w odwołaniu analizę nasłonecznienia i linijki światła wraz ze studium naświetlenia budynku w dniu równonocy zimowo-wiosennej 21 marca i letnio-jesiennej 21 września sporządzone przez mgr inż. arch. M. R., na okoliczność, że projektowany budynek "nr [...]" ("E") uniemożliwia wystarczające nasłonecznienie planowanego na nieruchomości działki nr [...] budynku hipotetycznego "[...]", potwierdziła jedynie brak zacienienia przez budynek "nr [...]" budynku "[...]" już od godziny 11:10, w dniach równonocy wiosennej i jesiennej. Skargę na decyzję Wojewody z 20 kwietnia 2016r., znak: [...] wniósł "[...]" M. P., R. K., A. Z. Sp.j. z siedzibą w K. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji ewentualnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji jak również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 136 Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2013r., a w szczególności brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, oraz niedostateczne przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; 2. art. 7, 8 i art. 77 w zw. z art. 80 oraz 107 § k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wymaganego postępowania wyjaśniającego oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Co do zarzutu naruszenie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 136 k.p.a. wskazano, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. II SA/Kr 1152/15). Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w.) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s.318). Orzekając w niniejszej sprawie ponownie Wojewoda związany był bezwzględnie oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2013 r. Uchyloną przez Sąd Wojewódzki decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. Wojewoda uchylił poprzednio wydaną w sprawie decyzję Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, wskazując, że organ ten winien wyjaśnić rozbieżności pomiędzy wnioskiem inwestora, a udzielonym zezwoleniem budowalnym, ocenić zachowanie przepisów § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazać okoliczności, dla których uznano, że Spółka [...] winna posiadać przymiot strony, przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające na zasadzie art. 146 k.p.a. w zakresie ustalenia, gdzie znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem i czy spełnione są wymogi określone w przepisach w tym zakresie. W odniesieniu zatem do powyższego wskazano, że Wojewoda wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję nie zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2013 r. Organ odwoławczy bowiem w ogóle nie przeprowadził - w trybie art. 136 k.p.a. - dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie - tj. w zakresie kwestionowanych przez niego niezgodności we wniosku inwestora i zakresie decyzji zezwalającej na budowę, w zakresie ustalenia, czy i gdzie znajduje się pomieszczenie, w którym przechowywane są butle i czy spełnione zostały wymogi stosownego przepisu, ani też nie zleci przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy nie dokonał też żadnych rozważań w zakresie przysługiwania spółce [...] przymiotu strony postępowania, czego domaga się od organu l instancji w poprzednio wydanej decyzji. W efekcie - w ogóle trakcie przedmiotowego postępowania nie rozważono tej okoliczności, a wyniki takich rozważań nie zostały zamieszczone w uzasadnieniu żadnej z wydanych w sprawie decyzji. Dalej - skoro Organ odwoławczy w poprzednio wydanej decyzji domagał się od Organu l instancji oceny zachowania przepisów § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących wymaganych odległości pomiędzy budynkami sytuowanymi w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w szczególności w zakresie umożliwiania naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonymi na pobyt ludzi, obecne ograniczenie się do pobieżnej analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów uznać należy za niewystarczające. Sąd Wojewódzki nie uznał bowiem, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w pełni, lecz że wyjaśnienie tego stanu faktycznego i przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego - na zasadzie art. 136 k.p,.a. - leży po stronie Wojewody. W żaden sposób bowiem Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie zweryfikował swojego stanowiska wyrażonego w uprzednio wydanej decyzji, z której wprost wynikało, że postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia poprzez ustalenie szeregu kwestii, dlaczego w obecnie wydanej decyzji uznał, że postępowanie to jest kompletne, a stan faktyczny ustalony w pełni, a jedynie należy dokonać odmiennej oceny zgromadzonych dowodów. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Organ odwoławczy po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2013 r. nie daje podstaw do przyjęcia, że Organ ten prawidłowo zastosował art. 136 k.p.a. W szczególności ustalenie, że brak wniesienia przez inwestora odwołania od pozwolenia na budowę świadczy o tożsamości zakresu przedmiotowego tego pozwolenia z zakresie przedmiotowym wniosku nie może być uznane za wystarczające. Zakres bowiem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w świetle art. 32 ust. 3 Prawa budowlanego, wyznacza wniosek inwestora i brak jest podstaw prawnych do wykraczania poza ten wniosku, jak też - do ograniczenia tego zakresu przez organ prowadzący postępowanie bez stosownej inwencji inwestora w tym zakresie. Brak przedstawienia przez stronę dokumentacji technicznej budynku magazynowego nie uprawnia Organu, w opinii skarżącego, do stwierdzenia, że w budynku tym nie ma pomieszczenia zagrożonego wybuchem. Istotą bowiem postępowania administracyjnego jest ustalenie przez organ administracyjny stanu faktycznego sprawy, a nie - przerzucanie obowiązku jego ustalenia na strony. Podkreślić należy, że doniosłość ustalenia zagrożeń, jakie wiążą się z ewentualnym występowaniem tego typu pomieszczeń w niewielkich odległościach od budynków mieszkalnym winna przemawiać za przeprowadzeniem w tym zakresie szczególnie dokładnego postępowania wyjaśniającego. Uzasadnienie wydanej decyzji jest lakoniczne, nie odnosi się do wszystkich aspektów wcześniej poruszanych przez ten sam Organ w poprzednio wydanej decyzji, a także - do zarzutów Strony zgłaszanych w odwołaniu do decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. "[...]" M. P., R. K.sp. j. z siedzibą w K. w piśmie z dnia 29 sierpnia 2016 r. stanowiącym odpowiedź na skargę Wojewody wniosła o jej nieuwzględnienie i zawarła polemikę ze stanowiskiem Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), w dalszej części w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd - nie przejmując sprawy do jej końcowego załatwienia - bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym uznał skargę za niezasadną. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej weryfikacji podana została decyzja Wojewody z 20 kwietnia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 28 grudnia 2012 r., która stwierdzono, że decyzja Prezydenta M. z 10 lipca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu (dla "[...]" Sp. z o.o. Sp. K.A., ul. [...], [...] K.), pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: [...] - budowa zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, podziemnym garażem, instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., stacją wymiennikowni ciepła, centralnego ogrzewania, wentylacji i klimatyzacji, elektryczną, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, budową zjazdów z ulicy [...] oraz ulicy [...], zagospodarowanie terenu poprzez urządzenie zieleni, budowę chodników, zatok parkingowych, zatok do odbioru śmieci, elementów małej architektury oraz budową instalacji poza budynkami: wod.-kan., Uniami kablowymi oświetlenia ulicznego, budową sieci wodociągowej, budową przyłączy wod.-kan. i SN 15 kV, pomiędzy ul. [...] i [...] K., działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (część), [...] (część), [...](część) obręb [...] P., przeniesiona decyzją nr [...] Prezydenta Miasta z 06.03.2013 r. znak: [...], na nowego inwestora: [...] Sp. z o.o. Sp. K., ul. [...], [...] K., została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Podstawowa i zasadnicza kwestia mająca w niniejszej sprawie znaczenie dla jej końcowego rozstrzygnięcia jest związana z regułą wyrażoną w dyspozycji art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z nią ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy uległy zmianie. Należy podkreślić, że unormowanie z art. 153 p.p.s.a. stanowi "gwarant spójności działania systemu władzy państwowej, zapewniając realność konstytucyjnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej" (wyrok NSA z 8. 01. 2010 r. sygn. akt II FSK 1365/08, Lex 558897). W konsekwencji dyspozycja z art. 153 p.p.s.a wyznacza obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji publicznej i sądzie. Naruszenie przez organ administracji publicznej normy z art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Obowiązek, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie (wyrok WSA w Kielcach z 14. 01. 2010 r. sygn. akt l SA/Ke 524/09, Lex 559454). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przede wszystkim trzeba wskazać, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/kr 743/13, którym to wyrokiem uchylona została kasacyjna decyzja Wojewody z 5 kwietnia 2013 r. uchylająca decyzję Prezydenta M. z 28 grudnia 2012 r. stwierdzającą, że ww. decyzja z 10 lipca 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę na budowę - została wydana z naruszeniem prawa sąd uznał, że w organ nadużył uprawnień przysługujących mu z mocy art. 138 § 2 kpa gdyż decyzje oparte na zasadzie ww. przepisu stanowią wyjątek od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Wskazał, że także w świetle zarzutów odwołania od decyzji organu l instancji z 28 grudnia 2012 r. nie tyle zachodzi konieczność przeprowadzenia nowych dowodów, co ich prawidłowa ocena z zachowaniem reguł poprawnej wykładni przepisów i ich subsumpcji. A zatem nie można się zgodzić z zarzutem skargi, że doszło naruszenia normy z art. 153 p.p.s.a. ponieważ w wyroku z 14. 10. 2013 r. sąd zobowiązał organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 kpa. Przeciwnie sąd wskazał jedynie, że o ile organ uzna, iż okoliczność związana z zagrożeniem wybuchem w budynku magazynu na działce nr [...] nie została należycie wyjaśniona musi ją wyjaśnić, w przeciwnym razie wystarczy ocena już zebranego w tym zakresie materiału. W tym miejscu należy wskazać, że organ rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania jest zobowiązany nie tylko do badania, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale także czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy, co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a., zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (art. 145 § 1); nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 145 § 2 ). Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Organ stwierdza zatem wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146 k.p.a. Prawidłowo wydana decyzja po wznowieniu postępowania winna zatem - zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a. ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, dla której nie może uchylić decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia postępowania. Oznacza to, że organ powinien w takiej sytuacji wskazać okoliczności i podstawę prawną, z powodu których nie uchylił decyzji, wykazując, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które - raz jeszcze warto podkreślić -jest zgodne z prawem materialnym (wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 maja 2014 r. II SA/Bd 1132/13, wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2006 r., VII SA/WA 444/06). Rozstrzygnięcie wydane na podstawie przepisu art. 146 § 2 k.p.a. dotyczy przypadków, gdy doszło jedynie do naruszenia prawa procesowego, które nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego, a zatem gdy wszystkie okoliczności sprawy, ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, po rozważeniu wniosków stron przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji. Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to brak jest podstaw do jej uchylenia również w przypadku, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie miała miejsce taka właśnie sytuacja. W ocenie Sądu organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę w trybie wznowieniowym uczynił zadość wymogom procedury mając na uwadze normę z cyt. art. 153 p.p.s.a. wprowadzającą związanie organu, a także Sądu treścią wyroku WSA w Krakowie z 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 743/13 oraz zawartymi w nim wskazaniami. Jako prawidłową należy ocenić zaskarżoną decyzję, w której jednoznacznie wskazano, w oparciu o zgromadzony przez organ l instancji materiał dowodowy, że decyzja Prezydenta M. z 10 lipca 2012 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego tj. została wydana z pominięciem skarżącej spółki - właściciela nieruchomości (dz. nr [...]) znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zarazem jednak organ odwoławczy wskazał, że nie znajduje uzasadnienia wniosek uchylenie dotychczasowej decyzji z 10 lipca 2012 r. gdyż poza ww. naruszeniem prawa mogłaby zapaść wyłącznie identyczna decyzja. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ prawidłowo ocenił, że w budynku magazynu sytuowanego na działce nr [...] nie ma pomieszczenia zagrożonego wybuchem. Nie zachodzi zatem konieczność zastosowania normy z § 271 rozporządzenia Min. Infrastruktury z 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki 1. ich usytuowanie (Dz. U. 75, póz.690 z późn. zm.). W postępowaniu wznowieniowym organ wezwał stronę skarżącą postanowieniem z 22 maja 2013 r. o wykazanie, że budynku magazynu na działce nr [...] znajduje pomieszczenie zagrożone wybuchem przez przedłożenie dokumentacji technicznej ww. budynku z instrukcja p-poż a także książka obiektu budowlanego. Do dnia wydania skarżonej decyzji strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów wskazanych w postanowieniu ani żadnych innych na poparcie gołosłownego twierdzenia o istniejącym zagrożeniu wybuchem. Niezależnie od tego organ prawidłowo wskazał, że zatwierdzony decyzja z 10 lipca 2012 projekt budowlany posiada wszystkie wymagane potwierdzenia w tym rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia p-poż. Mgr inż. O. R. nr upr. [...] (t. 1 zatwierdzonego projektu budowlanego na rysunku "projekt zagospodarowania terenu" s. [...] projektu). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów § 12 przepisów technicznych organ szczegółowo wskazał odległości w jakiej znajduje się projektowany budynek wielorodzinny "E" od granicy z działka strony skarżącej, która wynosi co najmniej 10 m. takie usytuowanie budynku nie uniemożliwia zagospodarowania działki nr [...] w przyszłości. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13 przepisów technicznych organ wskazał na ich niezasadność, a także przedwczesne wobec hipotecznych budynków na działce strony skarżącej. Mając na uwadze powyższe Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie nie ma zastrzeżeń co do oceny merytorycznej poczynionej w niniejszej sprawie. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy dysponował pełnym materiałem dowodowym, szczegółowo go rozważył i ocenił, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. co było zgodne z treścią wyroku WSA z 14.10. 2013 r. znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z czym za nieuzasadniony należy uznać zarówno zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. jak art. 138 § 2 kpa, jak również naruszenia art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu wadliwość procesowa polegająca na uchybieniu art. 10 § 1 w zw z art. 28 § 2 Prawa budowlanego nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego i nie miała żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne i prawne znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji z 28 grudnia 2012 r. Bezzasadnym jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, gdyż w ocenie Sądu wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda rozważył okoliczności faktyczne istotne dla dokonania oceny w zakresie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 10 lipca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W konsekwencji, zdaniem Sądu w sprawie zachodziła podstawa do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., albowiem w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. 12