II SAB/Kr 144/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: SWSA Piotr Fronc AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie znak SKO-ZP-415-11-14/2025 I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu do wydania aktu albo dokonania czynności, II. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu dopuściło się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącego D. S. sumę pieniężną w kwocie 1 000 (jeden tysiąc) zł, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz skarżącego D. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. S. w dniu 5 czerwca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (za pośrednictwem organu administracji publicznej) skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu oznaczonego jako: SKO-ZP-415-11-14/2025 w sprawie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza ustalającej warunki zabudowy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej jako "k.p.a.", art. 36 § 1-2 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, o stwierdzenie, że organ odwoławczy dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, o wymierzenie organowi grzywny, o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi D. S. wskazał, że w dniu 23 grudnia 2024 r. wniesiono odwołanie od decyzji nr 159/2024 Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 5 grudnia 2024 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obr. [...] przy ulicy O. i Ł. w N. S.". Następnie skarżący elektronicznie złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu pismo z dnia 31 stycznia 2025 r. stanowiące odpowiedź na wniesione odwołania. Do dnia wniesienia skargi postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie nie zostało zakończone, mimo braku wystąpienia dodatkowych okoliczności uzasadniających dalsze prowadzenie przedmiotowego postępowania wyjaśniającego. Skarżący podkreślił, iż budzi szczególne wątpliwości, a nawet zdumienie fakt, iż organ przez okres prawie sześciu miesięcy rozpatruje odwołanie od decyzji ustalającej warunki, pomimo że sprawa jest doskonale organowi znana z tej choćby racji, że obecne postępowanie odwoławcze jest trzecim postępowaniem odwoławczym dotyczącym przedmiotowej inwestycji. Tak więc problematyka i zagadnienia dotyczące choćby zabudowy występującej w obszarze analizowanym są organowi doskonale znane. Zdaniem skarżącego, analiza sposobu prowadzenia przez organ postępowania niewątpliwie wskazuje na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania z rażącym naruszeniem przepisów powszechnie obowiązującego prawa, a w szczególności 35 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 36 § 1-2 k.p.a. Ponadto organ w sposób rażący naruszył i narusza przepisy art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., a także art. 12 k.p.a. W niniejszym przypadku niewątpliwie mamy do czynienia z oczywistą bezczynnością organu, który przez okres prawie 6 miesięcy prowadzenia postępowania nawet raz nie zastosował dyspozycji art. 36 § 1 k.p.a., a w samej sprawie nie podjął żadnych działań. W konsekwencji na gruncie niniejszej sprawy organ prowadzi przedmiotowe postępowanie także w sposób przewlekły, to jest prowadzone jest ono znacznie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Kolegium zaznaczyło, że w dniu 6 czerwca 2025 r wydało decyzję (znak: SKO-ZP-415-11/24) w sprawie objętej skargą, którą uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaznaczono, że akta organu pierwszej instancji zawierające przedmiotowe odwołanie wpłynęły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu 27 stycznia 2025 r. Postępowanie odwoławcze w sprawie toczyło się zatem zaledwie ok. 4 miesięcy. Nie negując zatem przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy stwierdzić jednocześnie należy, że okres prowadzenia postępowania w sprawie przez organ odwoławczy, mając na uwadze jej charakter, nie został w sposób rażący przekroczony. Odnośnie do żądania skarżącego wymierzenia organowi grzywny i przyznania skarżącemu sumy pieniężnej Kolegium wyjaśniło, że zaistniałe opóźnienie w rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza wynikało z okoliczności w znacznym stopniu niezależnych od organu. W związku z wejściem w życie w dniu 23 września 2023 r. nowelizacji ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.) w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Nowym Sączu nastąpił lawinowy wzrost ilości spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy oraz związanych z nimi spraw incydentalnych, w szczególności zażaleń na postawienia o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wejście w życie powołanej ustawy, a tym samym znaczne dodatkowe obciążenie samorządowych kolegiów odwoławczych sprawami z tego zakresu nie zostało przez ustawodawcę połączone ze jakimkolwiek wzmocnieniem kadrowym organów odwoławczych. Organ zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, orzeczenie wydane na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter represyjny (grzywna) oraz kompensacyjny (suma pieniężna) i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwe działającej administracji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 255/23). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie funkcja represyjno-dyscyplinująca grzywny nie może być zrealizowana, gdyż żądana decyzja została już przez wydana. Ponadto skarżący nie wykazał też, by zachodziły podstawy do przyjęcia, że w jego sytuacji, wobec nierozpatrzenia jego odwołania w terminie uzasadnione byłoby zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę. Jakkolwiek przedstawione wyżej wyjaśnienia być może nie uwalniają w całości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu od postawionego zarzutu bezczynności, tym niemniej stanowią okoliczności, które winny być wzięte pod uwagę, przy ocenie pozostałych żądań skargi. Jedynie na marginesie Kolegium wskazało, że strona skarżąca zna stanowisko SKO w przedmiotowej sprawie, która była już czterokrotnie rozpatrywana, lecz wnioskuje po raz kolejny wnosząc o ustalenia rozbieżne ze stanowiskiem Kolegium. Skarżący uzupełnił swoją argumentację w piśmie procesowym z dnia 1 października 2025 r. Korygując żądanie skargi wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ w sprawie oznaczonej jako SKO-ZP-415-11/2025 dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 25 000 zł; 3) przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 15 000 zł. Ponadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzupełnieniu argumentacji przedstawionej w skardze D. S. wskazał, iż na gruncie niniejszego przypadku znamiennym jest termin przedstawienia przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożonej w niniejszej sprawie skargi wraz z aktami administracyjnymi, tj. dopiero łącznie ze sprzeciwem na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 6 czerwca 2025 r., znak: SKO- ZP-415-11/24. Ponadto, dla strony skarżącej całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, gdzie wskazuje się: "Jedynie na marginesie wskazać należy, że strona skarżąca zna stanowisko SKO w przedmiotowej sprawie, która była już czterokrotnie rozpatrywana, lecz wnioskuje po raz kolejny o ustalenia rozbieżne ze stanowiskiem Kolegium." W niniejszej sprawie mamy do czynienia z jednym wnioskiem strony skarżącej o ustalenie warunków zabudowy, który to wniosek wskutek decyzji kasatoryjnych był ponownie rozpatrywany w administracyjnym toku postępowania. Po drugie, powyższe stanowisko organu potwierdza jedynie to, że organ nie zgadzając się w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia z decyzjami organu I instancji o ustaleniu warunków, wydawał kilkukrotnie w sposób nieuprawniony decyzje kasatoryjne, a nie merytoryczne. Powyższe działanie organu legło u podstaw wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 883/25 wydanego po rozpatrzeniu sprzeciwu od kasatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 6 czerwca 2025 r., znak: SKO- ZP-415-11/24. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ją na nasadzie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący poprzedził skargę ponagleniem z 15 maja 2025 r., a zatem skarga mogła zostać rozpoznana merytorycznie. Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco: odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Nowego Sącza z dnia 5 grudnia 2024 r. wraz z aktami wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu 29 stycznia 2025 r. Organ nie podejmował w sprawie żadnych czynności aż do wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym w dniu 6 czerwca 2025 r. – dzień po wniesieniu rozpoznawanej obecnie skargi. W szczególności wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 36 k.p.a. nie informował o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy, a ponaglenie z 15 maja 2025 r. nie zostało nawet dołączone do akt administracyjnych. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W świetle tego przepisu Kolegium winno rozpoznać przedmiotowe odwołanie do końca lutego 2025 r., a rozpoznało go dopiero 6 czerwca 2025 r. Opóźnienie wyniosło ponad 3 miesiące, przy czym decyzja została wydana dzień po wniesieniu skargi - zatem to właśnie wniesienie skargi zdaje się być ostatecznym impulsem do zakończenia postępowania. Wobec wydania decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność, Sąd w pkt I wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu albo dokonania czynności – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Skarżący w piśmie z 1 października 2025 r. wskazał, że przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO, jednakże w ocenie Sądu całkowita bierność tego organu odpowiada bardziej pojęciu bezczynności. Niewątpliwie organ znacznie przekroczył termin rozpoznania odwołania, określony w art. 35 § 3 k.p.a., stąd też w pkt II wyroku stwierdzono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu dopuściło się bezczynności - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tylko na marginesie Sąd zauważa, że wydania 6 czerwca 2025 r. decyzja Kolegium została przez WSA w Krakowie uchylona wyrokiem z dnia 1 września 2025 r., sygn. II SA/Kr 883/25. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Bezczynność organu ustała bowiem z dniem wydania decyzji, której merytoryczna treść nie może być przedmiotem oceny w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie takie podnoszona przez skarżącego okoliczność przesłania skargi na bezczynność dopiero razem ze sprzeciwem od decyzji kasatoryjnej ani jakiekolwiek inne okoliczności, które nastąpiły po wydaniu przez SKO decyzji z 6 czerwca 2025 r. Ocena charakteru stwierdzonej bezczynności oraz zasadności pozostałych żądań skarżącego nastąpiła z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, które miały miejsce w okresie trwania bezczynności czyli od wpływu akt z odwołaniem do organu odwoławczego do wydania decyzji przez Kolegium. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2025 r., sygn. III OSK 1061/24 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji dokonując oceny charakteru bezczynności organu i wniosku o wymierzenie organowi grzywny, powinien dokonać nie tylko ustaleń co do czasu nieprawidłowego załatwienia wniosku ale uwzględnić całokształt okoliczności sprawy. Ocena ta powinna być dokonana w powiazaniu z okolicznościami danej sprawy rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele zmiennych". Ustawodawca w art. 149 § 1a p.p.s.a. nie zdefiniował pojęcia "rażącego naruszenia prawa", przyznał zatem sądowi administracyjnemu swobodę w zakresie oceny charakteru bezczynności. W orzecznictwie wskazuje się szereg przypadków rażącej bezczynności, do których zalicza się zwykle zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w jej stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w liczbie spraw do załatwienia przez organ, ani w liczbie wniosków procesowych składanych przez strony (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/13, z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 3059/12). Utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie, w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw sam w sobie, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2331/16). Sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyroki NSA z 30 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2563/13 i z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ do naruszającej prawo w sposób rażący, jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1610/20). O rażącym naruszeniu prawa przez Kolegium w niniejszej sprawie świadczy wskazywana już całkowita bierność organu, w tym brak informowania o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy oraz nierozpoznanie, a nawet niedołączenie do akt sprawy ponaglenia wniesionego przez skarżącego. Opóźnienie organu przekroczyło trzy miesiące, co może nie wydawać się drastycznie długim okresem, niemniej jednak dopiero wniesienie skargi na bezczynność skłoniło organ do rozpoznania odwołania. Istotne jest również, że organ odwoławczy nie uzupełniał postępowania dowodowego, a zatem wydanie decyzji wymagało jedynie zapoznania się z aktami sprawy. Podnoszone w odpowiedzi na skargę okoliczności znacznego zwiększenia ilości rozpoznawanych spraw nie usprawiedliwiają takiej bierności organu. Całkowicie niezrozumiałe jest przy tym stanowisko organu zawarte w końcowej części odpowiedzi na skargę sugerujące, jakoby skarżący wnosił uporczywie kolejne wnioski o ustalenie warunków zabudowy sprzeczne ze stanowiskiem organu wyrażanym w kolejnych decyzjach ("strona skarżąca zna stanowisko SKO w przedmiotowej sprawie, która była już czterokrotnie rozpatrywana, lecz wnioskuje po raz kolejny wnosząc o ustalenia rozbieżne ze stanowiskiem Kolegium"). Z akt administracyjnych wynika, że przedmiotem postępowania administracyjnego jest w istocie przez cały czas jeden i ten sam wniosek o ustalenie warunków zabudowy z 16 maja 2023 r., a kolejne decyzje kasatoryjne organu odwoławczego są wynikiem wadliwości postępowania przed organem I instancji, nie są zaś w żaden sposób "zawinione" przez skarżącego. Wszystkie te okoliczności rozpatrywane łącznie doprowadziły Sąd do przekonania, że bezczynność w rozpoznaniu odwołania miała miejsce w niniejszej sprawie z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku na zasadzie art. 149 § 1a p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. (M. P. z 2025 r. poz. 125), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 z późn. zm.), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 8181,72 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 81 817,20 zł, zaś sumę pieniężną od organu na rzecz skarżącego można przyznać do wysokości 40 908,60 zł. Z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny (zob. wyrok NSA z dnia 16 maja 2023 r., II OSK 1764/22). Jak przy tym wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 września 2025 r., sygn. II GSK 759/25 (LEX nr 3922838) "Fakt wydania przez organ decyzji po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność do Sądu I instancji wyłącza jedynie możliwość uwzględnienia takiej skargi poprzez zobowiązanie organu do dokonania tej czynności. Nie ma natomiast znaczenia dla oceny rażącego naruszenia prawa. Co więcej, skoro przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej ma przede wszystkim na celu danie jej "swoistego zadośćuczynienia" za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy, to okoliczność wydania rozstrzygnięcia po wniesieniu skargi na bezczynność organu nie wyłącza możności przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Nie ma przy tym znaczenia, czy podjęta decyzja jest pozytywna, czy negatywna, ani fakt, czy skarżąca poniosła jakąkolwiek szkodę". W świetle powyższego nie ma więc racji Kolegium podnosząc w odpowiedzi na skargę, że w rozpoznawanej sprawie funkcja represyjno-dyscyplinująca grzywny nie może być zrealizowana, gdyż żądana decyzja została już przez wydana. O ile można tak twierdzić w przypadku funkcji dyscyplinującej, to jednak funkcja represyjna grzywny bądź sumy pieniężnej na rzecz skarżącego pozostaje aktualna także po ustaniu stanu bezczynności. Również nie może odnieść skutku argument organu, że skarżący nie wykazał, by zachodziły podstawy do przyjęcia, że w jego sytuacji, wobec nierozpatrzenia jego odwołania w terminie uzasadnione byłoby zadośćuczynienie za poniesioną krzywdę. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że istniały podstawy do przyznania takiego właśnie "zaduśćuczynienia" na rzecz skarżącego, jednakże żądana przez niego kwota 15 000 zł jest zbyt wygórowana. Za odpowiednią zarówno w stosunku do okresu bezczynności, jak i pozostałych okoliczności sprawy – w której rzuca się w oczy całkowite lekceważenie praw strony przez organ – Sąd uznał kwotę 1 000 zł, o przyznaniu której orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd uznał przy tym, że przyznanie takiej kwoty stanowić będzie wystarczającą represję dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego i brak podstaw, by dodatkowo wymierzać organowi grzywnę. W zakresie tego żądania Sąd oddalił skargę w pkt IV wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).