II SAB/Kr 38/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Michaldo / spr. / Sędziowie WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. J. na bezczynność Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska do rozpoznania w terminie 14 dni wniosku Z. J. z dnia 3 września 2012 r. z wyłączeniem pytań zawartych w punktach 3, 4, 10 i 11 przedmiotowego wniosku; II. stwierdza, że zaskarżona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska na rzecz skarżącej Z. J. kwotę 100 /sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 25 lipca 2012r. (data wpływu do organu) Z.J. zwróciła się do Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska o udostępnienie kserokopii wszystkich rachunków obrazujących koszty jakie poniosła Gmina ., z uwzględnieniem kosztów lokali wyborczych (m.in. diet) w związku z przeprowadzonym w dniu 13 maja 2012 r. referendum. W odpowiedzi na przedmiotowe wystąpienie w załączeniu do pisma przewodniego z dnia 9.08.2012r. Burmistrz przesłał wnioskodawczyni kserokopie następujących dokumentów: 15 rachunków za przygotowanie lokali wyborczych, 16 rachunków za obsługę informatyczną lokali wyborczych i komisji miejskiej, fakturę za papier, fakturę za materiały biurowe, fakturę za tablice, 2 faktury za materiały do pakowania, fakturę za pieczątki-, fakturę za materiały do drukowania, delegację, oświadczenie o wykorzystaniu limitu na paliwo w związku z rozplakatowaniem obwieszczeń po terenie Gminy Kalwaria Zebrzydowska . Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez Z.J. w dniu 17.08.2012r. Następnie Z.J. działając na podstawie ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001, nr 112, poz. 1198) pismem z dnia 3 września 2012r. (data wpływu do organu) zwróciła się do Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania : 1. Czy Urząd Miasta w Kalwarii Zebrzydowskiej dostał jakiekolwiek fundusze na organizację referendum w dniu 13 maja 2012 r. z Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w K. ? Jeśli tak w jakiej kwocie i kiedy otrzymano takie środki finansowe? 2. Według otrzymanych z Urzędu Miasta kopii faktur dotyczących organizacji referendum w dniu 13 maja 2012 roku wynika, że zużyto w jego trakcie 78 ryz papieru formatu A4 tj. 39.000 arkuszy papieru oraz 5 ryz papieru formatu A3 tj. 2500 arkuszy. W związku z powyższym proszę o pisemne oświadczeniu co wydrukowano na tych arkuszach papieru oraz udostępnić proszę wzór wydruków które były użyte jako szablony czy też wzorzec. 3. Burmistrz Z.S. wydrukował przed referendum list do mieszkańców, podpisując się jako Burmistrz, a nie jako osoba fizyczna Z.s. W związku z tym faktem proszę o kopię faktur na nazwisko Z.S bądź wystawionych na V Urząd Miasta, w przypadku pokrycia tego druku ze środków publicznych. W związku z wydaniem listu Burmistrza do mieszkańców rozsyłanych za pośrednictwem Poczty Polskiej proszę o kopie tychże faktur niezależnie od tego na kogo są wystawione. Według otrzymanych z Urzędu Miasta kopii faktur dotyczących organizacji referendum w dniu 13 maja 2012 roku wynika, że zakupiono tonery do drukarek wydając na ten cel 786, 56 zł. Proszę o wyjaśnienia na jaki cel zostały zakupione w/w towary i co drukowano za ich pośrednictwem dla Obwodowych Komisji Wyborczych? Jednocześnie proszę o dostarczenie wzorów powyższych druków oraz potwierdzenie ich odbioru przez właściwe osoby. czy były wcześniej prowadzone badania rynku mogące wyłonić tańszą ofertę? Jeżeli takowe rozeznanie było robione proszę o kopię dokumentu potwierdzającego zaistnienie tego faktu. Dlaczego do wykonania tabliczek informacyjnych wybrano firmę związaną z Prezesem Towarzystwa [...] K. płacą jej tym samym aż 1837,00 zł i czy były wcześniej prowadzone badania rynku mogące wyłonić tańszą ofertę? Jeżeli takowe rozeznanie było robione proszę o kopię dokumentu potwierdzającego zaistnienie tego faktu. Według otrzymanych z Urzędu Miasta kopii faktur dotyczących organizacji referendum w dniu 13 maja 2012 roku wynika, że w okresie 30.04.2012 r do 14.05.2012 r. wykorzystano limit 200 km na przejazdy samochodem prywatnym, płacą za tę usługę 137,16 zł. W związku z powyższym proszę wskazać kto wykonywał te usługę oraz dlaczego przejeżdżając po Gminie Kalwaria Zebrzydowska 2 razy wykonano aż 200 km skoro ta droga wykonywana wielokrotnie przez osobę rozwożącą lokalną gazetę po tej samej trasie wyniosła zaledwie 56 km, co przy dwukrotnym pokonaniu tejże trasy dało by zaledwie 112 km a nie aż 200 km? 8. Kolejna kwestia dotyczy powyższego oświadczenia dotyczącego przyznanego limitu kilometrów. Otóż skoro referendum odbyło się 13 maja 2012 roku dlaczego i co wykonywano 25.05.2012 (data oświadczenia) czyli blisko 2 tygodnie po przeprowadzeniu referendum? 9. Dlaczego rachunki wystawione za przygotowanie lokali wyborczych wraz z ich obsługą informatyczną są pozbawione kolejnego numeru oraz firmy czy osoby je wystawiające? 10. Według otrzymanych z Urzędu Miasta kopii faktur dotyczących organizacji referendum w dniu 13 maja 2012 roku wynika, że koszt organizacji referendum przez Urząd Miasta w Kalwarii zebrzydowskiej bez diet dla członków poszczególnych komisji wyniósł ok.11.800 zł. 11. Jakie były więc pozostałe koszty poniesione przez Urząd Miasta tj. koszty wszystkich diet z podaniem na poszczególne lokale wyborcze. 12. Dlaczego Urząd Miasta podaje inne koszty organizacji referendum do opinii publicznej, a inne umieszcza w swojej siedzibie? Z wnioskiem identycznej treści Z.J. wystąpiła także w piśmie z dnia 21.09.2012r. (data wpływu do Urzędu Miasta w Kalwarii Zebrzydowskiej. skierowanym do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej Przedmiotowy wniosek pismem Przewodniczącego Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 2.10.2012r. (data wpływu na dziennik podawczy Urzędu Miasta w K. ) został przekazany Burmistrzowi Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej zgodnie z właściwością celem rozpoznania. W odpowiedzi na wniosek Z.J. z dnia 3 września 2012r. skierowany bezpośrednio do Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska organ w piśmie z dnia 17 września 2012r. wskazał m.in., iż dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy (nie ma także innego trybu dostępu do niej), oraz nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Tymczasem dokumenty związane ze sprawą referendum, o które wnioskodawczyni występowała, zostały jej przesłane. Przedmiotowym pismem organ poinformował Z.J. , iż jej żądania uzasadniania przez Urząd podejmowanych czynności wynikających z obowiązków prawnych nie są pytaniami z zakresu informacji publicznej, te bowiem odnoszą się do danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Podobnie nie mają charakteru informacji publicznej polemiki z dokonanymi ustaleniami. W ocenie autora omawianego pisma jest rzeczą oczywistą, że maksymalnie szeroka interpretacja pojęcia dostępu do informacji mogłaby doprowadzić do całkowitego paraliżu funkcjonowania organów administracji publicznej, byłaby bowiem jednoznaczna z nałożeniem na nie obowiązku umożliwienia przeprowadzenia osobistych, "prywatnych" działań kontrolnych przez właściwie nieograniczoną liczbę podmiotów. Prawo do uzyskania informacji nie może przeradzać się w kompetencje do przeprowadzenia przez dowolną osobę czynności nieomal procesowych. W ocenie organu ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. W przedmiotowym piśmie Burmistrz na poparcie swoich argumentów przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych w tym min. wyrok WSA w Warszawie z 25.06.2010, sygn. II SAB/Wa 17/10, wyrok WSA w Opolu z 17.01.2008, sygn. II SAB/Op 20/07, wyrok NSA z 30.10.2002, sygn. II SA 1956/02, wyrok WSA w Warszawie z 21.06.2010, sygn. II SAB/Wa 90/10. W odpowiedzi z kolei na przekazany w dniu 2.10.2012r. wniosek Z.J. z dnia 21.09.2012 r. Burmistrz Miasta K. pismem datowanym na dzień 16.10.2012r. powołując się na przepisy art. l, art.4 ust.3 i art.6 ustawy z 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz.1198 z późn.zm.) poinformował wnioskodawczynię, że jej pytania nie posiadają cech wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie w piśmie tym Burmistrz przypomniał, iż za niezasadne należy uznać żądanie udzielenia informacji, którą zainteresowany posiada (kopie faktur). W tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 5.08.2010, sygn. II SAB/Wa 192/10). Jednocześnie organ wykonawczy przedmiotowej Gminy zaznaczył, iż nie ma obowiązku udostępniania informacji, gdy została ona wcześniej udostępniona wnioskodawcy, istnieje inny tryb dostępu do niej, czy też funkcjonuje w obiegu publicznym (zob. Wyrok NSA z 18.08.2010, sygn. I OSK 851/10, a także Wyrok WSA z 4.02.2010 sygn. II SAB Wa 155/09). W ocenie Burmistrza takiej natury jest pytanie Z.J., na temat zorganizowanego 13.05.2012r. referendum gminnego, która to instytucja uregulowana jest ustawą o referendum lokalnym i wszelkie informacje wywodzi się z tego źródła prawa. W omawianym piśmie Burmistrz zaznaczył ,iż gminny organ wykonawczy nie ma obowiązku dokonywania obywatelowi wykładni prawa (zob. Wyrok WSA z 21.12.2010, sygn. II SAB/Wa 219/10). Ponadto Burmistrz wskazał, iż wnioskodawczyni jako pełnomocnik inicjatorów referendum zapewne zna tę ustawę oraz kompetencję organów związanych z referendum, sposób finansowania, etc. Zdaniem Burmistrza pytania Z.J. mają charakter polemiki, postulatów, żądań dokonywania przez organ wykładni prawa, podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień czy obowiązków wynikających z ustawy, na podstawie jej interpretacji faktów i dokumentów . Nie posiadają zatem przymiotów wniosku o udostępnienie informacji publicznej (zob. wyrok WSA z 17.04.2008, sygn. II SAB/Ol 10/08 oraz wyrok NSA z 30.10.2002 sygn. II SAB 105/02). Reasumując Burmistrz stwierdził w omawianym piśmie, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest i nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji (wyrok WSA z 21.12.2010 sygn. II SAB/Wa 219/10), a prawo do uzyskania informacji nie może przeradzać się w kompetencje do przeprowadzania przez dowolną osobę czynności o charakterze nieomal procesowym (Wyrok WSA z 17.01.2008 sygn. II SAB/Op 20/07). Pismem z dnia 19 lutego 2013r. (data wpływu do organu) Z.J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność w zakresie wydawania decyzji administracyjnych . Na rozprawie w dniu 7 maja 2013r. skarżąca sprecyzowała, iż jej skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 3.09.2012r., który został złożony w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. W pisemnej skardze Z.J. podniosła m.in., iż jako pełnomocnik inicjatorów lokalnego referendum w sprawie odwołania Z.S. Burmistrza Gminy Kalwarii Zebrzydowskiej przed upływem kadencji, zwróciła się do Burmistrza jak i Przewodniczącego Rady Miejskiej z pytaniami dotyczącymi kosztów organizacji w/w referendum. Niestety ku jej zdziwieniu oraz wbrew ustawie o dostępie do informacji publicznej, a także ustawie o referendum lokalnym, pismem Burmistrza z dnia 16.10.2012 r. sygn. [...] , odmówiono jej wszelkich informacji, zasłaniając się ponownie szeregiem wyroków, które stanowiły różne nieadekwatne do obecnej sytuacji precedensy. W dalszej części skargi skarżąca przedstawiła zestaw 9 pytań , na które chciałaby uzyskać stosowne odpowiedzi. Ponadto skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 61 Konstytucji i art. 11 b ustawy o samorządzie gminnym działalność organów gminy jest jawna. Ograniczenie jawności może wynikać jedynie z ustaw. Obywatele mają prawo dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych. Ponadto do obowiązków pracownika samorządowego należy informowanie obywateli oraz udostępnianie dokumentów znajdujących się w posiadaniu urzędu, jeżeli prawo tego nie zabrania. (Art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych). W ocenie Z.J. nie ujawnianie informacji, o które się zwróciła stosownym pismem jest sprzeczne z ustawą o dostępie do informacji publicznej, Konstytucją (art. 61) oraz ustawą o finansach publicznych oraz innymi ustawami, a także umowami międzynarodowymi i Kartą Praw Podstawowych UE. Skarżąca podkreśliła m.in., iż Polacy mają prawo do uzyskiwania informacji o działaniach władz publicznych, a także o wydawaniu przez nie pieniędzy publicznych. Istota rzeczy polega na tym, że chodzi o pieniądze publiczne, a w ustawie o finansach publicznych, art. 35 tejże ustawy mówi jasno, że nawet gdy umowę zawierają prywatne podmioty prawne (firmy), ale jest ona realizowana lub przeznaczona do realizacji ze środków publicznych , uważa się ją za niezastrzeżoną, także wówczas gdy opatrzona jest ona gryfem tajności, to z mocy prawa i tak musi być jawna, a taka klauzula jest nieważna. Wyjątkiem od tej zasady są informacje techniczne, technologiczne dotyczące organizacji przedsiębiorstwa lub gdy instytucja publiczna wykaże, że informacja naruszałaby "ważny interes państwa". Te akty prawne potwierdzają słuszność zarzutów osób które domagały się na piśmie od Burmistrza Z.S. informacji o kosztach organizacji referendum gminnego w dniu 13 maja 2012 roku, a tym samym wydawaniu środków publicznych, a których to informacji nie otrzymano łamiąc przez organ wykonawczy samorządu obowiązujące akty prawne, tym bardziej że mieszkańcy gminy nie zwrócili się o informację które są ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa. Nie pytali o sprawy osobiste. Na potwierdzenie swojej argumentacji skarżąca odwołała się do orzeczenia Sądu Najwyższego ( nie identyfikując go jednak bliżej) gdzie stwierdzono, że w razie sporu o to, czy władze publiczne mają ujawnić czy utajnić informację, należy wszelkie wątpliwości rozstrzygać na rzecz jawności. W dalszej części skargi skarżąca w ślad za wyrokiem WSA w Warszawie z 16.09.2010, sygn. akt II SAB/Wa 131/10 wskazała, iż dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została już wcześniej udostępniona wnioskodawcy oraz nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a takiej informacji Burmistrz S. nie udzielił i nie funkcjonuje ona w obiegu publicznym. Ponadto informacja ma tylko wtedy charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia - wyrok WSA z 13.05.2010, II SAB/ Kr 34/10, a takie informacje są w posiadaniu Burmistrza S. . Ponadto skarżąca wskazała, iż , informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcję, a także inne podmioty, które tę władzę realizują w zakresie tych kompetencji. Prawo do informacji publicznej jest więc zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 07 marca 2003 roku, sygn, akt II SA 3572/02, opub. w LEX nr 144641). W świetle powyższego w opinii skarżącej informacje o które się zwracała w związku z udostępnieniem kosztów organizacji lokalnego referendum są informacją publiczną. Nie budzi to wątpliwości w świetle orzecznictwa sądowego, które szeroko interpretując te kwestie. W przeciwnym razie cała konstrukcja dostępu do informacji publicznej nie miałaby sensu, gdyż bez tych danych dostęp do informacji publicznej byłby wręcz iluzoryczny, a to z kim umowa została podpisana jest często ważniejsze niż ustalona w niej kwota (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08 listopada 2012 roku, sygn. akt I CSK 190/12). Ochrona prawa do prywatności nie może bowiem obejmować działalności publicznej osoby ani też sfery działań i zachowań, które ogólnie pojmowane są jako osobiste lub prywatne, jeżeli działania te i zachowania wiążą się ściśle z działalnością publiczną. Mając na uwadze przedstawiona argumentacje skarżąca wniosła o udzielenia właściwej, rzetelnej i obiektywnej odpowiedzi w formie decyzji na przedstawione pytania związane z kosztami przeprowadzenia lokalnego referendum w Gminie K. w dniu 13 maja 2012 roku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości. W ocenie organu sformułowane w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne albowiem Urząd Miasta K. zawsze udzielał odpowiedzi w ustawowym terminie stosując wykładnie o dostępie do informacji publicznej w oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych. Zdaniem organu pytania zawarte skardze są powieleniem wcześniejszych pism Z.J. na które skarżąca otrzymała odpowiedzi. Jednocześnie w opinii Burmistrza przedmiotowa skarga jest bezzasadna i nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ nie dotyczy ona działalności administracji publicznej w zakresie, o którym mowa w art.3 P.p.s.a., zaś skarżący nie jest uprawnionym, o którym mowa w art.50 P.p.s.a. Kierując się jednak ostrożnością procesową Burmistrz Miasta Kalwaria Zebrzydowska . wskazał, iż przeanalizował treść skargi, mając na uwadze przepisy art.222 i art.233 kpa w zw. z art.2 ust.2 i 14 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i stoi na stanowisku, że do ww. skargi Z.J. winny mieć ewentualnie przepisy Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ udostępnienie informacji nie następuje w trybie postępowania administracyjnego, a osoba, której informacji udzielono nie była, nie jest i nie może być stroną w rozumieniu art.28 kpa ze względu na zapis ww. art.2 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej , nie zaistniały też okoliczności , o których mowa art.16 ust.1 tejże ustawy. Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., na podstawie art. 149 P.p.s.a.. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 2 art. 149 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a, Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). W związku ze sprecyzowaniem przez skarżącą na rozprawie charakteru wywiedzionej przez nią skargi wiążącym Sąd przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska w rozpoznaniu pisemnego wniosku skarżącej złożonego do ww. organu administracji publicznej w dniu 3 września 2012r. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podniosła zarzut bezczynności Burmistrza Miasta Kalwaria zebrzydowska . , który to zarzut doprecyzowała następnie na rozprawie w dniu 7 maja 2013r. Skoro tak, to kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podlegała kwestia pozostawania przez ten organ w bezczynności. Skarga jest dopuszczalna, albowiem skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)-zwanej dalej ustawą - każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 - 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie (ust. 1), przy czym przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (ust. 2). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06 publ. LEX nr 291357). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej można uznać każdą informację dotyczącą okoliczności stanowiącej wyodrębniony przedmiot zainteresowania określonego podmiotu lub choćby hipotetycznej grupy osób, dotyczący funkcjonowania władzy publicznej. Wyliczenie zawarte w art. 6 ustawy ma przy tym jedynie charakter przykładowy. Informacją publiczną jest nie tylko informacja dotycząca formy i treści dokumentów urzędowych, ale także utrwalony w dowolny sposób komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie. Obowiązek udostępnienia informacji publicznej - w tym dokumentów, dotyczy zarówno informacji wytworzonych przez podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jak również tych informacji, których używa on do zrealizowania powierzonych prawem zadań, bez względu na to , w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu tego podmiotu i jakiej sprawy dotyczą. W tym zakresie istotnym jest jednak, by żądane informacje publiczne służyły realizowaniu zadań publicznych przez ten podmiot i odnosiły się do niego bezpośrednio. Sama informacja ma natomiast tylko wtedy charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art.13 ust. 1-2 ustawy, który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przepis art.14 ust.2 ustawy stanowi zaś, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Podkreślić należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. W rozpoznawanym przypadku, skierowany do Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska w dniu 3.09.2013r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie w całości rozpoznany. W realiach niniejszej sprawy nie można bowiem uznać za rozpoznanie wniosku enigmatycznej treści pisma Burmistrza z dnia 17 września 2012r. oraz z dnia 16.10.2012r. jakie skierował on do wnioskodawczyni. Przedmiotowymi pismami wskazany organ wykonawczy gminy odmawia wnioskodawczyni prawa dostępu do żądanych przez nią informacji, tłumacząc w sposób ogólnikowy przyczyny odmowy faktem, iż wnioskowane informując Z.J./ już wcześniej otrzymała, a postawione przez nią we wniosku pytania mają charakter polemiki, postulatów, czy też żądań dokonania wykładni prawa. W przedmiotowym piśmie Burmistrz nie odnosi się indywidualnie do poszczególnych 12 punktów wniosku, w ramach których wnioskodawczyni w formie pytań przedstawiła konkretne wnioski o uzyskanie informacji publicznej. W niniejszej sprawie Burmistrz zastosował więc formę rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej zarezerwowaną dla sytuacji, gdyby nie był on dysponentem żądanej informacji. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23.11.2010r. sygn. akt II SAB/Ol 84/10 publ. LEX nr 756129) Tymczasem jednak opisanymi powyżej pismami organ odmawia wnioskodawczyni udzielenia informacji publicznej. Skoro więc organ uznaje, iż istnieją prawne przeszkody do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, to zobligowany jest on do załatwienia wniosku w formie procesowej. Brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29.04.2010 LEX nr 620012, wyrok NSA z 12.12.2012r. sygn. akt I OSK 2149/12 publ. LEX nr 1285158 , wyrok WSA w Rzeszowie z 24.10.2012r. sygn. akt II SAB/Rz 37/12 publ. LEX nr 1235587, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20.09.2011r. sygn. akt II SAB/Bk 42/11 publ. LEX nr 1086336, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.06.2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 98/11 publ. LEX nr 1086386). Treść art. 13 ust. 1 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że organ ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki nie później niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku. Przepis art. 14 ustawy stwierdza, że informację udostępnia się w formie i sposób zgodny z wnioskiem o ile środki techniczne pozwalają uczynić zadość takiemu żądaniu. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy może ocenić, czy nie zaistniały przesłanki określone w tym przepisie. W sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona, bo jej udostępnienie byłoby sprzeczne z przepisami prawa organ ma obowiązek wydać decyzję zgodnie z treścią art. 16 ustawy. Zatem każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialnotechniczna), a w przypadku, gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż zobowiązany do udzielenia informacji publicznej podmiot nie uczynił zadość żądaniu skarżącej zawartemu w jej wniosku z dnia 3.09.2012r.., ani nie wydał stosownej decyzji ze wskazaniem przyczyn odmowy. W konsekwencji pozostał więc w bezczynności. W realiach niniejszej sprawy nie można jednak pominąć faktu, iż po wniesieniu skargi przez Z.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Burmistrz Miasta Kalwarii zebrzydowskiej . pismem z dnia 6.03.2013r. udzielił skarżącej informacji publicznej o jakiej mowa w pkt. 10 i 11 wniosku z dnia 3.09.2012r..Nadto podczas rozprawy przed Sądem pełnomocnik Burmistrza doręczył skarżącej kopie faktur o jakich mowa w pkt. 3 i 4 przedmiotowego wniosku. Ponieważ jednak co do pozostałych żądań wniosku z dnia 3.09.2012r. żądana informacja nie została udostępniona wnioskodawcy, jak również nie zostało wydane rozstrzygnięcie o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 omawianej ustawy, zarzut bezczynności należy uznać za uzasadniony, chociaż z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy Sąd nie przyjął, iż ustalona bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku Z.J. z dnia 3.09.2012r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Za takim stanowiskiem przemawia, przede wszystkim fakt, iż podstawowym uchybieniem organu nie było zignorowanie przedmiotowego wniosku, lecz nie zastosowanie na skutek błędnej wykładni przepisów właściwej formy procesowej do jego rozpoznania. W omawianym zakresie nie bez znaczenia jest także i fakt, iż organ w toku postępowania częściowo zrealizował żądania wniosku . Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie kierując się dyspozycją art. 149 § 1 p.p.s.a. w punkcie I wyroku zobowiązał Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska do rozpoznania w terminie 14 dni wniosku Z.J. z dnia 3 września 2012r. z wyłączeniem pytań zawartych pkt 3,4.oraz 10 i 11 w/w wniosku ( co do których Burmistrz udzielił skarżącej informacji publicznej). W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, na którą złożyły się koszty postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Krakowie, które w tym przypadku ograniczyły się do wysokości wpisu uiszczonego przez Z.J. od wniesionej przez nią skargi. (pkt III wyroku). .