II SAB/Kr 41/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Prądnik Biały w Krakowie Michała Przybycienia sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 18 listopada 2024 r. oddala skargę. Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 17 grudnia 2024 r. skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 18 listopada 2024 r., który wpłynął do organu 19 listopada 2024 r. We wniosku tym skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji oraz kopii dokumentów w przedmiocie: "1. Czy zostało złożone zawiadomienie, pismo, wniosek itp. o popełnieniu przestępstwa czy wykroczenia do Komisariatu Policji w J. przez M. K. zam. L. , P. K. zam. L. M. [...], I. i J. P. zam. L. M. [...] E. K., zam L. M. [...], S. G., zam. L. M. [...] czy inne osoby przeciwko mojej osobie o rzekome popełnienie czynów niedozwolonych, 2. Czy zawiadomienie, wniosek, pismo itp. o którym mowa w pkcie 1 wniosku było rozpoznawane przez KP w J. czy zostało przekazane do innego organu, 3. Czy obecnie toczy się postępowanie z inicjatywy tych osób przeciwko mojej osobie o rzekome popełnienie czynów niedozwolonych, 4. O ile toczy się postępowanie, to na jakim etapie jest to postępowanie na dzień udzielenia informacji publicznej, 5. Czy osoby składające zawiadomienie, pismo itp. były przesłuchiwane na okoliczność o której mowa w pkcie 1 tegoż wniosku, 6. Czy obecnie to postępowanie w KP w J. zostało zakończone i z jakim rozstrzygnięciem, 7. Kopia pisma, zawiadomienia, wniosku itp. o której mowa w pkcie 1 tegoż wniosku, 8. Kopia pisma wydana przez policję w przedmiocie zakończenia postępowania przeciwko mojej osobie o rzekome popełnienie czynów niedozwolonych. Wnoszę o udostępnienie pełnej treści informacji publicznej o którą wnioskuję, w tym podanie pełnych danych osób z imienia i nazwiska o których mowa we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Udzielenie informacji publicznej obejmuje okres od 1 lipca 2023 r do dnia udzielenia informacji publicznej". W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Komendantowi naruszenie: art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie: Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.", art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez niezgodne z prawem zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Komendanta do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że wystąpiła do Komendanta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej zawiadomień składanych do Komisariat Policji w sprawie możliwości popełnienia przez skarżącą przestępstw czy wykroczeń. Zdaniem skarżącej "wniosek o udzielenie pisemnej informacji o prowadzonych sprawach, w których została wskazana jako uczestnik w każdym charakterze jest informacją publiczną". Skarżąca podniosła, że każda wiadomość wytworzona przez władze publiczne jest informacją publiczną. Odpowiedź na swój wniosek o udzielenie informacji publicznej z 18 listopada 2024 r. skarżąca uzyskała w piśmie datowanym na 29 listopada 2024 r., w którym to Komendant wskazał, że postępowania w sprawach o wykroczenia, czy postępowania karne, unormowane są oddzielnymi przepisami, które wyłączają zastosowanie u.d.i.p. W szczególności, zdaniem organu, nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. ustalenia dokonane w toku prowadzonych czynności, jak też imiona i nazwiska świadków, ich zeznania albo zasady i wyniki prowadzonego postępowania dowodowego. Dostęp do akt sprawy karnej sądowej czy akt postępowania przygotowawczego ma miejsce na zasadach wskazanych w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego. Z kolei dostęp do materiałów prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenia ma miejsce na zasadach wskazanych w art. 54 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, tym samym przepisy te wyłączają zastosowanie u.d.i.p. Uzasadniając powyższe stwierdzenie organ przywołał szereg wyroków sądów administracyjnych i wskazał, że wskazany wyżej wniosek nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Organ wskazał, że sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. Przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. U.d.i.p. ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Prywatna motywacja w uzyskaniu informacji w trybie u.d.i.p. może być uznana za przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej, które polega na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Organ wskazał również, że jeżeli żądane wiadomości, w ocenie adresata wniosku, nie stanowią informacji publicznej, to organ powiadamia o tym wnoszącego. Takie zawiadomienie następuje jednak w formie pisma, a nie decyzji administracyjnej. W związku z powyższym, na podstawie dokonanych ustaleń organ stwierdził, że żądane dane i dokumenty nie mogą zostać udostępnione. Wskazał, że pozostawia żądanie z wyżej wymienionego pisma bez merytorycznej odpowiedzi i uznaje sprawę za załatwioną w całości. Kolejno organ, wezwany przez Sąd pismem z 27 lutego 2025 r. do wniesienia odpowiedzi na skargę na bezczynność, w której przedstawi swoje stanowisko, złożył do Sądu pismo wyjaśniające z 6 marca 2025 r., w którym dokonał oceny terminowości udzielonej przez siebie odpowiedzi na złożony przez skarżącą do organu 19 listopada 2025 r. wniosek o udostępnienie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Organ powołał stosowane przepisy u.d.i.p. oraz zauważył, że między datą wpływu ww. wniosku skarżącej do organu, a datą nadania odpowiedzi z 29 listopada 2025 r. do skarżącej, minęło 10 dni, a więc nie doszło do naruszenia ustawowego, 14-dniowego terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Ponownie wezwany pismem z 25 marca 2025 r. organ złożył odpowiedź na skargę na bezczynność, w której wniósł o oddalenie skargi oraz rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi z 29 listopada 2025 r. na wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowanej do skarżącej. Zdaniem organu skarga nie jest zasadna, a zarzuty sformułowane w skardze są bezpodstawne i wynikają jedynie z subiektywnego przekonania. Wniosek skarżącej wskazywał, zdaniem Komendanta, na brak zasadności udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Zarzuty skargi są jedynie polemiką z twierdzeniami uzasadnienia pisma organu z 29 listopada 2024 r. Zdaniem Komendanta każdy wniosek o udzielenie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej musi mieć na celu kontrolę działania danego organu. Nawet zatem wniosek złożony we własnej sprawie może doczekać się odpowiedzi, jeśli z żądania wynika charakter kontrolny. Wniosek nie może natomiast mieć na celu gromadzenia informacji w calu zabezpieczenia szeroko pojętego interesu prywatnego, co miało miejsce w przedmiotowym zapytaniu skarżącej. W piśmie procesowym z 1 maja 2025 r. skarżąca przedstawiła odpowiedź na twierdzenia organu zarzucając, że jego bezczynność trwa nadal. Podniosła, że skarga jest zasadna i nie stanowi polemiki ze stanowiskiem organu z 29 listopada 2024 r. Powołała się na obowiązki Policji wynikające z ustawy o Policji, w zakresie m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "P.p.s.a." w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca złożyła do Komendanta wniosek z 18 listopada 2024 r. o informację publiczną. W odpowiedzi organ pismem z 29 listopada 2024 r. poinformował skarżącą, że żądane przez nią informacje z takim uzasadnieniem nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. W kontrolowanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku - Komendant Komisariatu Policji w J. - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a informacje dotyczące funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, są informacjami publicznymi. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku zaś, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji (jak w niniejszej sprawie). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie organ, wbrew postawionym zarzutom, nie pozostaje w bezczynności, bowiem z zachowaniem ustawowego terminu odpowiedział na wniosek skarżącej obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Innymi słowy organ wywiązał się z obowiązku poinformowania wnioskodawcy, w terminie 14 dni, o błędnej kwalifikacji żądanych informacji. Z obowiązku tego organ się wywiązał, informując skarżącą o swoim stanowisku w piśmie z 29 listopada 2024r., komunikując wnioskodawczyni jak zakwalifikował żądanie. Sąd podziela ww. argumentację, zgodnie z którą przedmiotowy wniosek nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Jak słusznie bowiem wskazał organ, sprawami publicznymi nie są konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lipca 2020 r., sygn. I OSK 2817/19, LEX nr 3034920). Przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. U.d.i.p. ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. l. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. l OSK 1035/10). Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. l OSK 1359/18). U.d.i.p. nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 grudnia 2019 r., sygn. II SAB/Kr 400/19, LEX nr 2771558). Słusznie wskazał organ, że prywatna motywacja w uzyskaniu informacji w trybie u.d.i.p. może być uznana za przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 sierpnia 2021 r., sygn. II SAB/Kr 109/21, LEX nr 3241299), które polega na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów (por. wyrok NSA z 7 lipca 2023r., sygn. III OSK 939/22, LEX nr 3588379). Należy też wskazać, jak słusznie zauważył organ, że art. 156 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (obecnie Dz.U. z 2025 r. poz. 46), dalej "K.p.k", i art. 241 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (obecnie Dz.U. z 2025 r. poz. 383), dalej "K.k", ograniczają dostęp do informacji publicznej, co powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z 12 czerwca 2025 r. sygn. III OSK 1449/24). Do tajemnic bowiem ustawowo chronionych należy tajemnica postępowania przygotowawczego, a wyrazem tego zapatrywania jest m.in. norma art. 241 § 1 K.k. wskazująca na penalizację zachowań polegających na publicznym rozpowszechnianiu bez zezwolenia wiadomości z postępowania przygotowawczego zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym. Wiadomości te, co wymaga podkreślenia, obejmują zarówno ustalenia faktyczne jak też rozstrzygnięcia podejmowane w sprawie. Zachowanie polegające na rozpowszechnianiu publicznym wiadomości z postępowania przygotowawczego podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Czyn z art. 241 § 1 K.k. został stypizowany jako przestępstwo formalne. Dla jego dokonania obojętne więc pozostaje, czy nieuprawnione i publiczne ujawnienie informacji pochodzącej z postępowania przygotowawczego rzeczywiście naruszyło dobro wymiaru sprawiedliwości, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Istotne jest to, czy ujawnienie wiadomości z dochodzenia lub śledztwa może ujemnie wpłynąć na tok postępowania przygotowawczego. Należy podkreślić, że na etapie przedsądowym obowiązuje zasada niejawności, która dotyczy zachowania w tajemnicy wiadomości uzyskanych podczas postępowania przygotowawczego, aż do czasu zanim zastaną ujawnione w postępowaniu sądowym. Wyrazem tajności postępowania przygotowawczego jest tryb udostępniania akt postępowania przewidziany w art. 156 § 5 K.p.k. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie - jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa. Sama tajność postępowania karnego gwarantowana jest właśnie przewidzianymi w prawie karnym materialnym zakazami wymienionymi w art. 241 § 1 K.k. Zakres i zasady ochrony tajemnicy postępowania przygotowawczego zostały określone w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. i art. 241 § 1 K.k. Zasadą wynikającą z tych przepisów jest ochrona dobra postępowania przygotowawczego i jego celów. Nie należy zapominać, że postepowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest postępowaniem karnym, a w konsekwencji nie wymaga wykazania przez organ, że na skutek udostępnienia żądanej informacji, zostanie popełnione przestępstwo. Nie bez znaczenia jest też to, że ujawnienie żądanych informacji może nie tylko udaremnić prawidłowe rozstrzygnięcie ewentualnych, hipotetycznych spraw, ale i narazić wskazane we wniosku osoby na ujawnienie wrażliwych informacji dotyczących ich życia prywatnego. Podsumowując należy powtórzyć, że stan bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Komendant wykazał wystarczającą dbałość informując skarżącą o fakcie, że żądane przez nią informacje nie mają waloru informacji publicznych. Z lakonicznych uzasadnień wniosku i skargi również nie sposób wywieść, by żądane informacje miały walor informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że organ nie naruszył żadnych przepisów u.d.i.p. Reasumując, z przyczyn wskazanych w niniejszym uzasadnieniu, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.