III SA/Kr 1013/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 maja 2025 r. nr SKO.RD/4120/195/2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę. W dniu 26 maja 2017 r. M. N. (dalej skarżący) złożył wniosek o rejestrację pojazdu marki [...] numer VIN: [...] (dalej pojazd). Po weryfikacji przedłożonych do wniosku dokumentów, w tym dowodu rejestracyjnego pojazdu, decyzją z 20 lipca 2017 r. nr WKT.5410.3.30209.2017.MP Starosta Wadowicki zarejestrował na skarżącego przedmiotowy pojazd. Ostateczną decyzją z 23 stycznia 2023 r. znak KO.480.83.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję własną z 16 listopada 2022 r. znak K0.480.50.2022 stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 30 stycznia 2017 r. nr WK.5410.3.1952.2017.AN w przedmiocie wcześniejszej rejestracji przedmiotowego pojazdu. Decyzją z 20 maja 2025 r., nr SKO.RD/4120/195/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło w całości nieważność ostatecznej decyzji Starosty Wadowickiego z 20 lipca 2017 r. nr WKT.5410.3.30209.2017.MP o rejestracji na rzecz skarżącego przedmiotowego pojazdu. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że pojazd został zarejestrowany na skarżącego 20 lipca 2017 r., min. na podstawie dowodu rejestracyjnego, wydanego na skutek poprzedniej rejestracji pojazdu, na rzecz jego poprzednich właścicieli. Dalej wskazano, że jeśli pojazd był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednym z warunków kolejnej rejestracji pojazdu jest przedłożenie poprzedniego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Istnieje zatem powiązanie między poszczególnymi, następującymi po sobie decyzjami o rejestracji danego pojazdu. Decyzja Starosty Wadowickiego z 20 lipca 2017 r. o rejestracji tego samego pojazdu była konsekwencją poprzedniej decyzji rejestracji pojazdu, wydanej 30 stycznia 2017 r. przez Starostę Powiatu Piotrkowskiego i wydania przez niego dowodu rejestracyjnego. Zdaniem organu, stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 30 stycznia 2017 r. o wcześniejszej rejestracji ww. pojazdu powoduje, że zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, to jest decyzji Starosty Wadowickiego z 20 lipca 2017 r. o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego. Decyzja ta została bowiem oparta o dowód rejestracyjny, który został wydany w związku z wydaniem nieważnej decyzji i wskutek stwierdzenia nieważności wcześniejszej (warunkującej) decyzji rejestracyjnej, nie sposób przyjąć, że do dnia następnej rejestracji pojazd był pojazdem zarejestrowanym. Kolegium uznało, że wydanie decyzji o rejestracji ww. pojazdu na rzecz skarżącego w sytuacji, gdy poprzednia decyzja o rejestracji była nieważna i w oparciu o nią wydano dowód rejestracyjny - będący podstawą następczej rejestracji pojazdu - stanowi rażące naruszenie prawa. Świadczy o tym po pierwsze - charakter przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym rejestracji dokonuje się m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Wynikający z tego przepisu wymóg - w sytuacji rejestracji pojazdu uprzednio zarejestrowanego - przedstawienia ważnego dowodu rejestracyjnego jest jasny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Po drugie, w ocenie Kolegium, naruszenie prawa jest oczywiste. Po trzecie - za stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa przemawiają w niniejszej sprawie zdaniem organu skutki, które spowodowało wydanie decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 20 lipca 2017 r., o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego, tj. dopuszczenie do ruchu pojazdu, który nie spełniał standardów bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 156 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że w sprawie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej z 20 lipca 2017 r. - naruszenie art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie, że stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji rejestracyjnej stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej na rzecz skarżącego pomimo, że do uchylenia decyzji Starosty Powiatu Piotrowskiego doszło już po dokonaniu zarejestrowania pojazdu na rzecz skarżącego, nabycia przez skarżącego pojazdu w dobrej wierze, a nadto poprzez stwierdzenie nieważności decyzji skarżący nie ma możliwości użytkowania przedmiotowego pojazdu, co powoduje znaczne straty finansowe na jego szkodę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny w ramach tej kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego aktu, według powyższych kryteriów, nie wykazała, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w pełni podziela i przyjmuje za własną argumentację zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 400/22. Wyrok ten zapadł w sprawie o zbieżnych okolicznościach faktycznych i prawnych dlatego zasadnym jest przywołanie zawartej tam argumentacji w zakresie odpowiadającym realiom niniejszej sprawy. I tak w pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia – w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji – przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym – nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Jednym z przypadków, kiedy organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. np. wyrok NSA z 20 października 2010 r., II OSK 1614/09; wyrok WSA w Olsztynie z 12 sierpnia 2010 r., II SA/Ol 499/10). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. m.in. wyrok NSA z 8 lutego 2013 r., I OSK 1683/11). W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wówczas gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 8 maja 2014 r., III AUa 892/13, Lex nr 1483812). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy podkreślić, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja z Starosty Wadowickiego z 20 lipca 2017 r. zapadła na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 2017 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U z 2017 r., poz. 1260), dalej jako "p.r.d." stanowiącym w ust. 1, że rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Stosownie do art. 72 ust. 1 p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Zgodnie z art. 76 ust. 1 p.r.d., minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej: a) warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów, wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2-3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis, b) warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i nalepek kontrolnych, c) szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich badania; 2) wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontrolnej oraz ich wtórników; 3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i c p.r.d. wydane zostało obowiązujące w dacie wydania decyzji z 20 lipca 2017 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1038). Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, z zastrzeżeniem art. 72 ust. 1b-4 ustawy oraz ust. 2-13 i § 3, składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, zwany dalej "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza min. dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Z powołanego art. 73 ust. 1 w związku z art. 72 ust. 1 p.r.d. i § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 22 lipca 2002 r. wynika, że warunkami koniecznymi rejestracji pojazdu są: złożenie wniosku przez jego właściciela oraz dysponowanie przez niego odpowiednimi dokumentami, w tym dowodem rejestracyjnym, jeżeli pojazd ten wcześniej był zarejestrowany. Jak stanowi art. 71 ust. 1 zd 1. p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Wymóg dołączenia do wniosku dowodu rejestracyjnego, o ile pojazd ten był wcześniej zarejestrowany wynika zatem z konieczności prawidłowej identyfikacji pojazdów i uzasadniony jest charakterem dokonywanej czynności prawnej i jej skutkami. Dowód ten więc jest niezbędny do zarejestrowania pojazdu i winien być on dołączony do wniosku o rejestrację. Jego brak stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2006 r., I OSK 1005/05 oraz wyrok WSA w Łodzi z 17 listopada 2010 r., III SA/Łd 436/10). Jeśli był już raz wydany dowód rejestracyjny to kolejna rejestracja pojazdu jest możliwa jedynie, jeżeli zostanie przedłożony ważny dowód rejestracyjny pojazdu lub zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 p.r.d., wydawane w razie utraty takiego dowodu (por. wyroki NSA: z 28 czerwca 2017 r., I OSK 330/17; z 4 kwietnia 2017 r., I OSK 1913/15 i z 23 października 2013 r., I OSK 987/12). Dalej wskazać należy, że postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu kończy się wydaniem decyzji administracyjnej i decyzja ta poprzedza czynność materialno-techniczną wydania dowodu rejestracyjnego i tablic (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 24 września 2001 r., OPS 6/01; uchwałę składu pięciu sędziów NSA z 15 listopada 1999 r., OPK 24/99; wyrok WSA w Krakowie z 2 czerwca 2014 r., III SA/Kr 1539/13). Z uwagi na to, że wydanie dowodu rejestracyjnego następuje na podstawie decyzji o rejestracji pojazdu, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o rejestracji pojazdu pozbawia jednocześnie wartości prawnej wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny (por. wyrok WSA w Lublinie z 14 lutego 2013 r., III SA/Lu 801/12). Dowód rejestracyjny potwierdza bowiem wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Oznacza to, że kolejna decyzja o rejestracji pojazdu jest konsekwencją poprzedniej, skoro pojazd nie jest samochodem nowym (por. wyrok WSA w Łodzi z 23 stycznia 2014 r., III SA/Łd 968/13). Nie jest więc możliwe dokonanie skutecznej rejestracji pojazdu na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego, który utracił swoją moc prawną na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, która stanowiła podstawę jego wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której pojazd został zarejestrowany pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o rejestracji. Bezpośrednią konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie takiego dowodu rejestracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji powoduje bowiem skutki prawne z mocą ex tunc (od początku). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSP 2/12, powołanej także przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w doktrynie i orzecznictwie sądowym nie jest sporne, że zastosowanie sankcji wzruszalności powoduje pozbawienie decyzji zdolności do wywołania skutków prawnych na przyszłość. Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy, skoro we wniosku wszczynającym postępowanie skarżący domagał się zarejestrowania pojazdu, który już wcześniej był zarejestrowany na terenie państwa polskiego, to podstawę prawną żądania stanowił w tym przypadku m.in. art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. Przepis ten – jak już wyżej podniesiono – wymaga zaś by strona dołączyła do wniosku dowód rejestracyjny pojazdu. Poza sporem jest, że skarżący do wniosku załączył dowód rejestracyjny wydany w następstwie zarejestrowania pojazdu na podstawie decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 30 stycznia 2017 r., nr WK.5410.3.1952.2017.AN. Jednakże decyzją z 16 listopada 2022 r., znak KO.480.50.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego 30 stycznia 2017 r. Natomiast ostateczną decyzją z 23 stycznia 2023 r., znak KO.480.83.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję własną z 16 listopada 2022 r., nr KO.480.50.2022. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem z 12 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 155/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. G., D. G. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 stycznia 2023 r., nr KO.480.83.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu. Natomiast wyrokiem z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2168/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od. ww. wyroku WSA w Łodzi. Skoro więc organ był związany treścią wniosku skarżącego, a załączony do wniosku dowód rejestracyjny stracił ważność z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu Piotrkowskiego z 30 stycznia 2017 r., to nie została spełniona ustawowa przesłanka do zarejestrowania pojazdu na rzecz skarżącego w oparciu o ten dowód rejestracyjny. W tym wypadku, ww. decyzja 30 stycznia 2017 r., z uwagi na wynikający z niej skutek w postaci wydania dowodu rejestracyjnego, załączonego do wniosku skarżącego, stanowiła decyzję, w oparciu o którą została wydana decyzja Starosty Wadowickiego z 20 lipca 2017 r. Organ administracji zasadnie zatem stwierdził nieważność decyzji z 20 lipca 2017 r. z tej przyczyny na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego za prawidłowe w tym stanie faktycznym i prawnym uznać należy stanowisko organu administracji zajęte w zaskarżonej decyzji. Podniesione w skardze zarzuty zasadniczo sprowadzają się do zanegowania stanowiska zawartego przez organ w zaskarżonej decyzji i nie zawierają głębszego uzasadnienia. Nie jest trafny argument, że "do uchylenia decyzji Starosty Piotrkowskiego doszło już po dokonaniu zarejestrowania pojazdu na rzecz skarżącego". Przede wszystkim nie doszło do uchylenia decyzji Starosty Piotrkowskiego, a stwierdzono jej nieważność. To z kolei wywołało skutek ex tunc (z mocą wsteczną) dlatego fakt wcześniejszego wydania decyzji Starosty Wadowickiego, względem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Piotrkowskiego, nie mogła świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji. Nie mogło mieć też znaczenia, że skarżący nabył pojazd w dobrej wierze, a także, że nie ma obecnie możliwości jego użytkowania, ponosi znaczne straty finansowe. Okoliczności te na gruncie prawa administracyjnego są prawnie irrelewantne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.