III SA/Kr 1081/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Jakub Makuch WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi małoletniej J. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego P. K. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie objęcia kwarantanną w dniach od 13 listopada 2021 r. do dnia 20 listopada 2021 r. skargę oddala. Pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. P. K., działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniej córki J. K.(dalej: skarżąca), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie (dalej: "PPIS") w przedmiocie skierowania na obowiązkową kwarantannę skarżącą od dnia 13 listopada 2021 r. do dnia 20 listopada 2021 r., o której dowiedział się w dniu 13 listopada 2021 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności: - sprzeczność czynności z prawem tj. przepisami art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, które wymagają dla objęcia danej osoby kwarantanną wydania decyzji administracyjnej, przez brak wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kwarantanny, wskutek zastosowania § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii wyłączającego formę decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącej działanie takie było nieprawidłowe i naruszało art. 41 ust. 1 i 2 oraz art. 52 ust. 1 Konstytucji RP, pozbawiając skarżącą wolności osobistej oraz wolności poruszania się po terytorium Rzeczypospolitej; - naruszenie art. 32 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przez brak jakiegokolwiek zweryfikowania uzyskanych informacji i danych o podejrzeniu zakażenia oraz o domniemanym "kontakcie" skarżącej z osobą podejrzaną o zakażenie tzn. o styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego i wykonania własnej, merytorycznej oceny zaistniałej sytuacji, co jest obowiązkiem organu; - naruszenie art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, przez zastosowanie najbardziej dolegliwego środka tj. kwarantanny, w sposób arbitralny i automatyczny, bo bez wymaganego rozważenia zastosowania nadzoru epidemiologicznego, co zdaniem skarżącej sprawia, że skarżone rozstrzygnięcie nie mieści się w ramach dopuszczalnego "uznania administracyjnego", przeradzając się w samowolę. Skarżąca podniosła, że informacja o kwarantannie przekazana została rodzicom w dniu 13 listopada 2021 r. w godzinach wieczornych, drogą SMS-ową. Rzeczony SMS został wysłany przez dyrekcję Przedszkola "[...]" w K. Oprócz tego informacja ta została umieszczona w Portalu Pacjenta z datą 14 listopada 2021. Nadto rodzice skarżącej o jej kwarantannie byli informowani przez telefoniczny "automat". Skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi w stosunku do skarżącej nie wydano decyzji administracyjnej o zastosowaniu kwarantanny, wobec czego nie może ona rzeczowo zakwestionować jej podstaw. W ocenie skarżącej PPIS w Krakowie miał obowiązek orzec o kwarantannie w formie decyzji administracyjnej, a skoro tego nie uczynił, lecz nałożył kwarantannę w formie czynności materialnotechnicznej, doszło w sprawie do naruszenia prawa. W ocenie skarżącej Sąd rozpoznając sprawę powinien stwierdzić dokonanie tej czynności z naruszeniem prawa, analogicznie jak w przypadku orzecznictwa dotyczącego kwarantanny dla osób przekraczających granicę państwową. Zdaniem skarżącej art. 34 ust. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wymaga nałożenia kwarantanny lub jej przedłużenia w drodze decyzji administracyjnej. Skarżąca odwołała się dalej do art. 33 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, jak również do stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich z 29 października 2020 roku dot. kwarantanny. Skarżąca podniosła że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii wydany został bez podstawy prawnej (właściwej delegacji). Nadto skarżąca zarzuciła, że cyt.: "organ nie zweryfikował, czy "pozytywny" wynik testu w kierunku wirusa sars-cov-2 wykonany został prawidłowo (...) i przez podlegające odpowiedniej kontroli laboratorium." Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego wniosła, o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa skarga dotyczy objęcia kwarantanną małoletniej skarżącej od dnia 13 listopada 2021 r. do dnia 20 listopada 2021 r. w związku z potwierdzonym przypadkiem zakażenia u pracownika Publicznego Przedszkola "[...]" w K., ul. [...], do którego uczęszczała skarżąca. Po otrzymaniu pozytywnego wyniku testu w kierunku SARS-CoV-2, PPIS w Krakowie ustalił, że osoba zakażona jest, pracuje w ww. placówce. Z uwagi na konieczność szybkiego działania upoważniony przedstawiciel PPIS w Krakowie (pracownik PSSE w Krakowie) skontaktował się z dyrektorem ww. placówki i ustalił, że ostatnim dniem pobytu w przedszkolu osoby zakażonej, był dzień 10 listopada 2021 r. PPIS w Krakowie przekazał do placówki pisemną informację, w której zawarł informację, że dzieci i nauczyciele z bezpośredniego kontaktu, zobowiązani są poddać się kwarantannie od dnia 13 listopada 2021 r. do dnia 20 listopada 2021 r. (za wyjątkiem osób będących ozdrowieńcami oraz osób zaszczepionych przeciwko CO\/ID-19). Działając na podstawie art. 32 i art. 32a ustawy o zapobieganiu, organ przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne, w toku którego zgromadził informacje o osobach, które miały styczność z osobą zakażoną i były w związku z tym narażone na zakażenie wirusem SARS-CoV-2. W związku z powyższym PPIS w Krakowie przesłał do Dyrektora Publicznego Przedszkola pismo informacyjne, które należało skierować do personelu oraz rodziców dzieci zobowiązanych do poddania się kwarantannie z podaniem podstaw prawnych oraz daty odbywania kwarantanny w okresie od dnia 13 listopada 2021 r. do 20 listopada 2021 r. Dyrektor przedszkola podjęła współpracę w zakresie powiadomienia pracowników przedszkola oraz rodziców dzieci, które miały kontakt z chorym pracownikiem przedszkola o nałożeniu kwarantanny. Organ wyjaśnił również, że przyjęto model postępowania, w którym krąg osób objętych kwarantanną ustala organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jednakże informacja ta przekazywana jest rodzicom dzieci za pośrednictwem kierującego szkołą bądź przedszkolem. Taki tryb postępowania związany jest m.in. ze stanowiskami organów prowadzących szkoły i przedszkola, w świetle których podmioty te nie miały podstaw do przetwarzania danych osobowych rodziców dzieci uczęszczających do tych placówek poprzez przekazywanie ich danych kontaktowych organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W konsekwencji informacje o nałożeniu kwarantanny na dziecko przekazywane są przez szkołę bądź przedszkole pocztą elektroniczną lub za pośrednictwem innego systemu porozumiewania się z rodzicami, co i w tym przypadku uczyniono. PPIS w Krakowie przesłał dyrektorowi przedszkola szczegółową informację o zasadach objęcia personelu oraz dzieci uczęszczających do przedszkola kwarantanną w celu przekazania zobowiązanym. W informacji przywołane zostały podstawy prawne działań przeciwepidemicznych. Za pośrednictwem Systemu Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (SEPIS), otrzymano listę osób z kontaktu z osobą zakażoną. Wśród zgłoszonych osób wymieniona została skarżąca (zgłoszenie nr [...]), która nie była (i nadal nie jest) osobą zaszczepioną, tym samym została objęta obowiązkiem kwarantanny. Zdaniem organu, podjęte działania miały oparcie w art. 32 i 32 a ustawy o zapobieganiu. Ponadto art. 46a ustawy o zapobieganiu wprowadził delegację dla Rady Ministrów, która w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, mogła określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów rodzaj stosowanych rozwiązań – w zakresie określonym w art. 46b ustawy, w tym obowiązek poddania się kwarantannie (art. 46b ustawy o zapobieganiu). Organ wskazał, że obowiązek odbycia przedmiotowej kwarantanny osoby niezaszczepionej przeciwko COVID-19, która była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych wynika z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Organ zaznaczył też, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r., w przypadku objęcia osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 informację o tym umieszczano w systemie EWP. Organ podał też, że nie był uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją RP. Nie mógł również odmówić zastosowania rozporządzenia. Brak wydania decyzji administracyjnej nie pozbawił skarżącej prawa do kontroli sądowej. Czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego - mogła bowiem zostać zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co skarżąca uczyniła Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących wyniku testu osoby zakażonej, a także poddania w wątpliwość wiarygodności podmiotu, który wykonał badanie testu u osoby zakażonej, z którą kontakt miała skarżąca, PPIS w Krakowie wskazuje, że badanie próbki przeprowadziło Laboratorium G., ul. [...], [...] G. (Punkt pobrań K.: FUH D.). Jest to akredytowane laboratorium. Podsumowując, organ stwierdził, że kwarantanna, którą objęta został skarżąca w okresie od 13 do 20 listopada 2021 roku była zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej czynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie skierowania na obowiązkową kwarantannę od dnia 13 listopada 2021 r. do dnia 20 listopada 2021 r. małoletniej J. K., pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1657 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawa o zapobieganiu". Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o zapobieganiu w celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Powodem objęcia małoletniej skarżącej kwarantanną był kontakt skarżącej z pracownikiem Publicznego Przedszkola [...] w K., u którego stwierdzono obecności wirusa SARS-CoV-2. Dyrektor przedszkola, do którego uczęszczała skarżąca, dokonała zgłoszenia osób (w tym skarżącej) mających kontakt z zarażoną osobą. Organ po uzyskaniu powyższej informacji uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i nałożył na skarżącą kwarantannę, informując o tym fakcie elektronicznie dyrektora przedszkola. Z kolei dyrektor przedszkola przesłała drogą SMS-ową informację o nałożeniu kwarantanny przez PPIS w Krakowie do rodziców małoletniej skarżącej. Z uwagi na podnoszony w skardze zarzut naruszenia Konstytucji RP należy wskazać, że obowiązek kwarantanny, o jakiej mowa w art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, wynika wprost z tego przepisu. Tym samym nie zostają ograniczone w sposób sprzeczny z Konstytucją prawa i wolności obywatelskie, gdyż źródło tych ograniczeń znajduje się w ustawie, a nie w aktach niższego rzędu, tzn. w rozporządzeniach. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowiska wyrażone w wyrokach: wyrok WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 137/22, LEX nr 3368764, wyrok WSA w Krakowie z 7.06.2022 r., III SA/Kr 30/22, LEX nr 3392671, wyrok WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 1280/21, LEX nr 3371032, wyrok WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 29/22, LEX nr 3368755. Należy przy tym podkreślić, że w momencie podejmowania decyzji o kwarantannie obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 2316 z późn. zm.). Zgodnie z jego § 5 ust. 1 w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Z kolei ust. 2 przewidywał, iż informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Dopuszczalne więc było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem systemu łączności, w tym przypadku wiadomości za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do skarżącej nie jest przez nią kwestionowany. Wskazane wyżej rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zapobieganiu. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów - rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie. Nie ma więc wątpliwości, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji, który stanowi, iż rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Nie ma wątpliwości, że nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., II GSK 663/21). W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny dla osób mających kontakt z osobą zakażoną SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy o zapobieganiu, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego. Nie budzi również wątpliwości konstytucyjna wartość chroniona poprzez ograniczenie wolności, jaka występuje z uwagi na objęcie danej osoby kwarantanną. Tą wartością jest zdrowie publiczne. Nie można bowiem dopuścić do rozpowszechniania się choroby zakaźnej, w sytuacji gdy istnieje poważne ryzyko, że izolowana osoba może być chora. Prawodawca miał więc prawo do wprowadzenia takich ograniczeń w przemieszczaniu się, które skutecznie eliminowałyby ryzyko rozprzestrzenienia się wirusa SARS-CoV-2. Zdaniem Sądu orzekającego takie rozwiązanie było również konieczne w demokratycznym państwie. 7-dniowa kwarantanna jest bowiem proporcjonalnym środkiem biorąc z jednej strony pod uwagę zakres naruszonego prawa do przemieszczania się oraz zdrowie społeczeństwa, którego liczni członkowie ponieśli już śmierć na skutek wirusa SARS-CoV-2. Można wręcz uznać, że jest to niewielka cena, biorąc pod uwagę fakt, ile potencjalnie taka decyzja mogła uratować istnień ludzkich. Obecnie kształtują się dwie odrębne linie orzecznicze sądów administracyjnych dotyczące kwestii, skierowania osoby na kwarantannę. W jednej z nich (podzielanej przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd) przyjmuje się, że zasadniczo organy sanitarno-epidemiologiczne nie mają obowiązku nałożenia kwarantanny w drodze odrębnej decyzji administracyjnej ponieważ obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a rolą organów jest jedynie przekazanie stronom (tu: przedstawicielowi ustawowemu małoletniej) informacji o tym fakcie. Przykładem tego typu poglądów są wyroki: WSA w Kielcach z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., II SA/Go 1112/21; WSA w Bydgoszczy z 5 maja 2022 r., II SA/Bd 152/22 oraz wyroku WSA w Lublinie z 5 maja 2022 r., III SAB/Lu 3/22, WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 137/22, LEX nr 3368764, WSA w Krakowie z 7.06.2022 r., III SA/Kr 30/22, LEX nr 3392671, WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 1280/21, LEX nr 3371032, WSA w Krakowie z 6.06.2022 r., III SA/Kr 29/22, LEX nr 3368755. Odmienna linię orzeczniczą prezentują sądy administracyjne w wyrokach: WSA w Gliwicach z 27 listopada 2020 r., III SA/GI 467/20 oraz z 5 grudnia 2020 r., III SA/GI 514/20. jak również wyroki: WSA w Poznaniu z 24 marca 2022 r., IV SA/Po 53/22; WSA w Olsztynie z 5 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 54/22 oraz II SA/Ol 1051/21 oraz z 20 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 175/22 WSA w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2022 r., II SA/Bd 1/22. W niniejszej sprawie Sąd rozpatrywał skargę na czynność, gdyż skierowanie skarżącej na kwarantannę nie nastąpiło na podstawie decyzji, ale czynności materialno-technicznej. Zdanie Sądu orzekającego powyższe stanowisko jest trafne. Poddanie się kwarantannie przez osobę, co do której stwierdzono, że była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych, ma charakter obowiązku ustawowego, a organ inspekcji sanitarnej nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na taką osobę obowiązek odbycia kwarantanny. Należy podzielić stanowisko sądów administracyjnych, że art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu zawierający regulację o charakterze materialnoprawnym nakłada na określone podmioty, w sytuacjach opisanych w tym przepisie, obowiązek poddania się kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. Uznanie organu ogranicza się tylko do wyboru jednego z tych dwóch środków, natomiast sam obowiązek ukonstytuowany został wprost w ustawie, co oznacza, że nie ma podstaw prawnych, aby go konkretyzować w formie decyzji administracyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutu braku zbadania przez organ prawdopodobieństwa zarażenia należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o zapobieganiu istotą kwarantanny jest właśnie to, że nakłada się ją na osobę zdrową, przy czym polega ona na odosobnieniu takiej osoby, która była narażona na zarażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych. Osoby, u których stwierdzono chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o chorobę zakaźną poddaje się natomiast izolacji (art. 2 pkt 11 ustawy o zapobieganiu), względnie izolacji w warunkach domowych (art. 2 pkt 11a ustawy o zapobieganiu). Sąd doszedł do wniosku, że przedstawiciel ustawowy małoletniej skarżącej nie uprawdopodobnił braku kontaktu małoletniej córki z zakażonym pracownikiem przedszkola, na przykład poprzez wykazanie, że nie była obecna w przedszkolu w dniu 10 listopada 2021r. W ocenie Sądu skoro dyrektor szkoły dokonywał zgłoszenia to z dużym prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, można przyjąć, że zgłoszenie zostało oparte na rzetelnych informacjach o kontakcie małoletniej skarżącej z tymże pracownikiem. Zdaniem Sądu dyrektor przedszkola jest osobą, która doskonale wie z kim zarażony pracownik miał styczność, w przeciwieństwie do przedstawiciela małoletniej skarżącej, który nie przebywał w tym konkretnym dniu 10 listopada 2021r. w przedszkolu. Stąd nie budzi wątpliwości, że małoletni skarżąca była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego w dniu 10 listopada 2021r. Nie sposób z kolei zakładać, że dyrektor przedszkola działał w złej wierze. Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.