III SA/Kr 1153/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wolas Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 maja 2024 r., nr NP.9081.2.7.2024 w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z 16 maja 2024 r., nr NP.9081.2.7.2024 Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania L. Sp. z o.o. w T. (dalej "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie (dalej "PPIS w Chrzanowie") Nr 6/24 z 20 lutego 2024 r., znak PSE.HP-450-24/20, o stwierdzeniu u M. S. (dalej "uczestniczka") choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, określonej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ pierwszej instancji decyzją z 29 maja 2023 r. orzekł jak wyżej. Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie. Zarzuciła w nim naruszenie 1/ przepisów postępowania, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia uczestniczki oraz zaniechanie ustalenia, czy rozpoznana jednostka chorobowa, ma związek przyczynowo - skutkowy z pracą wykonywaną na stanowisku szwaczki na rzecz strony skarżącej; - art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie pod względem formalnym. Zarzucono, że orzeczenie to nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, zostało sporządzone w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie zawiera nawet podstawowych danych o badaniach przeprowadzonych w ramach rozpoznania choroby zawodowej, a następnie diagnostyki różnicowej, co powoduje, że postawiona w tej opinii diagnoza o rozpoznaniu u uczestniczki zespołu cieśni nadgarstka o zawodowej etiologii nie została podparta dostatecznym, merytorycznym uzasadnieniem, nie zawiera też odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu pracy u strony skarżącej, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe; 2/ przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 5 ust. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez wydanie decyzji mimo braku podstaw do ustalenia, że do powstania choroby zawodowej przyczyniło się świadczenie pracy u skarżącego, - art. 2351 Kodeksu pracy, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy do stwierdzenia choroby zawodowej wymagane jest udowodnienie bezspornego lub wysokiego prawdopodobieństwa, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy u skarżącego. Strona skarżąca wniosła min. o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: ustalenie czy występowały inne czynniki mogące mieć wpływ na powstanie schorzenia stwierdzonego u uczestniczki oraz uzupełnienie orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia o wymagane przez art. 84 k.p.a. uzasadnienie. Wymienioną na wstępie decyzją z 16 maja 2024 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia odnośnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego wskazano, że uczestniczka w okresie: - od 18 listopada 1996 r. do 31 marca 1997 r. zatrudniona była u strony skarżącej na stanowisku szwaczki, gdzie wykonywała czynności polegające na szyciu tapicerki samochodowej z różnych materiałów oraz wszywaniu poszczególnych elementów tapicerki na maszynie przemysłowej, wymagające powtarzalności ruchów (ruchy monotypowe w zakresie stawów nadgarstkowych); - od 1 kwietnia 1997 r. do 31 sierpnia 1998 r. zatrudniona była w "S." Sp. z o.o. w M. (spółka zlikwidowana) na stanowisku krawcowej, gdzie wykonywała czynności polegające na [...], zszywaniu poszczególnych elementów wykonanych z różnego rodzaju materiałów przy użyciu przemysłowej maszyny szwalniczej. Swoje obowiązki wykonywała w systemie akordowym. Ww. czynności wymagały powtarzalności ruchów (ruchy monotypowe w zakresie stawów nadgarstkowych); - od 2 lutego 2005 r. do 4 listopada 2017 r. zatrudniona była w V. Sp. z o.o. Oddział V. w C., na stanowisku operatora produkcji, mistrza produkcji (lidera), gdzie wykonywała prace montażowe [...], polegające na zgrzewaniu wibracyjnym, obsłudze pieca wygrzewającego, montażu bulbholderów i uszczelek, sprawdzaniu szczelności lampy i funkcji świecenia, wkręcaniu śrub w obudowę lamp, obsługiwaniu polerki, kontrolowaniu i pakowaniu wyrobów. Powyższe czynności wymagały wykonywania powtarzalnych ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych w ciągu zmiany roboczej. W zależności od linii montażowej ilość wykonywanych ruchów monotypowych w ciągu zmiany roboczej wynosiła 1980, 270 lub 4500, 850 do 4480, 5625, 2160 lub 3600. Uczestniczka jest nadal zatrudniona w powyższej spółce, jednak zgodnie z zaleceniem ograniczenia ruchów monotypowych w obrębie nadgarstka prawego, ujętym w orzeczeniu lekarskim z 6 listopada 2017 r. na stanowisku operatora produkcji, wykonuje inne prace produkcyjne, które mają charakter różnorodny. Uczestniczka badana była w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy (dalej: "MOMP w Krakowie"), który 14 lipca 2020 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano min., że cyt.: "W ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przeprowadzono badanie ogólnolekarskie, badanie neurologiczne, badania laboratoryjne, badanie EKG, badanie RTG nadgarstków i kręgosłupa szyjnego, zapoznano się z dostarczoną dokumentacją medyczną, w tym EMG z dnia 5 czerwca 2017 r. oraz dokonano analizy narażenia zawodowego pod kątem narażenia na ruchy monotypowe w obrębie nadgarstków. W wyniku przeprowadzonego badania rozpoznano zespół cieśni nadgarstka po stronie prawej, stan po zabiegu uwolnienia nerwu pośrodkowego prawego (4 sierpnia 2017 r.) (...). Analiza narażenia zawodowego w latach 1996-1998 wykazała, że w trakcie zatrudnienia na stanowisku krawcowa sposób wykonywania pracy mógł wiązać się z ruchami monotypowymi nadgarstków (opracowanie w załączeniu). Ponadto ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez PPIS w Chrzanowie potwierdza, że pracownik w trakcie wykonywania czynności zawodowych na stanowisku operator produkcji, mistrz produkcji (lider) w okresie 2 lutego 2005 r. - 19 kwietnia 2010 r., 5 listopada 2010 r. - 27 września 2015 r., 22 grudnia 2015 r. - 3 sierpnia 2017 r. również wykonywał seryjne ruchy zginania i prostowania nadgarstków, które wymagały długotrwałej powtarzalności i spełniały kryteria ruchów monotypowych. Od listopada 2017 r. pacjentka nie pracuje w narażeniu. Wyżej wymienione dają podstawę do uznania z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą, a warunkami pracy i rozpoznania choroby zawodowej - prawostronny zespół cieśni nadgarstka". PPIS w Chrzanowie zwrócił się do MOMP w Krakowie o wydanie uzupełniającej opinii medycznej do ww. orzeczenia lekarskiego i ustalenie czy czteromiesięczny okres zatrudnienia uczestniczki w narażeniu na ruchy monotypowe u strony skarżącej w latach 1996-1997 przyczynił się u niej do powstania choroby zawodowej oraz czy stwierdzona choroba zawodowa - prawostronny zespół cieśni nadgarstka mógł być wywołany predyspozycjami osobniczymi uczestniczki, skoro praca w monotypii dotyczyła obu rąk natomiast choroba rozwinęła się jedynie w obrębie nadgarstka prawego. W odpowiedzi z 18 stycznia 2022 r. jednostka orzecznicza wskazała, że całość pracy zawodowej ma wpływ na powstanie schorzenia zawodowego, także praca w latach 1996 - 1997 nie pozostaje bez wpływu na rozwój zespołu cieśni nadgarstka w okresie późniejszym, nawet po okresie przerwy w pracy. W odniesieniu do przyczyn pozazawodowych, jednostka wyjaśniła, iż w trakcie postępowania diagnostyczno - orzeczniczego zostały przeprowadzone badania mające na celu wykluczenie schorzeń mogących mieć wpływ na rozwój zespołu cieśni nadgarstka. Wywiad i badania (badania analityczne, badania radiologiczne) nie ujawniły takich schorzeń. W toku postępowania, 15 listopada 2023 r. dokonano aktualizacji karty oceny narażenia zawodowego uczestniczki w zakresie narażenia występującego w S. Sp. z o.o. w K. oraz chronometrażu czynności wykonywanych podczas zatrudnienia u strony skarżącej. W dniu 3 stycznia 2024 r. MOMP w Krakowie, odnosząc się do ustalonego narażenia na ruchy monotypowe nadgarstków przedstawionego w ww. karcie oceny narażenia zawodowego poinformował, cyt.: "(...) w przedstawionych w karcie zakładach pracy, występowało znaczne obciążenie ruchami monotypowymi nadgarstków, co pozwala na uznanie z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy w tych zakładach pracy". Organ odwoławczy wskazał, że wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez organ I instancji wykazały, że uczestniczka podczas wykonywania obowiązków zawodowych była narażona na monotypowe ruchy rąk, powodujące przeciążenie układu ruchu. Również proces orzeczniczy przeprowadzony przez uprawnionego lekarza orzecznika potwierdził, że genezę zdiagnozowanego u badanej schorzenia należy wiązać m.in. z pracą w firmie "S." Sp. z o.o. w K. (zakład zlikwidowany) na stanowisku szwaczki, a także u strony skarżącej na stanowisku szwaczki oraz operatora produkcji V. Sp. z o.o. Oddział V. w C. Dowodzi tego w ocenie organu, wskazany bezpośrednio w orzeczeniu lekarskim okres narażenia zawodowego, podczas zatrudnienia w tych zakładach pracy oraz stanowisko uprawnionej placówki medycznej wyrażone w opinii uzupełniającej z dnia 18 stycznia 2022 r. W tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy doszedł do przekonania, że zostały spełnione wszystkie warunki konieczne do stwierdzenia choroby zawodowej u uczestniczki, tj.: upoważniona jednostka orzecznicza rozpoznała schorzenie, które figuruje pod poz. 20.1 obowiązującego wykazu chorób zawodowych, analiza narażenia zawodowego wykazała, iż sposób wykonywania pracy wiązał się z monotypią w zakresie stawów nadgarstkowych oraz udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w trakcie zatrudnienia. Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie organ ocenił w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. i uznał je za nie budzące wątpliwości, jasno i wyczerpująco uzasadnione w kwestii dokonanego rozpoznania przedmiotowej choroby. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania uznając je za bezpodstawne. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1) art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia uczestniczki oraz przyczyn wystąpienia u niej opisanego wyżej schorzenia i chwili jego powstania, wyrażające się zaniechaniem zebrania i dołączenia do akt sprawy dokumentacji medycznej strony, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy u strony skarżącej w celu ustalenia: - przyczyn powstania u uczestniczki stwierdzonej choroby zespołu cieśni nadgarstka, a także ustalenia czy było ono związane wyłącznie z wykonywana pracą, - okresu, w którym powstało schorzenie, w szczególności, czy nie ujawniło się ono w okresie przed podjęciem pracy w odwołującej się spółce, 2) art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w zaniechaniu kontroli orzeczenia lekarskiego, wystawionego przez Poradnię Chorób Zawodowych Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie, pod względem formalnym, podczas gdy orzeczenie to: - nie zawiera odniesienia do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby, - zostało sporządzone w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie zawiera nawet podstawowych danych o badaniach przeprowadzonych w ramach rozpoznania choroby zawodowej, a następnie diagnostyki różnicowej, co powoduje, że postawiona w tej opinii diagnoza o rozpoznaniu u uczestniczki zespołu cieśni w obrębie nadgarstka o zawodowej etiologii nie została podparta dostatecznym, merytorycznym uzasadnieniem, - nie zawiera odniesienia do dokumentacji medycznej, w tym z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu pracy u strony skarżącej, a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców, u których występowało narażenie zawodowe; 3) § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych (...), poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo nieustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych czynników w środowisku pracy, lub sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie; 4) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, poprzez wydanie decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie, wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby; II. naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności: 1) art. 2351 Kodeksu pracy, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy do stwierdzenia choroby zawodowej wymagane jest udowodnienie bezspornego lub wysokiego prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy u skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2492) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 1645 ze zm.), dalej K.p., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 pkt 3 K.p., Rada Ministrów wydała w dniu 30 czerwca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. 2022. 1836), dalej "rozporządzenie". Stosownie do treści ww. regulacji, na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352). Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. W myśl § 8 ust. 1 tego rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Orzeczenie lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie choroby zawodowej ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., czyli stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie przez organy zgodnie z regułami dowodowymi, zawartymi w art. 80 k.p.a. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Tak więc ocena narażenia zawodowego, ujęta w karcie oceny narażenia zawodowego, jest zasadniczym dowodem w oparciu o który, właściwy lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu, bądź braku rozpoznania choroby zawodowej. Ocenę narażenia zawodowego przeprowadza właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej (§ 4 ust. 1). Ten też organ sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania, przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. Narażenie zawodowe podlega ocenie, a przy jej dokonywaniu uwzględnia się – w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy – stopień obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego (§ 6 ust. 2 pkt 5). Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok NSA z 22.02.2022 r., sygn. akt II OSK 567/19). Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż organ prowadzący postępowanie jest związany orzeczeniem lekarskim jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie powyższe wynika z tego, że orzeczenie lekarskie właściwej medycznej jednostki orzeczniczej stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji państwowej są związane ustaleniami orzeczeń ośrodków diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Organy nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów, ponieważ nie dysponują wiedzą medyczną (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 654/12, LEX nr 1252141, wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 22212/11, LEX nr 1138108, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 699/11, LEX 1152987). Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję, może kwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do podważenia pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. jeżeli zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź lekarza uprawnionego, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu jednostce organizacyjnej. Ocena Sądu nie może jednak wnikać w merytoryczną treść orzeczenia lekarskiego, które - jak już wcześniej podkreślono - ma charakter opinii biegłego. Podobnie organy administracji nie dysponując wiedzą medyczną nie mogą podważać opinii specjalistów. W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Wyniki przeprowadzonych u uczestniczki badań wykonywanych przez Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie, wymienionych w orzeczeniu lekarskim Nr [...] z 14 lipca 2020 r. i wnioski zawarte w tym orzeczeniu wskazują na istnienie podstaw do stwierdzenia u uczestniczki postępowania ww. choroby zawodowej. Sporządzone na potrzeby postępowania administracyjnego orzeczenie lekarskie nie budzi zastrzeżeń i jednoznacznie oraz przekonywująco wskazuje na istnienie związku przyczynowo - skutkowego, pomiędzy chorobą a wykonywaną przez uczestniczkę pracą zawodową. W orzeczeniu wskazano wyraźnie na związek między rodzajem pracy wykonywanej przez uczestniczkę w latach 1996 -1998 i 2005 do nadal i istniejącą chorobą narządu ruchu. Orzeczenie to powołuje się na przeprowadzone aktualnie badania i analizę dokumentacji lekarskiej, a także na przebyty w 2017 r. przez uczestniczkę zabieg uwolnienia nerwu pośrodkowego prawego. Lekarz formułując orzeczenie stwierdzające u uczestniczki chorobę zawodową dysponował zatem wszechstronną wiedzą i wziął pod uwagę także osobnicze jej uwarunkowania zdrowotne. Skoro lekarz orzecznik nie uznał za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację i korzystanie z możliwości przewidzianej w § 6 ust. 5 rozporządzenia, brak jest podstaw do przyjęcia, że lekarz orzecznik nie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia. Jednocześnie zaznaczyć należy, że obowiązujące przepisy w zakresie orzecznictwa chorób zawodowych nie nakładają na jednostkę orzeczniczą obowiązku wskazywania czynników pozazawodowych, a jedynie wykazanie bezspornego lub wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rozpatrywanym schorzeniem, a narażeniem zawodowym, co zdaniem Sądu w przedmiotowym orzeczeniu zostało zawarte. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, rolą orzeczenia lekarskiego jest rozpoznanie choroby zawodowej, jego podstawą są wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. II OSK 3615/19). Zatem organ inspekcji sanitarnej, co do zasady, nie powinien wypowiadać się na temat diagnozy, wynikającej z orzeczenia lekarskiego, weryfikować zawartych tam konkluzji, np. poprzez własną interpretację wyników badań czy zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej. Wątpliwości zgłaszane wobec orzeczenia lekarskiego z 14 lipca 2020 r. przez stronę skarżącą należy uznać wyłącznie za polemikę z nim. W ocenie Sądu, brak jest podstaw, by podawać w wątpliwość treść przedmiotowego orzeczenia, odwołującego się ogólnie do wiedzy medycznej, skoro posiadanie wiadomości specjalnych zaliczających się do tej dziedziny jest oczywistą i konstytutywną cechą lekarza właściwego do orzekania w zakresie chorób zawodowych, który zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia musi spełniać specjalistyczne wymagania kwalifikacyjne. Zatem wbrew wywodom skargi w sprawie nie doszło także do naruszenia § 2 ust.1 i 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia, w sposób opisany w petitum skargi. Reasumując, w ocenie Sądu, organy słusznie oceniły, że przedmiotowe orzeczenie jest klarowne i brak jest podstaw do jego uzupełnienia. W przedmiotowej sprawie orzeczenie lekarskie było podstawowym, ale nie jedynym dowodem do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego MOMP w Krakowie, w miarę uzupełniania materiału dowodowego sprawy, organ sukcesywnie zwracał się o stanowisko do jednostki orzeczniczej co do ewentualnego wpływu poczynionych ustaleń na treść orzeczenia. W ten sposób orzeczenie lekarskie zostało uzupełnione przez dwa stanowiska jednostki orzeczniczej z 18 stycznia 2022 r. i 3 stycznia 2024 r. (k. 106 i k. 206 a.a.). Stanowiska te potwierdziły poprawności wniosków zawartych w orzeczeniu lekarskim wydanym w sprawie. Organy brały również pod uwagę ocenę narażenia zawodowego pracownika, opis stanowiska pracy i charakter wykonywanych obowiązków (k. 197 a.a.), a także zeznania uczestniczki (k. 26-27 a.a.). Kwestia narażenia zawodowego zobrazowana całościowo w karcie oceny narażenia zawodowego, zaktualizowanej 15 listopada 2023 r. (k. 197 a.a.) nie była kwestionowana przez stronę skarżącą. Ponadto jednostka orzecznicza I stopnia odnosząc się do zaktualizowanej karty narażenia zawodowego stwierdziła, że we wszystkich trzech zakładach pracy (w tym u strony skarżącej) występowało znaczne obciążenie ruchami monotypowymi nadgarstków, co pozwala na przyjęcie z wysokim prawodopodobieństwem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą uczestniczki, a sposobem wykonywania pracy w tych zakładach. Decyzje organów uwzględniają więc pełny materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym. Organy słusznie uznały, że uczestniczka była zatrudniona w warunkach narażenia zawodowego na chorobę zawodową. Wykonywała przy tym czynności powtarzalne, przy których zginała nadgarstki. Tym samym przesłanka niezbędna dla stwierdzenia choroby zawodowej tj. sposób wykonywania pracy, który z wysokim prawdopodobieństwem spowodował chorobę zawodową została spełniona. Wbrew stanowisku strony skarżącej organ, przy braku jakichkolwiek przesłanek, nie miał obowiązku poszukiwania ewentualnych pozazawodowych przyczyn wystąpienia schorzenia. Ewentualne współwystępowanie schorzeń mogących być pozazawodowym czynnikiem etiologicznym schorzenia (które w toku kontrolowanego postępowania nie zostały ustalone), wcale nie wyklucza możliwości uznania zawodowej etiologii choroby w przypadku potwierdzenia istnienia narażenia zawodowego. Podkreślić ponownie należy, że dla rozpoznania danego schorzenia jako choroby wystarczy stwierdzenie istnienia warunków pracy narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały. Odnośnie okresu czasu zatrudnienia uczestniczki u strony skarżącej Sąd zauważa, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie ustala pracodawcy, u którego warunki pracy spowodowały wystąpienie u pracownika choroby zawodowej, gdyż nie taka jest jej rola. Organy inspekcji sanitarnej nie są zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała (§ 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Chodzi o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u jego pracownika, który wykonuje pracę w warunkach narażenia zawodowego stanowi odrębną kwestię, zaś spory na jej tle należą do właściwości sądu cywilnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 803/23). W kontrolowanej sprawie jednostka orzecznicza wprost wskazała, że praca w narażeniu zawodowym występowania u wszystkich trzech pracodawców także u strony skarżącej (k. 106 a.a.). Reasumując, w ocenie Sądu organ ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały dokonane zgodnie z zasadami oceny dowodów określonymi w art. 80 k.p.a. Ponadto odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja I instancji odpowiada prawu. Również postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek zaistnienia choroby zawodowej zostało przeprowadzone przez organy administracji zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., która wymaga ażeby organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Jeśli w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego zbierze materiał dowodowy, w oparciu o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi przeprowadzać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Zawarty w art. 235¹ K.p. wymóg stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, LEX nr 1216762). W realiach kontrolowanej sprawy zebrany i oceniony przez organy materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia u uczestniczki choroby zawodowej cieśni nadgarstka. Wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścili się także naruszenia art. 235¹ K.p. oraz przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, gdyż w sprawie wykazano wystąpienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez pracownicę we wskazanym okresie, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową. Jednocześnie dochowano sformułowanych w rozporządzeniu wymogów odnośnie sposobu prowadzenia postępowania w zakresie choroby zawodowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.