III SA/Kr 1324/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala Uzasadnienie: Zaskarżoną przez J. P. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 16 lutego 2021 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. d, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1-4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009 oraz Ip. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: Podczas przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji w dniu 26 października 2019 r. w C przy ul. K kontroli drogowej pojazdu marki PEUGEOT o nr rej. [...] ustalono, że pojazdem tym kierował M. K., który wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy - A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...]. Pismem z dnia 27 listopada 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego, jako osobę zarządzającą transportem u przedsiębiorcy A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C, o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w związku z naruszeniem ujawnionym w wyniku ww. kontroli drogowej. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu 22 stycznia 2020 r. w pierwszej instancji przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnej nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych) wobec naruszenia, określonego pod Ip. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Ww. decyzja została doręczona adresatowi w dniu 12 lutego 2020 r. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i wydanie decyzji pomimo braku istnienia przesłanek pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie, że nie istnieją podstawy do ukarania go mimo wysłanego organowi wyjaśnienia. Zarzucił także organowi brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji uniemożliwiającego stronie odniesienie się w pełnym stopniu do argumentacji organu. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że samochód marki PEUGEOT o nr rej. [...] nie widnieje w spisie samochodów objętych licencją oraz nie jest w jego zarządzie na podstawie umowy z dnia 27 czerwca 2018 r. Ponadto wskazał, że kierujący powinien uzyskać licencję zgodnie z miejscem zamieszkania. Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej. 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane bowiem odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 4 pkt 22 lit. d ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia nr 1071/2009. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł. do 2000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł (ust. 4). Zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W myśl Ip. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym nie wyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł (pięćset złotych). Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która: a. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b. ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c. posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d, właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a. przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b. umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a, precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c. w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a, może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d. osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3) Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4). Dalej organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli nr [...], organ odwoławczy ustalił, że w dniu 26 października 2019 r. w C przy ul. K miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki PEUGEOT o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Ww. pojazdem kierował M. K. Kontrola została rozpoczęta podczas przewozu pasażera, który zamówił przejazd na trasie z ul. O na ul. K za pomocą aplikacji [...]. Podczas kontroli stwierdzono w protokole kontroli, że podmiotem wykonującym przedmiotowy przewóz jest przedsiębiorca A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C. Z powyższego wynika, że poddanym kontroli pojazdem wykonywany był zarobkowy przewóz drogowy osób, dlatego kierowca wykonujący przewóz powinien zostać wyposażony w wypis licencji. Natomiast w toku kontroli kierowca nie okazał dokumentów uprawniających do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (dowód: protokół kontroli - w aktach administracyjnych sprawy). Organ odwoławczy podniósł zatem, że protokół z kontroli został przez kierowcę podpisany bez zastrzeżeń. Ponadto, podczas kontroli przesłuchano kierowcę w charakterze świadka, który wskazał, że przedmiotową sytuację w związku z zatrzymaniem do kontroli i naruszeniem art. 18 ust. 4b, art. 39 lit. k i art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zrozumiał, dalsze wyjaśnienia złoży w kolejnych etapach postępowania, to wszystko co ma do zeznania w tej sprawie (dowód: protokół przesłuchania kierowcy - w aktach administracyjnych sprawy). Organ odwoławczy podkreślił zatem, że protokół kontroli z dnia 26 października 2019 r. nr [...] stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Organ powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt: II GSK 89/08 (Legalis nr 128998), zgodnie z którym protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Co więcej, stosownie do art. 74 § 4 ustawy o transporcie drogowym kontrolowany ma prawo wnieść zastrzeżenia do protokołu. W niniejszej sprawie kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Dodatkowo, prawidłowo sporządzona notatka urzędowa, stanowi również istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Z ww. notatki wynika m.in. okoliczności kontroli, dane kierowcy, dane pasażera, trasa przejazdu, rodzaje stwierdzonych naruszeń. Ponadto, kontrolujący wskazał, że wykonano zdjęcia kserokopii licencji oraz VIN pojazdu i prawa jazdy kierującego a także że kierowca – M. K. - jest zatrudniony w firmie A Sp. z o.o. z siedzibą w C (dowód: notatka urzędowa z dnia 27 października 2019 r. — w aktach administracyjnych sprawy). Jednocześnie organ odwoławczy ustalił, że w aktach sprawy znajdują się zdjęcia prawa jazdy oraz tabliczki z nr VIN pojazdu (nieczytelne), natomiast zdjęcie licencji nie zostało zabezpieczone i przekazane wraz z protokołem przez funkcjonariuszy Policji. Jednocześnie, na podstawie pisma informacyjnego ze Starostwa Powiatu nr [...] z 26 listopada 2019 r. ustalono, że osobą zarządzającą transportem drogowym przedsiębiorcy A Sp. z o.o. z siedzibą w C, przy ul. W lok. [...], [...] C jest J. P., a także, że przedsiębiorca A Sp. z o.o. z siedzibą C, nie zgłosił pojazdu marki PEUGEOT o nr rej. [...] do licencji nr 5 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób udzielonej w dniu 12 czerwca 2018 r. przez Starostę (dowód: pismo z dnia 26 listopada 2019 r. - w aktach administracyjnych sprawy). Ponadto, jak wskazał dalej organ odwoławczy, pismem 27 listopada 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w związku z naruszeniem ujawnionym w wyniku kontroli drogowej udokumentowanej protokołem kontroli i naruszeniem Ip. 1.2. zał. nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tj. niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji. Ww. pismo zostało doręczone osobie upoważnionej do odbioru 18 grudnia 2019 r. i pozostało bez odpowiedzi. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu organ odwoławczy uznał, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornym jest, że kierowca nie okazał kontrolującym wymaganego wypisu z licencji. Organ podniósł, że kierowca okazał jedynie kserokopię licencji (niezabezpieczona podczas kontroli, notatka urzędowa -- w aktach administracyjnych sprawy). Z powyższego wynika, zdaniem organu odwoławczego, że skarżący nie dopełnił swoich obowiązków w zakresie wyposażenia kierowcy w wypis z licencji. W niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Organ odwoławczy zaakcentował, że na gruncie prawa administracyjnego zasadą jest, iż odpowiedzialność ogranicza się do ustalenia, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego skutkującego nałożeniem kary administracyjno-prawnej. Do odpowiedzialności administracyjnej wystarczy jedynie, że organ stwierdzi naruszenie przepisu prawa materialnego, obligującego go do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka i oznacza, że nieważne jest, czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też nastąpiło określone zdarzenie. Ponadto, organ odwoławczy ustalił, że skarżący wskazał, iż samochód marki PEUGEOT o nr rej. [...] nie widnieje w spisie samochodów objętych licencją oraz nie jest w jego zarządzie na podstawie umowy z dnia 27 czerwca 2018 r. a także że kierujący powinien posiadać licencję. Jednocześnie skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o ograniczeniu jego obowiązków w zakresie określonych pojazdów. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że kierujący nie posiadał oryginału licencji uprawniającej do wykonania skontrolowanego przewozu osób ani jej wypisu. Wskazany dokument kierujący powinien posiadać podczas wykonywania przewozów drogowych. Natomiast dopilnowanie, aby kierowca został wyposażony w dokumenty wymagane do wykonywania przewozów osób należy m. in. do obowiązków zarządzającego transportem. Tym samym obowiązkiem skarżącego było dopilnować, aby skontrolowany kierowca posiadał wszystkie dokumenty wymagane do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, w tym odpowiednią oryginalną licencję czyjej wypis. Skarżący nie wykazał, aby w firmie A Sp. z o.o. z siedzibą C, został wyznaczony inny zarządzający transportem, zatem obowiązkiem skarżącego był stały i realny nadzór nad operacjami transportowymi. Z zebranego materiału dowodowego wynika, zdaniem organu odwoławczego, że usługa transportowa wykonywana pojazdem poddanym kontroli była wykonywana w imieniu A Sp. o.o. z siedzibą w C, a zarządzającym transportem w tej spółce był skarżący. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany bez okazania przez kierowcę dokumentów uprawniających do jego wykonywania. Należy wskazać, że osoba zarządzającego jest odpowiedzialna za rzeczywiste i ciągłe zarządzanie operacjami transportowymi co oznacza, że nie może być jedynie dostarczycielem certyfikatu, a jest odpowiedzialna za powstałe naruszenia podczas tych operacji transportowych, którymi ma obowiązek zarządzać. Organ odwoławczy wskazał, że gromadzenie dowodów w ramach postępowania administracyjnego nie spoczywa jedynie na organie administracji publicznej. Zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., sygn.. akt IV SA/Wa 46/08 (wyrok niepublikowany), w którym Sąd stwierdził: w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne. Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. Powyższe potwierdza również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2008 r., sygn.. akt I SA/Wa 661/08, zgodnie z tezą, którego zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony, a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądać od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, w celu ustaleniu stanu faktycznego. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza jednak, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Przytoczony wyżej pogląd potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2020/06, w którym wskazał, że zasada określona w art. 77 § 1 k.p.a., nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z powyższym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Organ podkreślił również, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku strona nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). W myśl art. 73 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym inspektor może w toku kontroli m.in. badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli, dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody, a także przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor kontroli sporządza protokół kontroli (art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Podstawę wydania decyzji w pierwszej instancji stanowią wyniki kontroli zawarte w protokole. Organ odwoławczy ocenił zatem, że zgromadzony materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji był wystarczający do uznania, iż skarżący, jako zarządzający transportem, ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszenia określonego pod lp. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższa decyzję, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów: - ustawy o transporcie drogowym pomimo braku przesłanek pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie, że nie istnieją podstawy do ukarania pomimo wysłanego wyjaśnienia; - ustawy o transporcie drogowym poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego uniemożliwiające stronie odniesienie się w pełnym stopniu do argumentacji organu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł ponownie, że będąc stroną postępowania skarżący złożył wyjaśnienie, iż samochód marki Peugeot o nr rej. [...] kierowany był przez M. K. Nie widnieje on w spisie samochodów objętych licencją oraz nie jest w zarządzie skarżącego na podstawie umowy o zarządzaniu transportem z dnia 27 czerwca 2018 r. oraz zgłoszenia nr rej. Samochodów [...] oraz DW [...], zgłoszonych do Urzędu Komunikacyjnego przez firmę A Sp. o.o. z siedzibą w C. Nie jest w związku z tym zrozumiałe dla skarżącego, że wyjaśnienie jakie złożył, nie zostało uwzględnione przez organ pierwszej instancji oraz organ drugiej instancji. Inne odziały Inspekcji Transportu Drogowego umarzały postępowania. Wyjaśnił, że obowiązkiem kierowcy jest uzyskanie licencji zgodnej z miejscem zamieszkania, licencji zezwalającej na wykonywanie krajowego transportu osób. Uważa w związku z tym, że kara nie może dotyczyć jego osoby, która zarządza transportem samochodów o określonych innych numerach rejestracyjnych niż przedstawione w decyzji. W związku z tym twierdzi, że istnieją podstawy do uchylenia nałożonej na niego kary pieniężnej, a decyzja ją nakładająca nie powinna się ostać w obrocie prawnym. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie ze złożonym przez organ w odpowiedzi na skargę wnioskiem(przy braku żądania pozostałych stron przeprowadzenia rozprawy, jak stanowi art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd dokonując bowiem kontroli według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że przy ich wydawaniu orzekające organy nie naruszyły, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 lit. d, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz.U. z 2022 r., poz. 180, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym). Ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów ( art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym). Wobec powyższego, zgodnie z 4 pkt 22 lit. d ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009). Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł. do 2000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 zł (ust. 4). Zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W myśl Ip. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym nie wyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł (pięćset złotych). Stosownie do art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d i która: d. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; e. ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz f. posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Stosownie do art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: e. przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; f. umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a, precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; g. w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a, może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz h. osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. l nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3) Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4). Analiza powyższych regulacji ustawy o transporcie drogowym, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że orzekające w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż wskazane przepisy ustawy o transporcie drogowym, miały zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym. Organy poprawnie też je odczytały i zastosowały. W ocenie Sądu zgodzić się należało z orzekającymi organami inspekcji transportu drogowego, że w oparciu o prawidłowo przez nie ustalony stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, uzasadnione było przyjęcie, iż w dniu 26 października 2019 r. kierowca M. K. wykonywał przewóz osób na rzecz przedsiębiorcy A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C. Sąd podziela w związku z tym ustalenia dokonane przez organy, że był to krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji aktualizuje się obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez ten podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W pełni należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktycznie polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, iż nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08; Legalis nr 219202). Podkreślić także należy, że wykonywaniem transportu jest więc nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być choćby oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1059/10, CBSA). W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że Spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C jest przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy skoro została jej udzielona licencja nr [...] z dnia 12 czerwca 2018 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że podczas przedmiotowego przewozu doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kierowca nie posiadał bowiem w pojeździe i przy sobie oryginału wypisu z tej licencji. W oryginał tej licencji nie został też wyposażony. Zasadnie argumentują orzekające organy, że w świetle art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu kierowca obowiązany mieć jest przy sobie i okazywać do kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Skoro kierowca wykonywujący przewóz osób w imieniu wskazanej Spółki nie miał w pojeździe - wypisu z licencji - podczas wykonywania przewozu, to zasadnie z tego tytułu została nałożona kara administracyjna. Zgodzić się też należało, że w tym przypadku kara pieniężna z tytułu stwierdzonego naruszenia ustawy o transporcie drogowym mogła być nałożona na skarżącego. Z ustaleń orzekających organów wynika, że skarżący jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C w mieniu której był wykonywany przedmiotowy przewóz z naruszeniem warunków ustawy o transporcie drogowym. Trafnie podnio0sły organy, że skarżący nie wykazał, aby w firmie A Sp. z o.o. został wyznaczony inny niż on zarządzający transportem. Zasadnie zatem podniosły organy, że do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien więc nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez właściciela przedsiębiorstwa, pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Jako zarządzający transportem skarżący jest zobowiązany także znać dokumentację wymaganą do świadczenia usług transportu drogowego oraz być w stanie wprowadzać procedury kontrolne w celu zapewnienia, aby zatwierdzone dokumenty związane z każdą operacją transportową, w szczególności te, które dotyczą pojazdu, kierowcy, rzeczy i bagażu, znajdowały się zarówno w pojeździe, jak i w lokalu przedsiębiorstwa. Tym samym skarżący, jako zarządzający transportem, jest zobowiązany dopilnować, aby kierowcy przed rozpoczęciem danego przewozu drogowego zostali wyposażeni w dokumenty niezbędne do wykonania tego przewozu. Rację miały więc orzekające organy, że skarżący ze swoich obowiązków nie wywiązał się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany przez kierowcę nieposiadającego oryginalnego wypisu z licencji. Postanowienia zaś art. 92a ust. 2 dopuszczają nałożenie kary na zarządzającego w przedsiębiorstwie transportowym. Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest bowiem wyrazem troski prawodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób. Prawodawca wymaga więc, by osoba ta posiadała dobrą reputację, odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujący przewoźników (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1171/19; LEX nr 2760364). Sąd podziela również stanowisko organów, że przepisy rozdziału 7a ustawy o transporcie drogowym, mają zastosowanie nie tylko do kierowcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, ale także do każdego kierowcy wykonującego przewozy drogowe bez względu na stosunek prawny łączący kierowcę z podmiotem wykonującym przewozy drogowe. Świadczy o tym także tytuł tego rozdziału. Tym samym obowiązkiem skarżącego było dopilnować, aby skontrolowany kierowca posiadał wszystkie dokumenty wymagane do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, w tym odpowiednią oryginalną licencję oraz orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. Podkreślić więc należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada przede wszystkim podmiot wykonujący przewóz drogowy - przedsiębiorca, zarządzający, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Co istotne, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa o dzieło czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie odrębnie i jest objęta innymi sankcjami (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13). W kwestii natomiast podniesionej przez skarżącego w skardze, a odnoszącej się do okoliczności, że skontrolowany na drodze samochód nie widnieje w spisie samochodów objętych licencją oraz nie jest w zarządzie skarżącego na podstawie umowy o zarządzaniu transportem, stwierdzić jedynie należy, że z tego tytułu skarżący nie został ukarany. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że przedmiotowym pojazdem był wykonywany faktycznie przewóz osób odpowiadający definiowaniu transportu drogowego, zaś skarżący, jako zarządzający transportem, poniósł odpowiedzialność za brak nadzoru nad tym, czy skontrolowany kierowca posiadał wszystkie dokumenty wymagane do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, w tym odpowiednią oryginalną licencję bądź wypis z tej licencji. Wobec powyższego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesione w skardze, więc nie potwierdziły się. Nie można było też skutecznie, w ocenie Sądu, postawić orzekającym w niniejszej sprawie organom zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2022 r., poz. 735, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), polegających na niewykorzystaniu przez organy wszystkich możliwości dowodowych i nieustaleniu w sposób należyty stanu faktycznego. Materiał dowodowy był bowiem wystarczający, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a zasadniczy dowód stanowił protokół z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze. Racje ma organ odwoławczy, że obowiązująca zasada oficjalności postępowania dowodowego nie zamykała skarżącemu, jako zarządzającemu transportem w przedsiębiorstwie, przedstawienia dowodów organom, odzwierciedlających inny stan rzeczy, o ile takie istniały, w tym np. w kwestii osoby zarządzającej w przedsiębiorstwie. Nie można też organom postawić zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. i dokonaniu błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz, że nie wskazały w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji w sposób wystarczający okoliczności faktycznych i prawnych podjętych rozstrzygnięć, w myśl wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W motywach podjętych rozstrzygnięć organy wskazały bowiem w dostateczny sposób, czym się kierowały wydając decyzje co do istoty sprawy. Zasadne jest też stanowisko organów, że nie zaistniały żadne przesłanki do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym skoro do naruszeń doszło w wyniku zaniechania działań skarżącego, jako zarządzającego transportem. W niniejszym przypadku wobec reguły kolizyjnej, zawartej 189 § 2 k.p.a., pierwszeństwo miały bowiem przepisy odrębne – przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego w dziale IVa. Orzekające organy nie naruszyły też pozostałych, wskazanych w skardze przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, które w sposób prawidłowy ustaliły, odczytały i zastosowały. Organ odwoławczy mógł więc skorzystać ze swych kompetencji, wskazanych w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Działań organów w rozpatrywanej sprawie, nie można było więc ocenić, wbrew twierdzeniom skargi, jako naruszających zaufanie obywateli do organów państwa. Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.