III SA/Kr 1351/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak – Molczyk WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. S. na Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie III SA/Kr 1315/12 postanawia skargę odrzucić. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 r. odmówił przyznania R. S. jednolitej płatności obszarowej na rok 2009. Organ wskazał, że powodem odmowy jest niespełnienie przez rolnika warunku posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, który to wymóg wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W wyniku rozpoznania odwołania R. S., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 4 maja 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpoznaniu skargi R. S. na powyższą decyzją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1315/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy mają dokonać kontroli wniosku w szczególności pod kątem przepisów art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Pismem z dnia 2 listopada 2013 r. R. S. wniósł za pośrednictwem Oddziału Regionalnego ARiMR skargę na niewykonanie wyżej wymienionego wyroku wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny. Wskazał, że pomimo wyroku Sądu w którym uchylono poprzednie decyzje organów, Dyrektor Oddziału ARiMR ponownie utrzymał w mocy negatywną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 września 2013 r. odmawiającą przyznania płatności do gruntów rolnych. Wyrok WSA w Krakowie uprawomocnił się z dniem 11 kwietnia 2013 r., a pomimo tego nie został należycie wykonany. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, stwierdzając całkowitą bezzasadność żądania dotyczącego nałożenia kary finansowej. Organ wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1315/12 dotyczył sprawy, w której jako powód odmowy płatności wskazano sytuację dotyczącą działki ewidencyjnej nr [...], natomiast obecne decyzje w ogóle nie odnoszą się do tej działki. Organ nadesłał do akt sprawy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2013 r. odmawiającą przyznania R. S. jednolitej płatności obszarowej na rok 2009. Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. WSA w Krakowie postanowił dopuścić z urzędu dowód z akt sprawy sygn. akt III SA/Kr 1566/13 na okoliczność postępowania w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2009. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W świetle art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z treści niniejszego przepisu, jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, 2011, s. 549, nb 5; postanowienie NSA z: 20 listopada 2012 r., II OSK 2721/12, LEX nr 1248469; 15 maja 2013 r., II OSK 1073/13; 19 marca 2013 r., II OSK 540/13). Wezwanie to stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jeżeli strona nie wezwie organu do wykonania orzeczenia sądu lub załatwienia sprawy (postanowienie NSA z: 21 czerwca 2011 r., I OSK 1037/11; 7 kwietnia 2010 r., I OSK 1679/09; 14 października 2009 r., I OSK 467/09, 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06,). Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi i badania czy zachodzi przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Nawet przypomnienie o wydaniu wyroku nie jest w żaden sposób równoznaczne z wezwaniem do jego wykonania (postanowienie NSA z 15 maja 2013 r., II OSK 1073/13, LEX nr 1319024). Dlatego wezwanie musi zawierać treść imperatywną, by organ administracji miał świadomość, że strona zamierza poddać postępowanie organu kontroli sądowej. Zaznaczyć również należy, że przepis ten należy interpretować w ten sposób, że skarżący może wnosić skargę, domagając się ukarania organu grzywną za niewykonanie wyroku wielokrotnie – dopóki wyrok nie zostanie wykonany, lecz jednak każdorazowo wniesienie tego rodzaju skargi musi poprzedzać wezwanie do wykonania wyroku. Zwrócić należy uwagę, że istotą "wezwania do wykonania wyroku" oraz "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" jako wymogów formalnych poprzedzających wniesienie skargi jest zamiar ustawodawcy, by umożliwić pozasądowe załatwienie spraw w drodze podjęcia przez organ niezbędnych – wymaganych prawem czynności – bez potrzeby inicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Sądu, wezwanie o którym mowa wyżej ma bowiem służyć zdyscyplinowaniu organu i może nieść dla niego negatywne konsekwencje w postaci wymierzenia grzywny przez Sąd. Z tego też powodu, wezwanie organu do wykonania wyroku powinno mieć charakter bezsporny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w aktach brak jest jakiegokolwiek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1315/12. W żadnym wypadku za takie wezwanie nie może być uważane, jak chce tego skarżący, jego odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2013 r. odmawiającej przyznania mu jednolitej płatności obszarowej za rok 2009. Są to bowiem dwa odrębne środki prawne, z którymi wiążą się zupełnie inne konsekwencje dla organu i które inicjują inne rodzaje postępowań. W niniejszej sprawie nie zostały zatem zachowane warunki formalne wniesienia skargi o wymierzenie grzywny organowi administracji za niewykonanie wyroku na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. Zaznaczyć również należy, że po wydaniu wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1315/12 organy, zgodnie ze wskazaniami Sądu ponownie rozpoznały wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2009. Z treści skargi R. S. wynika, że nie zgadza się on z treścią rozstrzygnięcia organów. Jednakże skargi na niewykonanie wyroku w żadnym razie nie można utożsamiać ze skargą na merytoryczną decyzję, z którą strona się nie zgadza. Niezadowolenie strony z treścią rozstrzygnięcia nie może być kwestionowane poprzez wniesienie skargi na niewykonanie wyroku i domaganie się ukarania organu grzywną z tego tytułu, szczególnie, że strona korzysta ze zwyczajnych środków zaskarżenia. Zatem skoro skarżący nie spełnił przesłanek skutecznego wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany był skargę odrzucić jako niedopuszczalną z innych powodów na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Innym powodem skutkującym koniecznością odrzucenia skargi był brak wyczerpania procedury przedskargowej w tej sprawie.