III SA/Kr 1401/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewody z dnia 27 sierpnia 2015r. nr [ ] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 marca 2016r. Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Burmistrz odmówił wymeldowania A. H. z pobytu stałego z budynku mieszkalnego położonego w miejscowości J ul. K. Organ I instancji ustalił, że A. H. nie opuściła dobrowolnie i na trwałe w/w lokalu, co zostało udowodnione w oparciu o wyjaśnienia stron tj. A. H. i J. H., złożone do protokołów w dniu 16.06.2015r. W ocenie organu I instancji, wyjaśnienia stron są spójne i nie budzą wątpliwości. Strony jednoznacznie podają bowiem, że A. H. korzysta z przydzielonego jej w wyroku rozwodowym przez Sąd Okręgowy małego pokoju, kuchni i łazienki. W pokoju posiada meble i część swoich rzeczy osobistych. Do przedmiotowego budynku posiada klucze, a tym samym swobodny dostęp. Organ I instancji wskazał, że sam wnioskodawca J. H. potwierdza, że nie zabrania byłej żonie korzystać z w/w pomieszczeń. Z wyjaśnień stron wynika również, że A. H. partycypuje w kosztach związanych z utrzymaniem przedmiotowego domu. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że nie doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia lokalu, a tylko stwierdzenie tych okoliczności skutkowałoby wymeldowaniem z miejsca pobytu stałego A. H. W odwołaniu od powyższej decyzji organu J. H. stwierdził, że Urząd Miejski bezprawnie zameldował A. H. w budynku przy ul. K w J, gdyż wymieniona nie będąc właścicielem przedmiotowego budynku, winna była uzyskać uprzednio jego zgodę na zameldowanie, a on takiej zgody nie wyrażał. Tym samym odwołujący się uważa, że doszło do samowoli urzędniczej, ponieważ organ meldunkowy nie przeprowadził postępowania administracyjnego, które w świetle braku zgody właściciela przedmiotowej nieruchomości na zameldowanie A. H. powinien był przeprowadzić. Ponadto J. H. zarzucił organowi l instancji, iż nie przekazano mu wnioskowanych kopii dokumentów, w oparciu o które organ zameldował A. H. w budynku przy ul. K w J. Przywołując stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych J. H. uważa, że brak było przesłanek tego zameldowania. Decyzją z dnia 27 sierpnia 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2015r. nr [...]. Zdaniem organu II instancji, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje, iż A. H. nie opuściła budynku przy ul. K w J w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 16 czerwca 2015r. A. H. podała do protokołu przed organem I instancji, iż wraz z byłem mężem – J. H. są współwłaścicielami budynku mieszkalnego przy ul. K w J. Podkreśliła również, iż w przedmiotowym budynku zamieszkiwała i nadal zamieszkuje oraz partycypuje w kosztach związanych z jego utrzymaniem. W budynku tym posiada umeblowany jeden pokój, w którym znajdują się jej rzeczy osobiste i dysponuje kluczami do tego budynku. A. H. dodała, iż od kwietnia 2013 r. rzadziej przebywa w budynku przy ul. K w J z uwagi na agresywne zachowanie pana J. H. Ponadto zaznaczyła, iż w dniu 21 maja 2014r. wyrokiem Sądu Okręgowego, Wydział I Cywilny, sygn. akt [...], jej małżeństwo z J. H. zostało rozwiązane. Wyrokiem tym A. H. przyznano do wyłącznego użytku jeden pokój w przedmiotowym budynku ze współużywalnością kuchni, łazienki oraz przedpokoju. W ocenie organu II instancji okoliczność zamieszkania A. H. w budynku przy ul. K w J znalazła potwierdzenie także w wyjaśnieniach złożonych przez samego wnioskodawcę – J. H. w organie I instancji, zarówno w dniu 16 czerwca 2015r., kiedy to uczestniczył przy składaniu wyjaśnień przez A. H., jak również w dniu 2 lipca 2015 r., gdy zapoznawał się z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wówczas to bowiem J. H. ponownie zażądał wymeldowania A. H., gdyż była żona ma dostęp do jego pokoju i bez zgody wymienionego to wykorzystuje. Podkreślił również, że A. H. często prowokuje go i doprowadza do kłótni pomiędzy nimi. Zdaniem organu II instancji fakty te niezbicie świadczą zamieszkiwaniu A. H. w budynku przy ul. K w J. Ponadto z treści złożonego przez J. H. odwołania nie wynika, by A. H. opuściła przedmiotowy budynek w sposób trwały. Za oczywiste organ II instancji uznał zatem, że A. H. budynku przy ul. K w J nie opuściła, ma do niego dostęp i z niego korzysta. Za nieuzasadniony uznał organ II instancji zarzut, że organ I instancji nie przekazał mu wnioskowanych kopii dokumentów, w oparciu o które organ ten zameldował A. H. w budynku przy ul. K w J. Jak wynika bowiem z akt sprawy pismem z dnia 20 maja 2015r. organ meldunkowy przesłał J. H. kserokopię zgłoszenia pobytu stałego złożonego w dniu 31 maja 2010r. przez A. H. Jednocześnie w piśmie tym poinformowano go o okolicznościach faktycznych i prawnych związanych z przedmiotowym zameldowaniem. Dodatkowo J. H. niewątpliwie ponownie zapoznał się z tymi dokumentami w dniu 2 lipca 2015r., gdy zapoznawał się w organie I instancji z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie o wymeldowanie byłej żony. Ponadto organ II instancji podkreślił, iż A. H. składając w dniu 31 maja 2010r. w organie meldunkowym druk zgłoszenia pobytu stałego w budynku przy ul. K w J była uprawniona do potwierdzenia faktu swego pobytu pod wskazanym adresem z racji bycia współwłaścicielem zarówno nieruchomości gruntowej, jak i wybudowanego na niej budynku nr [...] przy ul. K w J (własność na prawach wspólności ustawowej). Z wyżej opisanych powodów, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy był wystarczający do orzeczenia o odmowie wymeldowania. Pismem z dnia 18 września 2015r. J. H. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody, w której podtrzymał zarzut, że zameldowanie A. H. było bezprawne, gdyż była ona właścicielem działki na której znajduje się budynek mieszkalny, a nie budynku. Stwierdził, że nie wyrażał zgody na zameldowanie byłej żony, wobec czego dokonane 5 lat temu zameldowanie jest błędne. Jako powód wymeldowania skarżący wskazał chęć sprzedaży nieruchomości. Skarżący powołał się przy tym na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące powinności organu ewidencji w sprawach o zameldowanie, gdy pobyt w lokalu osoby ubiegającej się o zameldowanie nie jest potwierdzony w sposób określony w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przytoczył również orzecznictwo sądów administracyjnych, w świetle którego instytucja zameldowania nie może sankcjonować samowoli, tj. sytuacji będącej następstwem naruszenia posiadania, gdyż nie można czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem. Skarżący powołał się także na wyrok NSA z dnia 30.10.2007r. w sprawie sygn. akt II OSK 1429/06 dla poparcia stanowiska, że w przypadku gdy dojdzie do nieprawidłowego dokonania czynności materialno - technicznej zameldowania, gdyż okaże się, że nie zachodziły materialnoprawne przesłanki do dokonania tej czynności, usunięcie tej wadliwej czynności może nastąpić w formie wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu. Skarżący stwierdził również, że czynność zameldowania w lokalu stanowiącym współwłasność, stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną, dlatego dla jej dokonania wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu odwoławczego, wszelkie zarzuty skargi, które sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji na tej podstawie, że skarżący nie wyrażał zgody na zameldowanie byłej żony w 2010r. są bezpodstawne. W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dostarczył bowiem podstaw do uznania, że A. H. w dacie rejestracji pobytu stałego w dniu 31.05.2010r. w budynku mieszkalnym w miejscowości J, ul. K nie przebywała, lub by podejmowała jakiekolwiek działania prawne świadczące o tym, że przebywanie A. H. w tym budynku było następstwem naruszenia przez nią posiadania. Skarżący nie wskazywał na to w toku postępowania, a jedynie twierdził, że zameldowanie nastąpiło bez jego zgody. Organ II instancji stwierdził, że zgoda bądź brak zgody skarżącego na zameldowanie A. H. nie miała w dacie jej zameldowania znaczenia prawnego w postępowaniu w przedmiocie zameldowania, jak również nie ma znaczenia obecnie. Istotną okolicznością warunkującą dopuszczalność zameldowania jest bowiem nie zgoda, lecz potwierdzenie faktu pobytu przez podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, co w przedmiotowej sprawie w dacie zameldowania A. H. miało miejsce, gdyż składając formularz zameldowania posiadała tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności. Jako właściciel mogła więc potwierdzić swój pobyt w lokalu, co też uczyniła. Za chybione organ II instancji uznał wynikające ze skargi zarzuty, w których skarżący podważa posiadanie przez A. H. tytułu prawnego do budynku mieszkalnego. A. H. była i jest bowiem obecnie współwłaścicielem gruntu, na którym znajduje się budynek mieszkalny. Była więc i jest także współwłaścicielem budynku mieszkalnego, gdyż zgodnie z art. 48 w zw. z art. 47 Kodeksu cywilnego budynek, jako części składowa gruntu, nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Chybione są też, zdaniem organu II instancji, twierdzenia, że czynność zameldowania w lokalu stanowiącym współwłasność, stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną i dla jej dokonania wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Nie chodzi bowiem o zgodę na zameldowanie, lecz o potwierdzenie pobytu dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Nie ma też żadnych podstaw do przyjmowania poglądu, że w przypadku współwłasności lokalu potwierdzenia pobytu mieliby dokonywać wszyscy współwłaściciele, gdyż potwierdzenie pobytu jest tylko stwierdzeniem faktu. Na rozprawie w dniu 3 marca 2016r. skarżący podał, że od 3 tygodni jego żona zamieszkuje pod tym adresem, natomiast wcześniej przebywała u matki. Okresy przebywania u matki były dwukrotne po ok. 1,5 roku na przestrzeni ostatnich 9 lat. W odpowiedzi A. H. wyjaśniła, że czasowe przebywanie u matki było spowodowane agresywnym zachowaniem jej byłego męża. Dodała, że ma prawo przebywać w domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia kryterium legalności, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga J. H. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Wojewody została wydana na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015r. poz. 388). Zgodnie z art. 69 pkt 1 tej ustawy weszła ona w życie z dniem 1 marca 2015 r. i zastąpiła regulacje zawarte we wcześniej obowiązującej ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.; dalej: " ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r."). Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Należy zauważać, że konstrukcja wymeldowania w aktualnie obowiązujących przepisach jest podobna do regulacji zawartej w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. – art. 15 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym organ gminy wydawał na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do regulacji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. zachowuje zatem w dużej mierze aktualność w odniesieniu do treści art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 945/15). Na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. wykształcił i utrwalił się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. II OSK 302/05). O trwałym opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu stałego świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale także zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2002 r., sygn. akt V SA 935/02; wyrok NSA z dnia 16 września 1986 r., sygn. akt III SA 437/86; wyrok NSA z dnia 3 lipca 1985 r., sygn. akt SA/Gd 573/85; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. III SA/Kr 654/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. III SA/GL 370/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. III SA/Łd 1058/11). Opuszczeniem jest więc nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu. Zauważyć należy także, iż w art. 27 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności prawodawca wskazał, że równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego. Natomiast w art. 25 ust. 2 tej ustawy wyjaśniono, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Z treści tych przepisów należy wywieść, że dopuszczalne jest opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu i skoncentrowanie czasowo swoich spraw życiowych w innym miejscu, jeżeli dana osoba nie ma zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego, tzn. przewiduje powrót do miejsca dotychczasowego zameldowania na pobyt stały po upływie określonego terminu. Żaden przepis prawa nie wymaga przy tym, aby w okresie czasowej zmiany miejsca pobytu utrzymywana była jakakolwiek więź z dotychczasowym miejscem pobytu stałego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. II SA/Ol 442/15). Ustalenie stanu przebywania na stałe w danym lokalu nie wyłącza zatem możliwości przejściowej nieobecności czy też występowania nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania. Takie sytuacje nie upoważniają do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że zarówno zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i jako takie – nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła formalne uprawnienie do przebywania w tym miejscu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1398/02). Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. Ustalenia winny się zatem koncentrować jedynie wokół tego, czy dana osoba opuściła lokal (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt K 20/01, publ. OTK-A 2002/3/34). Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2007r., sygn. akt II OSK 401/06, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 389/07, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji o odmowie wymeldowania wymaga oceny prawidłowości poczynionych w sprawie przez organu ustaleń dotyczących tego, czy A. H. opuściła miejsce stałego pobytu. W razie bowiem ustalenia, iż w wyniku zachowania A. H. pobyt jej w lokalu istotnie ustał, spełniona zostałaby wymagana prawem przesłanka uzasadniająca wymeldowanie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda, motywując ustalony w sprawie stan faktyczny wskazał, że A. H. nie opuściła budynku przy ul. K w J w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Organ powołał się na wyniki przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, w tym na wyjaśnienia samego skarżącego J. H. oraz uczestniczki A. H. Poczynione w toku postępowania ustalenia niezbicie świadczą o zamieszkiwaniu A. H. w budynku przy ul. K w J. Oceny tej nie zmienia czasowe nieprzebywanie A. H. w tym budynku, związane z pobytami u matki. Prawidłowo organ uznał zatem w niniejszej sprawie, że nie została spełniona ustawowa przesłanka opuszczenia przez A. H. tego budynku, która byłaby niezbędna do jej wymeldowania. Należy zresztą podkreślić, że sam skarżący okoliczność dalszego zamieszkiwania A. H. w tym lokalu potwierdza. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe należy uznać za prawidłowe. Poczynione w nim ustalenia dawały podstawę do wydania decyzji o odmowie wymeldowania A. H. z budynku mieszkalnego w miejscowości J, ul. K. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących nieprawidłowości zameldowania A. H. w tym lokalu w 2010r. z powodu braku zgody skarżącego jako właściciel lokalu należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione. W przedmiotowej sprawie niekwestionowana jest okoliczność przebywania A. H. w dacie rejestracji pobytu stałego w dniu 31 maja 2010r. w budynku mieszkalnym w miejscowości J, ul. K, ani że przebywanie A. H. w tym budynku nie było następstwem naruszenia przez nią posiadania. Skarżący kwestionuje jedynie to, że A. H. została w tym lokalu zameldowana, pomimo że jako właściciel nie wyrażał na to zameldowanie zgody. Prawidłowo uznał w tej sprawie organ, że zgoda bądź brak zgody skarżącego na zameldowanie A. H. nie miała w dacie jej zameldowania znaczenia prawnego w postępowaniu w przedmiocie zameldowania, jak również nie ma znaczenia obecnie. Zasadnie zwrócił uwagę organ, że okolicznością warunkującą dopuszczalność zameldowania nie jest zgoda, lecz potwierdzenie faktu pobytu przez podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. W przedmiotowej sprawie do takiego potwierdzenia doszło, albowiem w dacie zameldowania A. H. składając formularz zameldowania, posiadała tytuł prawny do nieruchomości w postaci prawa własności i jako właściciel potwierdziła swój pobyt w lokalu. Prawidłowo zatem organ uznał niezasadność zarzutów dotyczących wadliwości materialnotechnicznej czynności zameldowania. Chybiona jest także argumentacja skarżącego posiadanie przez A. H. tytułu prawnego do budynku mieszkalnego. Skoro A. H. była i jest obecnie współwłaścicielem gruntu, na którym znajduje się budynek mieszkalny, to znaczy że była i jest także współwłaścicielem budynku mieszkalnego, gdyż zgodnie z art. 48 w zw. z art. 47 Kodeksu cywilnego budynek jest co do zasady częścią składową gruntu. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut, że czynność zameldowania w lokalu stanowiącym współwłasność stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną i dla jej dokonania wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Zasadnie zwrócił uwagę organ, że przy zameldowaniu nie chodzi o zgodę na zameldowanie, lecz o potwierdzenie pobytu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Nie ma podstaw do uznania, że w przypadku współwłasności lokalu potwierdzenia pobytu muszą dokonać wszyscy współwłaściciele, gdyż potwierdzenie pobytu jest tylko stwierdzeniem faktu. Zasadnie zatem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wymeldowania A. H. z lokalu mieszkalnego przy ul. K w J, skoro w przedmiotowym budynku zamieszkiwała i nadal zamieszkuje. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający, a przyjęte przez organ II instancji ustalenia faktyczne istotne z punktu widzenia orzeczenia w przedmiocie wymeldowania wynikały z prawidłowo przeprowadzonej oceny zgromadzonych dowodów. Zaskarżona decyzja została zatem wydana zgodnie z prawem. Mając powyższe na względzie, Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.