III SA/Kr 1555/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. K. kwotę 22 (dwadzieścia dwa) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Decyzją z dnia [...] 2013 r. Starosta orzekł o uznaniu A. K. od dnia 11 października 2013 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W dniu 3 lipca 2015 r. Starosta skierował A. K. na szkolenie w terminie od dnia 6 lipca 2015 r. do dnia 23 lipca 2015 r., natomiast decyzją z dnia [...] 2015 r. przyznano ww. prawo do stypendium z tytułu odbywania tego szkolenia w wysokości 120 % podstawowej wysokości zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 23 października 2015 r. skierowano A. K. na staż na okres od dnia 26 października 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. i decyzją z dnia [...] 2015 r. przyznano ww. stypendium z tytułu odbywania tego stażu w wysokości 997,40 zł brutto miesięcznie. Decyzją z dnia [...] 2016 r. orzeczono o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lutego 2016 r. z powodu zatrudnienia na okres od dnia 1 lutego 2016 r. do dnia 29 lutego 2016 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r. orzeczono o uznaniu A. K. od dnia 1 marca 2016 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku, natomiast decyzją z dnia [...] 2016 r. orzeczono o utracie przez A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2016 r. z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego. W piśmie z dnia 31 marca 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że A. K. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. podlegał ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu oraz zdrowotnemu jako osoba wykonująca pracę. W związku z ww. informacją, postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Starosta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania A. K. prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia w okresie od dnia 6 lipca 2015 r. do dnia 23 lipca 2015 r., przyznania prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od dnia 26 października 2015 r. do dnia 31 stycznia 2015 r. oraz utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lutego 2016 r. zakończonej decyzją z dnia [...] 2016 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r. Starosta, po wznowieniu postępowania uchylił decyzję własną z dnia [...] 2016 r. w sprawie utraty przez A. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lutego 2016 oraz orzekł o pozbawieniu ww. statusu bezrobotnego od dnia 1 stycznia 2014 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r. Starosta uchylił decyzje własne z dnia [...] 2015 r. o przyznaniu stypendium z tytułu odbywania szkolenia oraz z dnia 30 października 2015 r. o przyznaniu stypendium z tytułu odbywania stażu; jednocześnie odmówił A. K. prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia w okresie od dnia 6 lipca 2015 r. do dnia 23 lipca 2015 r. oraz prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od dnia 26 października 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 i pkt 4, art. 9 ust. 1 pkt 14 c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm. oraz art. 104 kpa Starosta: 1) uznał pobrane przez A. K. świadczenie finansowane z Funduszu Pracy: a) stypendium z tytułu odbywania szkolenia "Techniki aktywnego poszukiwania pracy oraz rozwijania umiejętności społecznych" za okres od 06.07.2015 r. do 23.07.2015 r., w kwocie brutto 512,00 zł; b) koszty szkolenia wym. w pkt a) należne instytucji szkoleniowej w kwocie 532,40 zł; c) koszty dojazdu na szkolenie wym. w pkt. A) w kwocie 70,00 zł; d) stypendium z tytułu odbywania stażu za okres od 26.10.2015 do 31.01.2016 r. w kwocie brutto 3.191,70 zł, w łącznej kwocie 4.306,10 zł., (słownie złotych: cztery tysiące trzysta sześć 10/100) za nienależnie pobrane świadczenie; 2) zobowiązał A. K. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wymienionego w pkt 1) – w łącznej kwocie 4.306,10 w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz w art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do stypendium z tytułu odbywania szkolenia i stażu przysługuje bezrobotnemu, a takiego statusu na dzień skierowania na szkolenie oraz do odbywania stażu A. K. nie posiadał (decyzja z dnia [...] 2016 r.). Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 4 ww. ustawy w przypadku skierowania na szkolenie bezrobotnego, koszty tego szkolenia są finansowane z Funduszu Pracy. Do kosztów szkolenia zalicza się koszt szkolenia należny instytucji szkoleniowej oraz koszty przejazdu na szkolenie. A. K. nie powiadomił organu o podjęciu innej pracy zarobkowej (umowa zlecenia) od dnia 1 stycznia 2014 r., co skutkowało wydaniem błędnych decyzji przyznających stypendium. Wobec powyższego, zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, stypendium wypłacone za okres trwania szkolenia oraz trwania stażu stało się świadczeniem nienależnym. Z tego samego powodu (świadome zatajenie) na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, koszty szkolenia, stały się świadczeniem nienależnym. W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. zarzucił, że nie starał się o przywileje z Urzędu Pracy a zastosował się tyko do jego postanowień. Wskazał, że był w trudnej sytuacji, nie korzystał z żadnych świadczeń socjalnych, poszukiwał aktywnie pracy i był zmuszony skorzystać z oferty "wyświetlonej" w Urzędzie Pracy na planszy elektronicznej, na którą UP nie wydal skierowania. Podał, że pracował za stawkę 4 zł/godz, bez umowy, pokrywał koszty dojazdu do pracy. Nie był świadomy, że UP i pracodawca pokrywał ZUS. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 19 sierpnia 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa, art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie musi być wina umyślna, a więc bezpośredni zamiar wyłudzenia nienależnego świadczenia. Wystarczającą podstawą do wydania takiej decyzji jest złożenie oświadczenia nieodpowiadającego prawdzie, czyli obiektywnie niezgodnego ze stanem rzeczywistym. W przypadku gdy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy, ustawodawca nie wymaga wykazania, że strona została pouczona o okolicznościach powodujących ustanie prawa do pobierania świadczenia. Wskazał, że w niniejszej sprawie można jednoznacznie stwierdzić, że w dniu rejestracji A. K. został pouczony o warunkach koniecznych do nabycia statusu bezrobotnego, okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego oraz prawa do pobierania zasiłku i innych świadczeń oraz sytuacjach skutkujących obowiązkiem zwrotu świadczenia pieniężnego z Funduszu Pracy w przypadku jego nienależnego pobrania. W dniu podjęcia przez odwołującego się pracy, tj. 1 kwietnia 2014 roku, (powinno być 1 stycznia 2014 r.) przestał on spełniać warunki do posiadania statusu bezrobotnego i nie było podstaw do przyznania i pobierania stypendium z tytułu odbywania szkolenia, a następnie skierowania na staż i pobierania z tego tytułu stypendium. Oznacza to, że wypłacone stypendium z tytułu odbywania szkolenia "Techniki aktywnego poszukiwania pracy oraz rozwijania umiejętności społecznych" oraz koszty szkolenia, koszty dojazdu na szkolenie oraz stypendium z tytułu odbywania stażu za okres od 26 października 2015 roku do 31 stycznia 2016 roku, stały się świadczeniem nienależnym podlegającym zwrotowi. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje natomiast wysokość osiąganego wynagrodzenia za okres świadczenia pracy w ramach umowy zlecenia. Na powyższą decyzję A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił, że kwestionowane rozstrzygnięcie stanowi samowolę urzędniczą i jest wynikiem błędnych pism i decyzji. Wskazał, że jako bezrobotny w wieku chronionym dostosował się do pism Urzędu Pracy i podjął szkolenie - w tym okresie był bezrobotnym bez prawa do zasiłku. Dodał, że wynagrodzenie, które otrzymał od pracodawcy od stycznia 2014 do czerwca 2014 r. zostało rozliczone w urzędzie skarbowym, w ten sposób nie naraził Skarbu Państwa na straty. Nadto stawka godzinowa, za którą świadczył pracę była poniżająca, co winno też być uwzględnione w sprawie. Gdyby miał świadomość sytuacji, to nie podjąłby szkolenia "Gwarancja 50+". Nadto kwestionowana decyzja pozbawia go szeregu uprawnień. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę prawną wydania kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), dalej ustawa, zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się natomiast m. in. świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Na tle tego przepisu zgodzić należy się z poglądem, wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, że istotną cechą konstrukcji nienależnie pobranego świadczenia jest zamiar i świadomość osoby, która świadczenie pobrała co do faktu, że świadczenie to jej się należy (por. IV SA/Po 386/06, III SA/Gd 492/06). Za słuszne uznać należy też stanowisko, zgodnie z którym dla stwierdzenia, iż osoba która pobrała nienależne świadczenie świadomie wprowadziła organ w błąd, konieczne jest wykazanie, że w sposób prawidłowy została ona pouczona o okolicznościach istotnych dla przyznania świadczenia, w tym także o przesłankach, które w sposób negatywny warunkują pobieranie świadczeń. Dla świadomego wprowadzenia w błąd istotne jest natomiast stwierdzenie czy strona była świadoma, że fakty które zataiła, bądź co do których poświadczyła nieprawdę, były istotne dla sprawy, a zatem czy zdawała sobie sprawę z ich znaczenia, co wiąże się z pouczeniem o tym, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla rozstrzygnięcia indywidualnej i konkretnej sprawy oraz wyjaśnieniu zasad odpowiedzialności w przypadku nieuprawnionego korzystania ze świadczeń przysługujących osobom uznanym za bezrobotne (por. wyrok II SA/Op 368/10, dostępny http://sip.lex.pl/#/orzeczenia). Wskazuje się również, że określenie, iż pobierający świadczenie musi być pouczony o okolicznościach powodujących ustanie prawa do jego pobierania nie oznacza dokonania jakiegokolwiek pouczenia, lecz pouczenia zrozumiałego dla adresata. Tak więc informacje niezrozumiałe, niepełne, wymagające dokonywania swoistych interpretacji ich treści nie stanowią pouczenia (por. wyroki WSA w Gdańsku i Opolu III SA/Gd 175/10 i II SA/Op 368/10, dostępne j.w.). Pouczenie o okolicznościach, których wystąpienie powoduje brak prawa do świadczenia może polegać na przytoczeniu przepisów określających te okoliczności, ale musi być na tyle zrozumiałe, aby świadczeniobiorca mógł je odnieść do własnej sytuacji (konkretyzacja pouczenia). O prawidłowym pouczeniu można bowiem mówić dopiero wtedy, gdy organ poprawił i doprecyzował treść pouczenia w taki sposób, aby stało się ono czytelne, jasne i zrozumiałe, aby pouczony mógł je odnieść do własnej sytuacji. Musi ono wyraźnie wskazywać okoliczności, w jakich dochodzi do nienależnego pobrania świadczenia. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący od momentu rejestracji w Urzędzie Pracy w charakterze bezrobotnego otrzymał dwa pouczenia : pierwsze – pouczenie o prawach i obowiązkach bezrobotnego nastąpiło z chwila doręczenia w dniu decyzji z dnia [...] 2014 r., oraz karty rejestracyjnej bezrobotnego. W pouczeniu tym wskazane był przesłanki uznania za bezrobotnego, przesłanki utraty tego statusu, przesłanki zwrotu przyznanych świadczeń, pouczenie o obowiązku poinformowania o podjęciu zatrudnienia innej pracy zarobkowej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku (co nie dotyczyło skarżącego jako bezrobotnego bez prawa do zasiłku). Kolejne pouczenie skarżący otrzymał z chwilą skierowania na szkolenie w dniu 6 lipca 2015 r., zatem po niemal dwóch latach od daty rejestracji. W pouczeniu tym zawarto informację, o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej oraz innych okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej lub prawa do stypendium. Niewątpliwie redakcja tego pouczenia dotyczy obowiązków osoby kierowanej na szkolenie i odnosi się do okresu odbywania szkolenia i pobierania stypendium. Powyższych pouczeń nie sposób uznać za należyte, wystarczające do przyjęcia, że skarżący był właściwie poinformowany o obowiązkach związanych ze statusem bezrobotnego kierowanego na staż oraz o prawnych konsekwencjach niedopełnienia tych obowiązków. Przede wszystkim organ kierujący skarżącego do odbycia stażu nie zaktualizował pouczenia udzielonego skarżącemu w dacie uzyskania statusu osoby bezrobotnej, tj. nie podał kompletnej informacji o całokształcie praw i obowiązków bezrobotnego w związku z przyznaniem mu nowego świadczenia w postaci stypendium stażowego. Jest to istotne uchybienie, ponieważ od uznania skarżącego za osobę bezrobotną do skierowania go na staż i przyznania stypendium upłynęło niemal dwa lata. Trudno wymagać od osoby bezrobotnej, aby zapoznając się z informacją wręczoną wraz ze skierowaniem do odbycia stażu, miała na względzie treść bardzo obszernego pouczenia otrzymanego prawie dwa lata wcześniej w związku z uznaniem jej za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku i następnie na tej podstawie miała orientację co do ciążących na niej obowiązków. Osoba kierowana do odbycia stażu powinna otrzymać nowe pouczenie o swoich prawach i obowiązkach w pełnym zakresie, obejmującym wszystkie przepisy normujące jej sytuację prawną, zwłaszcza odnośnie do tych obowiązków, których zaniedbanie skutkuje tak poważną sankcją, jak obowiązek zwrotu świadczenia jako nienależnie pobranego. Sąd podziela w powyższej kwestii w całości stanowisko wyrażone przez WSA w Lublinie w wyroku z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 378/16 (dostępny j.w.). W szczególności osoba taka winna być pouczona, że prawo do pobierania stypendium z tytułu skierowania na szkolenie, oraz odbycia stażu przysługuje wyłącznie osobie posiadającej status bezrobotnego z pouczeniem jakie okoliczności powodują/mogły spowodować utratę tego statusu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się nadto, co jest istotne w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy, że celem wprowadzenia instytucji zwrotu nienależnie pobranego świadczenia było wyposażenie organów zatrudnienia w uprawnienia do żądania zwrotu pobranego świadczenia co do okresów, w których bezrobotny osiągał dochody z innych źródeł (por. wyroki WSA w Poznaniu i Wrocławiu IV SA/Po 386/06, IV SA/Wr 234/07, dostępne j.w.). Tak więc okoliczności istotne z punktu widzenia prawa do świadczeń odnosić się muszą do okresu jego pobierania. W niniejszej sprawie, przyczynę nałożenia na skarżącego obowiązku zwrotu stypendium z tytułu odbywania szkolenia za okres od 6 lipca 2015 r. do 23 lipca 2015 r., kosztów szkolenia, kosztów dojazdu na szkolenie, zwrotu stypendium z tytułu odbywania stażu za okres od 26 października 2015 r., do 31 stycznia 2016 r. stanowił zatajony przez fakt wykonywania przez skarżącego pracy zarobkowej w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w okresach pobierania stypendium z tytułu odbywanego szkolenia, tj. od 6 lipca 2015 r. do 23 lipca 2015 r. a następnie stażu, tj. od 26 października 2015 r. do 31 stycznia 2016 r. skarżący nie uzyskiwał dochodów z innych źródeł ani nie pobierał żadnych innych świadczeń. Co więcej, z akt sprawy nie wynika, że organ kierując skarżącego na szkolenie i staż zweryfikował spełnienie przez skarżącego przesłanek wskazanych w art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Z kolei nawiązując do utrwalonego orzecznictwa wypracowanego na gruncie analogicznej konstrukcji w prawie ubezpieczeń społecznych, przyjąć należy, w świetle art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy, dla ustalenia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, decydujące znaczenie ma świadomość i zamiar bezrobotnego, który pobrał świadczenie w złej wierze (por. wyrok SN z 24.XI.2004r., I UK 3/04, OSNIPUSiSP 2005, nr 8, poz. 16). Warunkiem ustalenia obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia jest wymóg świadomości i premedytacji w pobieraniu świadczenia nienależnego. Obowiązek zwrotu obciąża zatem tego - i tylko tego - kto przyjął świadczenie w złej wierze wiedząc, że mu się nie należy (por. wyrok SA w Krakowie z 11.IX.1996r. III AUr 105/96, OSA 1997, nr 7-8, poz. 21). Jak wynika z przeprowadzonych rozważań, w niniejszej sprawie świadczenia zostały wypłacone skarżącemu w sposób, na który nie miała wypływu jego wina. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że w sferze świadomości skarżącego pozostawało pobieranie świadczenia nienależnego, bądź, że działał on z zamiarem pobrania świadczenia, które mu się nie należy. Organ administracji ma obowiązek ustalenia i rozważenia stanu faktycznego w możliwie najdokładniejszy sposób, dokonania subsumcji tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały wnikliwie rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie poparte logicznymi argumentami powinno być ich konsekwencją. Niezachowanie powyżej wskazanych zasad, powoduje, że decyzja organu nosi cechy dowolności. Zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, organ powinien podejmować wszelkie niezbędne czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy i do jej załatwienia (art. 7 k.p.a.). W tym celu obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i w oparciu o ten materiał dokonać oceny, czy dana okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy została udowodniona (art. 80 kpa.). Z powyższych ustaleń wynika, że organ dopuścił się naruszenia ww. przepisów art. 7, 77 i 80 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisu prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Wobec naruszenia wskazanych wyżej przepisów, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i lit. c) ppsa orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §1 ppsa.