III SA/Kr 345/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek(spr.) WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi B. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w Gminie postanawia I. skargę odrzucić, II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Sądu wpis w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). postanowienia WSA w Krakowie z dnia 22 października 2013r. W dniu 10 maja 2011r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w Gminie. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Do kategorii dróg gminnych zostały zaliczone drogi wymienione w załączniku Nr 1 do tej uchwały. Pismem z dnia 28 stycznia 2013r. B. S. wezwała Radę Miejską do zmiany powyższej uchwały z dnia 10 maja 2011r. Nr [...] jako niezgodnej z prawem. B. S. podniosła, iż zgodnie z treścią ustawy o drogach publicznych Rada Gminy zobowiązana była do wykazania w swojej uchwale wszystkich dróg publicznych znajdujących się na terenie Gminy, czego jednak nie dokonała w stosunku do drogi nr [...] położonej w miejscowości M, której jest właścicielem. W dniu 26 lutego 2013r. Rada Miejska podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego w dniu 29 stycznia 2013 roku przez Panią B. S. Uchwała została podjęta na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Rada Miejska stwierdziła, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezzasadne, gdyż nie doszło do naruszenia prawa. Rada Miejska wyjaśniła, iż droga nr [...] w M nie została zaliczona do dróg gminnych, gdyż jest drogą wewnętrzną. Pismem z dnia 20 marca 2013r. B. S. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 10 maja 2011r. Nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w Gminie, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 7 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca podniosła, iż położona w miejscowości M droga nr [...] nie została zaliczona do dróg gminnych mimo, że właścicielem gruntu jest Gmina, a w rejestrze grunt ten opisany jest jako droga. Skarżąca wskazała, iż w/w droga stanowi dojazd do jej domu, a w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały jej nieruchomość została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zdaniem Rady Miejskiej, zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem i ma oparcie w obowiązującym porządku prawnym. Rada Miejska stwierdziła, iż drogi nie zaliczone do kategorii dróg gminnych są drogami wewnętrznymi. Poza tym nie każda droga jest drogą publiczną. Rada Miejska wyjaśniła, iż przed podjęciem zaskarżonej uchwały została przeprowadzona ocena jakie jest przeznaczenie poszczególnych dróg i jakie dana droga ma znaczenie dla społeczności lokalnej. Rada Miejska wskazała, iż o tym czy dana droga jest drogą publiczną, stanowią względy techniczne i prawne. Biorąc powyższe pod uwagę, droga o nr [...] w M została zaliczona do dróg wewnętrznych. Wezwana do wykazania, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie, B. S. w piśmie z dnia 13 czerwca 2013r. wyjaśniła, iż jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości S, która bezpośrednio sąsiaduje z działką nr [...] położoną w miejscowości M, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka drogowa, której właścicielem jest Gmina. Skarżąca podniosła, iż ponieważ jej nieruchomość nie posiada odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, powołując się na art. 145 § 1 Kodeksu cywilnego, przewidującego możliwość ustanowienia w stosunkach sąsiedzkich służebności drogowej, mogłaby skorzystać z tego uprawnienia i domagać się ustanowienia drogi koniecznej, ale składając wniosek o jej ustanowienie zostanie on odrzucony, gdyż zgodnie z decyzją Wojewody regulującą stan prawny działki drogowej nr [...] ([...]) jej nieruchomość posiada nieskrępowany dostęp do drogi publicznej. Skarżąca uważa więc, iż sytuacja, w której nastąpiła niezgodność stanu prawnego ze stanem faktycznym powoduje nieuprawnione ograniczenie jej jako właściciela w możliwości korzystania z jej nieruchomości. Odpowiedź na skargę złożył również Burmistrz Miasta i Gminy, wnosząc o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W pierwszej kolejności Burmistrz podniósł, iż wnosząc skargę skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną indywidualną sytuacją prawną, tj. że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego. Burmistrz wskazał, iż zaskarżona uchwała nie dotyczy nieruchomości należącej do B. S., zaś sama skarżąca nie wykazała jaki przepis prawa materialnego został naruszony. Tym samym, zdaniem Burmistrza, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego ani uprawnienia skarżącej. Następnie Burmistrz Miasta i Gminy powtórzył argumenty dotyczące niezaliczania dróg wewnętrznych do dróg gminnych. Na rozprawie w dniu 22 października 2013r. pełnomocnik Burmistrza Miasta i Gminy podniósł, że droga nr [...] położona w miejscowości M nie może zostać zaliczona do kategorii dróg gminnych, ponieważ nie spełnia wymogów technicznych – jest zbyt wąska. Droga ta nie ma również znaczenia lokalnego w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych – jest drogą polną, stanowi dojazd tylko do nieruchomości należącej do skarżącej. Pełnomocnik organu zwrócił przy tym uwagę, że skarżąca nie wykazała faktu bycia właścicielem nieruchomości sąsiadującej z drogą nr [...] stosownymi dokumentami. Zdaniem pełnomocnika organu, skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, ponieważ dotyczy ona zupełnie innego obszaru gminy, nie obejmując miejscowości M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 10 maja 2011r. Nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w Gminie. Uruchomienie bowiem powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności zaskarżonej uchwały poprzedzać musi konstatacja, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna i pochodzi od uprawnionego podmiotu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast z § 2 tego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie zastosowanie będzie miał cytowany powyżej § 2, albowiem w przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 zasady ogólnej. Wyjątek ten został przewidziany w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm., zwana dalej u.s.g.). Z ustępu 1 tego przepisu wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Ustawodawca wyraźnie zatem ustanawia wyjątek od ogólnej zasady dotyczącej legitymacji skargowej przewidzianej w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 3 § 2 pkt 4 i 5 p.p.s.a., a zatem również w stosunku do art. 50 § 1 tej ustawy (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, LEX nr 171196, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2010r., sygn. akt II OSK 1919/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 490/09, LEX nr 517520). Przy braku wyraźnej normy w ustawie o drogach publicznych, w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 101 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym. Jednym z warunków umożliwiających rozpoznanie niniejszej skargi jest zatem stwierdzenie istnienia po stronie skarżącej legitymacji skargowej. Przepis art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżyć je do sądu administracyjnego. Niewątpliwie zakres tego unormowania zawęża krąg osób uprawnionych do złożenia skargi w stosunku do kręgu podmiotów, którym przyznano prawo wnoszenia skarg na zasadach ogólnych, przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z brzmienia art. 101 u.s.g. wynika, iż aby wnieść skargę na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego muszą zostać spełnione trzy warunki: 1) zaskarżona uchwała musi być uchwałą z zakresu administracji publicznej, 2) wniesienie skargi musi zostać poprzedzone bezskutecznym wezwaniem rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) skarżący musi wykazać, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Legitymację do złożenia skargi na podstawie przepisów ustawy o samorządzie gminnym nabywa się zatem jedynie wtedy, gdy doszło do naruszenia podjętą uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia danego podmiotu. Badając dopuszczalność wniesionej w niniejszej sprawie skargi, Sąd stwierdza, że zaskarżoną uchwałę należy zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Strona skarżąca dopełniła wymogu poprzedzenia skargi bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Konieczne pozostało zatem ustalenie legitymacji skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA z 2005 r., nr 1, poz. 2; wyrok TK z dnia 16 września 2008r.,SK 76/06, Dz. U. z 2008r., nr 170, poz. 1053). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, s. 69). Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie (wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., III RN 42/02, OSNP z 2004r., nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Owo naruszenie winno przy tym być wyraźne, bezpośrednie, realne i indywidualne, odnoszące się do określonej normy prawnej i konkretnego podmiotu (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, z dnia 11 stycznia 2008r., II OSK 1413/07, LEX nr 463987, w postanowieniu z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia zaskarżoną uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymację skargową wywodzi bowiem skarżąca z tego, że jej nieruchomość nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a tym samym, że ograniczono jej prawa jako właściciela działki sąsiadującej z drogą nr [...]. W ocenie Sądu argumenty podawane przez Skarżącą jako uzasadnienie jej legitymacji skargowej nie są uzasadnione. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, kwestionowana przez nią uchwała nie narusza jej interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżona uchwała nie obejmuje bowiem swą treścią ani nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca, ani drogi wewnętrznej, która do tej nieruchomości przylega. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona uchwała nie mogła zatem swą treścią naruszyć interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, dotyczy bowiem zupełnie innych nieruchomości niż wskazywane przez skarżącą. Jak wynika z akt sprawy, nieruchomość będąca własnością skarżącej graniczy z drogą wewnętrzną nr [...]. Jeżeli skarżąca uważa, że jej nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej, może zwrócić się do sądu powszechnego z wnioskiem o ustanowienie drogi koniecznej w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom skarżącej, wyrażonym w piśmie z dnia 13 czerwca 2013r., sąd powszechny nie jest związany stanowiskiem Wojewody, że jej nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, lecz dokonuje własnych ustaleń i oceny istniejącego stanu faktycznego zanim rozstrzygnie sprawę. Należy zatem ocenić, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie. Zgodnie zatem z treścią przytoczonego powyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie mogła ona skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego, nie ma bowiem legitymacji skargowej w rozumieniu tego przepisu. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie brak legitymacji skargowej w sprawach ze skarg wnoszonych w trybie art. 101 u.s.g., powoduje konieczność odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Rozstrzygając kwestię legitymacji skargowej Sąd nie bada bowiem merytorycznie zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności, nie rozstrzyga zatem merytorycznie danej sprawy sądowoadministracyjnej, ograniczając się do ustalenia istnienia uprawnień skarżącego do wniesienia skargi. W sprawach ze skarg wnoszonych w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym należy nadto zwrócić uwagę na treść art. 101 ust. 2 który przewiduje, że ustępu 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W orzecznictwie obecnie jednolicie przyjmuje się, że zawarte w tym przepisie pojęcie "sprawy" rozumieć należy przedmiotowo (w sprawie danej uchwały), a nie podmiotowo (w sprawie zainicjowanej przez danego skarżącego). Orzecznictwo sądowe jednolicie potwierdza zaistnienie w takiej sytuacji rei iudicate (m.in. post. SN z dnia 9 grudnia 2002r., sygn. akt III RN 127/02, publ. OSNP 2003/24/586, LEX nr 81946; wyrok NSA z dnia 18 września 2003r., sygn. akt II SA 2637/02, LEX nr 80699 oraz wyrok TK z dnia 4 listopada 2003r., sygn. akt SK 30/02, publ. OTK-A 2003/8/84, LEX nr 81789). Ustalając zasady dopuszczalności kontroli uchwał organów samorządowych, przepisy ustawy o samorządzie gminnym wprowadzają zatem konstrukcję powagi rzeczy osądzonej przewidując, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli w sprawie będącej przedmiotem skargi orzekał już sąd administracyjny i poprzednia skarga została oddalona. Ustawodawca dopuszcza w ten sposób tylko jednokrotną możliwość kontroli przez sąd administracyjny legalności samorządowej uchwały podjętej w sprawie z zakresu administracji publicznej i wyraźnie artykułuje tę zasadę w art. 101 ust. 2 u.s.g., odmawiając możliwości wniesienia ponownej skargi na tę samą uchwałę wówczas, gdy sąd już dokonał oceny legalności tej uchwały i skargę oddalił. Taka regulacja oparta jest na założeniu, że sąd administracyjny oddalając wcześniejszą skargę, dokonał już oceny legalności zaskarżonego aktu, nie ma więc ani potrzeby, ani możliwości dokonywania ponownej kontroli tego samego. Zasadę jednokrotnego badania legalności uchwał potwierdzają też ogólne zasady działania polskich sądów administracyjnych. Specyfika wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez polskie sądy administracyjne polega na tym, że wykonują go one poprzez kontrolę działania administracji publicznej. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie przewiduje, iż Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tym samym, w razie zaskarżenia do sądu danego aktu, kontroli sądowej podlega cały zaskarżony akt, niezależnie od tego, jakie zarzuty co do jego niezgodności z prawem powołał w skardze skarżący. Priorytet powierzonego sądom administracyjnym zadania zapewnienia legalności działania administracji potwierdza też wyłączenie zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego w sytuacji stwierdzenia przez sąd wady nieważności skarżonego aktu (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Kontrolując legalność uchwał samorządowych sądy administracyjne działają jako specyficzne sądy nad prawem, korzystając z kompetencji analogicznych do tych, jakie w odniesieniu do innych rodzajów aktów normatywnych ustrojodawca przyznał Trybunałowi Konstytucyjnemu. Nadto należy zwrócić uwagę na treść art. 153 p.p.s.a. (poprzednio art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym), który przewiduje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Odnosząc wskazane powyżej argumenty do niniejszej sprawy należy uznać, że wobec treści cytowanego powyżej przepisu art. 101 ust. 2 u.s.g. wniesienie skargi przez podmiot nie mający legitymacji skargowej nie może powodować rozstrzygnięcia Sądu w postaci oddalenia skargi. Pomimo bowiem tego, że w istocie Sąd ograniczył się w niniejszej sprawie jedynie do zbadania przesłanek legitymacji skargowej skarżącej i nie dokonywał oceny legalności zaskarżonej uchwały, w przypadku wydania przez Sąd wyroku oddalającego skargę kolejni skarżący mogliby zostać w przyszłości pozbawieni prawa do kwestionowania przed sądem administracyjnym tej samej uchwały. Pomimo więc tego, że nie doszło do merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, powstałaby powaga rzeczy osądzonej w stosunku do tej uchwały, a zatem mogłoby dojść do sytuacji, w której uchwała samorządowa podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej wyłączona byłaby spod kontroli jej legalności przez sąd administracyjny. Nawet bowiem gdyby przyjąć dopuszczalność dokonywania w kolejnych sprawach analizy przyczyn oddalenia skargi przez sąd, zwrócić należy uwagę na treść art. 141 § 2 p.p.s.a., z mocy którego uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się jedynie na wniosek. Jeżeli zatem żadna ze stron nie złożyłaby wniosku o uzasadnienie wyroku oddalającego skargę, motywy tego rozstrzygnięcia nie byłyby w przyszłości znane. Z samej sentencji wyroku nie sposób byłoby zatem ustalić, czy oddalenie skargi poprzedzone było merytoryczną kontrolą zaskarżonej uchwały i wnioskiem sądu o jej zgodności z prawem, czy też sąd ograniczył się jedynie do zbadania dopuszczalności zaskarżenia danej uchwały przez konkretnego skarżącego i z tego powodu, odmawiając mu legitymacji skargowej, skargę oddalił. Mając na uwadze powyżej wskazywane argumenty, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie powstała konieczność odrzucenia skargi. Skoro bowiem Sąd uznał, że złożona w niniejszej sprawie skarga pochodziła od podmiotu nie mającego legitymacji skargowej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, postanowiono o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia przez podmiot do tego nieuprawniony – jak w pkt I postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – jak w pkt II postanowienia.