III SA/Kr 414/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Sędzia WSA Jakub Makuch Protokolant starszy sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi T. S.K.A. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 grudnia 2022 r., nr BP.501.71.2022.2152.GR4.321410 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r., nr BP.501.71.2022.2152.GR4.321410 utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 grudnia 2021 r. o nałożeniu na T. Spółka jawna kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. W podstawie prawnej podano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2000 dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 1 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 dalej "u.t.d.") oraz Lp. 1.1. do załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że dniu 13 października 2021 r. na drodze ekspresowej [...] MOP M. – W., do kontroli zatrzymano pojazd marki VOLVO o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki ZASŁAW o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Ł. K., który w imieniu przedsiębiorstwa T. Sp.j. wykonywał krajowy przewóz drogowy. W toku kontroli kierowca nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy ani wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem [...] z dnia 13 października 2021 r. (k. 168 i n. a.a.) Strona, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym przede wszystkim nie ustalenie jakie okoliczności formalne były przyczyną niewydania decyzji o przeniesieniu uprawnień do dnia 25 listopada 2021 r. oraz nieprzeprowadzenie dowodów z odpisów z KRS w celu ustalenia, kiedy doszło do powstania przedsiębiorcy w wyniku przekształcenia, a tym samym nie ustalenie czy strona dochowała wszelkich formalności i czy niezwłocznie po przekształceniu złożyła wniosek o przeniesienie uprawnień a także brak ustalenia, czy na dzień kontroli skarżącej wydano decyzję o przeniesieniu uprawnień a tym samym czy strona uzyskała uprawnienia do wykonywania transportu drogowego; art. 92c ust. 1 pkt. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania, albowiem w sprawie zaistniały okoliczności, które wskazują, że strona nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. W uzasadnieniu odwołania jego autor podniósł, że zgodnie z aktualnym odpisem z KRS, przedsiębiorca powstał 23 kwietnia 2021 r. z przekształcenia spółki T. spółka komandytowa. Spółka przekształcona została wykreślona z rejestru 28 kwietnia 2021 r. Organ, do którego został złożony wniosek o przeniesienie uprawnień transportowych wystosował wezwania do uzupełnienia braków formalnych, przy czym wezwania z dnia 11 maja, 5 sierpnia i 7 września 2021 r. były kierowane do nieistniejącego już podmiotu, tj. do T. Sp. z o. o. Sp. k. i dopiero wezwanie z dnia 19 października 2021 r. skierowano do właściwego podmiotu, którym jest T. Sp.j. Dodatkowo, strona skarżąca wskazała, że w ww. wezwaniach zwracano się o przedstawienie różnych dokumentów w osobnych wezwaniach, co miało przyczynić się do braku możliwości uzyskania przez przedsiębiorcę decyzji o przeniesieniu uprawnień w terminie umożliwiającym zachowanie ich ciągłości. Pełnomocnik strony wskazał, iż organ I instancji w treści decyzji posługiwał się firmą nieistniejącego już podmiotu oraz nie ustalił, iż strona uzyskała prawem wymagane uprawnienia, gdyż decyzja o przeniesieniu uprawnień została wydana w dniu 25 listopada 2021 r. w związku z czym nie ma potrzeby nakładania na stronę kary. W uzasadnieniu opisanej na wstępnie decyzji organu odwoławczego z dnia 12 grudnia 2022 r. wskazano, że w toku kontroli kierowca nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy ani wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Powyższe wynika ze znajdującego się w aktach protokołu kontroli nr [...] z dnia 13 października 2021 r., który stanowi istotny dowód w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił stronie, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Organ odwoławczy ustalił, że kierowca Ł. K. podpisał protokół kontroli drogowej bez uwag. Dalej podniesiono, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona, jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 28 września 2017 r., sygn. III SA/Kr 667/17). W związku z powyższym organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek posiadania stosownego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego tym bardziej dotyczy profesjonalnego przedsiębiorcy. Dalej wskazano, że w dniu 13 października 2021 r. strona posiadała licencję wspólnotową w zakresie rzeczy o nr [...], ważną od dnia 27 stycznia 2018 r. do dnia 26 stycznia 2023 r. oraz zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy o nr [...], ważne od dnia 1 lutego 2018 r. Ponadto, ustalono, że strona nie zgłosiła pojazdu marki VOLVO nr rej. [...] do licencji nr [...]. Dodatkowo ustalono, iż w dniu 30 kwietnia 2021 r. wpłynął wniosek strony o przekształcenie, który z przyczyn formalnych nie został rozpatrzony. Stronę wezwano o uzupełnienie wniosku o niezbędne dokumenty. Do dnia 8 listopada 2021 r. strona nie uzupełniła ww. braków. Ponadto, przekazano informację, iż wymienione w odpowiedzi z dnia 19 listopada 2021 r. dotyczyły przedsiębiorcy T. Sp. z o. o. Sp. k. Dodatkowo poinformowano, że przedsiębiorcy T. Sp. j. na dzień 13 października 2021 r. nie została wydana decyzja przenosząca uprawnienia wynikające z licencji nr [...] i zezwolenia nr [...] udzielonych przedsiębiorcy T. Sp. z o. o. Sp. k. Organ II instancji wyjaśnił, że wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniego uprawnienia tj. uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które upoważnia dany podmiot do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. Z powyższego wynika zatem, że w dniu kontroli strona wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy bez stosownych uprawnień tj. nie posiadała zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W tym miejscu wskazano, iż jak wynika z akt sprawy postępowania prowadzone przez organ I instancji było prowadzone od początku wobec podmiotu przekształconego, jakim jest T. Sp.j., czego dowodem jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 13 października 2021 r. W treści zaskarżonej decyzji, organ I instancji, wbrew twierdzeniom pełnomocnika posługiwał się poprawną firmą strony. Ponadto, jak wynika z przesłanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego pisma z dnia 9 listopada 2021 r., strona przesłała wniosek o przekształcenie spółki, który z przyczyn formalnych nie został rozpatrzony. W ww. piśmie wskazano, iż strona została wezwana o uzupełnienie wniosku o niezbędne dokumenty oraz, że do dnia 8 listopada 2021 r. braki te nie zostały przez nią uzupełnione, co stanowiło przyczynę nie wydania decyzji o przeniesieniu uprawnień na przekształconą spółkę we wcześniejszym terminie. W tym miejscu organ wskazał, iż zgodnie z art. 13 ust. 1 u.t.d. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią. Jak wskazał NSA w wyroku z 13 marca 2019 r., sygn. II GSK 101/17 "Przejście uprawnień z licencji udzielonej przedsiębiorcy przekształcanemu na rzecz przedsiębiorcy przekształconego może nastąpić wyłącznie na podstawie konstytutywnej decyzji uprawnionego organu administracji publicznej, albowiem dopiero wydanie tej decyzji powoduje, że podmiot przekształcony na zasadach określonych w KSH, a więc podmiot nowopowstały, nabywa uprawnienia wynikające z licencji udzielonej podmiotowi przekształconemu zwłaszcza, że zasadą jest zakaz odstępowania lub przenoszenia tego rodzaju uprawnień, co wynika z ust. 1 art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym". W związku z powyższym, organ II instancji wskazał, że przejście uprawnień wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji może nastąpić dopiero w wyniku podjęcia stosownej decyzji przez organ, który tych uprawnień udzielił. Takiej decyzji strona nie uzyskała na dzień 13 października 2021 r. tj. dzień przeprowadzenia przedmiotowej kontroli. Organ wyjaśnił dalej, iż podniesiona przez pełnomocnika okoliczność dotycząca wydania przez uprawniony organ w dniu 25 listopada 2021 r. decyzji o przeniesieniu uprawnień pozostaje bez wpływu na ponoszoną przez nią odpowiedzialność za realizację w dniu 13 października 2021 r. przewozu bez posiadanego stosownego uprawnienia, co ustalono na podstawie protokołu kontroli oraz pism Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 i 19 listopada 2021 r. W tym miejscu organ odwoławczy zaakcentował, iż strona powyższego w żaden sposób nie zakwestionowała ani nie przedstawiła dowodów np. w postaci dokumentu, który uprawniał ją do realizacji skontrolowanego przewozu w dniu kontroli. Zdaniem organu II instancji - zawodowy przedsiębiorca powinien tak zorganizować prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, aby nie dopuścić do powstania naruszeń obowiązujących przepisów prawa. Organ odwoławczy przeprowadził również postępowanie w zakresie art. 92c u.t.d. i uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania tego przepisu. W skardze do WSA w Krakowie zawartej w piśmie z dnia 2 lutego 2023 r. T. Spółka Komandytowo – Akcyjna, dawniej T. sp.j., reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1.art. 92c ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania, albowiem w sprawie zaistniały okoliczności, które wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć; 2.art. 9 i art. 7 k.p.a w związku z art. 64 § 2 k.p.a, poprzez kilkukrotne wzywanie skarżącego (choć trzy pierwsze wezwania były kierowane do podmiotu już nieistniejącego i wykreślonego z KRS) do uzupełnienia braków formalnych wniosku wskazując w każdym wezwaniu inne braki, co spowodowało, że skarżący był błędnie informowany przez organ, że zastopowanie się do danego wezwania i uzupełnienie określonych w nim braków będzie wystarczające do wydania wnioskowanej przez skarżącego decyzji i że wszystkie braki zostały już uzupełnione/ w sytuacji, gdy później okazywało się, że jednak organ nie poinformował skarżącego o innych jeszcze brakach, które winny być, jego zdaniem uzupełnione, celem wydania wnioskowanej decyzji, co powodowało, że skarżący, mimo dochowania należytej staranności i złożenia wniosku o przeniesienie uprawnień transportowych w ciągu 5 dni roboczych od swojego powstania, nie miał szans na uniknięcia naruszenia stwierdzonego przez organ dnia 13 października 2021 r. Wobec powyższego, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący powstał dnia 23 kwietnia 2021 r., z przekształcenia spółki T. spółka komandytowa. Skarżący złożył wniosek o przeniesienie uprawnień transportowych dnia 30 kwietnia 2021 r., a zatem 7 dni po swoim powstaniu. Podkreślono, że 24 i 25 kwietnia to były odpowiednio sobota i niedziela. Wskazano, że wniosek został złożony w ciągu 5 dni roboczych od powstania, a zatem bez zbędnej zwłoki. Organ II instancji, za organem l instancji, wskazał, że decyzja o przeniesieniu uprawnień na przekształconą spółkę została wydana dopiero dnia 25 listopada 2021 r., z przyczyn leżących po stronie skarżącego, albowiem nie uzupełnił on, do dnia 8 listopada 2021 r. braków formalnych do których wzywał go organ. Tymczasem powyższe stanowisko organów pomija istotne w niniejszej sprawie okoliczności. A mianowicie, o ile prawdą jest, że organ do którego złożony został wniosek o przeniesienie uprawnień, wystosował wezwania do uzupełnienia braków formalnych - to wezwania te były kierowane do nieistniejącego już podmiotu tj. sp. z o.o. sp. k. i dopiero wezwanie z 19.10.21 r. zostało skierowane do właściwego podmiotu; w każdym wezwaniu organ zwracał się o przedstawienie innych dokumentów. Z ww. powodów skarżący nie miał szans uzyskać decyzji o prześnieniu uprawnień w terminie umożliwiającym zachowanie ich ciągłości i to nie ze swojej winy tylko z winy organu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie, bowiem zaskarżona decyzja została doręczona stronie 2 stycznia 2023 r., a skargę wniesiono w dniu 2 lutego 2023r. ( a termin upływał 1 lutego 2023 r.). Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2023 r. sąd, dokonawszy analizy wydruku śledzenia przesyłek i dowodu doręczenia decyzji, uznał, że skarga została wniesiona w terminie prawem przewidzianym ( k. 29 a.s.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Skarga jest bezzasadna, a wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Poza sporem w sprawie jest, że w dniu kontroli tj. 13 października 2021 r. kierowca wykonujący przewóz w imieniu spółki T. Sp.j. z siedzibą w K. (aktualnie T. S.K.A. z siedzibą w K.) nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy ani wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wykonującemu przewóz przedsiębiorcy T. Sp. j. na dzień kontroli nie została wydana decyzja przenosząca uprawnienia wynikające z licencji [...] i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy o nr [...] (ważne do dnia 1 lutego 2018 r.) udzielone przedsiębiorcy T. Sp. z o.o. Sp. k. Organ administracyjny ustalił także, że przekształcony przedsiębiorca spółka T. Sp.j. wystąpił w kwietniu 2021 r. o przeniesienie na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 2 u.t.d. ww. uprawnień i zezwoleń, które udzielono mu zostały decyzją 25 listopada 2021 r., tj. po terminie przeprowadzonej kontroli. Zatem przejazd w dniu 13 października 2021 r. odbywał się bez posiadania stosowanych ww. uprawnień do realizacji przewozu, w wyniku czego nałożono na stronę karę pieniężną w oparciu o prawidłowo powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy o nr [...] ważne było do dnia 1 lutego 2018 r., a zatem utraciło w ogóle ważność. Kwestią sporną było ustalenie czy w tej sprawie zaistniały okoliczności realizujące przesłanki do umorzenia postępowania z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona skarżąca wskazała bowiem w skardze, że decyzja o przeniesieniu uprawnień na przekształconą spółkę została wydana dopiero w dniu 25 listopada 2021 r. chociaż wniosek o przeniesienie uprawnień transportowych złożono w dniu 30 kwietnia 2021 r. Strona skarżąca zakwestionowała w skardze prawidłowość działania organu w postępowaniu o przeniesienie uprawnień w trybie art. 13 ww. ustawy. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. regulującym przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 203/20 wskazał, że "okolicznościami, o których stanowi wskazany przepis, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, takich, których nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie można było przewidzieć. Trafna jest więc uwaga, że uwolnienie się od odpowiedzialności za naruszenie warunków przewozu może mieć więc miejsce w sytuacjach nadzwyczajnych, niespodziewanych, wyjątkowych, których profesjonalny podmiot zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy czym ową miarę staranności należy oceniać biorąc pod uwagę specyfikę działalności transportowej, wysokie wymagania stawiane w związku z prowadzeniem tej działalności, w szczególności wyznaczonym zarządzającym transportem (por. wyroki NSA: z 8 września 2020 r. sygn. akt II GSK 355/18; 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 882/18; 10 marca 2023 r. sygn. akt II GSK 76/20)." Przy czym jak podkreśla się w orzecznictwie to "na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa" (np. wyroki NSA z dnia: 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 647/20; 23 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 22/22; 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 2723/17; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 203/20; 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20). Orzekający w sprawie organ odwołując się do ww. przepisu ocenił kwestię staranności strony w wykonywaniu obowiązków jako zarządzającej transportem i prawidłowo wskazał, że przedsiębiorca w żaden sposób nie zakwestionował ani nie przedstawił dowodów (np. w postaci dokumentu), które by go uprawniały do realizacji przewozu w dniu 13 października 2021 r. Sąd podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku dnia z 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 653/09, że "do czasu wydania pozytywnej dla spółki przekształconej decyzji, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.t.d., spółka przekształcona nie może wykonywać transportu drogowego na podstawie licencji posiadanej przez spółkę przekształcaną". W innym wyroku NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1873/15 podkreślono, że "dopóki nie nastąpi skuteczne przeniesienie uprawnień, dopóty spółka handlowa, legitymująca się jedynie licencją udzieloną przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu, nie uzyska uprawnień do wykonywania transportu drogowego i – w razie jego wykonywania – podlegać będzie karze pieniężnej w związku z brakiem wymaganej licencji." Tak więc w spornym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite, co potwierdzają także inne wyroki NSA np.: z 29 października 2010 r., sygn. akt II GSK 901/09; z 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 880/09; z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2936/15, 27 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1327/16 ). W przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuję się autor skargi odnoszące się do postępowania w przedmiocie przeniesienia uprawnień w trybie art. 13 ustawy w związku z przekształceniami przedsiębiorcy, w ocenie Sądu nie prowadzą do ziszczenia się przesłanek z art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W toku tego postępowanie o wydanie konstytutywnej decyzji przenoszącej uprawnienia strona miała do dyspozycji środki prawne dyscyplinujące organ do zachowania terminów prawem przewidzianych. Uwolnienie się od odpowiedzialności za naruszenie warunków przewozu dotyczy bowiem, co zostało już wyżej zaakcentowane, sytuacji ponadprzeciętnych, niespodziewanych, których profesjonalny podmiot zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Z takimi okolicznościami nie mamy do czynienia w tej sprawie. Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego odnoszą się do innego niż objęte zakresem rozpoznawanej sprawy postępowania administracyjnego, tj. dotyczą postępowania prowadzonego w przedmiocie przeniesienia uprawnień drogowych stosownie do przepisów art. 13 ustawy, zatem nie mogły odnieść spodziewanego dla strony skarżącej rezultatu. Podsumowując, należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.