III SA/Kr 442/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Ewa Michna Sędziowie: S WSA Katarzyna Marasek-Zybura ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 grudnia 2021 r., znak IG-II.7221.172.2021.PS w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 grudnia 2021 r., znak IG.II.7221.172.2021.PS Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia 19 października 2021 r. odmawiającą wydania wypisu z rejestru gruntów dla działek nr 1/1 i 1/2 położonych w obrębie B., gmina L. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990, dalej: "u.p.g.i.k."). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 19 sierpnia 2021 r. K. K. (dalej: "skarżący") wystąpił do Starosty K. z wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów dla działek nr 1/2 i 1/1 obręb ewidencyjny B. Uzasadniając istnienie interesu prawnego w uzyskaniu wypisu, skarżący wskazał, że ujawniony w rejestrze jako właściciel S. K. jest wujkiem skarżącego. Skarżący podniósł, że przed Sądem Rejonowym [...] w K. toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po F. K., F. K.1, S. K., S. J., F. K., K. S. oraz M. K. W wyniku postępowania ma zostać ustalone, kto jest właścicielem działki nr 1/1 i 1/2. Skarżący jest jednym ze spadkobierców nieruchomości. Skarżący wskazał, że ujawniony w rejestrze S. K. nigdy nie był właścicielem nieruchomości 1/1 i 1/2, lecz prawdopodobnie był spadkobiercą po F. K. z d. W. W dniu 31 sierpnia 2021 r. skarżący został wezwany do udokumentowania interesu prawnego uzasadniającego wydanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków poprzez przedłożenie wezwania z sądu o uzupełnienie braków formalnych lub przedłożenie pisemnego upoważnienia od właściciela działki. Pismem z dnia 21 września 2021 r. skarżący podniósł, że wykazał, iż jest spadkobiercą ostatnich ujawnionych właścicieli działek o nr 1/1 i 1/2, a w świetle art. 925 k.c. jest w istocie współwłaścicielem tych działek. Skarżący podniósł, że organ w sposób nieprawidłowy powołuje się na ustawę o ochronie danych osobowych ponieważ osoba ujawniona w rejestrze – S. K. nie żyje. Decyzją z dnia 19 października 2021 r. Starosta K. odmówił wydania wypisu z rejestru gruntów dla działek nr 1/1 i 1/2 położonych w obrębie B., gmina L. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie był w stanie zweryfikować subiektywnych twierdzeń skarżącego, że jest spadkobiercą właścicieli objętych wnioskiem nieruchomości. Organ podniósł, że jeżeli uzyskanie dokumentu było niezbędne dla toczącego się przed sądem postępowania, skarżący winien przedstawić wezwanie sądu, które stanowi dowód wykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.i.k. Podniesiona przez wnioskodawcę okoliczność, że wypis z rejestru jest niezbędny do uregulowania stanu prawnego i założenia księgi wieczystej również nie stanowi uzasadnienia wydania wnioskowanego dokumentu. W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że przedstawione przez skarżącego dowody nie wykazują następstwa prawnego po F. K. z d. W., która została ujawniona jako ostatni właściciel nieruchomości, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności akt zgonu F. K. z d. W., wyciąg księgi zmarłych S. K., akt zgonu F. K.1 oraz akt zgonu i postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku dotyczące M. K. prowadzi do stwierdzenia, iż skarżący wykazał w sposób należyty przysługujący mu interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego wypisu z rejestru gruntów i budynków, a nadto współwłasność przedmiotowej nieruchomości; - art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.i.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie wykazał, że posiada interes prawny w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżący jest spadkobiercą właścicielki nieruchomości F. K. z d. W. i posiada interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego wypisu z rejestru gruntów i budynków; - art. 24 ust. 5 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.i.k. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że dane osobowe właścicieli nieruchomości wpisane do ewidencji gruntów i budynków podlegają bezwzględnej ochronie, podczas gdy skarżący zna dane osobowe osoby ujawnionej jako władający działkami nr 1/1 i 1/2 (S. K.), która jest jego wujkiem, a nadto osoba ta nie żyje, więc brak jest potrzeby dla ochrony wskazanych danych, a nadto ochrona ta nie obejmuje osób zmarłych. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie wypisu z rejestru gruntów dla działek nr 1/1 i 1/2 położonych w obrębie B., gmina L. Decyzją z dnia 23 grudnia 2021 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. Organ II instancji wskazał, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że odpowiada ona prawu, a zatem powinna zostać utrzymana w mocy. Zdaniem organu skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego uzasadniającego wydanie wypisu z operatu ewidencyjnego zawierającego m. in. dane właścicieli nieruchomości. W ocenie organu, same akty stanu cywilnego w postaci aktu zgonu, czy też postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po M. K. nie są wystarczające do wykazania prawa własności po zmarłej, ani nie mogą stanowić podstawy wydania żądanych wypisów z rejestrów gruntów na podstawie art. 24 ust. 5 pkt u.p.g.i.k. Organ podniósł, że wykazanie interesu prawnego wymaga wskazania normy prawa materialnego, która jest źródłem interesu, a na istnienie tych okoliczności skarżący nie wskazywał. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podniósł, że skarżący zainicjował skuteczne postępowanie przed sądem powszechnym, jeżeli natomiast w toku postępowania sądowego okazałoby się, że żądane informacje z ewidencji gruntów i budynków są niezbędne, sąd może wezwać skarżącego do ich przedstawienia, a wówczas wezwanie sądu stanowi dowód na istnienie interesu prawnego. Organ wskazał, że planowane przez skarżącego założenie księgi wieczystej dla nieruchomości celem uregulowania jej stanu prawnego również nie może uzasadniać uzyskania wypisu z rejestru gruntów, ponieważ skarżący na dzień orzekania przez organy nie jest osobą legitymowaną do jego złożenia w świetle art. 6262 § 5 ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku skarżącego jest, że dane osoby ujawnionej w rejestrze gruntów dotyczą osoby nieżyjącej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że przedstawione przez skarżącego dowody nie wykazują następstwa prawnego po F. K. z domu W., która została ujawniona jako ostatni właściciel przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności aktu zgonu, wyciąg księgi zmarłych S. K., akt zgonu F. K.1 oraz akt zgonu i postanowienie dotyczące nabycia spadku po zmarłym M. K., prowadzą do stwierdzenia, że skarżący w należyty sposób wykazał przysługujący mu interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego wpisu z rejestru gruntów i budynków, a nadto, iż jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości; - naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.i.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie wykazał, że posiada interes prawny w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż jako spadkobierca właścicielki przedmiotowej nieruchomości F. K. z d. W. posiada interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego wypisu z rejestru gruntów; - art. 24 ust. 5 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.i.k. poprzez jego niewłaściwą wykładnię dokonaną z pominięciem intencji ustawodawcy, która powinna być dekodowana jako chęć ochrony wskazanych w ewidencji danych przed nieuprawnionym dostępem, podczas gdy skarżący zna dane osoby władającej działkami o nr 1/1 i 1/2, która jest jego wujkiem, a nadto osoba ta nie żyje, więc brak jest potrzeby ochrony danych, a nadto ochrona ta nie obejmuje osób zmarłych. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przeprowadzenie rozprawy również w razie nieobecności skarżącego, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. W niniejszej sprawie okolicznością sporną było, czy skarżący w toku postępowania wykazał podstawę udostępnienia wypisu rejestru z gruntów i budynków, w postaci posiadania interesu prawnego w jego udostępnieniu, bądź w postaci posiadania tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem. Zgodnie z art. 24 ust. 5 u.p.g.i.k. starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2a) operatorów: a) sieci, w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 i 784), b) systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868, 1093, 1505 i 1642); 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 2 u.p.g.i.k. w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Mając na względzie treść powołanych przepisów wydanie wypisu z rejestru gruntów może nastąpić na wniosek właściciela bądź osoby posiadającej w tym interes prawny. Są to dwie niezależne podstawy uzyskania dostępu do danych zawartych w ewidencji i zasadnie w zaskarżonej decyzji organ dokonał analizy, czy w toku postępowania zostało wykazane, że skarżący posiada interes prawny w uzyskaniu wypisu, a także, czy jest właścicielem nieruchomości, której wniosek dotyczy. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy wskazać, że kwestia zawartych w ewidencji danych, a przede wszystkim ich ujawniania nie jest zależna od tego, czy osoba ujawniona w ewidencji żyje, ani od faktu znajomości danych ujawnionych w ewidencji przez wnioskodawcę. Okoliczności te w świetle powołanych przepisów nie podlegają badaniu przez organ w toku postępowania i nie mogą decydować o udostępnieniu danych bądź odmowie ich udostępnienia. Prawidłowo ustaliły organy w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie wykazał w toku postępowania, że jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działka 1/1 i 1/2 położona w obrębie B., jednostka ewidencyjna L. Skarżący nie przedstawił dokumentów, z których wynikałaby ta okoliczność. Podniósł, że przed Sądem Rejonowym [...] (sygn. akt [...]) toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po F. K., F. K.1, S. K., S. J., F. K., K. S. oraz M. K. Przedłożył również wypis z lwh nr [...], wyciąg z księgi zmarłych, akt zgonu F. K.1, stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. K. Jednakże z dokumentów tych nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący jest następcą prawnym ujawnionego w ewidencji gruntów S. K. Zasadnie skarżący podnosił, że stwierdzenie nabycia spadku ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, ponieważ wejście w prawa i obowiązki zmarłego następuje z chwilą śmierci spadkodawcy. Trzeba jednak podkreślić, że z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie da się w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, że skarżący jest następcą prawnym ujawnionego w ewidencji S. K. Nie można pominąć również regulacji zawartej w art 1027 k.c., w świetle której względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia, spadkobierca może udowodnić swoje prawa wynikające z dziedziczenia tylko stwierdzeniem nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. Zgodnie z art. 24 ust. 5 u.p.g.i.k. uzyskanie wypisu z rejestru gruntów jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (por. wyrok NSA z 10 marca 2010 r., I OSK 734/09, CBOSA). W ocenie Sądu prawidłowo ustaliły organy I i II instancji, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu wypisu z rejestru gruntów. Skarżący powoływał się na toczące się przed Sądem Rejonowym [...] w K. pod sygn. akt [...] postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po F. K., F. K.1, S. K., S. J., F. K., K. S. oraz M. K. Skarżący nie przedstawił jednak wezwania Sądu do przedstawienia wypisu. Tego rodzaju wezwanie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi dowód istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 5 u.p.g.i.k. (tak m. in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 września 2019 r., II SA/Gl 339/19, CBOSA). Zasadnie również przyjęły organy, że planowane uregulowanie stanu prawnego nieruchomości nie powoduje istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego, ponieważ nie znajduje odniesienia w normie prawnej, a nadto ma charakter jedynie hipotetyczny. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 6262 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm., dalej: "k.p.c.") wniosek o wpis w księdze wieczystej może złożyć właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty, osoba, na rzecz której wpis ma nastąpić, albo wierzyciel, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w księdze wieczystej. W sprawach dotyczących obciążeń powstałych z mocy ustawy wniosek może złożyć uprawniony organ. Natomiast zgodnie z art. 6268 § 10 k.p.a. założenie księgi wieczystej następuje z dokonaniem pierwszego wpisu. Zwrócić należy uwagę, że skarżący nie posiada aktualnie legitymacji do złożenia wniosku o wpis, ponieważ nie jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym, ani osobą na rzecz której ma nastąpić wpis. W rezultacie, w ocenie Sądu zasadnie orzekły organy I i II instancji, że skarżący nie wykazał w toku postępowania interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie żądanego wypisu. Trzeba bowiem wskazać, że nie można skutecznie uzasadnić swojego interesu prawnego zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które w ocenie skarżącego mogą wystąpić dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 458/10 i wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1916/12 ). Wskazać należy, że ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Stąd też zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić; zawsze też powinna aktualnie i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu (zob. J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego (w:) Administracja, gospodarka, samorząd, H. Olszewski, B. Popowska (red.), Poznań 1997, s. 609 i n.). Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym przysługującym danemu podmiotowi. Sąd nie podziela podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu ustalenia organów są oparte na wyczerpującej analizie dowodów. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem jak wskazano powyżej, organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, ani swojego prawa do nieruchomości oznaczonej jako działki nr 1/1 i 1/2 położonych w obrębie B., jednostka ewidencyjna L., ani nie wykazał interesu prawnego uprawniającego skarżącego do uzyskania żądanego wypisu. Niewątpliwie skarżący posiada interes faktyczny w uzyskaniu żądanego wypisu, jednakże nie jest on wystarczający w świetle art. 24 ust. 5 u.p.g.i.k. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowanymi przepisami postępowania oraz prawa materialnego. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.