III SA/Kr 582/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na A. W. Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznał J. W. świadczenie wychowawcze na dziecko J. W. w kwocie 116,70 zł na okres od 24 do 30 listopada 2016 r. oraz w kwocie 500 zł miesięcznie na okres od 1 grudnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Równocześnie tą samą decyzją organ I instancji odmówił przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko A. W. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji stwierdził, że J. W. spełnia przesłanki określone w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci do przyznania wymienionego wyżej świadczenia na drugie dziecko, ale nie spełnia przesłanek do przyznania tego świadczenia na pierwsze dziecko w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego. Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł miesięcznie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że rodzina wnioskodawcy składa się z 4 osób, a jej dochód w roku 2014 wyniósł 44.017,18 zł, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie daje miesięcznie kwotę 917,03 zł. Z uwagi zatem na fakt, że kwota ta przekracza kryterium dochodowe ustanowione w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci o kwotę 117,03 zł organ I instancji odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji dotyczącym odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko – A. W. J. W. podniósł, że rzeczywista sytuacja dochodowa jego rodziny zmieniła się od 1 stycznia 2015 r. kiedy to uległo zmniejszeniu jego wynagrodzenie w związku z podpisaniem nowej umowy z MOPS w stosunku do umowy, która obowiązywała w 2014 roku. Odwołujący się wskazał, że został zatrudniony w MOPS w maju 2009 r. na podstawie umowy na czas określony do 31 grudnia 2009 r. Następnie podpisał umowę od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r. Trzecia umowa obowiązywała od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. Wynagrodzenie odwołującego się w ramach trzech powyższych umów było w całości finansowane ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w związku z realizacją przez Miasto/MOPS projektu "Mogę pracować - program aktywizacji społecznej, edukacyjnej i zdrowotnej w mieście" Poddziałanie 7.1.1 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. W związku z zakończeniem realizacji projektu w dniu 31 grudnia 2014 r. pracodawca zaproponował odwołującemu się nowe warunki zatrudnienia od 1 stycznia 2015 r., zmniejszając mu przy tym wynagrodzenie. Odwołujący się uważa zatem, że w związku z nowymi warunkami pracy i płacy od 1 stycznia 2015 r. poprzednia umowa wygasła (utracił zatrudnienie) oraz utracił dochód co doprowadziło do ograniczenia środków pieniężnych jego rodziny, a tym samym do ograniczenia środków na pokrycie kosztów związanych z wychowywaniem dzieci. W związku z tym odwołujący się wniósł o przyznanie mu prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, tj. A. W. Do odwołania J. W. dołączył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Po 774/16, w którym określono, że obniżenie wynagrodzenia powinno być traktowane jako utrata dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. c ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Decyzją z dnia 20 marca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 19, art. 4, art. 5, art. 13, art. 18 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 z późn. zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2016 r. nr [...]. Zdaniem Kolegium, wyliczenie mówiące o przyczynach utraty dochodu z art. 2 pkt 19 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie jest wyliczeniem przykładowym, ale enumeratywnym, co w konsekwencji musi oznaczać, że żadna inna przyczyna obniżenia się dochodów rodziny nie jest uwzględniana przy wyliczaniu dochodu w celu ustalenia spełnienia kryterium do otrzymania świadczenia wychowawczego. Kolegium stwierdziło, że znane mu są orzeczenia sądowe, w tym cytowane przez odwołującego się orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jednakże w ocenie organu przyjęcie takiego stanowiska w istocie stanowiłoby rozszerzenie katalogu okoliczności, z którymi przepis ustawy wiąże możliwość dokonania utraty dochodu. Organ II instancji stwierdził, że konstrukcja "utraty dochodu" ma charakter konstrukcji czysto teoretycznej i stanowi pewien model fikcji prawnej bo przecież przyjęcie, że dochód został "utracony" nie oznacza, że środki finansowe zostały świadczeniobiorcy zabrane, bądź też musiał dokonać ich zwrotu. W ocenie Kolegium, należy podchodzić z dużą ostrożnością do każdej próby uczynienia w tym modelu wyłomu w postaci faktycznego rozszerzenia katalogu przesłanek uzasadniających "utratę" dochodu. Kolegium dodało przy tym, że katalog przesłanek utraty dochodu funkcjonuje już wiele lat na potrzeby ustawy o świadczeniach rodzinnych i gdyby ustawodawca uchwalając ustawę o pomocy państwa w wychowaniu dzieci chciał dokonać jego poszerzenia to z pewnością by to zrobił. Kolegium uznało zatem, że argumentacja odwołującego się nie miała uzasadnionych podstaw i w związku z tym zaskarżona decyzja nie podlega wzruszeniu. Organ II instancji zaznaczył również, że przepisy prawa regulujące kwestię przyznawania świadczeń rodzinnych w sposób sztywny ustalają kryterium dochodowe co nie pozwala organowi na jakikolwiek luz interpretacyjny. Każde zatem przekroczenie kryterium dochodowego musi skutkować odmową przyznania świadczenia. Kolegium stwierdziło zatem, że skoro organ I instancji w sposób prawidłowy wyliczył dochód rodziny odwołującego się i skoro dochód ten przekroczył ustawowe kryterium dochodowe, od którego uzależnione jest przyznanie świadczenia na pierwsze dziecko w rodzinie to słusznie odmówiono przyznania świadczenia wychowawczego na to dziecko. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się J. W. i pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r. wniósł na nią skargę. Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z argumentacją Kolegium, które powołując się na oczywistość przepisów prawa dotyczących dochodu utraconego, zwlekało cztery miesiące z wydaniem decyzji nie informując go na żadnym etapie postępowania o przyczynach przedłużającego się postępowania. Za krzywdzące i naruszające konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, zakazu dyskryminacji oraz ogólną zasadę sprawiedliwości skarżący uznał odrzucenie przez organ odwoławczy interpretacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W dalszej części skargi skarżący opisał historię swojego zatrudnienia w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej oraz podtrzymał swoje stanowisko, że zmiana warunków pracy i płacy od 1 stycznia 2015 r. spowodowała u niego utratę dochodu, a tym samym ograniczenie środków na pokrycie kosztów związanych z wychowywaniem dzieci. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie jej zgodności z prawem Sąd stwierdza, że skarga J. W. jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci: "Art. 5. 1. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. (...) 3. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł." Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy podpisanie przez skarżącego w dniu 2 stycznia 2015 r. nowej umowy o pracę, wiążące się ze zmniejszeniem wynagrodzenia, należy uznać za utratę dochodu. Z nadesłanego przez skarżącego świadectwa pracy z dnia 26 czerwca 2017 r. wynika, że skarżący był zatrudniony w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w okresie od 1 maja 2009 r. do 31 grudnia 2014 r. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania z upływem czasu, na który była zawarta umowa (art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu pracy). W dniu 2 stycznia 2015 r. skarżący podpisał z MOPS nową umowę o pracę, zawartą na czas nieokreślony. W ocenie Sądu, skoro umowa o pracę skarżącego została rozwiązana w trybie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu pracy, to fakt ten należało potraktować jako "utratę zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. c ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Z kolei "nową" umowę należało potraktować jako podstawę uzyskania nowego dochodu w rozumieniu art. 2 pkt 20 lit. c omawianej ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Organy dokonały więc błędnej wykładni powołanych przepisów co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w zakresie wskazanym w sentencji wyroku. Sąd zaznacza, że ani ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, ani ustawa o świadczeniach rodzinnych, do której odsyła art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w zakresie określenia pojęcia "dochodu", nie definiują ogólnego określenia "utrata zatrudnienia" lub "uzyskanie zatrudnienia" (oraz odpowiednio: utraty i uzyskania innej pracy zarobkowej). W konsekwencji w ustawach tych brak jest wyraźnych wskazań czy kontynuowanie (z przerwami lub nieprzerwanie; u tego samego pracodawcy lub u innych pracodawców; na tym samym stanowisku lub z innym zakresem obowiązków) pracy zarobkowej (jako takiej) skutkować będzie zmianą sposobu obliczania dochodu rodziny. Problem interpretacji określeń "utrata zatrudnienia" i "uzyskanie zatrudnienia" od kilku lat pojawia się w orzecznictwie w związku z posługiwaniem się tymi pojęciami w szeregu przepisach prawnych dotyczących różnorakich świadczeń, których wypłata uzależniona jest od wyliczenia dochodu rodziny. Sąd w niniejszej sprawie dokonał więc wykładni powyższych pojęć z wykorzystaniem orzeczeń zapadających w sporach dotyczących różnego typu świadczeń, ale w istocie interpretujących tożsame brzmienie przepisów. Zdaniem Sądu, to niewątpliwy brak precyzji ustawodawcy w tworzeniu prawa (ustanawianiu ustaw) spowodował, że niektóre składy sędziowskie przyjęły, że nawet tylko zmiana warunków płacowych trwającej umowy będzie odpowiednio utratą lub uzyskaniem zatrudnienia, jak np. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 759/12, czy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1079/16 i powołane tam orzecznictwo (dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wymienionych wyżej wyrokach sądy kierowały się celem przepisów – mających służyć finansową pomocą rodzinie. W rezultacie więc nawet wypowiedzenie zmieniające, przy trwającym nadal tym samym stosunku prawnym, uznane zostało za "utratę dochodu". Jak wskazywał to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1469/16: "(...) zasiłki rodzinne są elementem systemu pomocy społecznej - ustawodawcy przysługuje więc w tym zakresie znaczna swoboda w wyborze form pomocy przyznawanej rodzinom znajdującym się w potrzebie (por. wyrok TK z dnia 19 kwietnia 2011 r., P 41/09, cytowane orzeczenia TK dostępne: www.ipo.trybunal.gov.pl). Jednocześnie jednak Trybunał Konstytucyjny orzekając w przedmiocie zgodności poszczególnych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych z Konstytucją podkreśla, że wynik wykładni celowościowej przepisów tejże ustawy w większym stopniu realizuje prawo wyrażone w art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji (prawo rodziny do pomocy ze strony państwa), co jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W konsekwencji, jak dodaje Trybunał Konstytucyjny, a co jest istotne, niezaprzeczalnym celem ustawy jest realizacja polityki społecznej, uwzględniającej dobro rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji. Każdy z przepisów znajdujących się w tym akcie prawnym musi więc pozostawać w zgodzie z jego celem (por. wyrok TK z dnia 22 listopada 2016 r., SK 2/16)". Generalnie, nawet w wyrokach nie podzielających tak daleko idącej wykładni, sądy przyjmują, że gdy z osobą wnioskującą o przyznanie świadczenia rozwiązany zostanie stosunek pracy lub zostanie rozwiązana inna z umów, na podstawie których jest świadczona praca, czyli w sytuacji, gdy osoba ta utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym, to wówczas może odliczyć dochód utracony (np. stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1047/11 i w powołanym tam orzecznictwie, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1368/16, czy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 468/14). Sąd zwraca również uwagę na kierunek interpretacji określenia "utraconego dochodu" wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt P 45/08. Trybunał stwierdził niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji (wymagającym wydawania rozporządzeń wykonawczych na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego) § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881) w zakresie, w jakim przepis ten wyłączył możliwość pomniejszenia dochodu rodziny w trybie art. 5 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych o dochód utracony, o jakim mowa w art. 3 pkt 23 ustawy, w części nieznajdującej pokrycia w innym dochodzie uzyskanym w tym samym roku kalendarzowym i nieutraconym do dnia zgłoszenia wniosku o zasiłek. Spór dotyczył odmowy pomniejszenia dochodu ("utrata dochodu") rodziny z tytułu rozwiązanej umowy o pracę bez wypowiedzenia (żony), ponieważ jeszcze w tym samym roku żona wnioskodawcy uzyskała inny dochód (zasiłek dla bezrobotnych) i - zdaniem organów powołujących się na wymieniony wyżej przepis wykonawczy - nie utraciła go przed zgłoszeniem wniosku o zasiłek rodzinny. Stwierdzając niekonstytucyjność przepisów wykonawczych, które w istocie zmieniły sytuację prawną osoby ubiegającej się o zasiłek rodzinny na niekorzyść w stosunku do uregulowania przyjętego w art. 5 ust. 4 ustawy, Trybunał podkreślił, że ustawodawca uzależnił - co do zasady - prawo do pomniejszenia dochodu rodziny od samego faktu utraty dochodu przez któregoś z jej członków – niezależnie od tego, kiedy owa utrata nastąpiła i w jakim terminie nastąpiło ewentualne uzyskanie innego dochodu. Zacytował przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1449/06: "Jeżeli przesłanką przyznania określonego świadczenia jest wysokość dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, to nie można wysokości tego dochodu ustalać nie uwzględniając wysokości rzeczywistej tego dochodu". Zdaniem Trybunału wprowadzone w ustawie o świadczeniach rodzinnych zasady uwzględniania utraty dochodów przy ustalaniu wysokości dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę służyły bowiem przede wszystkim ustaleniu rzeczywistej wysokości tego dochodu. W oparciu o powyżej przytoczone poglądy sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego, orzekający w niniejszej sprawie Sąd przyjął więc, że skoro zasadniczym celem ustawy jest obliczenie dochodu rodziny w celu ustalenia prawa do świadczeń – w sposób maksymalnie odpowiadający aktualnej (w dacie pobierania świadczeń) sytuacji finansowej - to systemowo każda umowa o pracę powinna być traktowana jako odrębne źródło dochodu, a tym samym zakończenie wykonywania pracy na podstawie jednej umowy i rozpoczęcie następnej skutkować będzie uznaniem, że nastąpiła "utrata zatrudnienia" z tytułu zakończonej umowy oraz "uzyskanie zatrudnienia" na podstawie następnej z umów. Za takim systemowym rozumieniem przepisów przemawia konstrukcja sposobu obliczania dochodu rodziny w celu ustalenia prawa do świadczeń. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci podstawą wyliczenia dochodu rodziny jest suma dochodów członków rodziny, przy czym dochód członka rodziny rozumiany jest (według art. 1 pkt 2 tej ustawy) jako przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3, który zawiera dodatkowe mechanizmy korygujące realne dochody rodziny wprowadzając "utratę" i "uzyskanie" dochodu odwołujące się do zdarzeń mających wpływ na status finansowy rodziny w okresie pobierania świadczenia. Zdaniem Sądu, jest niewątpliwym, że w taki właśnie sposób obowiązujące przepisy rozumie ustawodawca. Wskazują na to wprost projektowane zmiany do ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin, które wprowadzają fikcję kontynuowania zatrudnienia lub pracy zarobkowej jeżeli przerwa między umowami zawartymi pomiędzy tymi samymi stronami nie przekroczy trzech miesięcy Z projektu (wersja z 19 maja 2017 r. - znajdującego się na etapie prac Komitetu Rady Ministrów; projekt dostępny na stronie BIP Ministerstwa Pracy, Rodziny i Polityki Społecznej w zakładce projekty aktów prawnych) ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin wynika, że – przykładowo w ustawie o świadczeniach rodzinnych planowane jest dodanie do art. 5 nowego ust. 4 c w brzmieniu: "Przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny, osoba ucząca się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego, utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy licząc od dnia utraty dochodu uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą". W uzasadnieniu do powyższego projektu wskazano, że w nowych przepisach chodzi o wyłączenie stosowania mechanizmu utraty dochodu w przypadku utraty zatrudnienia i ponownego zatrudnienia u tego samego pracodawcy w krótkim okresie czasu. Z powyższego wynika, że obowiązujące obecnie przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, a także ustawy o świadczeniach rodzinnych nie sumują kolejnych umów o pracę i nie nakazują traktować je jako jednego, trwającego nadal zatrudnienia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy obliczą dochód rodziny skarżącego z uwzględnieniem stanowiska Sądu, przyjmując, że rozwiązanie umowy trwającej do 31 grudnia 2014 r. oznacza "utratę zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 pkt 19 lit. c ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, a zawiązanie umowy rozpoczętej 1 stycznia 2015 r. oznacza "uzyskanie zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 pkt 20 lit. c tej ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na A. W.